او چه میاطلاع داشت که انگشت نما شدن چه حسی دارد؟ که در آن محله با آن آدمها و طرز تفکر، انگشت نمای عالم و آدم شوم و همه بدانند قبل از ازدواج شکمم بالا وارد شده است.
این همه وقت سر پایین انداخته، حرکت کرده و آمدهام که تهش اینطور بیآبرو شوم؟ آن همه انسان بیرون از محدودهی من، هر شامگاه و هر روزشان را با مرد دیگری سر میکنند و هیچ اتفاقی نمیافتد. آن هم نه از سر بیچارگی و درماندگی… برای لذت دادن و لذتخواهی.
ولی منی که بیچارگی بغلم کرده بود، با یک بار خطا کردن و پشیمان شدنهای بعدش، به مصیبتی گراهی شدار شدهام که نمیتوانم درست و حسابی از آن بیرون بیایم.
کف دستش به سمت صورتم میآید. میترسم که بخواهد بزند ولی او در کمال تعجب، اشک را از روی صورتم کنار میزند و من با دیدههای گرد شده نگاهش میکنم.
-آروم باش و بگو برای چی داری گریه میکنی؟
به جای اینکه اشکم بند بیاید، با فکر کردن به اینکه، اگر بچه را نگه دارم حتی غذا ندارم تا شکمم را سیر کنم، اشکهای بعدی روی صورتم میلغزند.
او هاج و واج به من و اشکهایم نگاه میکند و تمام فکر من درگیر حساب بانکیام است که تقریباً هیچ چیز در خود ندارد و باید تا آخر هفته نزدیک صدتا عروسک کامل کرده داشته باشم و من هیچ کاری برایشان نکردهام!
لرز به تنم میافتد. از جایش بلند میشود و به سمت آشپزخونه میرود که انگار راه نفسم باز میشود. او چقدر ترسناک است… بیاختیار کف دستم روی شکمم میرود. او پدر فرزندم است ولی پدر بودن به او نمیآید.
با لیوانی آب به سمتم برمیگردد. مجال تعجب نمیدهد و آن را به سمتم میگیرد.
-بخور حالت بهتر بشه. بعد حرف میزنیم… اینطوری فقط داری به خودت آسیب میزنی و تهش هم عین دو تا آدم نمیتوینم حرفهامون رو بزنیم.
قلوپی از آب میخورم. صورتم از گرمی آن در هم میرود اما چیزی نمیگویم؛ طوری حق به جانب نگاهم میکند که زبانم در دهان باد میکند و دیگر چیزی نمیگویم.
کنارم بار دیگر روی مبل مینشیند و من به عسلی وسط سالن نگاه میکنم. از هر طرف که به این موضوع فکر میکنم، باز هم به بن بست میخورم. او هم سکوت کرده است و انگار اجازه داده تا هر چقدر که میتوانم با خود کنار بیایم، فکر و خیال برم دارد.
#پارت_صدوپنجاهوهفت
در نهایت آنقدر فکر میکنم که سرم در آستانهی انفجار قرار میگیرد. چشم به هم فشار میدهم و با صوتیی که از ته چاه بیرون میآید میگویم:
-من نمیتونم.
طوری به سمتم گردن میچرخاند که کمی خود را با ترس عقب میکشم. یکی از ابروهایش را بالا میدهد و با آرامش لب میزند:
-چی؟ چرا نباید بتونی؟
-چراکه… چراکه نمیتونم.
آب دهانم را با ترس پایین میدهم و چند بار سرم را به چپ و راست تکان میدهم. کمی نزدیکم میآید که من با ترس خودم را کنار میکشم. با جذبه اخم میکند و میگوید:
-بشین سر جات! کاری باهات ندارم.
ثابت مینشینم؛ او نیز چسبیده به من مینشیند. نگاهش را در صورتم میچرخاند و روی لبهایم مکث میکند. تمام جانم را گرما در بر میگیرد و منتظرم که به تنم هجوم بیاورد.
ولی او با همان آرامش قبل، دوباره نگاه در صورتم میچرخاند و با آوای آرام تری نسبت به قبل میگوید:
-من هیچ مانعی برای اینکه این بچه رو نگه نداریم نمیبینم. اون بچه میمونه و به دنیا میاد. بهتره که اینو مدام برای خودت تکرار کنی!
اشک بار دیگر به نگاهم نیش میزند. نمیتوانم حرف بزنم وگرنه بغضم میشکند. فقط مجدداً سرم را به دو طرف تکان میدهم که با کلافگی میگوید:
-یه قلبیل قانع کننده برام بیار که منصرف بشم!
منصرف شود؟ یعنی تا به این اندازه برای نگه داشتن این بچه مصمم است؟ من فکر میکردم دنبال کارهای سقط راهی شده و او تمام مدت میمیل داشته بچه را نگه دارد!
با خجالت سر پایین میاندازم. در مقابل این جلال و جبروت او… حرفهای من مضحک به نظر میرسد اما مجبورم که به زبانشان بیاورم…
-تو محل همه منو میشناسن.
#پارت_صدوپنجاهوهشت
این بار جفت ابروهای میراث تا جایی نزدیک خط رویش موهایش بالا میروند. با لحنی که ترسناک به نظر میرسد، زمزمه میکند:
-خب؟
آب دهانم را به سختی پایین میدهم. زیر نگاه او صحبت کردن از وضعیت زندگیام، ابداً کار سادهای نیست. ولی به هر بدبختیای که هست میگویم:
-اگر بچه رو نگه دارم دیگه نمیتونم برگردم خونهام… آبروم میره.
سرم تا آخرین حد ممکن پایین افتاده است. طوری که چانهام به سینه چسبیده و روی نگاه کردن در صورت مرد روبهرویم را ندارم. با وجود اینکه شرایط من، چیزی نیست که خودم انتخابش کرده باشم.
-منو نگاه کن.
از صوتیش لرزی برمیدارم که اینبار خشم هم به لحن متعجبش برمیگردد و با حرص میگوید:
-چرا از من میترسی؟ کتکت زدم یا میخوام که بزنم؟! عین بچهی آدم منو نگاه کن.
صدایش جذبهای دارد که بدون هیچ حرف کم و کاستی، سرم را بالا میآورم و خیره به صورتش میشوم. لبش انحنایی پیدا میکند و از اخمش خبری نیست.
آنقدر تبسم به نظرم به او نمیآید و چیز بعیدی به نظر میرسد که حس میکنم پوزخند زده و در حال تمسخر من است.
-به خاطر این خجالت میکشی؟ این خجالت داره؟
چیزی نمیگویم و تنها نگاهش میکنم. نفسش را کلافه به بیرون فوت میکند و آرام ادامه میدهد:
-قرار نیست دیگه اونجا برگردی.
در کسری از ثانیه نگاهانم گرد میشوند. چیزی که متوجه شدهام را باور ندارم که میپرسم:
-چی؟
با مشاهده کردن بهت من، به جلو خم میشود و دستهایش را به زانوهایش تکیه میدهد. در همان جهت نیم نگاهی به سمت من میاندازد.
-تا وقتی که بچه به جهان بیاد، همینجا میمونی. بعدش هم تو رو بخیر و ما رو بسلامت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن