رمان گریز از تو پارت ۱۷۶

شایان با درد دیده بست و محمد مثل فشنگ توی

ماشین پرید.

_اقا بریم… آقا…

ارسلان، از شوک دررسیده نگاه سرخش برگشت

سمت آسمانی که خدایش، خیلی سال پیش،

فراموشش کرده بود. انگار طوقی سیاه دور

گردنش بود که نفسش هی تنگ تر میشد. نمیفهمید

مغزش را چرا فرمان تعجیل نمیداد و چسبانده

بودش به زمین. باران روی صورتش میریخت که

لب باز کرد.

_نگاه کن منو…

انگشتانش را چسباند بهم و بالا برد. انگار طرف

حسابش مستقیم خود خدا بود و میمشاهده کردش!

_همین یه بار فقط… همین یه بار نگاهم کن.

چیزی کم نمیشه ازت… نمیشه بخدا…

میان زمهریر هوا، حرارت پشت گردنش اوج

گحرکت کرده بود که محمد از داخل ماشین بازویش را

گراهی شد و پشت فرمان نشاند. سینه ی ارسلان تند شتاب‌زده

بالا و پایین میرفت. قلبش نزدیک بود از نگاهانش

بیرون بپرد. میهراسید، هوار بزند و درجا سکته

کند. پایش روی پدال گاز رفت که پسرک سمت

ماشین دوید. محمد سریع شیشه را پایین فرستاد و

او تند اظهار کرد:

_ماشینش، یه پژو مشکی بود، انداخت تو میانبر

که بره جاده اصلی. شما از همینجا جاده رو دور

بزنید برگرمشاهده کرد تو تقاطع بهش میرسید.

نگاههای ارسلان برق میزد. بدنش عرق سرد

داشت که پلک زد و با یک دور فرمان ماشین را

به شدت چرخاند.

••••••••••

#پارت_1130

با وحشت داشت به اطرافش نگاه میکرد که ماشین

از جاده ی باریک و فرعی خارج شد و توی جاده

ی پهن تری افتاد… لب هایش از شدت جویدن،

پوست پوست شده بود.

_منو کجا میبری افشین؟

نگاه او به مقابلش بود و مدام از آینه اطراف را

میپایید. کف دست و پای یاسمین از ترس جمع شده بود.

_خب اگه میخوای بکشیم، بکش راحتم کن. چرا

اینطوری تو برزخ عذابم میدی؟!

_کشتن تو، دردی از من دوا نمیکنه.

_با دزمتوجه شدن و عذاب دادن من، مادرت برمیگرده؟!

چشم های سرخ او از آینه بهش چسبید. یاسمین با

وحشت نگاهش میکرد. انگار با متوجه شدن مسیر

خروجی روستا تازه به عمق فاجعه پی برده بود.

خودش را از بین دو صنقلبی جلو کشید و سعی

کرد با لحنی ساکت افسار احساس او را بکف دست گیرد.

_هر کی از مسیر رسید، اسلحه شو گرفت سمت منی

که به هیچکی تو این دنیا بدی نکردم. دیوار کوتاه

تر از من گیر نیاوردی که تقاص نبودن مادرت و

ازش بگیری؟!

پنجه های او روی فرمان محکم شد. نگاهش به

جاده بود و گوشش پی دخترکی که با تمام اعضا و

جوارح دنبال چاره میگشت.

_این خزعبلات و میگی که دلم برات بسوزه؟ ولت

کنم بعدش برگردی تو بغل اون مرتیکه حرومزاده؟

یاسمین پلکی زد و آب دهانش را قورت داد. این

حجم از صبر را در خودش باور نداشت. بغض

داشت و گلویی که مدام سیبکش بالا و پایین میشد.

_میخوای با من چیکار کنی افشین؟ هدفت دق دادن

ارسلان؟ باشه، ولی نمیتونی منو همینطوری کنار

خودت نگه داری.

پوزخند او و نگاه سرخش، ضربان دلش را بالا

برد. عنبیه های سیاه مرد میان کینه ایی دیرینه

برق میزد. یاسمین با متوجه شدن سرعت او و مسیری که

روستا را پشت سر گذاشته بود، دلش توی دهانش

رسید. سینه اش با استرس بالا و پایین شد و درد

خفیفی قلبش را زیر و رو کرد.

_ارسلان تو ماجرای مادرت تقصیری نداره.

ارسلان اون وقت بچه بود، مجبورش کردن که

اینکارو بکنه… حتی نمیدونست پدر تو کیه و…

_من میتونم اون زبونت و از حلقت بکشم بیرون

یاسمین. پس خفه شو!

_ارسلان اون مدت سنی نداشت، بخدا وادارش

کردن که پدرت و بکشه. بخدا قسم ارسلان سال

هاست بخاطر این قضیه عذاب وجدان داره.

#پارت_1131

افشین با حرص روی فرمان کوبید و فریاد قد بلندش

تن یاسمین را مچاله کرد.

_عذاب وجدانش مادر منو برمیگردونه؟ حیاتمو

برمیگردونه؟ اون با تو خوشی کنه من بسوزم و

بمیرم؟

_بخدا ارسلان…

_خفه شو، خفه شو کثافت… اسم اون حرومی و

جلوی من نیار.

پلک های یاسمین گمسرور شده و میلرزید که محکم

کف دست کشید روی گونه اش و صدایش را بالا برد:

_تو عقده کردی بیچاره. انقدر حرص داری که

همه جات سوخته. نمیدونی یقه کی و بگیری گیر

دادی به من و ارسلان. در ذهنش گذراندی ارسلان

نمیتونست کارت و بسازه؟ چرا، فقط نتمایل داشت.

زیرا اونم میدونست تو بدبختی دلش برات سوخت

و…

با ضربه ی محکمی که به بالای لب هایش خورد،

انگار تمام سلول های تنش به یکباره آتش گحرکت کرد.

تنش پرت شد عقب و جنینش توی بطن کوچکش

تکان محکمی خورد. قطره های خون از بینی اش

پایین میچکید که یکهو بغضش ترکید. کف دستش

چسبید به لب های شکاف برداشته اش و نگاههایش

بسته شد.

_بهت اظهار کردم لال شو… گفتم خفه شو دختره ی

کثافت. من داغت و به قلب اون حرومزاده میذارم.

روزگار خوش نمیذارم براتون… آب خوش نمیذارم از

گلوش پایین بره. بشین ببین چه بلایی سر غیرتش

میارم. فقط تماشا کن…

کف دست یاسمین محکم چسبید به شکمش که مورد

هجوم لگدهای کوچک جنینش قرار گرفته بود.

انگار او چند درجه بیشتر این درد و بغض را حس

میکرد که اینطور به تقلا افتاده بود. یاسمین آرام

پلکی زد و کف دست کشید زیر بینی اش. آستین لباسش

سرخ شده بود و بوی گس آهن آزارش میداد.

ارسلان در این جریان دوام نمی آورد. دلش تاب

نمی آورد. هزار بار میمرد و زنده میشد ولی اجازه

نمیداد کسی دل بیمار او را هدف بگیرد. با همان

حال خودش را نامحسوس سمت در کشید و

انگشتان لرزانش چسبید به دستگیره… قفل مرکزی

باز بود.

_من نمیذارم با غیرت ارسلان بازی کنی. به روح

پدرم نمیذارم. به جون خودش نمیذارم.

افشین با حرص لبخند زد و از آینه نگاهش کرد.

_مثلا چه غلطی میکنی؟

یاسمین تبسم زد. ته این بازی برایش مرگ بود.

باید این حیات پر عذاب در یک نقطه تمام میشد.

دهان باز کرد تا حرف آخرش را به او بزند که با

صوتی ویراژ تند ماشینی پشت سرشان همجاده با

نوری که توی نگاهشان افتاد، زبانش به خودی

خود بسته شد.

#پارت_1132

یاسمین با وحشت برگشت تا عقب را ببیند ولی نور

چنان تیز و شتاب‌زده بود که مردمک هایش از درد

مچاله شدند. ماشین مدام چراغ میداد و بوق هایش

سکوت تاریک جاده را میشکافت. هنوز سرش

عقب بود که با تکان شدید ماشین، درد بدی در

بطنش پیچید و جیغش دررسید. افشین پایش را

گذاشت روی پدال گاز و بی توجه به شرایط و

خطرناک بودن جاده سرعتش را از صد و بیست

رد کرد. یاسمین از ترس دست گذاشته بود روی

شکمش… میخواست استرس جنینش را که هر

لحظه به تعداد لگدهایش می افزود، ساکت کند. انگار

نه انگار که تا چند لحظه ی پیش قصد داشت

خودش را از ماشین بیرون پرت کند تا کار خودش

و این بچه یکسره شود.

نفسش هنوز حبس بود که ماشین با تمام سرعت

افتاد توی کف دست انداز و با تکان وحشتناکی که

خورد، یاسمین روی پهلو افتاد و انقباض بدی توی

شکمش حس کرد. زیر قلبش تیر میکشید… تعداد

دانه های عرق روی پیشانی اش هر ثانیه بیشتر

میشد.

افشین با دیدن سرنشین ماشین پشت سر، محکم

کوبید روی فرمان و آوایش اتاقک ماشین را

لرزاند.

_حرومزاده…

نگاه از آینه پایین آمد و سرش با مکثی کوتاه سمت

صنقلبی عقب چرخید. دخترک افتاده بود روی

صندلی و با صورتی خیس از عرق، ملایم گریه

میکرد.

_چت شده؟

آوای بوق که از پشت سر اوج گحرکت کرد افشین دنده

را عوض کرد و باز هم پدال را فشرد که اینبار با

افتادن لاستیک ماشین توی چاله ای عمیق، اتاقک

تکان وحشتناکی خورد. یاسمین دیگر تاب نیاورد.

جیغ قد بلندی کشید و زبان باز کرد به التماس…

_تو رو خدا نگه دار.

سرعت ماشین ها سرسام آور بود. انگار جاده ی

نسبتا باریک و بارانی شده بود پیست مسابقه!

افشین با سرعت میراند و پشت سرش ارسلان مدام

نور بالا میزد و با بوق های مکرر سعی داشت

ازش سبقت بگیرد. سطح جاده لغزنده بود و باد و

باران هم در این بلبشو شده بود قوز بالای قوز..!.

_افشین… تو رو خدا…

نفسش بزور بالا می رسید. انقباض های شکمش

لحظه به لحظه بیشتر میشد و بخاطر تکان های

ماشین حتی دستش روی شکمش ثابت نمیماند. تنش

خیس از عرق بود که حس کرد درد زیر دلش

شمشاهده کرد تر شد و مایع لزجی روی پاهایش راه گرفت.

بغض بود که مثل تیغی تیز گلویش را خراشید.

_کثافت من حامله م. تو یکم رحم و مروت

نداری؟!

#پارت_1133

کف دست افشین روی فرمان سست شد. نگاهش با

حیرت چرخید عقب و به دست مشت شده ی او رو

شکمش رسید. رنگ پوست یاسمین به سفیدی میزد

و لب هایش از شدت درد باز مانده بود. چشمش

هنوز به شکم برجسته ی او بود که با افتادن ماشین

در شیبی نسبتا تند و چرخیدن یک‌بارهی فرمان، با

وحشت برگشت و فریادش هموقت شد با جیغ

یاسمین و وارونه شدن اتاقک دور سرشان..!.

•••••••••••••••

کف دست و پایش بی حس شده بود و حتی خودش هم

باور نداشت که چطور با این حال ماشین را کنترل

میکند.

_وای اون احمق، چرا اینطوری رانندگی میکنه؟

درد بین کتف و کمرش داشت بیچاره اش میکرد.

شایان تا مدت ها رانندگی را برایش منع کرده بود.

_اقا شما خوبین؟!

تکان های وحشتناک ماشین اجازه نمیداد درست

فکر کند. قلبش هم شبیه ساعتی ناکوک بود که

عقربه هایش خلاف جهت حرکت میکرد.

_شما یکم سرعت و کم کنید که اونم ترسش کم شه

و تا این حد وحشتناک رانندگی نکنه. جاده لغزنده

ست، من نگران یاسمینم.

دستش برای بار هزارم رفت سمت مسیرنمای ماشین

و نور بالا زد. صدای بوق داشت گوش خودشان

را کر میکرد. محمد کف دستگیره محفاظ بالای در را

محکم گرفته و چشم از ماشین افشین نمیگرفت.

هوا به قدری تاریک و مشاهده کرد کور بود که جان

جفتشان نزدیک بود از نگاهشان بیرون بزند.

ارسلان مثل دیوانه ها کف دستش را گذاشت روی بوق

و با عوض کردن دنده، سرعت ماشین را از حد

مجاز بالاتر برد.

_آقا آروم باشید…

فاصله شان با ماشین افشین به چند وجب رسید که

او با جنون گاز را فشرد و فاصله را بیشتر کرد.

جاده هموار نبود و هر بار ماشین ها تکان شدیدی

میخوردند. محمد محکم با کف دست دیگرش داشامگاهورد

را گراهی شد.

_اقا افشین داره صد و چهل تا میره. ماشینش

گنجایش نداره، الان چپ میکنه، تو رو خدا شما

آروم باشید.

آسمان یک نفس میبارید و ارسلان انگار جز

صدای باران چیزی نمیشنید. تمام جانش شده بود

دیده تا میان کورسوی امید، یاسمین را ببیند. جفت

دست هایش را مشت کرد دور فرمان و زیر نگاه

ناباور محمد، با عوض کردن دنده تمایل داشت به

ماشین شتاب دهد که به‌یک‌باره مقابل چشمانش،

ماشین افشین در شیبی تند افتاد و بعد… فقط

جسمی سیاه و بزرگ مشاهده کردند که در عرض جاده، سه

بار دور خودش چرخید و سر آخر با کشیده شدن

به حاشیه ی جاده با درختی عریض شاخ به شاخ

شد.

#پارت_1134

پای ارسلان با وحشت روی ترمز حرکت کرد و ماشین

با آن شتاب چنان از حرکت ایستاد که تن جفتشان

کشیده شد جلو و محمد محکم داشامگاهور را گحرکت کرد.

انگشتان ارسلان چسبیده بودند به فرمان و عصب

هایش حس نداشسریع. انگار دلش ایستاده و

خونرسانی را از یاد برده بود. نگاهش به ماشین

واژگون مقابلش بود ولی مغزش توان پردازش

نداشت. پلک هایش باز و بسته نمیشد. ریه هایش

از حرکت توقف کرده و عضلات و دنده های سینه اش

توانی برای پذیرش اکسیژن نداشسریع.

محمد زودتر به خودش آمد. لب هایش باز شد و

زبانش با وحشت توی دهانش تکان خورد.

_آقا…

نگاهش با اشک چسبیده بود به مقابل و زیر قطره

های باران سعی داشت تصاویر را واضح ببیند.

_آقا… یاسمین…

ارسلان تکانی خورد. ماشین افشین با درخت

برخورد کرده و واژگون شده بود. یاسمین داخل آن

ماشین لعنتی بود…

_آقا، یاسمین… یاسمین…

دخترک توی آن ماشین بود. تمام جانش توی آن

ماشین واژگون، میان چنگال مرگ بود. تپش قلب

گرفت. تعداد ضربات دلش مجدداً بالا رفت و

فشار خون توی رگ هایش اوج گراهی شد. نگاههایش

نزدیک بود از حدقه بیرون بزند.

محمد با نگاهی سرخ به او، در را باز کرد و پایین

حرکت کرد. در باز ماند و صدای پر از استرس او میان

سیل قطره های باران به گوش ارسلان رسید.

_یا حضرت عباس، بنزین ماشین نشت کرده…

انگار کسی با باتوم به جمجمه اش کوبید. یاسمین

توی آن ماشین بود… نزدیک میان پرفشاری خون،

یک سکته ی خفیف را تجربه کند که مغزش از آن

شوک دررسید و اعصاب دست و پایش به کار افتاد.

در را باز کرد و پایین رفت. قدم هایش با ترس

روی سطح خیس جاده کشیده شد. جلو میراهی شد ولی

انگار با هر قدم یک جان از جانش کم میشد. محمد

دو کف دستش را فرو کرده بود توی موهایش و محکم

تارهای کوتاهش را میکشید.

سر تا پایشان خیس بود. تنشان از باران و صورت

خیسشان اشک را بروز نمیداد. مدت میگذشت ولی

نه در آن حال… عقربه ها رو به قبله ی مرگ

بودند و ثانیه شماری که برای گذر مدت، نفس

نفس میزد.

محمد چند قدم جلوتر از ارسلان بود که رسید به

ماشین مچاله ی افشین و کف دست روی کاپوت خیسش

گذاشت. یاسمین در کدام نقطه جا مانده بود؟!

#پارت_1135

ارسلان نمیفهمید کجاست… زمین برایش

نمیچرخید. در یک قدمی ماشین از حرکت ایستاده و اصلا

نمیدرک کرد باید چه خاکی توی سرش بریزد. انگار

یاسمین از حرکت ایستاده بود مقابلش و با همان لبخند های

شیرین تماشایش میکرد.

“من دوست دارم ارسلان. خیلی زیاد… به‌شدت! ”

صوتها و تصاویر او درهم کوبیده میشد و مدام در

ذهنش تکرار میشد. مثل یک فیلم که صحنه های

شیرین و عاشق شدنی اش گلچین شده!

یاسمین توی آغوشش بود و چانه ی او روی

موهای خوشبویش… با عطر تنی که هیچ گلی

جایگزینش نمیشد.

“جنس نابت بسیار دوست داره ارسلان خان”

پلک زد. یک بار… دوبار… چند بار… باران

میبارید. باران به زمین ولین نمیداد. آسمان امشب

عهد بسته بود به پای خاطرات شیرینش ببارد.

” _از عشق زیاد بهت موندم زیر بارون.

_حالا میدونم به‌شدت عاشقمی، اما نه اینکه خودت

و مریض کنی. من سالم میخوامت ارسلان خان! ”

چشم بست. نمتوجه شد چند ثانیه گذشت اما وقتی پلک

زد محمد خم شده و سعی داشت یاسمین را توی

ماشین پیدا کند. از پس باز کردن در ماشین

برنمیآمد. جلو که راهی شد، محمد با بیچارگی نگاهش

کرد.

_باید زود در و باز کنیم آقا. گیر کرده…

ارسلان نفس نمیکشید. میترسید برای اکسیژن تقلا

کند و بعد دلش بایستد.

_من قفل فرمون میارم شیشه رو بشکنیم.

ارسلان جواب نداد. ریتم تپش های دلش به سکون

نمیرسید. توقف کرد کنار در عقب و دستگیره را

کشید. یک بار… دوبار… سه بار… باز نمیشد.

مثل مغزی که قفلش را زده بودند یا دلی که کلیدی

توی مشت یاسمین بود و جهان جانش را گذاشته بود

روی میز قمار.

“هر وقت تنهام میذاری، یه بلایی سرم میاد”

محمد میدوید سمت ماشین. یاسمین افتاده بود کف

کلبه با چاقویی که پهلویش را شکافته بود!

یادآوری تصویر لبخندش در هر شرایطی، داشت

خون را در رگ هایش خشک میکرد. باز هم

کف دستگیره را کشید. باز نمیشد. خدا عهد کرده بود

تقاص تمام گناهانش را امشامگاه پس بگیرد. با جان

دختری که جانش شده بود. دختری که رنگ سفید

پاشید به بوم سیاهش و قلمو دستش داد تا

آرزوهایش را طراحی کند.

” آرزوی من تویی ارسلان. تو و داشتنت تا ابد ”

#پارت_1136

کاش قد ابد و یک روزگار اضافه تر میتوانست

تماشایش کند. بنشیند مقابلش و مثل قبل پذیرای

صوتی جیغ هایش باشد. با اشتیاق… با همان تنی

که تب میکرد تا ساعتی بیشتر در آغوشش بماند. با

قلبی هر چه سمتش دوید باز هم یک قدم از عشقش

جا ماند.

سرش چسبید به تن ماشین و قرار گرفت روی زمین

خیس و خاکی… بنزین ماشین نشت داشت و اگر

قرار بود آتشی زیر سقف این آسمان شعله بکشد،

اولین قربانی خودش بود.

تصویر محمد تار بود که با قفل فرمان سمتش

میدوید. نگاه بست و ذهنش باز هم پر زد سمت

شیطنت های او و بوسه هایش… گوش هایش

تمنای شنیدن آوای خنده هایش را داشت. دنیا چه

زود رسانده بودش به قیامت…

کفش های خاکی محمد مقابل نگاهانش جان گراهی شد.

_آقا من میخوام اگه بشه در و از بدنه اش جدا

کنم. شما کشیده شید…

از زور درماندگی فریاد میزد که ارسلان کشیده شد.

زیر نگاه پر حیرت او قفل فرمان را از کف دستش

گراهی شد و به بدنه ی ماشین کوبید. قدرت نداشت.

قدرتش زیر فشار این بیچارگی به زوال رفته بود.

قفل را به در کوبید. یک بار… ده بار… در کامل

مچاله شده بود که نگاه محمد با وحشت ماند به

رنگ سیاه مایعی که از کنار ماشین پایین میچکید.

ارسلان انگار تبر برداشته بود به کمر جهان

میکوبید. محمد جلو راهی شد و صدایش زد. اگر عجله

نمیکردند همه چیز میان آتش جزغاله میشد.

_آقا؟ آقا؟ اونو بدین به من… بازش میکنم.

اشک بود که روی گونه هایش میریخت. شانه

های ارسلان میلرزید. زانوهایش میلرزید. تمام

تنش دچار ارتعاش شده بود که محمد هلش داد

عقب و با چنگ زدن قفل، محکم آن را به شیشه ی

جلو کوبید. نفهمید شیشه کجا ریخت اما میان آن

آشفته بازار چشمش افتاد به افشین که سرش روی

فرمان بود و خون تمام صورتش را احاطه کرده

بود. بیشتر شبیه شکل و شمایل شیطانی بود که به

بدبختی شان میخندید.

یاسمین را صوت زد.

_دختر آوای منو میشنوی؟ منم محمد… یاسمین؟

خم شد توی ماشین و دستش را رساند به کف دستگیره

ی در عقب… وقتی محکم کشیدش، انتظار باز

شدنش را نداشت ولی با بیرون آمدن قفل و از جا

درآمدن در، انگار بعد از یک ساعت خون به رگ

و پی اش برگشت. در افتاد روی زمین و محمد

هجوم برد سمت دخترکی که تنش همانطور مچاله

مانده و تاریکی اجازه نمیداد چهره اش را ببیند.

#پارت_1137

جلو راهی شد تا تن یاسمین را از ماشین بیرون بکشد

که کف دستی محکم کتفش را عقب کشید و ارسلان

شامگاهیه تشنه ایی که پس از چند ساعت از سراب

عبور کرده، خودش را داخل انداخت. بدن دخترک

را مثل پر کاه بغل زد و به‌سرعت بیرون وارد شد. انگار

یک شی با ارزش توی کف دستش بود که محکم آن را

چسباند به سینه اش. ولی فرصت نکرد تا صورتش

را ببیند، چراکه محمد با قدرت بازویش را گرفت و

تا حد امکان از ماشین دورش کرد.

نفهمید چند قدم دوید و چند بار پایش گیر کرد ولی

به ناگهان، با قد بلند شدن صدای انفجار محمد محکم

وادارش کرد به قرار گرفتن و خودش هم سرش را

میان دستانش گحرکت کرد.

_یا خدا…

نگاهش با وحشت برگشت سمت ماشین و آسمانی

که از شعله های آتش کینه، روشن شد. آتش بود و

دود و نفرتی که زیر باران جزغاله میشد. آتش بود

و مردی که به مراد نرسیده میسوخت و شاید

کسی رغبت نمیکرد حتی از نامش یاد کند. افشین

داشت میسوخت… میان شعله هایی که هیزم هایش

را خودش چیده بود.

محمد نفس عمیقی کشید و تازه نگاهش افتاد به

ارسلان که هنوز یاسمین چسبیده بود به آغوشش و

جرات نمیکرد نگاهش کند. محمد با وحشت

خودش را جلو کشید و کتف های دخترک را

گحرکت کرد.

_اقا… اقا… به خودت بیا… تموم شد.

انگار آتش توی دیدههای ارسلان شعله میکشید.

انگار توی هوا جاده میرفت… انگار با هر قطره ی

باران یک جانش را فدای زمین میکرد.

_اقا بذارش زمین… بخدا حالش خوبه…

محمد تن دخترک را روی زمین گذاشت و با دقت

زل زد به چهره اش… زیر بینی اش خونی بود و

کنار چشمها و پیشانی اش زخمی… عضلات سینه

اش با زحمت بالا و پایین میراهی شد. ارسلان داشت

سکته میکرد که محمد دخترک را صوت زد. پلک

های یاسمین لرزش خفیفی گراهی شد ولی باز نشد.

محمد نفسش را با درد رها کرد و سر به آسمان

گرفت.

_اقا بخدا یاسمین زنده ست… ببینید زنده ست…

انگار سقف اسمان ریخت روی سر ارسلان. کف دست

داغش با مکث جلو حرکت کرد و دست یخ دخترک را

گرفت. زنده بود. خدا نگاهش کرده بود.

_یاسمین؟

جان کند تا این واژه را درست ادا کرد. جوابی

نمتوجه شد ولی انگشت فشرد روی نبض او و همان تپش

ضعیف باعث شد دلش جان بگیرد.

_اقا باید زود بریم بیمارستان. نبضش ضعیفه و

خونریزی…

به‌یک‌باره با مشاهده کردن خونی که تمام لباس های دخترک

را سرخ کرده و حتی قسمتی از زمین را احاطه

کرده بود، لال شد. سکوت کش دارش، نگاه

وحشت زده ی ارسلان را همان سمت کشاند.

_وای آقا…

آتش از یادش رفت. افشین از یادش راهی شد. جهان از

یادش حرکت کرد. خون شیرین بی گناه هم، سال ها قبل

همینطور زمین را سرخ کرد و دنیایش را سیاه…

رد خون را گرفت و رسید به لباس خودش که حالا

سرخ سرخ بود. دلش تکان محکمی خورد. نفس

کشیدن دیگر معنایی نداشت. ماشین افشین درست

وسط جانش منفجر شده بود.

_اقا بریم بیمارستان تو رو خدا… از کف دستمون میره

ها…آقا بچش…

همزمان صوتیی بلند توی سرش پژواک شد.

“من… من… حاملم”…

مغزش دیگر جا نداشت تا جملات او را مرور کند.

شاید امشب زیر این حجم از درد سکته دلی و

مغزی را باهم تجربه میکرد. کف دست هایش را زیر

تن بی جان او برد و در آغوشش کشید. خون او

روی کف دستهایش میریخت. خون نطفه ایی که خودش

باعثش شد و اما حتی یک ثانیه زیر بار دوست

داشتنش نرفت تا بالاخره جهان طناب دارش را

بافت!…

#پارت_1138

خیره بود به او… عمیق و با دردی که مردمک

هایش را رها نمیکرد. غمی که مثل وزنه از

نگاهانش آویزان بود و هیچ درمان و علاجی

نداشت. گوشه ی پیشانی اش زخم بود و خون زیر

بینی اش خشک شده بود. زیر چشمانش به کبودی

میزد و تنش لحظه به لحظه سردتر میشد. محمد با

سرعت میراند. دیگر نه به هوا توجه داشسریع نه به

بارانی که بزم امشامگاه و بدبختی شان را تکمیل

کرده بود. دیگر لغزندگی جاده هم اهمیت نداشت.

دختری در آغوشش در حال جان دادن بود که اگر

نگاهانش باز نمیشد، آسمان سقفش را روی سرش

فرو میریخت. کمرش میشکست و بعدش هیچ

وقت از جا بلند نمیشد. محمد از آینه نگاهش کرد.

سرعتش از صد پایین تر نمی وارد شد.

_آقا… صوتش بزنید تو رو خدا، شاید نگاهاش و

باز کرد.

چه کرده بود این دختر که حتی کسی مثل محمد هم

جانش از دلواپسی روی مدار زلزله بود. ارسلان

پلکی زد و انگشتش را روی گونه ی یاسمین که

از سرما سرخ و سفت بود، کشید. دردی غیر قابل

وصف توی نگاهش موج میزد و عضلاتش جایی

برای جمع شدن نداشت. درمانده بود… درمانده تر

از همواره.

_تنش داره سرد میشه محمد…

جرات نمیکرد به شکم برجسته اش نگاه کند. بوی

خون که هربار زیر بینی اش میزد، بغضی تیز تر

درون چشمانش میشکست. نگاه محمد با حیرت به

چهره اش مانده بود.

_آقا بچش… وای خدا…

پایش را روی گاز فشرد و با بغض کوبید روی

فرمان.

_من زنگ زدم دکتر شایان، آدرس بیمارستانی که

متین و بردن، داد و بیان کرد یاسمین و برسونیم اونجا.

متینم خوبه خداروشکر…

ارسلان نفس عمیقی کشید. چهره اش خشک بود با

خطوطی که لحظه به لحظه عمیق تر میشد. حتی

یک قطره اشک هم توی مردمک هایش پیدا

نمیشد.

_آقا شما خودتون و نبازید، سکته میکنیدا…

قلبش درست کار نمیکرد. کسی یک شلاق گراهی شده و

با بیرحمی به تن و بدنش میکوبید. تن شیرین هم

همینطور توی آغوشش از گرما افتاد. آوایش

میزد ولی او نگاه باز نکرد. میکوبید توی صورتش

اما زن پلک بسته روی تمام بدبختی ها و بدون ذره

ایی ترمتوجه شد پر کشیده بود.

#پارت_1139

انگشتش بار دیگر بالا رفت و موهای چسبیده به

پیشانی یاسمین را کنار زد. فضای ماشین داشت

خفه اش میکرد. کف دستش پایین وارد شد و پشت پلک بسته

اش را لمس کرد که حتی ارتعاش هم نداشت.

انگار بدون مکث از حالت انقباض به انجماد

رسیده بود.

_اقا فقط یکم دیگه مونده برسیم. بخدا چیزی

نمیشه، یاسمین که همینجوری شمارو ول نمیکنه.

من مطمئنم اصلا به سرش آسیب نرسیده، فقط

بچش…

ارسلان محکم چشمانش را بست و نفس در سینه

اش جا ماند. گذشته مقابلش رعد و برق میزد.

انگار تمام گناهانش جلوی دیدهانش صف کشیده و

کمر بسته بودند به گراهی شدن تقاص… داشت میان

ثانیه ها خفه میشد که باز هم صدای مضطرب

محمد را شنید. مخاطبش اینبار شایان بود که برای

بار چندم زنگ میزد.

_نزدیکیم دکتر… نه آدرس و بلدم فقط اگه نخورم

به ترافیک. متین خوبه؟ خب خداروشکر. فقط

شایان خان، یاسمین به‌شدت خونریزی داره اگه

بچش…

باز هم کم آورد و جمله اش نصفه ماند. آوای

شایان نمی آمد ولی جمع شدن صورت محمد و

انقباض عضلاتش، ماحصل همان ترسی بود که

نمیتوانست پنهانش کند.

ارسلان بی توجه به او خم شد روی تن بی جان

دخترک و انگشتش را رساند به لب های خشک و

ترک خورده اش. صدای خنده های او از سرش

بیرون نمیرفت و تصویر تبسم های یاسمین تا ابد

حک شده بود توی سرش! حتی الان که درد توی

صورتش پیچ میخورد.

_بسیار بی معراهی شدی یاسمین. به‌شدت…

زمزمه ی ساکتش را محمد نمتوجه شد. هیاهوی باران و

کوبش قطره ها به شیشه طوری بود که باید برای

شنیدن حرف های هم، صوتیشان را بالا می بردند.

_گفتی صبر کن، صبر کردم. منتظر موندم… الان

که پیدات کردم حتی نگاهمم نمیکنی؟

نبصش درست نمیزد و فشارش ناکوک تر از

همیشگی حرکت کرده بود روی نردبان. آخرین مکالمه شان

متعلق به دو ماه پیش بود که یاسمین اضافه کرد صبر

کن. صبر کرده بود. بخاطر قلب او، همه چیز را

زیر پا گذاشته بود.

نگاه محمد باز هم مات چشم های بسته اش شد و

زبان باز کرد.

_آقا؟ خوبید شما؟ بخدا نزدیکیم… یاسمین هم

صحیح و سالم با خودمون برمیگرده عمارت. قول

میدم بهتون…

سکوت ارسلان شده بود سمی مهلک که ذره ذره

جانش را میگرفت. نه فریاد میزد، نه اشک

میریخت و نه حتی اخم بین ابروانش میپیچید.

همانطور در خاموشی و سکونی عجیب به صورت

سرخ و کبود یاسمین خیره بود و پلک هم نمیزد.

کاش قلبش تاب می آورد!

#پارت_1140

جلوی پیجادهنش یک کف دست سرخ بود که تن دخترک

را روی برانکارد گذاشت. شایان که هاج و واج

جلو حرکت کرد، ارسلان پس از چند ساعت استرس،

بالاخره از شوک دروارد شد و زانوهایش شروع کرد

به لرزیدن. بزور خودش را گوشه ای کشاند و

قرار گرفت روی زمین. تنش درد میکرد و مغزش جا

مانده بود میان همان بیغوله و ماشینی که آتش از

سر و کولش بالا رفت و شعله به آسمان رساند!

آوای آژیر آمبولانس می رسید… هیاهوی ماشین ها

و مردم در محوطه بیمارستان به دیدهش نمی رسید.

ذهنش به هر طرف که میرفت با دو قدم کشیده

خودش را میرساند به همان لحظه و همان حال…

افشین مرده بود. یاسمین از یک قدمی مرگ نجات

پیدا کرده بود و حالا پیمسیرنش سرخ بود از خون

نطفه ای که حتی فرصت نکرده بود برایش خوشی

کند!

شایان قدمی جلوتر حرکت کرد و نگاهش با وحشت به

سر و وضع و پیجادهن خونی اش ماند. نگاهش

برگشت سمت ورودی بیمارستان و نام دخترک

روی زبانش جاری شد و انگار ارسلان را

فراموش کرد که بلافاصله حرکت کرد توی ساختمان…

محمد ولی از حرکت ایستاده بود مقابل او و نگاه ازش

برنمیداشت.

_افشین و به کشتن دادم.

سرما مثل شلاق به صورتش میزد. باران همچنان

میبارید. یک نفس و بی وقفه..!.

_اول یتیمش کردم بعد…

_جون یاسمین از هر چیزی مهم تر بود آقا. نبود؟!

ارسلان آب دهانش را قورت داد و نگاهش ماند به

دست هایش که خون، سرخشان کرده بود. محمد

یک قدم جلو رفت.

_افشین تو این سال ها کم بهتون ضربه زد؟ قرار

بود تا کجا تقاص بگیره؟ با پر پر شدن یاسمین و

بچتون؟!

جمله ی آخر محمد شبیه باتوم به گیجگاهش خورد.

دیدهانش میسوخت… ذهنش گیر کرده بود میان

شعله های آتش… نگاهش چنان با غربت به او

ماند که محمد با غم سرش را پایین انداخت.

_مگه دروغه اقا؟ بچه ی شماست. ناخواسته افتاد

رو دوش یاسمین ولی مال جفتتونه. غمش هم مال

هر دوتونه. نمیشه انکارش کرد… میشه؟!

درد مثل تیغی تیز به کل جانش کشیده شد. بوی

خون می رسید و باران مستقیم روی احساسش فرو

میریخت.

_اگه… اگه از بین بره، یاسمین مثل قبل میشه؟

حیاتتون مثل قبل میشه؟ بخدا نمیشه. اونوقت شما

بازم خودتون و مقصر این همه آسیب میدونین؟

#پارت_1141

پلک های ارسلان بسته شد. افشین عهد بسته بود

ریشه اش را بزند.

_مقصر این اتفاقا منم محمد.

_مقصر تمام بدبختی های جهان شما نیستید.

افشین قبل از اینکه ماشین منفجر بشه، تموم کرد.

خودم متوجه شدم سر و صورتش پر خون بود. مقصر

خودش بود که میمیل داشت تقاص همه بدبختی هاش

و از شما بگیره. حتی اگه یاسمینم از شما میگراهی شد

بازم ولتون نمیکرد.

_محمد…

_شما تو این سال ها خوشی و ساکتش داشتین که

حالا عذاب وجدان مرگ افشین و داشته باشید؟ اونم

کسی بدترین ضربه هارو به شما و یاسمین زد؟!

ارسلان درمانده سر پایین انداخت و دست تمیزش

را پشت گردنش فشرد. عضلاتش ناله میکردند.

نورون های مغزی اش انگار وظیفه ادراک را از

یاد برده و عروقش از خونرسانی دست کشیده

بودند. محمد نفس عمیقی کشید و به آسمان نگاه

کرد.

_من میرم به متین سر بزنم بعد برم این اطراف یه

هتل گیر بیارم. بعدش باید یه پیجادهن تازه براتون

بخرم آقا…

انگشتان ارسلان محکم پشت گردنش فشرده شدند.

مانده بود غصه ی کدام ور را بخورد؟ مانده بود

میان این بلبشو به چه شکلی خدا را صوت بزند که

او بشنود و به دادش برسد. کاش لااقل ارقلبان

کنارش بود. کف دست میگذاشت روی شانه اش و با

همان تبسم های نایاب، قلبداری اش میداد. با همان

نگاهان مهربانی که اشک راحت میهمانش میشد،

جاده درست را نشانش میداد. چقدر جایش خالی بود

که با همان لحن منحصر به فرد صوتیش بزند

داداش… واژه ایی که حاضر بود تک تک حروف

و هجایش را میان هیاهوی ضرباهنگ دلش به بند

بکشد تا مبادا فراموش شود.

سر که کشیده کرد، محمد مقابلش نبود. باران میبارید

ولی آهسته و نم نم… دیگر میلی به یکی کردن زمین

و مدت نداشت. نمتوجه شد چند ساعت گذشت و به

عبور و مرور ماشین ها توی محوطه خیره ماند

که کسی با عطری آشنا کنارش قرار گرفت. صاف

جای گرفت و وقتی چرخید، دیده های شایان از شدت

سیاهی برق میزد. صدایش میان درد و حیرت

سرگردان شد.

_چیشد…

انگار انبوه غم آسمان پایین آمد و توی نگاه مرد

قرار گرفت.

_کدومش برات مهمه؟

پلک های ارسلان لرزید.

_اذیتم نکن شایان، یاسمیـ…

نگاه شایان به کف دست های او که خون رویشان

خشک شده بود، ماند. دستش را پیش برد و

انگشتانش را گرفت. سرد بودند مثل تن دخترک!

_یاسمین بد نیست ولی…ب َچت ُمرد!

هموقت انگشتان سردش را محکم فشرد و رها

کرد که حسی از تن ارسلان کنده شد. حسی که

قدرت تحلیلش را نداشت.

_ازت نمیپرسم که دلخور شدی یا نه. نمیپرسم

حسی بهش داشتی یا اصلا وجودش برات اهمیت

داشت؟ تو ارسلانی، احساسی هم داشته باشی فقط

خدا ازش خبردار میشه. ولی اوضاع یاسمین تحت

کنترله… مضطرب نباش. فقط اون بچه ایی که تمام

این چندماه ازش وحشت داشتی، دیگه وجود نداره.

خیالت تخت!

از جا که بلند شد، انگار ضربه ای سخت به ستون

فقرات ارسلان کوبیدند. او نگاهش نکرد و رفت و

نگاه ارسلان به تصویر تار قدم های نامتعادلش

ماند. تنش همچنان سرد بود مثل تن یاسمین.!..

••••••••••••

#پارت_1142

محمد وارد شده بود با یک پیراهن نو و بزور قانعش

کرده بود تا لباس های کثیف و خون آلودش را

تعویض کند. آسو نشسته بود روی صنقلبی های

انتظار بخش و خیره به یک نقطه ی نامعلوم اشک

میریخت. نگران متین بود و دلواپس دختری که

تمام امیدش در یک لحظه از کف دست راهی شد. از لحظه

ای که وارد بیمارستان شدند تا کنون چهار ساعت

گذشته بود اما انگار مدت حرکت نمیکرد. عقربه

از همان لحظه سر جای خود از حرکت ایستاده و دیگر

تمایلی برای حرکت نداشتند. متین خوب بود. با

پایی شکسته و سری که میان باندی سفید احاطه

شد. ولی یاسمین هنوز چشم باز نکرده بود تا از

عمق فاجعه آگاه شود.

مونس چند بار با شایان تماس گرفت و او هر بار

از مقابل چشم های ارسلان فرار میکرد تا جوابش

را دهد. انگار زن بعد از گوش دادن وقایع ملایم و قرار

نداشت. عادت کرده بود به حیات در کنار آن ها و

اگر حضور ارسلان نبود حتما خودش را به

بیمارستان میرساند.

هنوز موبایل میان انگشتانش بود که کنار او جای گرفت

و زل زد به نیمرخ پریشانش…

_یاسمین هنوز بیدار نشده، با محمد برو هتل یکم

استراحت کن.

پلک های ارسلان با مکث کوتاهی باز شد ولی

نگاهش نکرد.

_تلفنی با کی حرف میزدی؟

_با دوست دخترم.

ارسلان عصبی نفسش را رها کرد و کف کف دست

هایش را روی پاهایش گذاشت.

_شایان من حالم روبمسیر نیست.

_میدونم، اما واقعا با دوستم صحبت میکردم.

پزشک زنان یاسمین بود که از تهران هم حالش و

پیگیری میکرد.

سر ارسلان با تعجب سمتش چرخید. نگاهش بین

حیرت و خشم سرگردان بود. شایان خونسرد شانه

ای بالا انداخت:

_حالا چراکه پیر شدم، قلب ندارم و نباید با کسی

رفاقت کنم؟

_تو این شرایط مسخره کردی منو؟!

گوشه ی لب او که بالا رفت، از حرص دست

مشت کرد. شایان پاکت سیگارش را درآورد و

سمت او گرفت:

_میکشی؟

تاج ابروهای او از شدت حیرت بهم چسبید.

_سیگاری هم شدی یا من خواب نما شدم؟

_بهت آوانس دادم و بخاطر حالت تعارف میزنم که

یه نخ بکشی تا نیکوتین اعصابت و آروم کنه.

فضاما هم موقوف!

#پارت_1143

ارسلان با مکث یک نخ از جعبه بیرون کشید و آن

را به بینی اش نزدیک کرد.

_عاشق شدی، باشه. سیگاری شدی، اونم اوکی!

لااقل بهمن نکش شایان… برند های بهتری برای

شروع وجود داشت.

_همین بهمنم از صدقه سر حرص خوردن برای

کارای تو و زنت میکشم وگرنه قریب به شصت

سال بود که سالم زیستن میکردم.

ارسلان چشم بست و ذهنش بیرحمانه گریز زد به

حوادثی که در این چند ساعت از سر گذرانده بود.

انگار هنوز توی شوک بود و نمیفهمید دقیقا چه

شده!

_اگه بلایی سر یاسمین میومد، دیگه هیچ قلبیلی

واسه زیستن نداشتم شایان.

دیدههای شایان به آسمان خیس پاییز بود و دود

سیگاری که عطر و بوی جالبی نداشت. آهسته نجوا

کرد:

_ما هم که کلا سیب زمینی هستیم.

_شایان…

_اگه بلایی سرش میومد؟ دیگه چه بلایی بدتر از

این که بچش ُمرد؟ اندیشیدی از این به بعد با

همون یاسمین سابق طرفی؟

ارسلان حیران نگاهش کرد که او سیگار نیمه

سوخته اش را زمین انداخت.

_بچه رو دلبسته شد؟

_نمیدونم، بهوش که اومد حتما ازش بپرس.

ارسلان دیده بست و باز هم نام او را زیر لب

غرید.

_اره خداروشکر که بلایی بدتری سرش نیومد ولی

اینم چیز کم و بیخودی نیست. برای یه مادر، کنار

اومدن با مرگ بچش اصلا راحت نیست.

ارسلان درمانده مشتش را به پیشانی اش چسباند و

کمرش خم شد. فشاری که روی دوشش افتاده بود

با هیچ چیز سبک نمیشد فقط بیشتر زانوهایش را

میلرزاند تا تسلیم تقدیر شود. کف دست شایان قرار گرفت

روی کتفش و آرام صوتیش زد.

_حالم خراب تر از اونه که بخوام نصیحتت کنم

اما باید انتظار هر عکس العملی و از یاسمین

داشته باشی.

مشت ارسلان سفت تر شد.

_عکس العملش منتهی میشه به نتمایل داشتن من؟

_تو ارسلانی دایی جان. پارسال همین موقع این

دخترو تهمتوجه شد کردی به مرگ و چند ماه بعدش شمتوجه شد

لیلی و مجنون. یاسمین حتی اگه بگه نمیخوامت

بازم تا سر حد مرگ فقط خودتو میخواد.

مشت ارسلان پایین وارد شد و نگاهش برگشت سمت

نگاهان پر او. شایان کف دستش را گرفت. جز لمس

انگشتان لرزانش کاری ازش بر نمی وارد شد. چند بار

میل داشت در آغوشش بگیرد اما حتی به یاد نداشت

که ارسلان آخرین بار، چه زمانی حاضر شد تا از

کسی به این شکل مهر و محبت طلب کند.

_یکم تحمل کن. کاراش و… حرکت کرداراش و… صبور

باش و جای هر کسی فقط صوتقت داشته باش.

یاسمین الان تو بدترین و پرتنش ترین شرایط

ممکنه، روحش به شدت آسیب دیده. طول میکشه

تا خوب شه… به‌شدت طول میکشه. ولی اگه تو

بخوای و کم نیاری بازم میشه یاسمین سابق!

شقیقه های ارسلان نبض میزد. انگار تصویر

یاسمین سابق شده بود آرزویی دور و دراز که

برای رسیدن بهش، باید یک اقیانوس را شنا

میکرد.

_چندین ماه تو بدخلقی کردی و اون تحملت کرد

حالا چند صباح قراره جاتون عوض شه. هر چی

بیان کرد، تاب بیار و بذار قلبش خالی شه. یاسمین

راهی شدنی نیست، همین ور قلبت میمونه اما بقیش دیگه

بستگی به خودت داره.

••••••••••••

#پارت_1144

پشت در ایستاده بود اما با هر قدمی که میل داشت به

جلو بردارد، دو قدم عقب رسید. انگار دیواری

نامرئی جلوی در بود که مانعش میشد و مثل دو

دست محکم عقب هلش میداد.

_استخاره میکنی ارسلان؟

دیده های او با مکثی کوتاه بسته شد و وقتی

برگشت، شایان دیده ریز کرد توی احوالش…

_داستان چیه؟

_برم بهش چی بگم؟

صورت شایان باز شد. ارسلان از در فاصله

گراهی شد و به دیوار تکیه داد.

_تو این موقعیت نمیدونم چی درسته و چی غلط.

برم جلوش وایسم و چی بگم؟ اینکه فدای سرت که

بچه سقط شد؟ یا مثلا…

_یا مثلا جای هر حرف مزخرفی، بعد از چند ماه

دوری ببوسیش… این عاقلانه تر نیست؟

ارسلان اول با تعجب نگاهش کرد و بعد نیشخندی

زد.

_من چی میگم تو چی میگی شایان. در ذهنش گذراندی

یاسمین الان اجازه میده من نزدیکش شم؟

_والا پارسال هم اجازه نمیداد و تو رو به دیده یه

زامبی میمشاهده کرد که باید مدام از کف دستش فرار کنه. چند

ماه بعدش من به خودم اومدم دیدم یاسمین حامله

ست… دیگه خودت فکر کن ببین اون وقت چه

حربه ای داشتی.

ارسلان عصبی نگاهانش را بست. یک پایش را

روی زمین کشید و آوای زنگ موبایل او روی

اعصابش رفت. وقتی سر چرخاند، شایان با قطع

صدای زنگ به اتاق اشاره زد.

_هنوز آرامبخش ها اثر نکردن. پس تا بیداره برو

یه دستی بزن… دیگه سر و ته ُش بگیری بازم به

بوس ختم میشه، سخت نگیر.

تبسم کج او، تاسف نگاهش را بیشتر کرد و سری

تکان داد.

_واقعا مسخره ای شایان!

استرس داشت و این حال از دیده هیچکدامشان

پوشیده نبود. حتی وقتی محمد وارد شد و برایشان غذا

آورد، بیشتر از دو قاشق از گلویش پایین نحرکت کرد.

قدم های عقب وارد شده را جبران کرد و بار دیگر پشت

در توقف کرد. شایان ابرویی بالا انداخت و به حرکات

متلاطم سینه اش خیره شد.

_قیافه ت شامگاهیه این پسر های دبیرستانی شده که

میخوان برای اامان بار به کسی شماره بدن.

#پارت_1145

دیده غره ی غلیظ ارسلان، تبسمش را پررنگ تر

کرد. موبایلش بار دیگر زنگ خورد و دست ارسلان

هم روی دستگیره محکم شد. انگار قرار بود اهرم

ضربان دلش را پایین بکشد که تا این حد

اضطراب داشت.

پاهایش جفت بود اما ماهیچه هایش میزبان لرزش

خفیفی شد برای قدم برداشتن. موبایل شایان روی

گوشش بود که ارسلان نگاهش کرد و او با کف دست

آزادش اشاره کرد که “برو داخل” و بعد قدم عقب

کشید سمت انتهای جادهروی بیمارستان، با آن بوی

شتاب‌زده الکلی که مدام بینی اش را چین مینداخت.

پنجه های ارسلان، سفت تر شد برای جدال با

کف دستگیره و وقتی به خودش وارد شد و ترمتوجه شد را لگد

کرد، در باز شده بود و نگاهش میان فضای

تاریک اتاق میچرخید.

جلو که راهی شد، انگار تکه ای از جانش کنده شد.

نگاهش به تخت افتاد و دختر بی جانی که موهای

قد بلندش زیر نور ضعیف مهتابی برق میزد. سرش

رو به پنجره بود و سینه اش آرام بالا و پایین

میراهی شد. شامگاهیه دریایی آهسته، که موج نداشت و هر

از گاهی نسیمی میوزید و سطح آب را تکان

میداد. دو قدم جلو رفت و در پشت سرش بسته شد.

پرده تکانی خورد و باد خنکی داخل وزید. تنش

درد داشت اما عضلاتش را سفت کرد تا روی پا

بماند.

سه قدم دیگر جلو حرکت کرد، ران پایش خورد به میله

ی تخت و توقف کرد. دیدهش خورد به آنژیوکت روی

کف دست او… رگ هایش ضعیف بود و مجبور شده

بودند به پشت کف دستش سرم وصل کنند. تمایل داشت

کف دستش جلو ببرد و به رسم همیشه، انگشتانش را

نوازش کند که کف دست دیگر دخترک روی شکم

خالی اش، لرزید!

با تعجب نگاهش را بالا کشید و به موهایش رسید

که یک طرف صورتش را پوشانده بود. میوحشت کرد

صدایش بزند و سقف یک پارچه روی سرش فرو

بریزد.

نفس عمیقش همزمان شد با باد خنکی که داخل

اتاق چرخ خورد و تن دخترک را مچاله تر کرد.

قلب ارسلان آنقدر سریع به قفسه ی سینه اش کوبید

که ناخودآگاه جلو راهی شد و پتو را تا بالای تن او

کشاند. یاسمین تکان نخورد… دست او نزدیک

گردنش ماند و وقتی خم شد، نفس هایش روی

موهای او رقصید.

_یه زمانی، یه دختری بود عطر تن منو از ده

فرسخی تشخیص میداد.

سکون و سکوت اتاق، شامگاهیه آسمانی آرام بود در

عمق شب و صدای ارسلان نم نم بارانی که شروع

کرده بود به باریدن…

#پارت_1146

انگشتانش مهر طلبید برای نوازش و قدم قدم جلو

راهی شد و تار تار موهایش را بوسه باران کرد. قلبش

حرکت کرد روی ثانیه شمار عشق و کف دستش بیشتر

جسارت کرد و با توک انگشت سبابه، کف دسته ی کم

حجم مویش را از روی صورت پایین کشید.

انگشتش ایست کرد و همانجا به جان گونه ی

نحیفش نشست… چند ثانیه تعلل، پلک های

دخترک را لرزاند. مژه هایش تاب خورد و نسیم

خنک میان لب های خشکش فاصله انداخت.

_عطر منو که میمتوجه شد، واسه اومدن تو بغلم، صبر

نمیکرد.

آوایش با آن لحنی که زور میزد برای محکم

بودن، شامگاهیه رعد و برقی ضعیف بود که انگار

قدرتش را به قطره های باران باخته بود.

_یا صوتمو که میشنید، مکث نمیکرد برای زل

زدن تو چشمام…

نوک انگشتش بالاتر حرکت کرد، از خط اشک گذشت و

رسید به چین کوچکی که کنار چشمش را پر کرده

بود. نگاهش میان صورتش دو دو زد… زیر

دیدهش کبود بود و زخمی یک سانتی مهر شده بود

به گوشه ی پیشانی اش..!.

_حرف نمیزنی که زخم بذاری رو زخمم؟

خاموشی کش دار او و پلک های بسته اش، کف دستش

را عقب برد و به جایش حفاظ تخت را پایین آورد

و کنار او قرار گرفت. مانده بود از چه راهی در دل

او را باز کند که گردن او تکان آهستهی خورد،

مردمک های ارسلان گخوشحال شد و وقتی او با نگاه

هایی باز برگشت، عضلات سفت گونه اش تسلیم

تبسم کمرنگی شد. لب باز کرد تا صوتیش، آتش

سرکش این اندوه سیاه را خاموش کند که زبان او،

بند مجالش را برید.

_حرف بزنم… زخمت خوب میشه؟

قفسه ی سینه اش با تب و تاب بالا و پایین میراهی شد

که ارسلان با مکث خم شد روی صورتش:

_تو فقـ…

_دلواپس نباش، بچه ُمرد.

انگار روی تن ارسلان خنجر کشیدند که یکهو

مردمک هایش ثابت ماند و دردی فراگیر استخوان

هایش را سوزاند.

_تازه… لگد میزد. مونس خانم… میاظهار کرد پسره…

اگه پسر بود…

مکث کرد. انگار ذهنش ناگهان قفل کرد و مغزش

پردازش را فراموش… نگاهش از روی عنبیه

های سیاه رنگ او کشیده شد سمت سقف!

_میدونی… بهش چی گفتم؟ به… همین بچه… گفتم

خودت برو. اظهار کردم… کسی منتظرت نیست.

#پارت_1147

نفس ارسلان در نمی رسید. سایه ی عزرائیل بالا

سرش بود و داشت ذره ذره جانش را میگرفت.

_خودش… رفت. مشاهده کردی؟ حالا… خیالت راحت.

پلک هایش که بسته شد انگار ارسلان را زمین

کوبیدند. انگار کسی از پشت چاقویی تیز را روی

شاهرگش گذاشت. قرار بود بمیرد، ولی دیدهانش

باز بود. زنده بود ولی نفس هایش رو زوال… سر

یاسمین روی گردنش کج شد. هنوز بیدار بود که

ارسلان با جنون جلو حرکت کرد و لب چسباند به پیشانی

اش. تن دخترک از این اتصال لرزید.

لب های او پایین آمد و نرم روی گونه اش قرار گرفت.

جان جفتشان روی مدار زلزله بود و مقصد بعدی

قلبدادگی ارسلان، لب های خشک او که یاسمین با

همان کف دست بی جان کتفش را گرفت و عقب نشاند.

_برو…

نگاههایش سرخ بود و نگاهش بی رنگ که مچش

را گحرکت کرد و لب چسباند به پشت دستش، روی رگ

کبودی که موج کوچکی روی پوستش داشت.

_برم؟ تا کی؟

بار دیگر خم شد و صورت را یک سانتی دیدههای

نیمه باز او نگه داشت.

_یه بار، جای برو… بگو بمون. بمونم؟!

پلک های یاسمین بی اراده روی هم افتاد. نگاه

ارسلان به لب هایش، میان رفتن و ماندن یک نفس

فاصله بود که لب های خشک او مجدداً تر شد به

آوای “رفتن”…

_برو… برو…

پلک هایش باز نشد. دارو ها داشت اثر میکرد و

در ذهنش بسته میشد. کف دستش میان انگشت های

ارسلان شل شد و ضربان سریع دلش، از آن

دیوانگی منفصل…

سینه اش دیگر تلاطم نداشت که ارسلان خم شد و

روی ترقوه اش را بوسید. همان فاصله را به صفر

رساند و لب رساند به گوش او و به امید اینکه

شاید بشنود، با همان لحن جدی نجوا کرد:

_میرم… ولی میمونم. تو بگی برو، میرم اما

رفتنی نیستم. تو هم رفتنی نیستی… من همینجام.

بیخ گوشت، کنار قلبت… توی دلت… جلوی

چشات… نمیذارم سیر شی از دیدنم. نمیذارم

یاسمین…

زیر گوشش را بوسید. یاسمین دیگر نمیلرزید…

نه جانش، نه پلک هایش. خمار خواب بود! خمار

سرنوشتی که این بند اتصال را سست نمیکرد.

خمار کابوسی که از هر طرف به رویای او وصل

شد. شبیه رویای یک ماهی که تن میداد به خواب

اقیانوس!

#پارت_1148

پشت سرش چسبیده بود به دیوار و چشمهایش بسته

و گوش هایش از سر و صوتی اطراف پره پر که

با نشستن دستی روی کتفش، پلک هایش پرید.

نگاهش اول با وحشت ماند به دیوار سفید مقابلش و

بعد سر بالا گرفت و زل زد به نگاه های نگران

شایان…

_چیشده؟!

شایان کتفش را فشرد و نگاه کوتاهی به انتهای

مسیررو انداخت.

_بگم یه نوار قلب ازت بگیرن؟

_چرا؟

_چون نگرانتم. از دیشب اون همه اتفاق و استرس

از سرت رد شده، دل سالمی هم که نداری. حداقل

یه چک کنم خیالم راحت شه.

ارسلان بی حوصله دو کف دستش را روی صورتش

کشید. سرش بی هدف تکان خورد و عضلات

دردناکش را کش و قوس داد.

_جای یه این حرفا، یه قهوه برام جور کن. به دلم

چیکار داری؟

شایان نفس عمیقی کشید و کلمات سرگردان توی

ذهنش را دور انداخت. دنبال یک دوا بود برای

دردهای این زوج… یک علاج که معجزه وار،

زیستن آرام چند ماه قبلشان را برگرداند و بگذارد

جلوی نگاهشان… دنبال مسیری بود تا کائنات را

وادار کند که مسیر سرنوشت را چند درجه مطابق

میل این دو نفر بچرخاند. نفس دومش عمیق تر بود

که جای گرفت کنار او و زل زد به دیوار!

_میخوام متین و با هواپیما بفرستم تهران، آسو هم

همینطور.

_متین که خوبه…

_بفرستمش تهران اونجا هم ازش ازمایش بگیرن

خیالم راحت شه. بعدم بره خونه که حداقل مادرش

کنارش باشه.

خونسرد نبود ولی استرس را پس زده و با یک

آرامش نسبی حرف میزد.

_برنامه بعدیم اینه که تو رو با ضرب و زور

بفرستم هتل و به محمد بگم یه قرص به خوردت

بده تا چند ساعت بخوابی.

ابروهای ارسلان بالا حرکت کرد. شایان کف دست او را

گحرکت کرد و انگشت روی نبضش گذاشت.

_باید غذا هم بخوری. همینطور قرصای فشارت

و… اگه یهو فشارت بره بالا و سکته کنی، من چه

خاکی تو سرم بریزم؟

#پارت_1149

ارسلان همانطور در خاموشی نگاهش میکرد که

شایان سر چرخاند. شامگاهیه دریایی ساکن که میان

شامگاه داشت مورد هجوم باد قرار میگرفت. موج

برمیداشت و مشت مشت غصه به قلبش سرازیر

میشد. چهره ی زرد یاسمین با آن حال نزار و

روح خراب، سقف آسمان را روی سرشان ریخته

بود.

_شایان من چیزیم نمیشه. سگ جونم! تا الان

نمردم و قسر در رفتم، از اینجا به بعدم ساده جون

به عزرائیل نمیدم. حداقل نه تا وقتی که یاسمین

کنارمه!

_تو قبل یاسمین دچار حملات قلبی و پرفشاری

خون نبودی. فشار داشتی ولی نه طوری که کارت

به بیمارستان بکشه و بعدش من بفهمم مشکل

دریچه داری. نمیدونم چطور زنده ای ارسلان،

چطور سرپا موندی… اگه یهو کم بیاری و از پا

بیفتی من جواب این همه آدم و چی بدم؟!

ارسلان کف دست روی کتفش گذاشت و گردنش را به

چپ و راست چرخاند. داد عضلاتش دروارد شده بود.

_الان وقت مردن من نیست. بذار یاسمین خوب

شه، برگرده به حالت قبل و حتی شده یکم بخنده،

اون موقع من دربست در اختیارتم واسه این

مسخره بازیا.

شایان چیزی نگفت. نگاه کش دارش به حد کافی

گویای احساسات درونش بود. دلش پر بود، چهره

اش درمانده و گوش هایش از همهمه ی اطراف

سوت میکشید. با این حال باز هم لبخند زد:

_از یاسمین ازمایش گرفتن، میخوام مطمئن شم

سطح هموگلوبین خونش خوبه و بعد شاید

مرخصش کنن. تو دوران بارداریش هم کم خونی

داشت و مرتب تحت نظر بود. این اواخر با

پزشکش حرف زدم بیان کرد وضعش نرماله اما الان

شک دارم.

انگار زیر لب با خودش حرف میزد اما ارسلان

راهی شده بود توی فکری که از دیشامگاه نمیتوانست از

ذهن بیرونش کند.

_بچه پسر بود؟!

شایان شوکه نگاهش کرد. نگاه ارسلان توی

صورتش دو دو زد:

_یاسمین میاظهار کرد، مونس خانم اظهار کرده بچه پسره…

این مونس خانم کیه شایان؟ از کجا پیداش کردی؟

این روستا یهو از کجا پیداش شد؟

شایان ساکت بود و شوکه. نه لب تکان میداد و نه

زبانش جرات ابراز وجود داشت. همانطور ساکن

و صامت زل زده بود به دهان او…

#پارت_1150

_تو پات و از تهران بیرون نمیذاشتی. نهایت یه

سفر کوتاه میرفتی پیش اردلان. داستان چیه؟ این

زن کیه که یاسمین و یه بارکی فرستادی پیشش؟

شایان باز هم جواب نداد. انگار نورون های مغزی

اش از کار افتاده بودند. ارسلان ناگهان کمر صاف

کرد و تکیه از صندلی برداشت. گیج بود… گنگی

به مغزش فشار آورده بود.

_صبر کن ببینم… دیروز که اومدیم، محمد یه

راست میروند سمت روستا ، حتی از تو آدرس

نسؤال کرد. چرا من احمق دیروزگار قفل بودم و نفهمیدم؟

شایان تقریبا رو به جنون بود که ارسلان محکم

دستش را گحرکت کرد و آوایش را بالا برد:

_جواب منو بده شایان. یاسمین و سه ماه اونجا نگه

داشتی، خیالتم راحت بود که هیچی نمیشه. این زن

کیه، فامیلت؟ یا عمه ی نداشته ات؟

نگاه های او بسته شد. پلک هایش میلرزید و

ارسلان تکانش میداد.

_دهن اون محمد و سرویس میکنم که این همه

مدت نم پس نداد. احمق گیر آوردین؟ از حال و

روزگار من سو استفاده کردین؟

همان حین در اتاق باز شد و آسو بیرون رسید. با

مشاهده کردن وضعیت آن ها وحشت کرد.

_چیزی شده؟

شایان بزاقش را قورت داد و سمت دخترک

برگشت.

_حالش چطوره؟

مردمک های گشاد آسو روی او چرخید و با مکثی

کوتاه روی صنقلبی مقابلشان جای گرفت. دیدهانش

هنوز پر از حیرت بود.

_خوب نیست ولی آرومه. انتظار داشتم گریه و بی

قراری کنه اما ساکته… حتی تمایل داشتم بغلش کنم

اجازه نداد و پسم نزد. واقعا نمیدونم چطور میشه

آرومش کرد!

_من میرم پیشش…

شایان محکم دست ارسلان را گراهی شد و نگهش

داشت.

_صبر کن، اوضاع رو بدتر نکن.

_قرار نیست تا اخر زانوی غم بگیریم شایان. میرم

بغلش میکنم شاید بغضش ترکید. خسته شدم از این

وضعیت و پنهان کاری شما… ببین کار و رسوندید

به کجا… ببین وضعیت منو…

شایان کلافه نفسش را رها کرد. کف دستش را گحرکت کرده

بود و اجازه نمیداد قد بلند شود. رو به آسو با ملایمت

اضافه کرد:

_محمد تو محوطه ست، بهش میگی یه چای بگیره

و بیاد؟ خودتم برو پیش متین.

#پارت_1151

دخترک با چشمی کشیده شد و حرکت کرد. شایان مجدداً به

ارسلان نگاه کرد. رگ های پیشانی اش ورم کرده

بود و نگاهانش رو به سرخی میراهی شد.

_یکم امون بده ارسلان. یاسمین الان به محبت

هیچکس جواب نمیده، چراکه دچار احساس غربت

شده. فکر میکنه بی کس و کاره… دلش میخواد

جای ما، یکی از تن خودش کنارش باشه و بغلش

کنه. یکی مثل عمه اش یا مادرش.

_انقدر واسه من روضه نخون. خستم کردین

شماها… عاصی شدم. مگه چقدر ظرفیت دارم؟

عمه ی یاسمین و از کجا براش بیارم؟ خودم انقدر

کم و بدرد نخورم؟

شایان عاصی شد. انگار باید یک تخت هم برای او

میگحرکت کرد و بزور بستری اش میکرد. ارسلان

کمرش را دولا کرد و سرش را میان کف دستانش

گرفت. مغزش داشت میترکید. شایان ساکت گفت:

_یکم، یه روزگار… دندون رو جیگر بذار. تا فردا

همه چی مشخص میشه. یاسمین و میبریم روستا و

خودت…

نفسش در نمی وارد شد. رویارویی ارسلان و مونس را

کجای دلش میگذاشت! آن زن را چطور قانع

میکرد به این متوجه شدار؟

_ارسلان مرگ من برو یک ساعت بخواب. من

امروز کامل کنار یاسمین میمونم و آرومش میکنم.

بغلش میکنم، باهاش حرف میزنم، شاید بغضش

شکست. شاید آروم شد. بعدش متین و راهی میکنم

تهران… امشامگاه بگذره فردا همه چی درست میشه.

ارسلان درمانده نگاهش کرد. وقتی بلند شد

خستگی از بند بند وجودش شره میکرد. نای راه

رفتن نداشت. نای نفس کشیدن نداشت… حتی دیگر

نا نداشت زیستن کند!

میدونید دیشامگاه چیشد که پارت نذاشتم؟

سرمو گذاشته بودم رو بالشت،

داشتم به گریز فکر میکردم و ارسلان و یاسمین…

از اونور به یه کاراکتر تخس و بی انعطافی که تو

رمان جمتوجه شدم قراره خلق بشه. یعنی کل رمان یه

طرف، اون آدم فلان فلان شده که نمیتونم بهش

کانکت بشم یه طرف!

بعد به همون شکل بدون اینکه بفهمم، زیر نور

چراغ خوابم برد تا خود صبح…

آره خلاصه. به‌شدت حالم بده از اینکه گریز داره

تموم میشه. انگار قراره بچه مو بفرستم

خارج.

مرسی از بچه های گلی که برام نقد و نظر

میفرستید. دوستون دارم!

#پارت_1152

شایان چسب آنژیوکتش را فیکس کرد و نگاهی به

سرمش انداخت که سرعت قطراتش مدام کم و زیاد

میشد و یکهو از حرکت می توقف کرد.

_فکر کنم رگت داره خراب میشه، به پرستار میگم

بیاد عوضش کنه.

نگاه بی رمق یاسمین از پنجره به چشمهای مضطرب

او کشیده شد.

_کی مرخص میشم؟

_احتمالا فردا…

_من حالم خوبه، خسته شدم از اینجا خوابیدن.

شایان جلو رفت و دستی به پیشانی او کشید. دمای

بدنش متعاقلب بود و رنگ و رویش از شامگاه قبل

بهتر.

_واقعا خوبی یاسمین؟ یا بزور خودت و نگه

داشتی که بغضت نترکه؟

_بغضم؟ من دیگه بغضی ندارم که بخوام ولش

کنم، مضطرب نباشید.

شایان با غصه صدایش زد و به‌یک‌باره نمتوجه شد چه شد

که عضلات صورت او با شدت بهم پیچید و ناله

اش دررسید.

_آخ کف دستم…

نگاه شایان با تعجب به دست او که دور چسب

آنژیوکتش قرمز شده بود، ماند. قطرات سرم از

حرکت توقف کرده بود. به‌سرعت از اتاق بیرون رفت و

چند لحظه بعد با پرستاری به اتاق برگشت. دختر

جوان پنبه ای روی کف دست او گذاشت و ساکت

آنژیوکت را بیرون کشید.

_الان میام دوباره ازت رگ میگیرم. ماشالا یدونه

رگ خوب هم رو تو کف دستات نداری.

یاسمین بی حوصله به کف دست کبودش چشم دوخت و

سر تکان داد.

_من حالم خوبه، نیازی به سرم ندارم.

پرستار سرم نسبتا خالی را از روی پایه برداشت.

_تشخیص خوب بودن حالت به عهده پزشکته

خانم. تا وقتی اینجایی امکانش هست برات دارو

اُوردر کنن، باید یه رگ داشته باشی.

یاسمین نگاه غره ای به او راهی شد و چشمانش را

بست. دخترک از اتاق بیرون حرکت کرد و شایان مجدداً

جلو آمد.

_ما یه بدعنق بداخلاق ور قلبمون داریم، به دومیش

نیاز نداریما…

دیده های او باز نشد. با همان نفس های سنگین و

یک درمیان سر چرخاند سمت پنجره ی بزرگ

اتاق که بارانی تند را به نمایش گذاشته بود.

_اگه بهم نیاز ندارید پس چرا ولم نمیکنید؟

خوشتون میاد یکی مدام سربارتون باشه؟

#پارت_1153

مکث شایان، فرصت را برای سرخ شدن چشمها و

صورتش فراهم کرد. تند تخت را دور زد و

مقابل او از حرکت ایستاد. نگاه هایش هنوز بسته بود اما

معلوم بود که منتظر واکنش است.

_فکر نکن چراکه ارسلان نیست منم مراعات میکنم

و نمیزنمت. بخداوندی خدا…

پلک های باز دخترک جمع شد.

_خب بزنید، چرا خدارو قسم میخورید؟! من نیازی

به قلبسوزی ندارم.

_یاسمین؟

انقدر درد توی صدا و لحنش بود که دل یاسمین

بی اراده سنگین شد. چند ثانیه دیده هایش را بست

ولی قبل از اینکه دوباره زبان کند به پرت و پلا

اضافه کردن، دست او ملایم، لای موهایش حرکت کرد.

_هیچ وقت نمتوجه شدی همه ی ما چقدر دوست داریم.

این حرفا چیه بی انصاف؟ قلبسوزی؟! اونم واسه

تو؟

یاسمین پوزخند زد. نه دلش با این حرفا تکان

میخورد، نه مغزش درست کار میکرد. انگار بی

گناه تا پای دار حرکت کرده و بار دیگر نجات پیدا کرده بود.

_بعد این همه مدت به علاقه ی ماها نسبت به

خودت شک کردی؟ من و ارسلان هیچی، بریم به

درک. بخدا حتی محمدم از ترس جونت داشت

سکته میکرد.

با خاموشی او، شایان خم شد روی صورتش و

پیشانی اش را بوسید. قلب یاسمین از محبت عمیق

او، بهم پیچید. پدر و مادر نداشت. حتی کسی

نزدیکش نبود تا به بودنش قلبخوش کند. شایان

موهای او را از روی صورتش کنار زد.

_نمیفهمم چرا بعضی چیزا رو نمیبینی یاسمین. با

اینکه ارسلان جون منه، ولی ازش دفاع نمیکنم،

زیرا دیدم اون اوایل چطور خونت و کرد تو

شیشه. اما بعد و بعد ترش چی؟ دلدادگیش به تو چی؟

اون همه محبتی که حتی برادرش نمتوجه شد و همه رو

ریخت به پات چی؟ میتونی از اینا بگذری؟

_همواره ته همه ی حرفاتون میرسید به این نقطه

شایان خان. کاش منم یکی و داشتم اینطور ازم

دفاع کنه.

_اگه من و ارسلان و بقیه هیچی هستیم، تو هم بی

انصاف ترین و بی معراهی شد ترین آدم جهانیی

یاسمین.

بعد هم دستش را گذاشت روی دهانش و عقب

کشید و روی کاناپه نشست.

_دیگه حرف زدن فایده نداره. تو همه ی مارو

غریبه میبینی و این یکسالی گذشت و پوچ و بی

معنی.

#پارت_1154

یاسمین با اندوه نگاهش کرد که شایان تیر اخر را

محکم تر پرتاب کرد.

_متاسفانه هنوز برای درک بعضی چیزا به‌شدت بچه

و کم سنی… نمیشه توقعی ازت داشت.

پرستار که داخل آمد، شایان حرفش را قطع کرد.

دختر جوان کنار تخت توقف کرد و گارو را دور کف دست

او بست.

_مجبورم از پشت دستت رگ بگیرم.

_این دو روزگاره جون تو تنم نذاشتین از بس که

سوزن فرو کردین تو کف دستم.

اخم های پرستار جمع شد و سعی کرد رگ مناسبی

پیدا کند.

_تو چرا انقدر نازک نارنجی هستی دختر؟

تصادف کردی و سقط جنین داشتی، انتظار داری

خوش و خرم مرخص شی؟ خیلی هم بد اخلاقی!

یاسمین زبان تیز کرد و میل داشت جواب تندی

نثارش کند که با سوزش شدید پشت دستش جیغ

بلندی کشید. شایان بلافاصله بلند شد و کنارش

ایستاد.

_چیشد؟ یاسمین…

پرستار چسب را روی دست او فیکس و سرم

جدیدی بهش وصل کرد.

_اگه بازم دردت شمشاهده کرد شد بگو برات آرامبخش

بزنم.

دیدههای او از نم اشک برق میزد. لب بهم فشرد و

ساکت باشه ای بیان کرد. او که بیرون حرکت کرد، شایان بی

حرف کف دستی به موهای باز او کشید.

_فردا مرخص میشی، دوست داری برگردیم

تهران یا بریم پیش خاله مونس؟

_دوست دارم ببینمش. این مدت بسیار برام زحمت

کشید ولی ارسلان و چیکار میکنید؟

شایان آهی کشید. انگار تمام غم جهان آوار شد روی

سرش…

_فردا زودتر از شما میرم و با خاله حرف میزنم.

میترسم بمیرم و نتونم اون دنیا بار دروغی که به

ارسلان اظهار کردم و تحمل کنم.

_میشه منم با شما بیام؟

نگاه شایان با تعجب بهش ماند. یاسمین بزور اشک

هایش را پس زد و نفس عمیقی کشید. سینه اش

سنگین بود و گاهی نفس کشیدن برایش سخت

میشد.

_الان نمیتونم با ارسلان تنها باشم. نه اون از دیدن

من آرامش میگیره نه من حال درستی دارم. بذارید

همراه شما بیام.

_بخدا اون بال بال میزنه که کنارت باشه یاسمین.

تا کی میخوای ازش فرار کنی؟

یاسمین با درد پلک هایش را بست. سه ماه حرف

بینشان بود. سه ماه دوری و دو دل مچاله مانده

بود روی کف دستشان… هیچ چیز به همین سادگی

برطرف نمیشد. با دو بوسه و دو نگاه، این غم از

ذهنشان کنار نمیرفت!

#پارت_1155

_خداروشکر رنگ و روت یکم بهتر شده یاسی.

یاسمین در خاموشی خیره ماند به کف دست هایش. آسو

داشت کمکش میکرد تا لباس بپوشد.

_حرکت کردم خونه مونس خانم، لباس آوردم برات. بنده

خدا بسیار قلبواپس بود، هزار بار شکر کرد که

خودت سالمی.

نفس عمیق او و صدای تپش های قلبش، باعث شد

کف دست بگذارد زیر چانه اش تا چشمهایش را ببیند.

_بخدا من شاهد بودم که این اواخر چقدر وابسته ی

اون بچه شدی. ولی به قول مونس خانم، نمیشه تو

حکمت خدا کف دست برد.