***
انگشتانم روی موهایش می رقصند. در آغوشم به خواب رفته و من آنقدر حوصله ی حرف زدن هایش را ندارم که حتی نمی خواهم تلاشی برای بیدار شدنش بکنم.
نفس عمیقی می گیرم و سر پایین می آورم تا صورتش را ببینم. زیباست… حیف که او دختر سلوکیست و عجیب برای دختر سلوکی بودن جذابست!
دیشب بی اختیار مدام او را با دختری که الان در خانه ی دیگر من معلوم نیست مشغول چه کاریست مقایسه می کردم.
او کجا و نسیم کجا… حتی از لحاظ قشنگیی هم صد پله از نسیم بالاتر است و من هنوز هم نمی دانم قرار است چه کاری با او انجام دهد.
کف دستم زیر گردن نسیم خشک شده است. نگاهی به ساعت می اندازم. با وجود اینکه نسیم تا نصفه شامگاه مشغول وراجی بوده، باز هم هفت صبح بیدار شده ام!
در اصل دلم پیش اوست… می خواهم بروم و درباره ی اینکه قرار است چه کار کنیم حرف بزنم. دربارهی خودمان و آن بچه….
کف دستم را از زیر گردن نسیم بیرون می کشم که تکانی می خورد و بالافاصله چشمان روشنش باز می شود. سعی می کنم کلافگی ام را بروزگار ندهم.
لبخندی بزرگ روی لب هایش می نشیند و همان طور که کش و قوسی به تنش می دهد، با آوای خواب الود می گوید:
-صبح بخیر!
-صبح تو هم بخیر!
پاهایم را از تخت آویزان می کنم و روی زمین دنبال جوراب هایم می گردم. انگار نسیم انتظار ماچ و بوسه داشته که لب و لوچه اش آویزان می شود.
مثل دیشامگاه که مدام پا می داد تا رابطه داشته باشیم اما من محلش نمی دادم. دیگر دلم نمی خواهد با او بازی کنم. حداقل با تنش!
-جایی میری؟
سرک می کشد تا بفهمد دارم چه کار می کنم. نفسم را کلافه، بدون اینکه او متوجه شود، به بیرون فوت می کنم.
-جلسه دارم.
-صبح جمعه؟!
کف دست هایم ثابت می مانند. به سمت نسیم می چرخم. تاپ بندی یقه گسرخوشی به تن دارد و در این پوزیشن که روی تخت به شکم دراز کشیده سینه هایش جلوی مشاهده کردم است.
نگاهم روی آن ها خشک می شود و ذهنم به سمت دختری پرواز می کند که فقط یک شامگاه طعمش را چشیدم و تنش از جلوی چشمانم کنار نمی رود!
به خود مسلط شده و نگاه می دزدم. با آوای ملایمی می گویم:
-جلسه جمعه و غیر جمعه نداره.
خود را بهسرعت لبه ی تخت می کشد و بوسه ای روی گونه ام می گذارد. تا بخواهم واکنشی نشان دهم، بلند می شود و از اتاق بیرون می رود.
-پس باید یه صبحونه ی بهشدت توپ برات درست کنم. که حسابی انرژی داشته باشی!
نگاهم روی پاهای برهنه اش می رقصند و او از اتاق بیرون می رود. پوف کلافه ای می کشم و موهایم را به هم می ریزم.
با نسیم کل زیستن ام را به هم زده ام! اما یادآوری صورت مظلوم آرزو که به خاطر کینه ی نابه جای سلوکی زیر خاک راهی شده، خود را قانع می کنم که باید این راه را ادامه بدهم!
از روی تخت بلند شده و لباس هایم را با یک دست کت و شلوار عوض می کنم. تمام مدت فکرم پیش لباس های آن دختر است.
لباس های کهنه ولی تمیز و مرتبی به تن داشت. اگر او قرار باشد فرزند مرا حمل کند، باید همه چیزش را تامین کنم و قطعاً از لباس شروع می کنم.
صوتی حرف زدن نسیم با کسی می آید. احتمالاً باز هم با پدر یا برادرش حرف می زند. به سلوکی و پسرش نمی رسید اینقدر تعصبی و سنتی فکر و عمل کنند!
-خونه ی دوستمم!
پارت_صدوچهلوپنج
صدایش کمترین حالت ممکن را دارد. انگار که نمیخواهد به گوش من برسد اما تمام دیشامگاه را به غر زدن دربارهی پدر و برادرش گذرانده است!
دکمههای پیمسیرن سفید رنگم را میبندم که دوباره صدایش در گوشم میپیچد:
-من توی اون میل داشتگاری کوفتیای که تداریک دیدید شرکت نمیکنم! این رو مدام برای خودتون تکرار کنید!
صدایش بالاتر حرکت کرده است ولی من هیچ واکنشی نشان نمیدهم. با آهستهش مشغول بستن دکمههای سر آستینم میشوم. در سر دنبال مسیری میگردم که این دختر را چگونه از سر باز کنم؟
-چه فکری کردید دربارهی من؟! که بتونید به خاطر منافع خودتون، هر کاری که قلبتون بخواد باهام بکنید و منم دم نزنم؟ خیر! از این چیزا خبری نیست! من نمیذارم منو قربانی تمایل داشتههای خودتون بکنید!
کراواتم را برمیدارم و جلوی آینه میایستم.
-به بابا بگو فکر کنه دختری به اسم نسیم نداره. من و مولین چقدر باید تاوان زیادهخواهیهای شماها رو بدیم؟ چقدر باید کوتاه بیایم؟!
دستهایم ثابت میماند و صوتی مادر موقع مردن آرزو، در گوشهایم دوباره زنده میشوند. دقیقاً به همان شدت!
«چرا باید دختر من تاوان کار تو رو بده؟! چرا باید آرزوی من جوون مرگ بشه زیرا فقط تو و اون سلوکی بیهمه چیز میخواستید یه شراکت رو بهم بزنید!؟ بهم بگو چرا… چرا دختر من زیر یه خروار خاک خوابیده؟»
کراوات را نیمه بسته رها میکنم و کف دستهایم را پایین میآورم. به جلو خم میشوم و با گذاشتن کف دستهایم روی میز آرایش، به خودم در آینه نگاه میکنم.
دارم چه کار میکنم؟! تاوان مرگ آرزو را چه کسی میگیرم؟ از نسیم که خودش هم مثل خواهر جوان مرگ من، اسیر کف دست مردیست که از پدر بودن فقط اسمش را به دنبال میکشد؟
پدر من هر چه که باشد، به فکر بچههایش بوده و هست! آرزو از دستش در رفت و حرامزادگی سلوکی دست روی دست گذاشت.
وگرنه پدر من سر مرگ آرزو و بچهی ساعد که بیپدر بزرگ میشود در جوانی پیر شده و هیچ شبیه به همسن و سالهایش نیست. مثل آن سلوکی بیهمه چیز!
دیگر آوا نسیم نمیآید. انگار که تلفن را قطع کرده و الان به قول خودش مشغول درست کردن صبحانهی مفصلی برای من است.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن