-چه پیغامی گذاشته؟
پدرش با شک به او نگاه می کند. دلش نمی خواهد چیزی که متوجه شده است را نشان میراث بدهد اما… میراث با اخم های در هم و اصرار صدایش می زند.
-بابا! اضافه کردم چه پیغامی گذاشته؟
پدرش پوف کلافه ای می کشد و از روی صنقلبی قد بلند می شود. با قدم های ساکت به سمت پاتختی می رود و کشوی آن را باز می کند.
کاغذی بیرون می کشد و با شک و ترمشاهده کرد آن را به سمت میراث می گیرد که میراث در جا آن را چنگ می زند و لای کاغذ را باز می کند.
با مشاهده کردن نوشته ی روی آن، که با رنگ سرخ و بزرگ نوشته شده است، خون در رگ هایش جمع می شود.
«هزره تویی میراث! تو!»
دیده هایش که دو دو می زنند، دور کاغذ می چرخد. چندین و چند بار… انگار که می خواهد باور کند چیزی که می بیند، پیغام از سمت ساعد است!
به یک باره شروع به ریز خندیدن می کند. کاغذ را بالا و پایین می کند و می خندد. طوری که پدرش با تعجب به او خیره می شود.
-چت شده؟
میراث کاغذ را به سمتی می اندازد و روی تخت می نشیند. پشت به پدرش.
-می کشمش…
ملایم می گوید اما به گوش پدرش می نشیند و با وحشت می گوید:
-زده به سرت؟! برادرته… هر چقدر که من ازش ناراحت و دل چرکین باشم، باز هم برادرته! حق نداری حتی این فکر ها رو هم درباره اش بکنی!
میراث دست های مشت شده اش را به دهانش تکیه می دهد و صورت برفین مقابل نگاهش جان می گیرد.
-کاش برادرم نبود بابا… کاش پدر برفین نبود تا یه گلوله توی سرش خالی می کردم…
-پس خوبه که پدر برفینه!
میراث کلافه از روی تخت بلند می شود و قدم در اتاق برمی دارد. در سرش نقشه ی کشتن ساعد را می کشد اما می داند که در نهایت هیچ کاری از دستش ساخته نیست…
-با دکتر برفین حرف زدی؟
با قدم های ساکت به سمت میز پدرش می رود و جعبه ی سیگار را از روی آن چنگ می زند. می داند که پدرش در حالت عادی به خاطر سیگار کشیدن سر او غر می زند اما در این وضعیت…
-آره…
-خب چی اظهار کرد؟
سیگار آتش می زند و کنج لبش می گذارد.
-اظهار کرد این همه پنیک برای سن اون مناسب نیست. اضافه کرد باید یه فکر اساسی براش بکنیم وگرنه از همون سن کم قراره کلی مشکلات روحی داشته باشه!
آوای آه پدرش را که می شنود، پک عمیق تری به سیگارش می زند.
-بعد شما بگو ساعد برادرته…
-هر چی که هست… نمی تونیم بکشیمش. حداقل تا جایی که توانش رو داریم، بکشیمش سمت خودمون و یه کاری کنیم که ترک کنه. با این کارها فقط می اندازیمش سر لج… مثل اون یه تیکه کاغذ…
نگاه میراث روی هرزه ای که روی آن کاغذ نوشته شده خشک می شود و بی اختیار تصویر دختری پشت پلک هایش نقش می بندد.
آوای ظریف و ساکت او زمانی که می بیان کرد:
«توروخدا به من نگو هرزه… من هرزه نیستم»
صوتی آرام و پر ناز او، آن تن سفید و سینه های بلوری، لذتی که بعد از آن نتوانست دیگر تجربه کند و همه همه باعث می شود که سیگار را در مشتش مچاله کند.
پدرش که از صورت سرخ شده ی او وحشت کرده است، تند روی پا می ایستد و با وحشت رو به او می گوید:
-چت شده میراث؟ نفس بگیر!
با صوتی پدرش تازه به خود می آید و مشتش را باز می کند که سیگار مچاله شده روی زمین می افتد.
-خوبم! باید برم جایی…
چه بگوید؟ که تنش نیاز آن تن بلورین را کرده که حتی نمی داند کجاست؟ به یاد می آورد که آخرین بار به او خبر داده بودند که چکش را نقد نکرده…
همین باعث می شود که شک هایش بیشتر شود. کم دشمن ندارد و آن دشمن اصلی که نقشه ی به خاک کشیدنش را ریخته است، بدجوری دلش از او پر است!
پدرش را کنار می زند و از اتاق بیرون می رود. اعصابش به هم ریخته و تن داغ شده است، تمرکز برایش نگذاشته است…
از پله ها به پایین سرآزیر می شود که نگاهش به مادرش و برفین می افتد. روی زمین نشسته اند و مجدداً مشغول خمیر بازی اند.
از کنار دیوار رد می شود و خود را به اتاقش در این خونه می رساند.
روز تعطیلی که قرار بود با شیرین زبانی های برفین سر شود، به بدترین شکل ممکن می گذرد…
وارد اتاقش که می شود، صفحه ی گوشی اش که مدام روشن و خاموش می شود، توجه اش را جلب می کند و باعث می شود که به سمت آن برود.
با متوجه شدن اسمی آشنا، تمام حس هایش پر می زند و یک چیز از تمام حس های دیگرش پر رنگ تر می شود. آن هم چیزی نیست جز… انتقام!
بهسرعت تلفنش را برمی دارد و آن را کنار سرش قرار می دهد.
-بله بفرمایید؟
-الو… آقا میراث؟
تبسمی که روی لبش می آید، رنگ و بوی نفرت دارد. صدای زنانه ای آشنا و نازک! همانی که مدت ها انتظارش را می کشید.
-بله خودم هستم، شما؟!
-من نسیمم. نسیم سلوکی… توی مهمونی آخر هفته باهمدیگه آشنا شده بودیم…
-اوه! بله یادم اومد! احوالتون خوبه خانم؟ دیگه داشتم ناامید می شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن