کف دست و پای یاسمین با شنیدن لحن عجیبش یخ زد.
_نه… فقط اظهار کردم که…
مردمک نگاههایش لرزید: بازم گیر دادی بهم؟ بذار برم پیِ کارم. آب نخواستم اصلا…
_چند بار بهت اضافه کردم با من بازی نکن؟! اینکه من مجبورم تحملت کنم قلبیل نمیشه که تو بخوای پات و از گلیمت درازتر کنی.
با نگاه مستقیم و بُرنده ی او تمام عروقش داشت یخ میزد. بغض روی لحن و حال دلش رقاصی میکرد.
_ من بازی نکردم آقا ارسلان. واقعا امروز ترسیده بودم… زبونم بند اومد. دست خودم نبود…
ارسلان حرف نزد ولی پلک هایش جمع شد و خط عمیقی کنار نگاهش افتاد.
یاسمین حس کرد باید بیشتر توضیح دهد.
_راهی شدار امروزگارم کف دست خودم نبود. بلکل قاطی کردم… وقتی اسلحه گذاشتی رو سرم بی حس شدم. دیگه بعدش نفهمیدم دارم چه غلطی میکنم.
_اسلحه نمیذاشتم رو سرت که غش میکردی و همه برنامه هام و بهم میریختی.
یاسمین سرش را پایین انداخت و به گچ دستش نگاه کرد. آب دهانش را قورت داد تا اشکش نریزد.
_مادرت برات خیلی مهمه؟!
یاسمین با تعجب سر کشیده کرد: آره خب.
_برات مهم بود و فرار کردی؟ باید باور کنم؟
_باور کنی یا نکنی اون مادرمه. فرار کردم تا سرنوشتم مثل اون نشه اما راضی نیستم بلایی سرش بیاد. من نمیدونم مادرم چه حالی داره اما جون من به لبم رسیده!
پشت بند حرفش تبسم غمگینی زد و مضطربی و دلتنگی بعد از گذشت چند روزی که حکم یک عمر را داشت، دلش را مچاله کرد. مادرش هم به فکرش بود؟! یا باید عزای این دلتنگی را تنها میگذراند؟
سر تکان داد و کلافه موهایش را کنار زد. ارسلان در خاموشی خیره مانده بود به تک تک اجزای صورتش!
_اگه بلایی سر مادرم بیارن. من…
_مسئامات جون مادرت با من نیست. زنشه!
یاسمین ناباور پلک هایش را برهم کوبید: همین؟
_دنبال چیز بیشتری نگرد. تو هم تا وقتی که کنار منی بلایی سرت نمیاد.
پوزخند دخترک مثل میخ توی دیدههایش رفت.
انگشتش را به نشانه هشدار بالا برد اما یاسمین پیش کف دستی کرد و تبسم سرد و پرمعنایش را به رخش کشید.
_شامگاه بخیر.
وقتی راهی شد نگاه ارسلان چسبید به رد قدم هایش!
نفس عمیق و پردردش سیگاری دیگر طلبید و تاریکی و تنهایی همیشگی اش!
_بیداری یاسمین؟
یاسمین با مکث پتو را کنار زد. ماهرخ عصبی نگاهش کرد: این تخت بهت حاجتی چیزی میده؟
اگه آره که بگو ماهم بیایم نوبتی روش بخوابیم.
دخترک بی حوصله چشمهایش را مالید و پلک زد.
_نمیخوام با آقای زورو چشم تو دیده بشم. اونم میخواد خوشمزه بازی دربیاره بهم تیکه بندازه… اعصاب ندارم ماهرخ؟
ماهرخ ابرو بالا انداخت: آقا خوشمزه بازی درمیاره؟!
_جلوی شما همون آقای سنگین و فلان و بسانه. جلوی من یه آدم مسخره یِ پاچه گیرِ نامتعاقلبِ خوددرگیر.
کف دست به پیشانی اش کشید و بی حال ادامه داد: اصلا حوصله ندارم ماهرخ. بیخیال… بذار تو حال خودم باشم.
زن جلو حرکت کرد و دست به کمر مقابلش ایستاد.
_سه روزگاره خودتو حبس کردی تو اتاق یا خوابی یا نشستی پشت پنجره ستاره هارو میشمری. غذا خوردنت که هیچی… میخوای خودتو بکشی جاده زیاده یاسمین.
دخترک نیشخند زد: بنظرت یه گروگان چجوری باید راهی شدار کنه؟ بیام خوش و خرم تو عمارت بچرخم؟ البته بیشتر شبیه قبرستونه تا عمارت. خاک مرده ریختین اینجا؟
ماهرخ تلخ شد: این چه حرفیه؟
_دروغ میگم؟ انقدر همه چی تاریک و سیاهه آدم خوف میکنه. بعد یه دیو هم در کمین تا هر لحظه آدم و شکار کنه. من تو همین اتاق بمونم سنگین ترم…
ماهرخ لب گزید و خنده اش را خورد. نگاه یاسمین به چهره ی سرخش افتاد…
حرصش گرفت: چیه ماهرخ؟ مشاهده کردن حال و روز من خنده داره؟
_اگه حالت بده، دق و قلبیتو سر این خونه و آدماش خالی نکن. این عمارت بیست ساله همین شکلیه.
_صاحبش هم همینه. صدسالم بگذره همینقدر پاچه گیره!
زن جلوتر حرکت کرد و پتو را کامل کنار انداخت.
_بیا بریم پایین چایی بخوریم حرف بزنیم. فرهاد و متین هم هستن! خوش میگذره.
یاسمین دیده گرد کرد: حالت خوبه ماهرخ؟ میخوای بگی ارسلانم بیاد خوشیمون تکمیل شه؟
پشت بند حرفش ریز خندید: باهم دور هم چایی بخوریم.
_آقا خونه نیست. تا شامگاه نمیاد… بیا بریم پایین کمتر فکر و خیال کن.
یاسمین مردد شد. حوصله اش سر رفته بود ولی باز هم دوست نداشت با کسی روبرو شود.
_ول کن ماهرخ از پسرا خجالت میکشم.
_بسم الله… تو که همه رو قورت میدی. از این دوتا بچه خجالت میکشی؟
_اون دوتا هم مثل رئیسشون خشنن دیگه. منم گروگان!
ماهرخ کف دستش را گرفت و بزور قد بلندش کرد.
_بیا انقدر چرت و پرت نگو. آقا که خونه نباشه حرکت کردار همه صد و هشتاد درجه برمیگرده. الانم این دونفر خونه رو گذاشتن رو سرشون… دارن بازی میکنن.
یاسمین کلافه نفسی گراهی شد و دنبالش جاده افتاد. از اتاق که بیرون رفت تازه نگاهش به چند در مجاور اتاق خودش افتاد. لحظه ایی ایستاد تا زن هم به تبعیت از او صبر کند.
_چیشد باز؟
یاسمین با کنجکاوی به اطرافش نگاه میکرد: میگم… اتاق این آقای دیو کدومه؟
ماهرخ ساکت روی دستش زد: نگو اینجوری. جلوی خودش از دهنت میپره بار دیگر یه بلایی سرت میاره.
یاسمین از تشرش گذشت: نبیان کردی کدومه؟
ماهرخ دیده ریز کرد: فضاما مگه؟ اتاق آقا رو چیکار داری؟
لب های او با تمسخر کج شد: میخوام نصف شامگاه بهش شبیخون بزنم بکشمش. خب بگو دیگه… کنجکاو شدم.
ماهرخ با تاسف سر تکان داد و به در سیاه رنگی اشاره زد که انتهای راهرو تعبیه شده بود.
_حالا من بهت اظهار کردم اما شیطنت و بذار کنار. بذار همه در آرامش باشیم.
دخترک بیخیال شانه هایش را بالا کشید.
_کاری ندارم بابا. کلاهمم بیفته اون طرف نمیرم سراغش.
ماهرخ چپ چپ نگاهش کرد و کف دستش را کشید تا چشم های کنجکاو او بیشتر از این به در اتاق ارسلان جلب نشود. میدانست تن او برای شر و شیطنت میخارد.
پایبن که راهی شدند، نگاه پسر ها با مشاهده کردن یاسمین پشت سر ماهرخ گرد شد. متین بلافاصله تبسم کمرنگی زد و سلام کرد.
_موندگار شدیا.
فرهاد ولی عکس العملی نشان نداد. اخلاق و رفتارش نسبت به متین خشک تر و جدی تر بود.
یاسمین خجالت زده سعی کرد تبسم بزند: از صدقه سر آقاتون آره.
ناخودآگاه به پهلویش نگاه کرد: حالت بهتر شد؟
_خوبم.
یاسمین با خجالت سر پایین انداخت: خداروشکر. بازم بابت اون روزگار متاسفم. نمیخواستم این اتفاق برات بیفته.
متین با همان لبخند سر تکان داد و نگاهش را چرخاند.
بیشتر از آن نتوانست مقابلشان بایستد.
نگاه مستقیم فرهاد روی چهره اش سنگینی میکرد…
بی حرف کنار ماهرخ قرار گرفت تا کمتر در مشاهده کرد آن ها باشد. نگاهش به میل بافتنی و کاموای خوشرنگ در کف دستان او ماند…
_از فرهاد خوشم نمیاد ماهرخ.
آنقدر ملایم جمله اش را پچ زد که زن با تعجب سمتش چرخید.
_وا چرا؟ مگه چیکارت کرده؟
یاسمین لب هایش را بالا کشید: حس میکنم خیلی شامگاهیه ارسلان.
_چند سال زیر دستشه. طبیعیه خب…
_خب پس متین چرا اینجوری نیست؟ خیلی پسر گلیه.
ماهرخ لبخند زد: بلا نگیری دختر. نگاهت پسر منو گراهی شده؟
یاسمین هم خندید: آره… مثل خودت مهربونه.
_متین زیاد درگیر کارای اقا نمیشه. بهشدت کم پیش میاد. ولی فرهاد دست راستشه. زیر نظر خودش آموزش دیده تا به اینجا برسه.
ابروهای یاسمین از شدت تعجب تا ته بالا راهی شد. چشم چرخاند تا پنهانی فرهاد را دید بزند که نگاه او در لحظه سمتش برگشت. نفسش رفت و تند سرش را پایین انداخت. دیدههای او هم مثل ارسلان پر از شک و تردید بود. چهره اش جذاب بود ولی نسبت به ارسلان باریکاندام تر بود!
ماهرخ زیر لب خندید: نکن اینجوری… راحت مچتو میگیره.
_مثل رییسشه دیگه. موذی! انگار میخوان آدمو بخورن با نگاهشون.
_از کف دست تو یاسمین. یکم آروم بگیر… من هنوز بخاطر دیوونه بازی اون روزگارت شوکم. بهش فکر میکنم دلم میاد تو دهنم. به قول بچه ها چطوری هنوز زنده ایی؟
دخترک چهره درهم کشید. آن روز پر تنش ترین روزگار عمرش بود. آنقدر ترس توی جانش انباشته کرده بودند که هر لحظه منتظر بود اتفاق بدی بیفتد.
_خیلی مضطربم ماهرخ اگه بلایی سر مادرم بیارن چی؟! هر روزگار منتظرم یه خبری برسه. یه شامگاه نمیتونم راحت بخوابم.
ماهرخ زبان روی لبش کشید و تبسم تلخی زد.
بهتر از هرکسی این جماعت سنگدل را میشناخت. برای منفعت خودشان حتی خانواده شان را هم فدا میکردند. ولی نمیمیل داشت ته دل دخترک را خالی کند.
_بد به قلبت راه نده. اما کاش مادرتم انقدر مضطربت باشه که واسه برگردوندنت تلاش کنه. من بیشتر از همه نگران خودتم. واسه افتادن تو این بازیا بسیار بچهایی…
یاسمین نفس پر دردی کشید. مادرش با تمام نبودن هایش مادر بود. نمیتوانست نسبت بهش بی تفاوت باشد. باید راهی پیدا میکرد. یا باید خودش را نجات میداد یا مادرش را… چه دو راهی مرگباری بود.
******
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن