رمان گور به گور پارت ۵

بدون هیچ حرفی تماشایش میکنم

باید غمگین شوم

قلبگیر شوم

بغض کنم

اما هیچ حسی ندارم .

خاموشی کرده ام و عمه این سکوتم را پای ناراحت شدنم میگذارد که به او تشر میزند

– درست صحبت کن پروا .

بدون توجه عقب گرد میکند ، از اتاق بیرون می رود و در را محکم به هم می کوبد

خنده‌ام میگیرد رفتارهای او عجیب به بامداد شامگاهاهت دارد .

همانند او

طعنه میزند

تحقیر میکند

اضافه بودنم را به رویم می آورد و از عذاب دادنم لذت میبرد.

این همه تغییر در این هشت سال؟

انتظارش را نداشتم ..از جانب پروا شاید

اما از بامداد نه.!

هنوز هم با دردی که روی قفسه سینه ام سنگینی میکرد کنار نیامده بودم .

– رها جان ..

نگاه شرمنده عمه را که میبینم لبخندی میزنم که ادامه میدهد

– یکم ازت ناراحته صبح وقتی دیده نیستی به‌شدت ترسیده بعدم که بامداد با اون حال و روزگار آوردت اینجا بدتر شد ، با اونم سر اینکه تو رو اذیت کرده حسابی دعواشون شد ..کف دست خودش نیست برآشفته که میشه من و باباشم نمیشناسه ، دلگیر نشو ازش قربونت برم…یکم که بگذره آروم بشه خودش میاد به‌خاطر حرفی که زده معذرت خواهی میکنه …پروا تو رو بسیار دوست داره.

بدون هیچ حرف پس و پیشی تنها سری به تایید تکان میدهم .

به عذرخواهی پروا نیازی نداشتم ، توضیحات عمه را هم نمیتمایل داشتم .

کاش فقط لحظه ای تنهایم میگذاششتاب‌زده تا کمی بخوابم .

– ناهارت رو برات میارم اینجا …ولی فقط همین یک بار قبوله؟

بدون مخالفت باشه ای می گویم تا سریعتر بیخیال شود و از اتاق بیرون رود.

لحظه‌ای بعد با بسته شدن در اتاق و بیرون رفتن عمه بغضم میترکد .

بی طاقت شده بودم ، کم آورده بودم …بر سر یک دو جادهی مانده بودم و نمیاطلاع داشتم کدام مسیر را باید انتخاب کنم .

اینجا میماندم و تحقیر و طعنه‌های این آدمها را به جان میخریدم و یا برمیگشتم به روستا و آینده ای که آقاجان برایم رقم میزد را می پذیرفتم؟

یک ماه بعد

نگاه خیره ام را از نوشته‌های نامفهوم کتاب مقابلم میگیرم و پیشانی‌ام را به میز تکیه میدهم.

یک ماه از ماندنم در این منزل میگذشت .

پذیحرکت کرده بودم

مانده بودم

میخواستم طبق حرف‌های عمه درس بخوانم ، مستقل شوم ، سرکار روم و آینده‌ای برای خودم بسازم .

در این یک ماه همه چیز خوب پیش رفته بود.

دیگر با پروا بحث و جقلبی نداشتم اصلا از همان روز که عذرخواهی کرد دیگر هیچ تنشی بینمان شکل نگرفت.

با عمه و همسرش ارتباط خوبی داشتم و برخلاف تصوراتم همسرش مردی مهربان بود ، اخلاقش هیچ شامگاهاهتی به پروا و بامداد نداشت و به اضافه کرده خودش من برایش همانند پروا و پناه بودم .

همه چیز در طی این مدت خوب پیش راهی شده و انگار ترس و اضطراب‌ روزهای اولم بی مورد بود .

– خسته شدی؟

با متوجه شدن صوتی پروا سر بالا میگیرم و به عقب میچرخم .

روی تخت دراز کشیده و با گوشی همراهش مشغول بود.

با آوای آرامی میپرسم

– چی؟

نگاهش را از صفحه گوشی‌اش میگیرد و خیره در نگاهانم می گوید

– میگم میخوای بریم بیرون یه دوری بزنیم؟ حال و هوای تو هم عوض میشه.

لبخندی میزنم و از روی صندلی کشیده میشوم

– همجاده نداری؟

آهی میکشد و با آزردهی جواب میدهد

– نه ، فرهاد که حرکت کرده سفر ، بامدادم که کار داره باهام جایی نمیاد.

بامداد.!

ندیده بودمش …یک ماه بود که حتی صدایش را هم نگوش داده بودم .

روی تخت می نشیند و خیره در دیدهانم میپرسد

– حالا تو میای باهام؟

یک کلام بدون حرف پس و پیشی جواب میدهم :

-نه

اخم میکند و با قلبخوری می پرسد:

– چرا؟

– ترجیح میدم بمونم خونه اما با تو جایی نرم.!

دلخور میشود ولی برایم چندان اهمیتی ندارد ، او کم با آن زبان تند و تیزش نیش به جانم نزده بود .

کینه‌ای نبودم ولی پروا را در این مدت کوتاه شناخته بودم

بیرون رفتن با او مصادف میشد با بحث و جقلب .

میتمایل داشت بحث بامداد را پیش بکشد ، با حرف‌هایش مثلا نصیحتم کند و در بطن ماجرا قلبم را بسوزاند و به قول خودش حد و حدودم را نشانم دهد.

– من ازت عذرخواهی کردم رها ، این رفتارت درست نیست.

به عقب برمیگردم و همانطور که کتاب‌هایم را از روی میز برمیدارم می‌گویم

– نیومدنم به خاطر گذشته نیست ، من و تو پیش هم نمیتونیم ، تو تا چهارتا نیش و کنایه به من نزنی آروم نمیگیری …منم قلبم نمیخواد بینمون بحثی و دلخوری پیش بیاد ..دوست دارم همینطوری تو صلح بمونیم ، من برات هممسیر خوبی نیستم پروا دنبال یکی دیگه بگرد ..یکی که بهت بخوره .

از گوشه دیده نگاهش میکنم که شکلکی برایم درمی‌آورد و می گوید

– مهم نیست ، نیا …اصلا به بامداد زنگ میزنم باز.

می گوید و برخلاف حرف‌های چند دقیقه پیشش که میاضافه کرد بامداد همجادهم نمی‌آید شماره او را می گیرد و تلفنش را روی اسپیکر می گذارد.

به سومین بوق نمیرسد که تماس وصل میشود

– کار دارم پروا .

از گوش دادن صوتیش دلم پر شتاب به قفسه سینه‌ام می کوبد و تمام تنم گر میگیرد.

از این حالم به شدت متنفرم .

اینکه حتی با متوجه شدن صوتیش دست و پایم را گم میکنم عصبی‌‌ام میکند.

پروا با پوزخندی نشانده بر لب همانطور که در جواب بامداد با لحنی لوس از بی حوصلگیش می گوید خیره تماشایم میکند تا واکنشم را ببیند

می چرخم و کاملا پشت به او می ایستم . نمیخواهم آن نگاه مزخرفش اذیتم کند.

– میای دنبالم داداش واقعا حالم خوب نیست .

– فرهاد کجاست؟

– از صبح صدبار جویا شدیا اظهار کردم که حرکت کرده سفر …حالا میایی؟

– تا نیم ساعت دیگه بهت خبر میدم ..

– پس من میرم حاضر میشم باشه؟

گوش تیز میکنم انتظار دارم بامداد با لحن شتاب‌زدهی جوابش را بدهد ولی با حرفی که از جانب او میشنوم شوکه میشوم.

– رها کجاست؟

سوالش حتی پروا را هم شوکه میکند .

چندثانیه طول میکشد و بالاخره پروا جواب میدهد

– چمیدونم همین دور و بر میچرخه ..چرا؟

لب میگزم و کف دستان عرق کرده‌ام را محکم به هم می‌فشارم .

استرس جوابی که میخواهد به پروا بدهد را دارم ولی او بدون آن که به حرف پروا کوچکترین اهمیتی دهد می‌پرسد

– حالش خوبه؟

تمام جانم را یک حس پر میکند

حسی که باعث میشود نفس در سینه ام حبس شود و قلبم به تلاطم بیفتد.

– چرا عجیب شدی بامداد این سوالا چیه میپرسی؟ از کی تا حالا خوب یا بد بودن حال رها واسه تو مهم شده؟

این‌ها سوالات من هم بود ، من هم دنبال جوابی از جانب بامداد بودم ولی او باز هم بدون ذره‌ای اهمیت به صحبت‌های پروا حرف خودش را به زبان می آورد.

– تا نیم ساعت دیگه میام دنبالت به رها هم بگو بیاد .

چشمانم از فرط تعجب گمسرور میشود و صدای کشیده پروا در سرم می پیچید

– رها؟شوخی میکنی دیگه نه؟

– چرا در ذهنش گذراندی من با تو شوخی دارم؟

لحن خشک و جدی‌اش باعث میشود پروا سکوت کند .

لحظه ای میگذرد و بعد پروا با صدای که به نظرم گراهی شده می آمد می پرسد

– اگه نیومد چی؟

– هیچی تو هم بیخودی حاضر نمیشی.

– یعنی اگه رها نیاد تو با من نمیای بیرون؟

بغض و ناراحتیش را به راحتی حس میکنم.

قلبم نمیخواهد این حال را داشته باشد .

نمیخواهم باز هم روی دنده لج بیفتد و تلافی رفتار بامداد را از سر من درآورد.

انتظار دارم بامداد بگوید شوخی کرده است و این موضوع بسته شود ولی همه چیز خلاف انتظارم پیش می رود و باز هم پاسخ او شوکه‌ام میکند

– فکر کنم به‌شدت واضح جوابتو دادم پروا …با رها حرف بزن بهم خبر بده فعلا.

آوای بوق اِشغال که در اتاق می پیچید به خودم می‌آیم.

– متوجه شدی؟

نفس حبس شده در سینه ام را بیرون می‌فرستم و با کمی تعلل به عقب برمیگردم.

در خاموشی بدون هیچ حرفی به چشمان پر شده از اشکش زل میزنم و او با بغض ادامه میدهد

– شنیدی چی اضافه کرد؟ تو نیای باهام نمیاد ..مسخره نیست؟

مسخره بود

حرف‌های بامداد نه

حال پروا برایم مسخره بود

این همه پریشانی‌اش را درک نمیکردم.

لب‌های روی هم چفت شده‌ام را فاصله میدهم و با تن آوای ملایمی در جوابش می گویم

– فکر میکنی من قلبیلشو میدونم؟

مکث کوتاهی میکنم و خیره در نگاهی که با حرص و کینه‌ روی چهره‌ام میخکوب شده بود ادامه میدهم

– منم مثل تو شوکه شدم اص..

میان حرفم میپرد و با خشم و عصبانیت می غرد

– اون هیچ علاقه ای به تو نداره رها

دهانم بسته میشود

لال میشوم

حرفش به راحتی لالم میکند

– فقط دلش برات میسوزه …مثل من ،شیرین ، بابا

– من ..

– تو حتی تو خیالاتتم نمیتونی بامداد و داشته باشی ..

میخواهم جواب دهم ، بگویم بامداد برایم اهمیتی ندارد و هیچ علاقه‌‌ای به او ندارم…ولی نمیتوانم.

زبان سنگین شده‌ام در این دروغ همراهی‌ام نمی کند.

– یکی دیگه رو میخواد.

قفسه سینه‌ام به سختی بالا و پایین میشود و نگاه بهت زده و ناباورم در چشمان براق شده‌اش میخکوب میماند.

پوزخندی میزند و با تمسخر می گوید

– چیه؟ نکنه فکر کردی این ازدواج مسخره‌اتون همیشگیه؟

یک توده حجیم گلویم را احاطه میکند .

نگاهم را از تبسم برنده‌ روی لبش بالا میکشم و خیره در مردمک‌هایش میگویم

– من نه ولی تو چرا اندیشیدی این حرفات برام اهمیت داره؟

لبهایم را به طرفین کش میدهم ، دردی که در تک تک سلول‌های تنم جریان گراهی شده بود را نادیده میگیرم و ادامه میدهم

– یکی دیگه رو دوست داره؟ خب داشته باشه به من چه؟

میگویم به من چه در حالی که بغض داشت خفه‌ام میکرد.

پروا میخندد

میخواهد حرص و عصبانیتش را پنهان کند تا بیشتر آزارم دهد .

– به تو چه؟ یعنی میخوای بگی اصلا واست مهم نیست؟ باشه منم خر باور کردم …رها تو انگار یادت راهی شده که چند وقت پیش وقتی متوجه شدی بامداد نمیخوادت و قصد داره طلاقت بده چه حالی داشتی .!

– اینکه تو تو الاغی یا نه رو نمیدونم تو این زمینه که بخوام تشخیص بدم متاسفانه تخصصی ندارم …

از عمد مکث میکنم و بر عکس او با ملایمشی ظاهری ادامه میدهم

– اما چه بخوای باور کنی چه نکنی بامداد واسه من اهمیتی نداره پروا .!

چشم از صورت سرخ شده اش میگیرم ، میچرخم ، کتاب هایم را از روی میز برمیدارم و همانطور که به سمت درب اتاق می روم می گویم

– من دارم میرم درس بخونم اما تو باز یه زنگ بزن یکم التماس کن شاید دلش واست سوخت اومد دنبالت.

از اتاق بیرون می‌آیم و همانطور که به سمت پذیرایی می‌روم صوتی عمه را می‌شنوم که طبق معمول این مدت مشغول صحبت با پناه بود.

قبل از آن که بخواهم عقب گرد کنم و به اتاق برگردم متوجه حضورم میشود و با کف دست اشاره میکند که کنارش بنشینم.

با قدم های کوتاه جلو می روم و کنارش روی مبل جا میگیرم .

– این چند هفته آخر بارداریت حواست حسابی به خودت باشه دخترم .!

حساس بود آنقدر که هر روزگار به پناه زنگ میزد تا وضعیتش را چک کند.

طبق حرف‌های عمه پناه پنج سالی میشد که به همراه همسرش عماد خارج از ایران ، کانادا حیات میکرد و در حال حاضر هفت ماهه باردار بود.

پناه درست نقطه مقابل پروا بود ، شخصیت آرامی داشت و با مهربانی‌اش آدم را به راحتی جذب خودش میکرد.

چند دقیقه طولانی سپری میشود و بالاخره مکالمه بینشان با چند توصیه دیگر از جانب عمه به اتمام میرسد.

گوشی تلفن را از کنار گوشش فاصله میدهد و رو بهم می گوید

– انگار خودم حامله ام .

تبسمی میزنم که ادامه میدهد

– با پروا بحثتون شد؟

کتاب بغل گرفته‌ام را محکم به قفسه سینه ام می‌فشارم و با خجالت سر به تایید تکان میدهم

– این دختر با هیچکس سر سازگاری نداره ، با بامداد و پناه هم قبلا به‌شدت مشکل داشت ..نمیدونم فرهاد بیچاره تا الان چجوری با اخلاق این بچه دووم آورده.

چیزی نمی گویم و به همان لبخند مسخره‌ام اکتفا میکنم اصلا علاقه‌ای به بحث راجع به پروا نداشتم برخلاف عمه که با کنجکاوی میپرسد

– حالا موضوع چی بود؟

دیده میدزدم و میخواهم به دنبال بهانه‌ای برای جواب دادن به سوالش بگردم که درست در همان لحظه آوای زنگ آیفون در خانه میپیچد

نیم خیز میشوم تا برای باز کردن در پیش قدم شوم که سر و کله پروا پیدا میشود .

نگاهی به من و عمه می اندازد و در حالی که به سمت آیفون می رود با صوتی بلندی می گوید

– بامداده

به سرعت از جا بلند میشوم و بدون توجه به نگاه خیره عمه میخواهم به اتاق برگردم که صدایم میزند

– رها ..

برمیگردم و با تن آوای که از شدت استرس حضور بامداد می لرزد لب میزنم

– بلـــه

چهره رنگ پریده‌ام را با دقت زیر و رو می کند و در اخر با تبسمی که بر لب می‌نشاند می گوید

– برو لباس بپوش ، اومده دنبال تو .

مات و متحیر سر جا خشکم میزند که ادامه میدهد

– میخواد باهات حرف بزنه.

دهان باز میکنم تا مخالفت کنم ولی فرصت نمی‌دهد

– موضوع مهمیه عزیزم ، مطمئن باش مشکلی پیش نمیاد بام…

ادامه صحبتش با صوتی مردانه‌ای که از پشت سرم می‌شنوم ناتمام میماند

– سلام ..

با کمی تاخیر برمیگردم و بدون آن که حتی لحظه‌ای نگاهش کنم زیر لب زمزمه میکنم

– سلام

معذب از نگاه خیره‌ای که روی خودم احساس میکردم به جان لب‌هایم می افتم که دست عمه پشت کمرم می نشیند و در حالی که من را به سمت اتاق هدایت میکند رو به بامداد می گوید

– تا رها میره حاضر بشه بیا بشین عزیزم.

– اومدی دنبال رها؟

بدون اهمیت به پروای که با خشم این سوال را می جویا شد از عمه فاصله میگیرم و به سمت اتاق پا شتاب‌زده میکنم.

در حالی که مشغول تعویض لباس‌هایم بودم عمه به سراغم می آید و برخلاف میلم مجبورم میکند تا دستی به صورت بی روحم بکشم .!

بعد از آن که رضایتش از جانب لباس و آرایشی که به آن مجبورم کرده بود جلب میشود هممسیر با هم از اتاق خارج میشویم.

بامداد با مشاهده کردنم همانطور که رو به پروا چیزی زیر لب زمزمه میکند از روی مبل قد بلند میشود و به سمتم می آید.

کنارم می ایستد نگاهی به نگاهانم می اندازد و با تبسمی که برایم غریبه است می گوید

– خب بریم؟

سری به تایید تکان میدهم و بدون حرف جلوتر از او به سمت درب ورودی قدم برمیدارد.

از متوجه شدرس عمه و پروا که خارج میشویم کنارم قرار میگیرد

– حالت خوبه؟

سر بالا میگیرم و با لحن سریع و تیزی جواب میدهم

– دکتری؟

از جوابم میخندد .

نمیدانم چه مرگم میشود که بغض میکنم و او با لبخندی حاصل از آن خنده اش می گوید

– با اجازه‌ات.

درست میبیان کرد …دندان پزشک هم دکتر بود دیگر.

نگاه از دیدهانش میدزدم و در حالی که تمام تلاشم را میکردم تا لرز آوایم را کنترل کنم می گویم

– واسه جویا شدن حال من اومدی دکتر؟

خاموشی سنگینی بینمان شکل میگیرد و او بدون آن که جوابم را بدهد برمیگردد و در را باز میکند .

جلو می روم میخواهم قدمی به سمت در بردارم که کف دستش پشت کمرم می نشیند

-دست بهم نزن.

صوتیم از ترس میلرزد و نگاه درمانده و ناباور او روی مردمک‌های وحشت زده ام ثابت میماند

با کمی تعلل کف دستش را از پشت کمرم عقب میکشد و زیر لب خیره در نگاهان پر شده ام زمزمه میکند

– خیله خب باشه

نگاه از چشمانش میگیرم …سرم را پایین می اندازم و میخواهم تندتر از خانه بیرون روم که متوجه پاهای برهنه‌ام می‌شوم.

پلک روی هم می فشارم و قدمی به عقب برمی‌گردم که متعجب میپرسد

– چی شد؟

بدون آن که جوابش را بدهم به سمت جاکفشی میروم که جلو می آید و شاکی آوایم میزند

– رها

خم که میشوم ، کفش‌هایم را که از داخل جاکفشی برمیدارم متوجه موضوع میشود و نفس راحتی میکشد.

– هنوزم حواس پرتیا…

اینکه سعی دارد همه چیز را عادی جلوه دهد ، اینکه طوری راهی شدار میکند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است بیشتر آزارم میدهد.

کاش تمامش میکرد ، کاش باز هم بداخلاقی میکرد تا دل ندهم ، تا خودم را نبازم .

من نمیتمایل داشتم کنترل احساساتم را از دست بدهم.

نمیخواستم باز هم خودم را به بامداد گذشته عادت بدهم . دوستش داشته باشم.

من باید فراموشش میکردم ، گذشته و خاطراتم را برای همیشه چال میکردم و او را تنها به چشم پسر عمه‌ام میمتوجه شدم.

از خانه که بیرون می آیم میپرسم

– نمیشه همینجا بگی؟

برمیگردد ، تیز نگاهم میکند و با اخم جواب میدهد

– دیگه داری میری رو مخم رها ، بسه …صبر منم حدی داره .!

درب ماشینش را برایم باز میکند و ادامه میدهد

– سوار شو .

– من…

فرصت نمیدهد و قبل از ان که حرفم را تکمیل کنم بازویم را چنگ میزند و به طرف خودش میکشد

فشاری به بازویم می اورد و خیره به نگاهانم از لای دندانهای روی هم کلید شده‌اش می غرد

– تمومش کن

اشاره ای به ماشین میکند

-سوار شو

The post رمان گور به گور پارت ۵ appeared first on رمان دونی.