کف دست های ارسلان کنارش افتاد و نفس های عمیق و کش دارش را بیرون فرستاد. عرق از صورت و موهایش چکه میکرد. پلک بسته و تکیه کرده بود به ستون پشت سرش… منتظر بود حالش جا بیاید تا دوباره با قدرت بیشتری به سمت کیسه هجوم ببرد.
نگاه دخترک با خجالت و کنجکاوی ماند به سر و وضعش که فقط یک شلوارک ورزشی تنش بود.
سینه ی ستبر و ورزیده اش زیر هجوم نفس های تندش، با شدت بالا و پایین میحرکت کرد. یاسمین با شرم و خجالت لب گزید و سرش را پایین انداخت. انگار نه انگار که چند سال در یک کشور آزاد حیات کرده بود. وقتی او را بدون لباس میمتوجه شد شرم تا عمق وجودش را به اسارت میکشید!
سر کشیده کرد تا صوتیش بزند و سینی را نشانش دهد که با دلش با مشاهده کردن نگاه خیره ی او و اخم های درهمش از تپش از حرکت ایستاد. با فاصله و کف دست به کمر ایستاده بود مقابلش و نگاهش میکرد…
_تو اینجا چیکار میکنی؟!
یاسمین هول کرد. لب هایش چند بار باز و بسته شد تا قلبیل آمدنش را توضیح دهد ولی نتوانست… تمام اعتماد بنفسش را از دست داده بود.
ارسلان چند قدم جلو آمد و دخترک سریع کف دستش را تکان داد تا به سینی میوه ها اشاره بزند که پشت دستش بی حواس به لیوان روی میز برخورد کرد و از آوای شکستنش خودش زهره ترک شد. با بغض روی زانوهایش نشست به خرده های لیوان خیره شد.
یک کف دستش تا مچ توی گچ بود و اگر دست دیگرش هم زخمی میشد، از انجام دادن کارهای شخصی اش هم باز میماند. جرات نداشت سرش را بلند کند.
ارسلان کلافه نگاهش کرد و دستکش هایش را درآورد.
_به هیچی کف دست نزن…
یاسمین خجالت زده سر قد بلند کرد. ارسلان سطل بزرگی را مقابلش گذاشت و خودش روی دو زانو جای گرفت.
آرام تکه های شیشه را توی سطل گذاشت و نگاهش با اخم غلیظی سمت او برگشت.
_باز راه افتادی واسه خودت اینور اونور میچرخی؟
دخترک از شرم نمیتوانست به دیده های او نگاه کند. میان نفس هایشان تنها یک نفس فاصله بود!
سر یاسمین پایین افتاد و موهایش دوباره، متوجه شد ارسلان را کور کرد. حواس پرت دخترک و کج شدن یقه ی لباسش، نگاه ارسلان را چسباند به تتوی پروانه که روی ترقوه اش جا خوش کرده بود. چرا قبلا متوجهش نشده بود؟!
پلک هایش جمع شد و دستش لحظه ایی از حرکت از حرکت ایستاد. نفسی گراهی شد و بشکنی جلوی صورت او زد.
_با توام زبون دراز…
یاسمین بدون اینکه نگاهش کند، یکی از تکه های لیوان را برداشت و توی سطل انداخت. در همان حال بیان کرد: ماهرخ بیان کرد که این سینی و برات بیارم. خودش نتونست بیاد…
ارسلان غیر منتظره مچ کف دست سالم او را گحرکت کرد و مجبورش کرد تا شیشه را بندازد.
_لازم نیست تو کف دست بزنی. بندازش…
نفس دخترک بند وارد شد! تند دستش را پس کشید و نگاهش به نیشخند او چسبید.
_تو که انقدر از تنها بودن با من وحشت داری چرا مسئولیت قبول میکنی؟ الان نمیترسی من بخورمت خانم کوچولو؟
یاسمین بی اختیار خودش را عقب کشید. آب دهانش را قورت داد و سعی کرد نگاه از نگاه های مفرح او بگیرد…
_تو عمل انجام شده قرار گراهی شدم. یه اتفاقی واسه متین افتاد که ماهرخ مجبور شد بره. واِلا نمیومدم…
_چرا این موهای بلندتو جمع نمیکنی؟
یاسمین چنان تکان بدی خورد که نتوانست حرکت شتابزده گردنش را کنترل کند. انگار ارسلان خودش هم از سئوال بی ربطش تعجب کرد! یاسمین موهایش را کنار زد و نگاه او درگیرتر شد.
_به موهای من چیکار داری؟
ارسلان دندان هایش را روی هم فشرد و سعی کرد سئوال بی جایش را توجیه کند. نگاهانش ولی از بازیگوشی و شیطنت دست نمیکشید…
_هر وقت میبینمت از گرما خفه میشم.
دخترک اخم هایش را درهم کشید. لب بهم فشرد و با چند ثانیه خاموشی ، بیان کرد: من اینجا هیچی ندارم. خونه ی جنابعالی هم از خونه ی ارواح بدتره… کش مو و گیره از کجا بیارم که موهامو ببندم.
به لباسش اشاره کرد و ادامه داد: کلا دو دست لباس دارم هی عوضشون میکنم.
با تمسخر خندید: البته از یه زندانی نباید انتظار بیشتری داشت.
ارسلان دستی به ته ریشش کشید: تو اینجا زندانی هستی؟
لب هایش با دیدن نگاه های پر حرص او، کج شد: تو فقط کم مونده رو سر ما سوار بشی.
یاسمین عصبی از جا بلند شد: من هرچقدر تو رو کمتر ببینم و باهات حرف بزنم بیشتر آهستهش دارم. دلیل این حرکت کردارهای عجیب و غریبت و درک نمیکنم اما احمقم نیستم. میفهمم سعی داری بازیم بدی…
ارسلان سر تکان داد و آخرین تکه ی شیشه را توی سطل انداخت. وقتی مقابل او روی پا توقف کرد، انحنای لب هایش کفر دخترک را درآورد.
_منو مسخره میکنی؟
ارسلان اخم کرد: چرا فکر میکنی انقدر برام مهمی که حالا انرژی بذارم مسخرت کنم؟ باز دوبار لبخند زدم تو روت هوا برت داشت؟
یاسمین پلک بست و نفس عمیقی کشید.
_ولش کن یاسمین فقط میخواد حرصت و دربیاره. پسره ی روانپریش…
چرخید و پشتش را به او کرد تا برود که ناگهان در سالن به شدت باز شد و فرهاد سراسیمه داخل وارد شد. یاسمین با ترس و تعجب سر جایش از حرکت ایستاد…
فرهاد با مشاهده کردن او متعجب ایستاد. آنقدر آشفته و سرگردان بود که نتوانست عکس العمل خاصی نشان دهد و بهسرعت سمت ارسلان رفت.
ارسلان با اخم و تعجب سرش را تکان داد: تو چرا مثل مرغ پرکنده ایی؟!
_باید یه چیزی بهتون نشون بدم آقا.
موبایلش را از جیبش بیرون کشید و خواست رمزش را باز کند که دوباره نگاهش به یاسمین افتاد. دخترک با کنجکاوی خیره اش بود و پلک هم نمیزد…
ارسلان رد نگاه فرهاد را گرفت و وقتی تردید و مکث او را متوجه شد آوایش بالا برد: چه خبره اینجا؟ حواست کجاست فرهاد؟
فرهاد آب دهانش را قورت داد. خم شد و زیر گوش ارسلان چیزی گفت که در عرض چند ثانیه خطوط نگاه او تیره تر شد. چهره اش جمع شد و بی اختیار سمت دخترک سر چرخاند…!
یاسمین هراسید و بی اختیار سمت آن ها قدم برداشت.
_در مورد من حرف میزنین؟ چیشده؟
ارسلان کلافه و عصبی به در سالن اشاره زد: برو بیرون.
یاسمین جا خورد: یعنی چی؟ خب به منم…
_همین الان برو بیرون دهن منو باز نکن.
لحن و نگاه ارسلان آنقدر محکم و پر جذبه بود که کف دست و پای دخترک جمع و زبانش لال شد. یاسمین قدمی عقب راهی شد اما چشمش هنوز با کنجکاوی به آن ها مانده بود.
_هنوز که اینجایی.
صدای فریاد یکبارهی و بلند ارسلان برای لرزاندن رگ و پی و وجودش کافی بود. دست روی قلبش گذاشت و بدون نگاه به او تقریبا سمت در سالن دوید.
ارسلان موبایل را از دست فرهاد گرفت و فیلم را پِلی کرد. وقتش سر جمع سی ثانیه بود. تصویر یک زن بود با سر و صورتی خونین و بدنی مچاله… اامان حمله شروع شده بود!
_آقا… چیکار کنیم؟
_مطمئنین که مادر یاسمینه؟
_آمارشو گحرکت کردیم از بچه ها. خودشه… انگار دیشامگاه این بلا رو سرش آوردن.
ارسلان موبایل را کف دست او گذاشت. برایش مهم نبود! مادر یاسمین فقط طعمه ایی میشد برای عقب افتادن برنامه هایش…
_حواستون باشه جلوی این دختره چیزی نگید. زیرا قطعا یه برنامه ایی پشت این فیلمه.
_یعنی میخوان فراریش بدن؟ یا علیه شما تحریکش کنن؟
ارسلان کف دستکش های بوکسش را پوشید و بی حرف سمت کیسه رفت. این دومین ضربه از جانب شاهرخ بود. ضربه ایی حساب شده تا او را از دیده دخترک بیندازد و قدرتش را پایین بکشد. نگاههایش شده بود دو گوی تیره با زخمی عمیق که میانشان قدرتنمایی میکرد. درد بود و کینه و نفرت که یا باید سرش را بیخ تا بیخ میبرید یا خودش میان این مسیر جهنمی جان میداد. مشتش با قدرت به کیسه کوبیده شد و غرشی که ته حلقش را سوزاند… اینبار قرار نبود به شاهرخ ببازد!
*******
یاسمین بی تاب از پله ها بالا حرکت کرد. پاهایش جان نداشت و قلب شوره ولین قلبش بریده بود… نگاه
عجیب فرهاد یک لحظه از ذهنش پاک نمیشد. مطمئن بود اتفاقی افتاده که به خودش ربط دارد. باید سر از کارشان درمی آورد. محال بود آن ها چیزی بروز دهند.
با قدم هایی بی صوت سمت آشپزخانه رفت تا با ماهرخ حرف بزند. شاید او کمکش میکرد… یک قدم مانده به ورودی آشپزمنزل پاهایش بی اختیار از حرکت ایستاد. متوجه شدن صدای متین و ماهرخ کافی بود تا بهسرعت خودش را کنار دیوار پنهان کند و گوش هایش تیز شود.
آوای زن میلرزید: جدی میگی متین؟!
_مامان تو رو جون من جلوش سوتی ندیا. آقا بفهمه دهنمون صافه…
_یعنی آقا نمیخواد هیچ کاری کنه؟ یه آدم بی گناه داره بخاطر کاراش تلف میشه.
آوای خنده ی تلخ متین قلبش را از جا کند. نمیمتوجه شد درباره ی چه کسی حرف میزنند.
_این موضوع به آقا ربطی نداره. خودشم بخواد منصور بهش اجازه نمیده. هدفشون فقط یاسمینه نه مادرش… نمیتونن کاری کنن.
دل یاسمین از جا دروارد شد. لحظه ایی حس کرد زیر پاهایش خالی شد. محکم چسبید به دیوار و سعی کرد نفس بکشد.
آوای زن با مکث به گوشش رسید: حالا شما از کجا درک کردین؟
_چند دقیقه ی پیش فیلمشو واسه فرهاد فرستادن. سر و صورتش خونی بود! معلوم بود کتکش زدن.
ماهرخ ناسزایی نثار آن ها کرد و متین ادامه داد: آقا کاری نمیکنه. مطمئنم…
نفس یاسمین حرکت کرد. جان از تنش پر کشید و روی زانوهایش افتاد. درد تا مغز استخوانش را سوزاند و دلش مثل یک گنجشک یخ زده توی سینه اش مچاله شد. چه بلایی سر مادرش رسیده بود؟! احمد ان روز تهمتوجه شدش کرده بود. گفت به فکر مادرش باشد… اظهار کرد خودخواه نباشد و بخاطر مادرش برگردد. بیان کرده بود و دخترک زیر جبر ترس و خودخواهی ارسلان، لال شده بود.
ماهرخ که از آشپزخونه بیرون وارد شد و تن مچاله اش را کنار دیوار مشاهده کرد، بغض با قدرت به گلویش چنگ انداخت. زن مات و مبهوت مقابلش جای گرفت و اشک گونه های یاسمین را خیس کرد. نگاهش به پارکت ها بود و بدنش مثل یک تکه یخ خشک شده بود.
ماهرخ کف دستش را گحرکت کرد. مطمئن نبود که او حرف هایشان را شنیده باشد.
آرام صدایش زد: یاسمین… چیشدی دختر؟ حالت خوبه؟
بغضش ترک برداشت. درد میان سینه اش فغان کشید و بالاخره صوتی گریه اش، خاموشی تاریک عمارت را شکست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن