#پارتیک
•°فصل اول: در تاریکیِ مطلق…•°
٫٫پنجم فروردین ماه٫٫
نگاههایش روی صورت رنگ پریده و گریان کودکش چرخید.
– یه زنِ غریبه بیاد بالا سرِ بچهی من!
مادرش تبسمی بر لب نشاند و کف دست به بازوی پسرکش کشید. با مهربانی سر تا پایش را خیره شد.
– دردت به سرِ مادر میدونم قلبنگرونی دختره چطور باشه، ولی نگران نباش.. بابات از روستا گحرکت کرده که مثل این دخترهی نگاه سفید فردا روزگار رهات نکنه زبونم لال!… همین امشب عموش دختره رو میاره، فردا وقت محضر بگیر شیر پسرم.
فرید بدون هیچ رغبتی سری تکان داد و سیگاری آتش زد.
– بچه رو بیرون ببرید اذیت نشه.
بهناز خانم با غمگینی پلک طولانی زده و طفل ده ماههی فرید را در آغوش گرفت.
کمی در آغوش تکانش داد و اتاق را ترک کرد.
فرید نگاهش را به بیرون دوخت و دود سیگارش را هممسیر با پوزخندی، بیرون داد.
– من به یه دختر روستایی قلب بِدَم؟ زهی خیال باطل!
زنگِ موبایلش به صدا در آمد و از گوشهی چشم نگاهش کرد.
همینکه اسمِ دختری رویش نمایان شد، با بی حوصلگی کف دست دراز کرد و موبایل را برداشت.
– سلام فرید خان.. خوبی؟
سیگارش را در جا سیگاریِ کریستالی که مقابلش بود خاموش کرد.
– سلام تارا.. کاری داشتی؟
فرید مولایی که دورش را دخترهای رنگارنگ پر کرده بودند، زیاد لازم نمیمتوجه شد ناز بکشد و ارزشی قائل شود.
تنها دختری که برایش ارزشمند بود، مادرِ کودکش بود و حالا اثری از اوهم در زیستنش نمانده بود!
نگاههایش را بست و صوتی تارا در گوشهایش طنین انداخت.
– میای فرید امشب؟
– میام.
آوای دخترک رنگ و بوی سرخوشی گرفت و پسرک تنها با حسرت نفسش را رها کرد.
– بهت زنگ میزنم. خدانگهدار تارا..
تماس را بدون تعلل پایان داد و چشمهای مشکی رنگش گشوده شد.
خیره به سقف زیر لب نجوا کرد.
– برای راحتیِ پسرکمم شده باید به این ازدواج تَن بدم…
#پارتدو
برای تنها یادگاری همسرش، ازدواج اجباری و سنتی که سهل بود، جانش را هم میداد.
کودکش تنها مرهم درد هایش بود، تنها روزگارنهی امید میان این تاریکی که سر تا سرِ حیاتش را در بر گحرکت کرده بود.
مردی سرسخت همچون فرید مولایی که اینبار کم آورده بود… جیگر گوشهاش مهم بود که میمیل داشت با آدمی نمشاهده کرده و نشناخته عقد کند و به همسری قبولش کند.
اگر پسرکش نبود هیچگاه حاضر نبود برای دومین بار زندگی مشترک را انتخاب کند.
~•~•~•~•~•~•
سالها پیش پدر و مادرش را که از کف دست داد، در خانهی عمویش حیات کرد.
از حق که نگذریم زن عمو پروین برایش دقیقا همچون مادری محبت خرج کرده و نازش را خریده بود!
با اینکه یتیم بود، یک لحظه هم تنهایی نچشیده بود.
دختری آهسته و خجل بود ولی زیبایی و نجابتی که داشت را نمیشد انکار کرد.
این روزگارها از یک روستای کوچک به تهران حرکت کردن کمی چشم و قلبش را ترسانده بود!
شالش را با استرس جلو کشید.
– من… زن عمو منو فردا میفرستین تهران؟
پروین سر تکان داد و درحالی که داشت لباسهای غزل را در چمدان قرار میداد، خیره به نگاههای گریانش، لب زد:
– میری دخترم. من که نمیتونم بیام، عموت میاد و بعد عقد برمیگرده روستا… دلواپس هیچی هم نباش، یه خونه بزرگ و درن دشت و کلی خدمه و حشمه میاد و میره.. مبادا غصه بخوری مادر! از این روستای کوچیک نجات پیدا میکنی.
غزل سر تکان داد و لبش را زیر دندان کشید. دیده روی هم نهاد.
– میایید بهم سر بزنید؟
پروین تبسم زد و با مهربانی کف دستش را فشرد.
– میاییم دخترم. درسته طبق رسم و رسوم میری و کاری از ما بر نمیاد… اما نگران هیچی نباش، عموت که پشتت و ول نمیکنه.
بعض با بی مروتی به جانِ گلویش افتاد و لرزش چانهی کوچکش را در برگرفت.
– نرمین خانم میاضافه کرد آقا فرید خیلی عصبی هستن! تازه اضافه کردن یه زن هم طلاق داده و یه بچه داره.. بهشدت سن و سال داره؟
#پارتسه
زن ریز خندید و سر تکان داد.
– نه زیبام، سن و سالش زیاد نیست. همش ۲۸ سال سن داره. خیلیم ماشاالله پسرِ خوش بر و رو و خوش قد و بالایی هست.
غزل سر به گریبان انداخت و آه سنگینی کشید.
– کاش من اینقدر از شما دور نمیشدم… این سخته که حتی نیومدن اینجا حضوری میل داشتگاری کنن!
پروین سر تکان داد.
– قول و قرارِ بابات بوده! اینم بدون که ما نیستیم پیشت، پس باید محکم باشی.. دلت و بزرگ کن قشنگم، بهشدت چیزا در انتظارت هست که ممکنه برات سنگین باشه.
غزل تنها با سر به زیری دیده گفت و نگاهش را به خانهی کوچکشان انداخت.
خانهای کوچک و ساده که با وجود تمام اینها، برایش ارزشمند بود و حالا که میمیل داشت برود، گویا تازه این حیات برایش مفهوم پیدا کرده بود.
با ۲۲ سال سن قرار بود در یک شهر غریب و میان آدمهای ناشناخته برود، قرار بود با این سن و سال کودک زن دیگری را بزرگ کند و از قول اطرافیان، زنِ مردی عیاش اما جدی و خودپسند شود!
غزلی که حتی از روستای کوچکشان پا بیرون نگذاشته بود، چگونه میخواست زندگی در یک کلان شهرِ پر از نیرنگ را یاد بگیرد!؟
برخاست که به حیاط پناه ببرد ولی پروین هشدار داد.
– میخوام ببرمت پیش آرایشگر، جایی گم و گور نشی..
جایی برای گم و گور شدن نداشت جز حیاط پشتی و زیرِ درخت آلبالویش…
به ناچار بار دیگر کنارِ کف دست پروین جای گرفت.
اینبار حرفی نزد و تنها صبر کرد تا زن کارش را تمام کند.
قلبش داشت از سینه بیرون میزد و استرس قاتل شده، به جانش افتاده و هر آن بیشتر و بیشتر از امید هایش جان می ستاند.
•~•~•~•~•~•~•~
همه چیز تندتر از چیزی که انتظار داششتابزده پیش رفت.
ساعت ۸ صبح بود که با آوای موبایلش، پلکهای سنگینش از هم فاصله گحرکت کردند و بدون دقت تماس را جواب داد.
– فرید کجایی تو؟! پسرم دیر شد.. الان آقا غفور بیدار میشه، چی بهشون بگم!؟
با اخم در جایش جای گرفت و بینِ ابرو هایش را اندکی ماساژ داد.
– غفور چه سگیه!
#پارتچهار
زن لب گزید و به گونهی خودش زد.
– آخ فرید باز کجایی که صدات اینطوری گراهی شده! امروزگار روزگاره عقدته دورت بگردم. آقا غفور هم عموی زنته، بیا تا بویی نبردن.
فرید پوزخند زد و ملافه را از رویِ خودش کنار زد.
گرمی کف دستی را روی کمرش حس کرد و صوتی خواب آلود و ظریف تارا در گوشهایش قرار گرفت.
– صبح زود چرا بیدار شدی؟
اخم کرد و به موبایلش اشاره کرد.
– تا ده دقیقه دیگه میام. خدانگهدار.
تماس را پایان داد و با کلافگی از تخت پایین راهی شد.
– دیشب من بهت نبیان کردم صبح بیدارم کن کار دارم؟
تارا دیدههایش را مالید.
– من واسه ۹:۳۰ ساعت گذاشته بودم. فرید ساعت ۹ نشده، چه کاریه که باید انقدر زود بری؟
پسرک پیراهنش را چنگ زد.
– دارم زن میگیرم.
لحنش پر از تمسخر بود و تارا هم با بیخیال قهقهه زد.
– راستی… پسرت حالش چطوره؟ بزرگ شده؟
برگشت و با اخم نگاهش کرد.
– فکر نکنم اجازه داده باشم حال و احوالِ خانوادهام و بپرسی!
همیشگی بحثِ کودکش که می وارد شد، همه کس و همه چیز را از یاد میبرد و کاملاً جبهه گراهی شده جواب میداد.
تارا تنها سر تکان داد.
دختر زیادی دلبری نبود ولی همینکه آدم پرحرفی نبود و بیشتر از بقیه خودش را میگراهی شد، برایش قابل تحمل بود..
تارا برخاست و بدون اینکه تخت را مرتب کند، از اتاق بیرون زد. در یک آپارتمان کوچک و تنهایی زیستن میکرد. خانهاش برای یک دختر زیادی خلوت و بدون آراستگی بود!
حتی اتاق خوابش هم فقط یک تخت خواب بود و یک آیینهی قدی کنار کمد لباس هایش داشت.. همواره برای فرید جای تعجب بود اما سوالی نمیپرسید.
کمی موهایش را سر و سامان داد و پس از یک خداحافظی کوتاه، آنجا را ترک کرد.
منزلی تارا یک کوچه با منزلی آنها فرق داشت و بهسرعت توانست خودش را به خانه برساند.
همینکه ماشینش را داخل حیاط پارک کرد، مادرش سراسیمه از خونه بیرون زد.
فرید با عصبانیت پیاده شد و سرِ تأسف تکان داد.
– چته انگار که میخوام با ملکهی انگلیس ازدواج کنم! یه دختر پاپتی و دهاتی اینهمه قیل و قال میخواد؟ رنگتم که پریده!
#پارتپنج
بهناز خانم نگاههایش را با دلواپسی درشت کرد.
– پسرهی دیوونه فکر کردی نشنیدم آوای دختری که پیشش بودی رو؟ من واسه کسی غمگین و مضطرب نیستم جز سعیداقا، من مضطرب آبروی باباتم.. میفهمی اگه آوازهی این خوشگذرانیهات بپچیه حاج بابات چکارت میکنه؟
فرید شانه بالا انداخت.
– من دیگه بچه نیستم که منو از حاج بابا بترسونید بِهی جان. واسه عقد باید کجا بریم؟
زن گوشهی پیجادهن پسرکش را گرفت.
– فرید بابات واسه نیم ساعت دیگه وقتِ محضر گحرکت کرده.. میدونم این خانواده با تو و حیات تو بسیار فرق دارن، نمیگم یه روزگاره عاشق دختره شو و بهش خیلی بها بده… میدونم سخته دردونه پسرم، حق میدم که اذیت بشی، ولی سعی کن بیاحترامی نکنی شیشهی عمرم.
فرید تنها سری تکان و با قدمهای محکم به سوی خونه رفت.
حاج مولایی زیاد مرفه و بی درد نبود اما آدمی بود که ترجیح میداد هرچه رزق و روزیش بود را خرج کند و عادت به پس انداز نداشتند.
از همین رو یک خانهی بزرگ در یکی از محلات نسبتاً خوبِ تهران داششتابزده و همیشگی به خودشان و سر و وضع و خورد و خوراکشان میرسیدند.
فرید بدون هیچ استرس و اهمیتی در خانه را گشود و با مشاهده کردن مردی در کنار پدرش، سلام داد.
مردی که با وجود سن نسبتاً پایینش زیادی شکسته بود. غفور برخاست و با احترام جواب داد.
سر تا پای فرید را نگاهی انداخت و سپس نشست.
– من میرم بالا لباس عوض کنم.
با غفور یک احوالپرسی ساده نکرد و حتی خوش آمد گویی کوتاهی هم ناضافه کرد!
سعید خان با نارضایتی سری تکان داد و به بهناز اشاره کرد.
– خانم شما عروسم و حاضر کنید که کم کم مسیر بیفتیم، آقا غفور هم گویا عجله دارن.
غفور سر تایید تکان داد و بهناز ٫دیده٫ گویان مسیری اتاقی شد که غزل در آنجا مانده بود.
بهناز که بالا راهی شد، متوجه شد فرید از گوشهی در مشغول متوجه شدن زدن غزل است.
– نکن پسرم زشته!
فرید با بی رغبتی بینی چین داد.
– این یک صدمِ عموش هم جلوی آفتاب سوخته باشه که اصلا قابلیت خیره شدنم نداره.
این را اظهار کرد و قهقهه زد.
درحالی که داشت سوی اتاقش میحرکت کرد، رو به نگاههای شماتتگرِ مادرش، با خنده لب زد:
– به جون بهناز چادر چاقتور شده بود، هیچی ندیدم.. شب به خدمتش میرسم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن