معین خار در چشمانش بود ، با این نظریاتی که ارائه کرد ، خارتر هم شد .
ـ بله قربان ……….. فقط یه مسئله ای می مونه . ما برای پیدا کردن تند تر مضنون به فیلم دوربینای مدار بسته اطاق شما هم احتیاج داریم .
یزدان رویش را از جلال گحرکت کرد و بی اعصاب سری برایش تکان داد :
ـ رم دوربینا رو بهت میدم . از سه ماه پیش تا روزی که متوجه دزدی شدیم و فیلم هاش و برام روی لپتاب بریز و بیار .
ـ قربان ……….. یعنی خودتون می خواین فیلم ها رو رصد کنید ؟ …… منظورم اینه که ، تنهایی ؟ اینجوری که پیدا کردن مضنون بهشدت وقت میبره .
یزدان کلافه شده پلک بست و سعی کرد بر اعصابش مسلط باشد . مگر چاره دیگری هم داشت ؟؟؟
نمی توانست فیلم اطاقش را در کف دست افرادش و یا حتی جلالی که کف دست راستش به حساب می وارد شد و یک جورهایی امینش بود بگذارد . کافی بود یک نفر فیلم ها را ببیند و پی به رابطه دروغین او با گندمی که در تمام این مدت نقش معشوقه اش بازی می کرد و حالا غریب به یک سال از ورودش به این عمارت می گذشت را ، بفهمد .
#gladiator
#part1151
در ثانی ، تنها که موضوع این نبود . گندم در این اطاق لحظات خصوصی هم کم نداشت . گندم به دفعات بر روی تخت اطاقش خوابیده بود ، درون این اطاق لباس عوض کرده بود ، حمام راهی شده بود و کلی لحظات دیگر با هم و کنار هم در این اطاق داشتند که او به هیچ وجه دلش نمی خواست نگاه غریبه ای به آنها بی افتد .
بدبختی ها که یکی دو تا نبود .
ـ می دونم . موردی نداره . فقط فیلم ها رو برام بیرون بکش و روی لپتابم بریز .
ـ بله قربان .
ـ می تونی بری .
گندم که در تمام این مدت پشت در از حرکت ایستاده بود ، با گوش دادن اجازه ای که یزدان برای خروج جلال و معین صادر کرده بود ، یک قدم عقب گذاشت و به سمت اطاقش چرخید و فاصله میان دو اطاق را دوید و هول کرده و هراسیده ، کارتش را میان شیار قفل در کشید که در با آوای تیکی باز شد و او هراسان خودش را درون اطاق انداخت . نمی میل داشت کسی متوجه این استراق سمعش ( مخفیانه گوش دادن) شود .
#gladiator
#part1152
جلال و معین به سمت در خروج اطاق یزدان قدم برداشتند که دیدهان جلال به در باز اطاق افتاد و ابرو در هم کشیده نگاهش را به سمت معین کشید و با نوایی ملایم و توبیخ آمیز که به گوش یزدان نرسد ، گفت :
ـ چرا داخل اومدی در اطاق و پشت سرت نبستی ؟
نگاه معین هم به سمت در باز اطاق که شاید به اندازه ده بیست سانت میانش باز مانده بود ، افتاد :
ـ بستمش .
ـ آره کاملاً مشخصه . اگه تو آخر سر با این کارات سر خودت و به باد ندادی .
***
پنج روز دیگر هم گذشت . پنج روزگاری که همه از ترس یزدانی که در این روزها کاملاً به یک ببر بی اعصاب بقلب شده بود ، محتاطانه رفت و وارد شد می کردند و حدالمقدور جزء برای کارهای ضروری ، نزدیکش نمی شدند ، گذشت .
سکوت ، در این عمارت شاید جزء آن چیزهایی بود که انگار به شکل یک قانون نانوشته از سمت همه رعایت میشد . ولی خاموشی این روزها ، با سکوت روزهای گذشته عمارت فرق می کرد …… این خاموشی یک سکوت خفقان آور بود .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن