خودم را جمع و جور میکنم و دوباره مشغول درست کردن کراواتم میشوم که صوتی زنگ گوشیای ناآشنا گوشم را پر میکند و قطعاً دوباره برای نسیم است.
آوای «هوف» کلافهاش را میشنوم و بعد از مکثی طولانی زمزمهوار ولی ترسیده میگوید:
-یا خدا!
لحظهای بعد صوتی زنگ گوشی قطع میشود و همان موقع که من کتم را برمیدارم، با گوش دادن صدایی که میگوید:
-سلام بابا.
مکث میکنم. حتی قدم به سمت در برمیدارم و از پشت به نسیم نگاه میکنم که کنار کانتر آشپزخانه ایستاده و پشتی صنقلبی را در مشتش فشار میدهد.
لبش زیر دندان است و با نگاههایی که پر شدهاند، به جایی نامعلوم نگاه میکند و به حرفهای سلوکی گوش میدهد. کاش میتوانستم به او بگویم که مقابل پدرش نمیتواند بایستد!
چند لحظه طول میکشد تا اینکه چشمهایش را میبندد و اشک روی گونههایش مسیر خود را پیدا میکنند. از من چه انتظاری دارد؟ که بروم و مرهم زخم شوم؟! من خودم رسیدهام که زخم قدیمی را از سر باز کنم!
او و تکرار مکرراتی که دربارهی پدر و برادرش دارد، فقط حوصلهی مرا بیشتر سر میبرند. من دیگر حتی تن و بدنش را هم نمیخواهم.
تمام فکر و ذکر من پیش دختریست که کودکم را حمل میکند. اینکه آینده چه خوابهایی برای ما دیده است!
-بابا… مامان به خاطر همین کارها پر پر شد. میخوای منم به سرنوشت مولین دچار بشم؟
آرام میگوید اما حتی من هم میتوانم آوای فریاد سلوکی را از پشت خط بشنوم. او نیز صورتش در هم میرود و لحظهای گوشی را از گوشش فاصله میدهد.
-باشه… میام.
لحظهای دلم میسوزد. او هم مثل آرزوی من، هیچ گناهی این وسط ندارد. به جز اینکه دختر آن خائن است و همین برای گناهکار بودن کافیست.
#پارت_صدوچهلوهفت
گوشی را پایین آورده و بلافاصله صدای گریهاش بالا میرود. کف دستش را روی صورتش گذاشته و با صدای بلند گریه میکند.
نمیدانم باید چه کار کنم. باید بنشینم و نگاهش کنم که گریه میکند چراکه قلبم نمیخواهد به کمکش بروم؟ چه کسی برای گریهی مادر من پناه بود؟!
نفسم را به بیرون فوت میکنم و به سمتش قدم برمیدارم. قدمهایم را که حس میکند لحظهای دست از روی صورتش برمیدارد.
با دیدنم، لبهایش به سمت پایین متمایل میشوند و دستهایش را به سمتم سوق میدهد که به اجبار در آغوشش میگیرم. او نیز خودش را در من حل میکند.
قد بلند زیر گریه میزند و اصلاً متوجه نیست که صورت من کامل در هم رفته و ابداً حوصلهی گریهها و حرفهای او را ندارم.
اما کف دستم را روی کمرش میگذارم و به صورت نمایشی، کمی نوازشش میکنم تا از آن حال و هوا بیرون بیاید و بالاخره مرا رها کند!
همین هم میشود. زیرا بهسرعتتر از آن چیزی که فکرش را میکردم، فاصله را حفظ میکند و تند کف دست روی صورتش میکشد.
-ببخشید… ببخشید… نتونستم خودم رو کنترل کنم.
با لحنی که سعی میکنم مهربان باشد، سری به دو طرف تکان میدهم و میگویم:
-اشکال نداره.
به سمت میز میروم و او آبی در سینک به صورتش میزند. از قهوهی ترکی که آماده کرده، استکانی برای خود ریخته و به لبهایم نزدیک میکنم. عمرا سلوکی بداند دخترش چنین خوش خدمتیهایی به من میکند!
-حس میکنم همه چیز تموم شده دیگه…
مغموم پشت میز نشسته و به وسایل آن نگاه میکند. باید ناراحت باشم که او اینچنین در خود است و من… مشغول صبحانه خوردن!
ولی واقعاً حوصلهام را سر برده و دیگر حتی نمیتوانم تحملش کنم. قلبم میخواهد تندتر صبحانهام تمام شود و از خونه بیرون بزنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن