از یاد آن روزگارهای نفرین شده پلک بست و بیشتر از قبل بازوانش را در آغوش کشید و فشرد و میان هق هق های بی آوایی که انگار تنها آمده بودند تا گندم تمام درد های چندین سالِ جای گرفته در تنش را بیرون بریزد ، ادامه داد :
ـ شامگاهش اومد سر وقتم ……….. نمی دونم ساعت چند بود ، اما از افتادن صدای جیغ بازی بچه ها و از صدای کل کل پسرا ، معلوم بود که دوازده شب به این طرفه ………… تمام بند و بساط مواد و کافور و منقلشم از قبل برای اون شامگاه آماده کرده بود تا من براش چاق کنم که بعدش با حالی خوش بیاد سر وقتم ………. می دونستم هر غلطی که باید بکنم همین الانه ………. من تمام اون سال هایی که تو تنهام گذاشتی بدون هیچ پشت و پناه یک تنه با همه جنگیدم ……….. ده بار زمینم زدم ………. هزاربار اذیتم کردنم فقط بخاطر اینکه تا قبل از راهی شدن تو کسی جرأت نزدیک شدن به گندم و نداشت ………… ولی بعد از رفتن تو شدم مرکز یه سیبل برای یه مشت آدم عقده ای که انگار خوب بلد بودن تو نبود تو زهرشون و به من بریزن ………. و من بدبخت تنهایی بودم که حتی بلد نبودم چطوری باید از خودم دفاع کنم .
یزدان متوشوش کف دست روی زانوی عریان گندم گذاشت و زانویش را فشرد و باعث شد نگاه اشک آلود و دردمند گندم به سمت زانویش سوق پیدا کند ………. سرمای دست یزدان را خوب حس می کرد ……….. اضطراب جای گرفته در جان مرد مقابلش را خوب درک می کرد ………… اما چه سود ؟؟؟
ـ کاووس ……… کاووس اون شامگاه ……….
گندم میان حرفش پرید و باز ادامه داد :
ـ حسابی سر بساطش جای گرفته بود ……… نشئه شده بود و هی می لبخند زد ……… یه چماق گوشه اطاقش داشت که چندبار پسرا رو با اون زده بود ……….. قایمکی همون و برداشتم و وقتی که سرش و پایین آورده بود تا مواد بکشه ، با همون زدم پس سرش ………. دیگه صبر نکردم ببینم چی شد یا چی نشد ………. فقط از اون گاراژ زدم بیرون و فرار کردم و دیگه هیچ وقت به اونجا برنگشتم ……….. زیرا می دونستم دیگه نه اونجا جایی برای موندن دارم نه امنیتی …… اونم با اون بلایی که من سر کاووس درآوردم .
ـ بعد از اون افتادی کف دست ارژنگ ؟
ـ نه ……….. یک هفته تو این پارک و اون پارک پهن بودم ……….. من تمام عمرم یاد گرفتم چطوری گدایی کنم …….. تمام عمرم یاد گرفتم چطوری شیشه ماشین تمیز کنم ……….. از همون طریق هم تونستم یه خورده پاما بدست بیارم تا شکمم و سیر کنم ……… تو همون سیزده سالگیم به پست یه پیرمرد باغبون خوردم ……… اون اوایل از تمام مردا می هراسیدم …….. فکر می کردم هر کدوم که بهم نزدیک میشن پی خواسته و هوا هوسشون جلو می یان ……….. ولی اون پیرمرده اینطور نبود . چندین بار متوجه شده بودم که گاهی با سه چرخش می یاد گلخونه پارک و گلدون و بوته گل می خره و با خودش می بره ………. یه روزگار اومد بهم گفت چرا هی تو پارک می چرخم ، چرا شبا خونه نمیرم ……… انگار درک کرده بود نه جای خواب دارم نه مکانی برای حیات . بهش بیان کردم دنبال کار می گردم که هم جای خواب بهم بدن هم غذا . بهش گفتم کس و کار ندارم و یه جای امن برای خوابیدن می خوام ……. اونم دستم و گحرکت کرد من و برد به خونه ای که براشون باغبونی می کرد و من نوش معرفی کرد و اینجور شد که هم کار گیر آوردم و هم یه جای خواب ………. برای شش هفت سال تو اون خونه کار کردم و کلفتی کردم ، ولی انگار قرار نبود که بدبختی هام تموم بشه .
****
گندم نفسی گحرکت کرد و ادامه داد :
وقتی هفده سالم شد پیرمرد فوت کرد و باز من بی کس و کار از قبل هم بی کس و کارتر شدم ، تموم اون سال ها من خودم و پشت هویت جعلی پیرمرد مخفی کرده بودم که بدونن منم کس و کاری دارم و بی پناه نیستم ……… ولی با فوت پیرمرد همه چی خراب شد . تمام اهالی خونه توقع داشتن که من با فوت پدربزرگم به پیش خانواده نداشتم برگردم ………. ولی وقتی فهمیدن من خانواده ای ندارم ، کم کم آزار و اذیت های پسر خانواده که جرأت برای نزدیک شدن به من و پیدا کرده بود هم شروع شد ………. نزدیک به دو سال با تمام آزار و اذیت هاش ساختم تا اینکه اونم یه شامگاه خواست همون بلایی که کاووس نتونسته بود سرم در بیاره رو به سرم بیاره ………. خوب برنامه ریزی کرده بود . دقیقا شبی به اطاقم اومد که می دونست من تنهام و هم اطاقیم برای چند روز به شهرستان رفته ……….. بین خواب و بیداری بودم که حس کردم یکی دستش و روی دهنم گذاشته و اجازه نفس کشیدن بهم نمیده ……… دیده که باز کردم با وجود نحس خودش مواجه شدم ………. جیغ زدم التماس کردم که ولم کنه ………… وقتی مشاهده کردم ولم نمی کنه با تیزی که زیر متکام پنهونش کرده بودم زدم تو بازوش ………. می دونستم دندون برام تیز کرده و یه روزگار سر وقتم می یاد . تیزی رو دقیقا برای همون موقع تمام اون سال ها پیش خودم نگه داشتم ………… وقتی خون روی بازوش و دیدم انقدر هراسیدم که نمی دونستم چه غلطی باید بکنم ………. وقتی مشاهده کرد زخمیش کردم از روم بلند شد ، اما قبلش بهم اضافه کرد یه بلایی به سرم در می یاره که روزی هزار بار آرزوی مرگ کنم ………… دقیقا فردای همون روز بود که ارژنگ و به خونه آورد و من و با یه قیمت بسیار بالایی بهش فروخت و اظهار کرد نگران کس و کارم نباشه چون هیچ کس و کاری تو این دنیا ندارم …………… ارژنگ هم بی برو برگرد من و خرید و با خودش به عمارت خودش برد و سه هفته من و تو یه اطاق با کلی دختر دیگه زندانی کرد و بهم گفت قراره من و به عنوان هدیه ……….. پیشکش رئیسش بکنه .
یزدان با مشاهده کردن هق هق های بی امان گندم خودش را جلو کشید و دست پشت گردن او انداخت و او را به سمت سینه پر حرارت خودش هدایت کرد و اجازه داد گندم همه ترس های تنهایی و بی پناهی که تمام این سال ها کشیده بود را در سینه او خالی کند ………. هیچ وقت فکرش را نمی کرد نبودش توانسته تا این حد حیات گندم را تحت تاثیر قرار دهد و ویران کند .
ـ آروم باش گندم ……….. همه چی تموم شد ……… من الان پیشتم .
گندم با حالتی تهاجمی ، خودش را از سینه او جدا کرد ………. قلبش درد می کرد ………… روحش درد می کرد ………. اصلا تمام وجودش میان آتش خشم و بغض می سوخت و خاکستر می شد ……….. همه چیز تمام شده بود ؟؟؟ او نوزده سال بیشتر نداشت اما اندازه یک عمر بدبختی و ترس و بی پناهی کشیده بود .
ـ هیچی هیچ وقت تموم نمیشه ………… کتکایی که بخاطر فرار تو خوردم قراره جبران بشه ؟ تنهایی که بخاطر راهی شدن بی خبرت کشیدم قراره جبران بشه …….. بدبختی های و گرسنگی ها و بی جا و مکانی هایی که تمام این سال ها کشیدم قراره حبران بشه ؟ تو من و ول کردی و رفتی ……… بدون اینکه فکر کنی نبودت می تونه چه بلایی به سرم بیاره ………. فقط رفتی دنبال سرنوشت خودت که آخرش برسی به چنین جایگاهی .
و با خشم و حرص به اطاق مجللی که در آن قرار داشت اشاره کرد ………. اطاق و خونه ای که می اطلاع داشت باید یک دخلی به یزدانِ مقابلش داشته باشد .
****
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن