دختر با ناز میخندد. میراث منکر این نمیشود که ناز ذاتی از سر و رویش می بارد و هر مردی را به سمت خود جذب می کند!
-منم نمی دونم که چرا الان باهاتون تماس گحرکت کردم.
میراث ملایم به سمت در اتاقش می رود و در را می بندد.
-برای من که بد نشده! پشیمون بودم که چرا شمارهتون رو نگرفتم.
نسیم بار دیگر با ناز می خندد که نیشخند روی لب های میراث بزرگ و بزرگ تر می شود! فقط خودش می داند که چرا به این اندازه دنبال شماره ی او بوده است!
وقتی از میزبان مهمانی شنیده بود که چه کسی در جمع است، دهانش باز مانده بود. انگار کائنات همه چیز را جفت و جور کرده بود تا هدف، خودش به میراث نزدیک شود!
با دقت نگاهی به بیرون می اندازد که کسی اطراف در اتاقش نباشد. قلبش نمی خواهد که تا عملی کردن نقشه اش کسی بویی از آن ببرد.
-لطف دارید شما. اگر می دونستم زودتر تماس می گرفتم.
-حالا که تماس گرفتین باید از این شانسی که گیرم اومده استفاده کنم! زوده برای اینکه قرار ملاقات بذاریم؟
با قدم های آهسته به سمت پنجره می رود و پرده را کنار می زند.
-امشب دعوت نیستید؟
یکی از ابروهای میراث بالا می پرد.
-کجا؟
-فکر کنم دختر آقای سلطانی مهمونی گراهی شدن. برای برگشتن برادرشون از فرانسه. فکر می کردم دعوتید، می خواستم اگه همجادهی ندارید باهمدیگه بریم.
میراث به سختی پوزخند را روی صورتش مهار می کند. مهمانی را دعوت است ولی چه کسی بهتر از خودش می داند که پسر سلطانی از زندان آزاد شده، نه اینکه از فرانسه برگردد!
-دعوت که هستم ولی نمی تمایل داشتم بیام. ولی با وجود شما مگه میشه که نیومد؟ ساعت چند و کجا بیام دنبالتون؟
صدای خندهی پر از عشوهی نسیم در گوشهای میراث میپیچد و بیشتر وادارش میکند که به کارش ادامه دهد!
-چه آدم عجیبی هستید! نمیدونستم اینقدر مشتاقید وگرنه زودتر زنگ میزدم.
-فکر کنم همون روزگار هم مشخص بود که چقدر مشتاقم!
نسیم با ناز و عشوه حرف می زند. هر وقت دیگر و هر زن دیگری بود، میراث این عشوه را برای خالی کردن لذت خودش به کار می برد.
ولی الان و در این حال، تنها چیزی که به آن فکر نمی کرد قضایای مربوط به پایین تنه اش است. البته که او قرار است استفاده اش را از آن تن لعنتی ببرد!
-درسته… اما من هنوز اسم شما رو هم نمیدونم درست… یعنی اامان باره اصلاً باهمدیگه حرف میزنیم، نمیدونم چرا قضیهی مهمونیرو پیش کشیدم اصلاً.
میراث پوزخندی روی لبش مینشاند و نفس عمیقی میگیرد.
-اسمم میراثه و این هیچ تغییری روی مهمونی امشبمون نداره.
باز هم خندهی او و آوای خندهی دیگری هم در سر میراث زنگ میخورد. آخرین خندهی او و چقدر قلبش برای آن دخترکِ پر از ملایمش تنگ شده!
و چقدر بد که نسیم قرار است تمام مسیرهای رفتهی او را به بدترین شکل ممکن تجربه کند! چقدر بد که نسیم قرار است بدجوری کیسه بکس میراث شود!
-پس روی امشب مصمم هستید!
-بله! اگه یه آدرس داشته باشم!
و نسیم نمی داند که او بهتر از هر کسی ادرسش را بلد است و چه چیزهایی بعد از مهمانی امشب قرار است انتظارش را بکشد!
-باشه پس… من آدرسم رو براتون پیامک میکنم.
-خیلی هم عالی! مشتاق متوجه شدنتم!
نسیم با کلی چرب زبانی که میراث خوب می داند در خون و ذات تمام سلوکی هاست، قطع می کند و میراث را با پوزخندی عمیق روی صورتش تنها می گذارد.
خیره خیره به گوشی که در دست دارد خیره می شود و پوزخند از روی صورتش محو نمی شود. نمی تواند خودش را کنترل کند که از همان لحظه ی اول نقشه اش را وسط نریزد.
تقه ای به در خورده می شود که میراث را از آن خلسه بیرون می آورد. اما خوب می داند که باید آماده شود و خود را برای جنگی نابرابر برساند.
-بله؟!
در باز می شود و همان لحظه ی اول برفین را می بیند که از دستگیره آویزان شده است که بتواند در را باز کند. قلبش برای در زدن او ضعف می رود.
تبسم روی لبش واقعی و پررنگ می شود و روی نوک انگشت های پایش می نشیند.
-چیشده دختر برفی؟
اخم های کوچک او دوباره در هم است و دیگر سر تا پایش را خمیربازی نپوشانده است. حتی لباس هایش را هم عوض کرده است.
-چرا دیگه نیومدی باهمدیگه بازی کنیم؟
کف دست دراز می کند تا دخترک را در آغوش بگیرد.
-کار دارم بابایی. بیان کردم که یه روز صبح تا شب میام که باهمدیگه بازی کنیم!
اخم های دخترک ولی از هم باز نمی شود و کف دست های کوچک و تپلش را به کمر می زند که دل میراث می خواهد او را محکم به سینه بچسباند.
-الان که اینجایی. بیا بازی کنیم دیگه.
بالاخره دستش به آن موجود کوچک می رسد و او را محکم به سینه اش می چرخاند و بوسه ای محکم روی لپ تپلش می زند.
-الان باید برم بیرون کار دارم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن