سری به گوشیام میزنم؛ میلاد از صبح به قصد کشت یک سره زنگ میزند اما محلش نمیدهم. میدانم که کارها روی هم تلنبار شده است.
باید کم کم آماده شوم و دنبال کار و بارم بروم. شرکت را تنها به میلاد سپردهام و میدانم همین روزگارهاست که از زیر این مسئامات شانه خالی کند.
اگر تا اینجا هم جور مرا کشیده است به خاطر رفاقتی بوده که سالها با هم داشتهایم؛ و چقدر از این بابت مدیونش هستم!
با این وجود تماسش را جواب نمیدهم تا با توپ و تشرهایش روبهرو نشوم. کار بهتر این است که بروم و کارها را انجام دهم!
لباس میپوشم و سعی میکنم بیشتر از هر روز دیگری به خود برسم. موهایم را به بالا شانه میزنم و ادکلن را روی خود خالی میکنم.
فقط به خاطر اینکه فکرم از کژال و کارهایش خالی شود! اما بدتر هم میشود! حسم میگوید که به حرفم بیتوجهی خواهد کرد!
حاضر و آماده از اتاق بیرون میروم. از قصد در را پشت سرم میکوبم تا کژال بفهمد که حاضر شده و بیرون آمدهام.
اما هیچ واکنشی نشان نمیدهد. احساس میکنم به خاطر اینکه سعی کردهام حرفم را به کرسی بنشانم دلگیر شده است.
اما خب… این آخرین راهحلیست که دارم. برای اینکه فکر و خیالم را از شر افکار مزخرف و بعید دور نگه دارم!
در خروجی را باز میکنم باز هم هیچ واکنشی به کارم نشان نمیدهد و همانطور پشت به من روی مبل جای گرفته است.
خوب است که حداقل به حرفم گوش داده؛ وگرنه بعید نیست که همین نصف دختر ، با صد و شصت متر قد، بتواند از حرص مرا به سکته برساند.
بعید نیست که حتی این کار را هم بتواند بکند! او نه… اما افکار عجیب من میتوانند!
جا کفشی را باز میکنم و موقع بستنش ، محکم آن را به هم میکوبم تا فقط برگردد و کمی به حرکت کردنم واکنش نشان دهد.
با وجود اینکه به خاطر عملی کردن حرفم با دم گردو میشکنم ، دلم راضی نمیشود که با اعصاب خردی از خونه بیرون بروم.
تازه فهمیدهام که او هر کاری میکند ، غیر ارادیست و هیچوقت سعی نکرده از عمد مرا آزرده یا خشمگین کند!
وقتی باز هم به سمتم برنمیگردد ، پوف کلافهای میکشم و کفشهایم را از فاصلهی زیاد روی زمین رها میکنم.
با صوتیش ، بالاخره برمیگردد و نیم نگاه سر سنگینی به سمتم حواله میکند. با چشم و ابرو به در اشاره میکنم.
نفس عمیقی میکشد و لبهایش را با حرص اما محکم به هم فشار میدهد. کاری که عجیب خواستنیاش میکند!
نمیتوانم بیخیالش شوم و تبسم محوی میزنم که صورتش کمی از هم باز میشود. بالاخره عروسک را زمین گذاشته و از روی مبل کشیده میشود.
به سمتم میآید و با کف دستهایی که به سینه زده ، منتظر نگاهم میکند:
-خداحافظ.
اینکه برای بدرقهام وارد شده ، دلم را گرم میکند. اما اینطور دمغ بودنش را نمیخواهم! با وجود اینکه صبحم را خراب کرده ، ول قلبم نمیآید اینطور رهایش کنم و بروم!
به جای حرکت کردن ، در را پشت سرم میبندم و کامل به سمتش میچرخم. با لبهای آویزان شده ، متعجب نگاهم میکند.
هیچ جوره نمیتوانم او را اینطور و با این قیافه رها کنم و بروم و انتظار تمرکز داشته باشم! مگر دلم میآید که دربارهی او اینکار را بکنم؟!
نفس عمیقی میگیرم و یک قدم به او نزدیک میشوم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن