رضا باتعجب پشت سرم اومد وهمزمان در آسانسور بازشد..
فورا خودمو انداختم داخلش و قطره اشکم روی گونه ام چکید..
_گلاویژ؟ چی شد یه دفعه؟! چرا اینجوری شدی؟
باکف دستم اشکمو پاک کردم و نفس عمیقی کشیدم..
_چیزی نیست.. عماد تو آشپزخونه بود داخل نراهی شدم!
_بسیار خب از بیرون واست آب میخرم.. چرا گریه میکنی؟
_از اومدنم خیلی پشیمونم.. کاش میمردم این همه خجالت زده نمیشدم!
وارد پارکینگ شدیم.. رضا همونطور که دزدگیر ماشینش رو میزد بیان کرد:
_ای بابا خواهش میکنم تمومش کن.. یه کم قوی باش.. اینقدر ازخودت ضعف نشون نده!
سوارماشین شدیم وبیان کردم:
_بخاطر اعصاب جفتتون بهم ریخت و بینتون شکرآب شد.. معذرت میخوام!
ماشین رو به بیرون پارکینگ هدایت کرد و با آرامش گفت:
_خواهش میکنم گلاویژ جان توروخدا این حرفارو نزن.. باورکن اصلا به توربطی نداره و بین من وعماد روزی هزاربار بحث وجدل پیش میاد وچند دقیقه بعدشم هیچی یادمون نمیاد!
بعضی وقت هام این بحث ها لازمش میشه که خودشو پیداکنه و فراتر ازمرزش نره… همواره که نمیشه من به میل داشته های اون عمل کنم.. باید یاد بگیره تصمیم یک طرفه نگیره!
_حق با عماده.. اگه قراره همه چی دو طرفه باشه پس اون کاملا حق داره چون اومدن من خواسته ی تو بوده و تصمیم یکطرفه از جانب توبوده!
_میشه گریه نکنی؟ هرچی که بوده اونجا شرکت منم هست و راهی شد ووارد شدهای من تاجایی که به شرکت آسیبی نرسونه به هیچکس جز خودم مربوط نیست..
درحالی که سعی میکردم جلوی اشک هامو بگیرم اضافه کردم؛
_الان عصبیه.. مشاهده کردن من حالش رو بدتر میکنه.. کاش بحث نمیکردی میذاشتی هرچی میخواد بگه..
_مگه فقط عماده که مشکل داره؟ مگه فقط اون غم وغصه داره؟ والا بخدا همه ما توحیاتمون مشکل هست..
کسی هست که شرایطش بدتر من باشه؟
چرا من من مثل عماد پاچه مردمو نمیگیرم؟ باید یاد بگیره همه کیسه بوکس آقا نیستن..
باحسرت آهی کشیدم و مجدداً اشکم چکید..
_چی بگم.. فقط میدونم توهمین لحظه دلم میخواد بمیرم…
_گلاویژ توروخدا اینقدر ضعیف نباش.. تاوقتی دل وروحیه ات اینقدر نازک و شکننده اس تو زیستنت موفق نمیشی و باشکست مواجه میشی!
واسه موفق شدن.. واسه شکست دادن با قوی باشی و قلبت رو محکم وسنگی کنی.. واسه آدم هایی مثل عماد هم باید سخت باشی وقتی دلت آهنی بشه
خواهی دید که یکی مثل عماد چطوری آهنربا میشه و سمتت میاد!
رفیق خودمه دیگه.. از بچگی باهم بودیم و قلقش بسیار خوب کف دستمه..
یاد اومدن صحرا و دوست دختر جمتوجه شدش افتادم.. واسه اومدن من چه مقلطه ای به پا کرد مرتیکه ی بیشعور نفهم…
دوباره صدای رضا…
_ اخلاق اون گنده دماغ دستمه و بلدم چطوری بکشونمش سمت….
دماغمو بالا کشیدم وبا بدخلقی پریدم وسط حرفش وگفتم:
_میخوام صدسال سیاه سمت من نیاد.. چیکار به اون دارم آخه ؟ نیازی نیست به من را چاره نشون بدی، من اگه بمیرمم یک بار دیگه نمیخوام حتی به برگشتنش فکرکنم!
بانگاه های گرد شده نگاهم کرد و چیزی نگفت!
البته حق داشت تعجب کنه.. همین چندثانیه پیش داشتم بخاطر اون گریه میکردم وحالا!!!
_من فکرمیکردم که هنوز…
بازهم با بدخلقی میون حرفش پریدم واضافه کردم:
_اشتباه فکرکردی.. من واسه عماد که دلخور نبودم.. واسه خودم و غرورم که اون نامرد واسه بارهزارم شکستش ناراحت بودم! همین!
ابرویی بالا انداخت وبیان کرد:
_باشه.. اگه حس کردی که کوچک ترین ارتباطی با این موضوع دارم واقعا ازت معذرت میخوام!
_دیگه مهم نیست.. بهتره که راجع بهش حرف نزنیم هر چی بود تموم شد..نمیتونم مدت رو به عقب برگردونم که!
ماشین رو کنار خیابون پارک کرد وگفت:
_دیده خواهر زن جان هرچی شما بفرمایید.. حالا تشریف بیارید پایین ناهار درخدمتتون باشم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن