رمان گریز از تو پارت آخر

گونه های یاسمین سرخ بود. مثل چشمهایش که

میان موج اشک و بغض میدرخشید.

_حکمت خدا همیشه جوری میچرخه که من از

خودم و زندگیم متنفر بشم.

آسو گونه اش را نوازش کرد.

_نزن این حرف و…

اشک توی حدقه ی چشمهایش جمع شده بود و

آوایش زیر فشار بغضی تیز میلرزید.

_یادته… اون شامگاه بهت گفتم لگد میزنه، تو هم

کف دستت و گذاشتی رو شکمم و ذوق کردیم دوتایی؟!

یادته آسو؟

رنگ چهره اش لحظه ای کبود میشد و لحظه ای

سرخ… انگار با بغضش برای رهایی میجنگید.

آسو با نگاهی خیس خیره مانده بود به لب هایش!

_حتی نتونستم مراقب یه چیز کوچولو تو شکمم

باشم. انقدر که ضعیف و بدرد نخور و بی کس و

کارم.

صورت آسو از شدت غصه جمع بود که جلو حرکت کرد

و جای هر حرفی سر او را به سینه گحرکت کرد. تن

یاسمین توی آغوشش مچاله شد. انگار دنبال یک

سر پناه بود تا بارش را زمین بگذارد. دنبال کسی

که معنی بغض هایش را بفهمد. آسو پشتش را

نوازش کرد.

_عمرش به جهان نبود یاسمین.

_هیچکی هم بخاطرش ناراحت نشد. انگار اصلا

وجود نداشت…

شانه هایش میلرزید. آسو سرش را به سینه فشرد و

روی موهایش را بوسید.

_الهی قربونت برم، من میدونم که دوسش داشتی.

حتی میدیدم که این اواخر باهاش حرف میزنی.

_من ناشکری کردم. انقدر ترسیدم و گریه کردم

که خدا ازم گراهی شدش…

آسو بی آوا اشک میریخت. نمیتوانست مقابل

اندوه آوای او طاقت بیاورد. انگار کسی داشت

دلش را پاره پاره میکرد.

#پارت_1156

_به‌شدت خب… حرف بزن و گریه کن! هیچی و تو

دلت نگه ندار.

یاسمین مکث کرد. نفس هایش عمیق بود و

سنگین..!.

_این سومین بار بود که از مرگ برگشتم. خدا با

زیستن من بازیش گحرکت کرده، نه؟!

_جون تو برای ما بسیار مهمه. اگه چیزیت میشد…

با باز شدن در اتاق، جمله اش نیمه کاره رها شد.

یاسمین همانطور در آغوشش بود که سر چرخاند

و با دیدن ارسلان، دست هایش شل شد. اب دهانش

را قورت داد و ساکت زیر گوش دخترک گفت که او

وارد شده و به وضوح لرزیدن تن او را حس کرد.

_نرو آسو…

آسو با تعجب نگاهش کرد. قدم های ارسلان سرش

را بار دیگر سمت او چرخاند. آهسته سلام کرد و

ارسلان با تکان سر خیره شد به تن مچاله ی

یاسمین و صورتش که در سینه ی او پنهان بود.

آسو زبان روی لبش کشید.

_دکتر شایان اضافه کرد مرخص شده، من اومدم کمکش

کنم لباس بپوشه.

ارسلان یک قدم جلو راهی شد. نگاهش ماند به کف دست

های یاسمین که روی پایش مشت شد و دلش باز

از ریتم افتاد. نفس عمیقش گویای لرزش گسل های

درونش بود.

_شما برو من خودم کمکش میکنم.

آسو با ترمتوجه شد نگاه ازش گحرکت کرد و دخترک را آوا

زد. یاسمین واکنش نشان نداد. داشت جان میکند تا

خودش را کنترل کند. آخرین باری که ارسلان را

متوجه شد، میان درد شمتوجه شد و خواب و بیداری بود و جز

بوسه هایش هیچ چیز به یاد نداشت.

_متین و میخوان منتقل کنن، کف دست کف دست نکن آسو

خانم از پرواز جا میمونیا…

آسو با دلواپسی کتف یاسمین را گرفت و تنش را

عقب برد. با متوجه شدن چهره ی درهمش کف دستش را

گراهی شد.

_من باید برم. تو هم زود برگرد تهران که ببینمت،

باشه دختر؟

یاسمین بی حرف سرش را پایین انداخت. آسو تعلل

را جایز ندید و با گفتن خداحافظ از اتاق بیرون

حرکت کرد.

باد خنکی که میان باز و بسته شدن در، داخل اتاق

دوید ارسلان را به خودش آورد. جلو راهی شد، نه

یک قدم. درست مقابل پاهای آویزان او توقف کرد و

نفسش رها شد روی موهای یاسمین! مشت های

دخترک جمع تر شد.

_نمیخوای بهم نگاه کنی؟

دقایق خساست میکردند برای گذر از مدت…

میگذشتند ولی با جان کندن. انگار بغض دخترک به

ان ها سرایت کرده بود.

یاسمین سر قد بلند کرد اما اجازه نداد چشمش به او

بیفتد. ارسلان سرش را خم کرد:

_خوبی؟ درد نداری؟

مشت جمع شده ی او باز شد و شروع کرد به

بستن دکمه های مانتویش.

_مشکلی ندارم.

ارسلان اینبار عمیق تر نفسش را بیرون فرستاد.

حس میکرد تمام رگ های دلش رو به انسداد است

و خون برای گردش به تک تک عضلاتش چنگ

مینداخت.

دیگر چیزی نگفت و شال او را برداشت و تایش

را باز کرد. وقتی خواست آن را روی موهایش

بندازد سر انگشتانش خورد به گونه های او و رد

نگاه دخترک بی اراده کشیده شد سمت

نگاههایش… نگاه جفتشان برای چند ثانیه بی پلک

زدن بهم چسبید. انگار در لحظه رعد و برق زد…

صوتی تپش قلبشان رفت سمت آسمان و آتش آن

شامگاه نحس کشیده شد به جانشان. دست های

ارسلان برای به آغوش کشیدن تن او بال بال میزد

که دخترک خودش زودتر شالش را مرتب کرد و

از تخت پایین آمد. دست های ارسلان در هوا ماند

و دلش باز کنترل ریتم تپش هایش را از یاد برد!

•••••••••••

#پارت_1157

با مشاهده کردن مونس روی آن صنقلبی چوبی با عصای

زیر کف دستش و نگاهی که غربت گذشته را نداشت،

تبسم بی جانی زد. دست شایان بند بازویش بود که

جلو راهی شد و آوای زن را متوجه شد.

_جون به سر شدم. چرا دیر کردین؟!

یاسمین سر بالا آورد و دست به میله های آهنی

گراهی شد که اطراف چند پله منتهی به ایوان را

پوشش میداد. شایان کمکش کرد تا کفشش را

درآورد.

_ببخشید دیگه خاله… ارسلان دور و برمون بود

مثل قبل آزادی نداشتیم اینور اونور بریم.

یاسمین ناخودآگاه سر چرخاند سمت در… ماشین

آن ها پشت سرشان بود ولی انگار هنوز نرسیده

بودند.

شایان کف دست روی کمرش گذاشت و یاسمین ملایم از

پله ها بالا رفت. دردی که میان عضلات شکمش

جولان میداد با هیچ مسکنی آرام نمیگراهی شد. قدم

هایش شل و ول بود که آغوش گرمی به رویش

باز شد.

_میدونی به من چی گذشت دختر؟

لبخند کمرنگ یاسمین، اخم هایش را درهم برد.

دیدههایش آبستن خروارها بغض و درد بود و

هنرش زاییدن برق دلتنگی!

_ببخشید اگه دلواپس شمشاهده کرد.

مونس تبسم مهربانی زد و روی موهایش را

بوسید. گره ی کف دست هایش دور تن بی جان یاسمین

محکم شد. انگار که قلبش را به دل او بند زد تا

احساس غربت نکند. دخترک آوای ملایم و

محکمش را زیر گوشش گوش داد:

_اگه میل داشتی گریه کن و به زمین و مدت چنگ

بزن ولی بخاطر سرنوشتی که اختیارش کف دست تو

نیست، خودت و بالای چوبه دار نبر…

تن یاسمین لرزید. مونس کف دست روی موهایش

کشید…

_مقصر این اتفاق تو نبودی، هر چقدر در توانت

بود برای محافظت از اون بچه، مایه گذاشتی.

بقیش تقدیر خداست که هیچکس نمیتونه مقابلش

وایسته.

یاسمین دهان باز کرد برای اضافه کردن حرفی ولی در

خاموشی فقط لب بهم فشرد و با تبسم سر تکان داد.

_اون بچه نعمت خدا بود، تو هم خوب ازش

مراقبت کردی. من خودم شاهدم… ولی به این فکر

کن که شاید خدا نخواست اون طفل معصوم فردا

روزگاری پا بذاره جا پای تو و شوهرت!

تبسم یاسمین خشک شد. تپش دلش اول بالا رفت

و بعد یکهو فروکش کرد. انگار تمام لحظات

سختی که گذرانده بود پیش دیدهانش زنده شد.

خاموشی کش دار و نگاه خیسش مونس را به خودش

آورد و نگاهی به شایان انداخت که بی تکلیف

پایین پله ها توقف کرده و این پا و آن پا میکرد.

#پارت_1158

_تو چرا نمیای بالا؟

شایان با اضطراب دستی به موهای جو گندمی و

یکدستش کشید. یاسمین قدمی عقب حرکت کرد و جای او

اضافه کرد:

_ارسلان داره میاد اینجا.

صورت زن باز شد. نگاهش گیر کرد به نگاهان

مضطرب شایان که او سریع اظهار کرد:

_بالاخره که چی خاله؟

_خاله و حناق! خودت بریدی و دوختی؟

یاسمین از درد بی طاقت شد و همانجا توی ایوان

کنار پشتی دیواری های قرمز نشست. شایان

مستأصل نگاهی به در حیاط انداخت که باز مانده

بود و دوباره سمت پله ها برگشت.

_من چیزی نبریدم که حالا بخوام بدوزم. همش با

خودتون بوده! حالا هم اتفاقی نیفتاده. اگه انقدر

بیزار و آزردهین بازم خاموشی میکنیم. تا ته دنیا…

چیزی توی دیدههای تیره ی زن شکست و

مردمک هایش لغزید. یاسمین که صوتیش زد،

دیده از شایان گرفت.

_برو داخل، با این وضعیتت تو سرما نشین.

_مونس خانم بخدا ارسلان آدم بدی نیست.

زن با عصا به داخل اشاره زد.

_برو داخل… حساب تو با اون پسر فرق داره.

این شایانم معلومه مخش تاب برداشته که میخواد

قبر سی سال پیش و نبش کنه.

بعد با همان صورت برافروخته برگشت سمت او

که از همیشه درمانده تر بود.

_تو احمق شدی پسر؟ میخوای چی بهش بگی؟

اگه دنبال فیلم هندی هستی اینجا جاش نیست.

شایان با چشم هایی گمسرور تماشایش کرد.

_انصاف و مروتت کجا حرکت کرده خاله؟

_سی سال پیش خاکش کردم. هممسیر همون پسر

ناخلف خدا نشناسم.

_ارسلان بابک نیست. حق داره بدونه… حقشه،

حق!

یاسمین میل داشت میان حرفشان بپرد که یک لحظه

نگاهش افتاد به در باز حیاط و ماشینی مشکی که

مقابلش پارک بود. جفت پلک هایش پرید و باز هم

تمایل داشت لب باز کند که صوتی مونس بالا رفت.

_تو دیگه داری شورش و درمیاری شایان. روزگار

اول قرار ما این نبود. میخوای آرامش من و بهم

بزنی؟

#پارت_1159

جفت دست های او به علامت تسلیم بالا رفت.

یاسمین با دلی بی قرار سر کج کرد و دیدههای

درشتش ماند به قامت قد بلندی که سایه اش افتاده بود

روی موزاییک های حیاط…

_باشه خاله. دلواپس نباش…ارسلان که اومد زنش

و ببره من بازم لال میمونم و نمیگم که اینجا خونه

ی مادربزرگته… حتی دم مرگمم نمیگم که

مادربزرگت همه ی این سال ها زنده بود و حتی

نتمایل داشت ریخت شماها رو ببینه.

یاسمین داشت جان میکند. ده بار زبان باز کرد ولی

هر بار با صوتی هوار آن ها، خفه شد و جای گرفت

سر جایش.

_من مادربزرگ بچه های بابک نیستم. اینو تو

گوشت فرو کن!

پلک های شایان تیک گراهی شده و مغزش داشت منفجر

میشد. پلک هایش با مکث بسته شد و برگشت

سمت در حیاط که با صوتی ضعیف یاسمین

پاهایش به زمین چسبید. رد نگاهش کشیده شد به

پیچ و خم سایه ای قد بلند که سست بود و ناپایدار…

شامگاهیه درختی که کسی با تبر به تنه اش کوبیده و

داشت خم میشد!

دیدههایش با وحشت بالا حرکت کرد و با متوجه شدن ماشین

مشکی ارسلان، قلبش تا پشت حلقش بالا وارد شد. چرا

آوای توقف ماشین را نمتوجه شده بود؟! جرات نکرد

تکان بخورد. جرات نمیکرد حرفی بزند…

حتی نمیاطلاع داشت چطور باید جواب این سالها را پس

دهد. عجیب تر از همه مردمک های لرزان مونس

بود که از روی آن سایه ی قد بلند تکان نمیخورد.

انگار جانش را گذاشته بودند لای منگنه و تنها

توانش خلاصه شد در چنگ زدن عصایش…

یاسمین از درد و اضطراب فقط دندان هایش را

روی هم فشار میداد.

شایان مات و مبهوت یک پایش را جلو گذاشت که

سایه تکانی خورد. آسمان هم غرشی کرد و باد

شتاب‌زدهی وزید. در آبی رنگ حیاط تا ته باز شد. شایان

سرجایش وا راهی شد و قامت ارسلان پیش چشمشان

جای گرفت.

محمد حیران پشت سرش توقف کرده بود و نگاه به

خون قرار گرفته ی او به زنی که درد از خط به خط

صورتش چکه میکرد. دیدهانش میان بغض سخت

بود و رد چین و چروکهای مدته را هیچ انعطافی

باز نمیکرد. یک روسری گل دار به سر داشت و

موهای خاکستری اش علامتی از گذر اقرار آمیز

زمان بود.

#پارت_1160

قدم هایش جلو حرکت کرد. پا گذاشت روی موزاییک

های قدیمی حیاط و نگاهش غریب تر از همیشه،

عجیب تر از تمام این سال ها گیر کرد به دیدهان

زنی که چهره اش باز بود. اخم نداشت. شاید هم

دنبال کسی میگشت. دنبال یک نشانه یا مهری جا

مانده از سی و اندی سال قبل!

نگاه خیره شان یک دم از هم جدا نمیشد که مونس

بالاخره پلک زد و قطره اشک نازکش را میان

پایین کشیدن سرش پنهان کرد. دستش روی

عصایش بود. مثل همواره… انگار انتظارش به سر

رسیده بود!

شایان با دلی ناسور عقب راهی شد و روی یکی از پله

ها نشست. شاید بیست ثانیه طول کشید. ارسلان

یک قدم جلوتر رفت… پلک بست. توی قلبش تا ده

شمرد و وقتی چشم باز کرد، چشمهایش تیره ترین

طیف رنگ های جهان را داشت با خطوطی درهم

تنیده که هیچکس نمیتوانست گره اش را باز کند.

شایان آوایش زد. نگاه او از روی زن کشیده شد

سمت دخترک که با چشمانی خیس خیره اش بود.

شایان باز هم صدایش زد. بار اول آهسته، بار دوم با

بغض و بار سوم ارسلان اجازه نداد هجای “س”

از گلوی او خارج شود. همانجا مقابلش از حرکت ایستاد و به

دخترک چشم دوخت.

_وسایلاتو جمع کن بریم.

کنار پلک هایش مدام چین میخورد و عضلات

صورتش جمع میشد. دلش هنوز با غربت

میجنگید. تمام جانش افتاده بود توی یک تله که

مدام دست و پایش را سمت این منزل میکشید ولی

باز حسی غریب چند قدم میکشاندش عقب!

یاسمین هنوز توی بُهت بود که ارسلان مجدداً

گفت:

_عجله کن، دیره…

شایان قد بلند شد. شاید تا لحظاتی بعد یک سکته ی

ناقص نصیبش میشد.

_ارسلان، من…

ارسلان نفس قد بلندی کشید و کف کف دستش را پشت

گردنش گذاشت. کسی داشت بند بند جانش را نیش

میزد.

_برو کمکش کن وسیله هاشو جمع کنه. من خستم،

درست نخوابیدم…

_ارسلان؟

نگاه جفتشان سمت دخترک برگشت که سعی داشت

با گرفتن پشتی دیواری لاکی، از جا کشیده شود. درد

ولینش را بریده بود و ران پاهایش میلرزید.

_الان اسم من یادت اومد؟

_مونس خانم مادربزرگته. این همه سال…

_اضافه کردم برو وسایلاتو جمع کن که بریم. نشنیدی؟

#پارت_1161

یاسمین درمانده نگاهش کرد. شایان برگشت و با

اشاره بهش فهماند که حرفش را گوش کند. او با

قدم هایی لرزان داخل منزل رفت و شایان دوباره

سینه به سینه ی ارسلان توقف کرد. قد کشیده او همیشگی

گردنش را برای مشاهده کردنش کج میکرد.

_حالا که تا اینجا رسیده بذار دهنمو باز کنم. خسته

شدم دیگه به خرخره ام رسیده. سی و پنج سال

پیش…

_من سی و پنج سال پیش به جهان نیومده بودم. از

ماجراهای بعدش هم خبر ندارم. تو هم دینی به من

نداری، خرخره ات و آزاد کن.

شایان با بیچارگی نامش را زمزمه کرد که ارسلان

سر بالا کشید و نگاهش روی در ورودی خونه دو

دو زد.

_به یاسمین بگو بیرون منتظرشم. دیر نکنه!

نفس شایان توی شیار های سینه اش گیر کرد و

چرخید سمت مونس که با چهره ی درهم زل زده

بود به نقطه ای نامعلوم.

_خاله تو چرا ساکتی؟ میخواین منو بکشین مسیر

دیگه ای هم هستا… بابا این پسر نوه ت… پسر

شیرینه.

مونس با مکثی طولانی پلک زد و عصایش را

روی زمین محکم کرد. قد بلند که شد، نگاه بی روح

ارسلان به قامت خمیده اش ماند. آوای او به

زحمت به گوششان رسید.

_بیا کمک این دختر شایان… حالش خوب نیست،

چیزیش نشه یوقت.

شایان مانده بود سرش را به کدام دیوار بکوبد که

زن هم داخل رفت. عصبی ریز خندید و روی همان پله

ی سخت و سرد قرار گرفت.

_آخرش سکته میکنم و میمیرم. از دست شماهایی

که یه روزگار اجازه ندادین واسه خودم زیستن کنم.

ارسلان بی تکلیف ایستاده بود میان حیاط که

نگاهش به لانه ی مرغ و جوجه ها افتاد. جوجه ها

چسبیده بودند بهم و یک درمیان جیک جیک

میکردند.

_بیخود اینجا نشین، برو به یاسمین کمک کن.

_تو فقط واسه یاسمین دل داری؟

ارسلان با تعجب نگاهش کرد. شایان دو دستش را

روی پاهایش کوبید و عصبی گفت:

_میگم این زن مادربزرگته ارسلان. یه داد میزدی

حداقل دلم خوش شه که آدمی و دل داری.

_آدم نیستم، دلم ندارم. مثل همون بابک

آشغال…منم همینم یه بیشعور عوضی! حالا برو

داخل یاسمین و بیار بذار من برم پی بدبختی های

خودم.

#پارت_1162

شایان همانطور ساکن و صامت نگاهش کرد که

ارسلان یکهو آوایش را توی سرش انداخت.

_زود باش دیگه یاسمین.

شایان نفس پر دردی کشید و بلند شد. پایش را

روی پله ی دوم گذاشت که مونس را مشاهده کرد. شال و

کلاه کرده بود و انگار قصد راهی شدن به جایی را

داشت.

_کجا خاله؟

مونس کفش سیاهی پوشید و آرام از پله ها پایین

آمد.

_میرم خونه همسایه، با یاسمین خداحافظی کردم.

وقتی برگشتم اینجا نباشید… نمیخوام دیگه

ببینمتون.

ابروهای شایان با حیرت باز شد. زن از کنارش

گذشت و نیم نگاهی هم خرج ارسلان نکرد. ولی

وقتی او صدایش زد، قلب بی جانش توی دهانش

آمد. همانجا توقف کرد و پنجه هایش دور عصایش

محکم شد. ارسلان جلو رفت و در سه وجبی اش

از حرکت ایستاد. توی دالان های ذهنش آوای شیرین می

آمد که همواره از زنی قوی تعریف میکرد. زنی که

هیچ وقت جرات نکرد نامش را بر زبان بیاورد.

زنی که حتی بابک هم پنهانی عکسش را تماشا

میکرد. زنی که امروزگار متوجه شد مادربزرگش بوده!

مادربزرگی که نمیل داشته بود برایشان بزرگی کند.

پلکی روی هم گذاشت و لبخند بی معنایی زد.

_یاسمین این مدت خیلی بهتون زحمت داد. هم باید

تشکر کنم ازتون هم عذرخواهی… به هر حال اینا

همش برنامه ی شایان بوده من از چیزی خبر

نداشتم. از این به بعد کسی از خانواده ی من

مزاحم شما نمیشه.

مونس سر بالا آورد و نگاهش سمت آسمان رفت.

توی دلش کسی محبت را با خون شخم میزد. انگار

حسرتی به بزرگی سی و پنج سال سر از خاک

بیرون آورده بود. شیرین مقابلش بود. با همان

تبسمهای دلربایش! دیده بست تا تصویر بابک

پشت مردمک هایش جان نگیرد. عفونت این زخم

نمک خورده بعد از این همه سال درمان نمیشد.

دیگر هیچ چیز مثل سابق نمیشد.

چیزی نبیان کرد. در حقیقت چیزی برای اضافه کردن

نداشت… عصایش را به زمین کوبید و حرکت کرد. از

مقابل نگاه های زخمی ارسلان گذشت و راهی شد.

راهی شد و شاید متوجه شدار بعدیشان به قیامت واگذار میشد.

ارسلان چند ثانیه پلک هایش را بست و وقتی

بازشان کرد، توی آن آسمان سیاه همه ی ستاره ها

خاموش بودند. انگار بعد از دردی طولانی به

خواب حرکت کرده بودند..!.

محمد با حیرت وارد حیاط شد. هنوز گیج بود که

نگاهش به نگاه های اشکی شایان و صورت

خیسش افتاد.

_دکتر…

#پارت_1163

ارسلان برگشت. با مشاهده کردن او جا خورد و بلافاصله

اخم هایش درهم حرکت کرد.

_چته شایان؟!

کف دست او روی صورتش حرکت کرد.

_همین؟ یعنی بعد از این همه سال فقط همین؟

_چه انتظاری داشتی؟

_اون مادربزرگته ارسلان.

نگاه های ارسلان جمع شد.

_خب؟!

_شما هم خونید. تو نوه شی… مگه میشه با چهارتا

جمله ی بی سر و ته همه چی تموم شه؟ اون بره و

تو حتی تلاش نکنی نگهش داری یا اون حتی دلش

نخواد کف دست رو سرت بکشه؟

ارسلان نفس عمیقی کشید. پنجه هایش را توی

موهایش فرو کرد و چند قدم سمت او راهی شد.

صوتیش آهسته ولی جدی بود.

_حیات من هیچ وقت شامگاهیه فیلم های هندی پیش

نرفته شایان. حتی وقتی یاسمین مثل گربه پرید تو

ماشینم.

نفس های شایان نامنظم بود و کش دار. حال مرگ

داشت!

_گریه نکن شایان. زندگی فیلم هندی نیست، سریال

ایرانی نیست که یه مادربزرگ بعد سی و پنج سال

پیدا شه و بعد نوه ش بپره و بغلش و… این چیزا

اصن با زندگی درب و داغون ما جور در نمیاد.

اون زن نتمایل داشته ما رو ببینه، شاید حق داشته.

الانم از مشاهده کردن من به آرامش نرسیده. هیچ حس

دلتنگی بین ما جریان نداره، هیچ عشقی وجود

نداره. مشاهده کردی که… نه اون تو روم چیزی گفت نه

من تونستم دو تا جمله مثبت بگم. بذار تو تنهایی

خودش آرامش داشته باشه، آیینه ی دق میخواد

چیکار؟!

قلب شایان از درد داشت پاره میشد.

_دیدهات حرفات و تایید نمیکنه ارسلان. من که

میشناسمت…

بعد کف دست جلو برد تا گونه ی او را نوازش کند که

او سریع با اخم سرش را عقب برد. کف دست توی

جیب هایش فرو کرد و به انتظار یاسمین خیره شد

به در!

_گاو بی احساس.

ارسلان پوزخند زد. شایان محکم کف دست روی پلک

هایش کشید و داخل منزل راهی شد. پنج دقیقه هم نشد

که همراه دخترک و چمدانش، بیرون رسیدند. رنگ

به روی یاسمین نبود و حتی لب هایش به سفیدی

میزد.

#پارت_1164

_ارسلان الان مسیر نیفتین سمت تهران. این دختر

درد داره تو ماشین اذیت میشه.

_نه میریم هتل…

شایان خبی اظهار کرد و زودتر چمدانش را سمت ماشین

برد. محمد هم بیرون بود. یاسمین نشست روی پله

تا بند کتانی هایش را ببندد که ارسلان جلو رفت و

مقابل پاهایش نشست.

_حالت خوبه؟

هموقت سر خم کرد تا بند های بلند کفش او را

ببندد که نگاه یاسمین به موهای پر پشت و سیاهش

ماند. عطر او که میان پرزهای بینی اش پیچید تازه

متوجه شد چقدر مشتاق دیدارش بوده…

_خوبم.

اخم های او باز نشد. کف دست هایش را سمت پای

دیگر او برد و شروع کرد به بستن بند ها…

یاسمین نفسی گرفت و بی طاقت زمزمه کرد:

_اون زن مادربزرگت بود.

کف دست ارسلان لحظه ای از حرکت ایستاد ولی سرش

را بالا نیاورد.

_حقش نبود اینطور نامتوجه شده اش بگیری. تو چه

میدونی تو قلبش چه خبره؟

_من خودمو به کسی تحمیل نمیکنم.

قلب یاسمین از حرف دو پهلوی او ریخت.

همانطور زل زد بهش که ارسلان بندها را گره زد

و بلند شد. آرام بازوی او را گرفت و کمکش کرد

تا قدم بردارد.

نگاه یاسمین با مشتاق دیداری توی حیاط چرخید. سه ماه

زیستن در این خانه به این طبیعت بکر بدعادتش

کرده بود. کاش میشد مونس را با خودشان ببرند…

چه تصوراتی از برخورد آن ها توی ذهنش چید و

حالا به کجا رسیده بودند. هیچ چیز در این زندگی

شبیه رویاهایش نبود!

به ماشین که رسید، شایان در حیاط را پشت سرش

بست. محمد با دیدنش تبسم پررنگی زد و در

ماشین را برایش باز کرد. ارسلان کمکش کرد تا

سوار شود.

_تو برگرد تهران شایان.

_شما کی میاین؟

با حس سنگینی نگاه یاسمین، سرش را چرخاند.

_هر وقت به نتیجه رسیدیم.

قلب یاسمین از خیرگی نگاهش تکان محکمی

خورد. شایان منظور او را نفهمید و همانطور

مبهوت ماند که ارسلان با تکان کف دستی برای او،

کنار یاسمین قرار گرفت. حال و هوای سرد و ابری

پاییز از چشمانش جدا شدنی نبود.

•••••••••••••

#پارت_1165

بی تکلیف بالای سر چمدانش جای گرفته بود که

ارسلان از حمام بیرون وارد شد. با متوجه شدن او چند لحظه

مکث کرد و حوله را از دور گردنش پایین کشید.

_وان و پر کردم. آب گرمه…

یاسمین ساکت “باشه ای” گفت و تا تمایل داشت قد بلند شود

چهره اش از درد درهم شد. ارسلان نزدیکش حرکت کرد

و توی صورتش دقیق شد.

_میخوای کمکت کنم؟!

_نیازی نیست، خوبم.

دخترک نگاهش نمیکرد. خم شد تا حوله اش را از

زیر لباس ها بیرون بکشد که یکهو عکس دونفره

شان از لای لباس ها پایین افتاد. کف دستش روی حوله

خشک شد و نگاه ارسلان با حال عجیبی روی

عکس چرخید. وقتی عکس العملی از یاسمین نمشاهده کرد،

خم شد و عکس را برداشت. یاد آن روز توی آتلیه

افتاد… یاد ادا و اطوارهای او و حال خوبی که حد

و اندازه اش را نمیشد با هیچ معیاری سنجید.

چیزی نبیان کرد. عکس را رها کرد روی لباس ها و

همانطور خیره به سر پایین او و رنگ پریده اش

زمزمه کرد:

_غذا سفارش دادم. از صبح چیزی نخوردی!

_چرا برنگشتیم تهران؟

حس میان صدایش شامگاهیه غروب بود… غروب

روزی تعطیل که زور میزد تا به استقبال فردا

نرود. غروبی که غربتی عجیب را فریاد میزد.

ارسلان، ارسلان دیروزگار نبود. ارسلان صبح هم

نبود. حسی داشت شامگاهیه قلب کندن! شامگاهیه مردی که

داشت جان میداد برای نگه داشتن این زندگی اما

امیدی نداشت. دیدهانش برق نداشت… ستاره ها

یکی یکی به استقبال خاموشی میرفتند.

_موندم اتمام حجت کنیم، بعد برگردیم.

حوله ی سفید میان پنجه های کم زور یاسمین

مچاله شد.

_منظورت چیه؟

ارسلان با سر به در حمام اشاره کرد و پاکت

سیگارش را از جیبش بیرون کشید.

_میرم تو تراس سیگار بکشم. زود دوش بگیر

الان غذا میاد…

یاسمین باز هم میل داشت صدایش بزند که او کلافه

توی تراس بزرگ رفت و در شیشه ای پشت

سرش بسته شد. دل نیش خورده اش داشت از

ریتم میفتاد که چپید توی حمام. حوصله نداشت

توی وان بنشیند. درد داشت و دلش میخواست

سریع از خنکای حمام فرار کند.

#پارت_1166

دوش مختصری گراهی شد و نیم ساعت بعد وقتی

بیرون حرکت کرد، بوی خوش کباب و ریحان سمت

مشامش هجوم برد. ارسلان توی تراس نبود اما

صدایش به گوشش رسید.

_اعصابم و خرد نکن شایان. بخدا شمارت و بلاک

میکنم… چته انقدر منو بستی به زنگ؟!

شتاب‌زده سریع لباس هایش را پوشید و موهایش را میان

حوله پیچاند. از گرما و بخار تنش تقریبا به نفس

نفس افتاده بود که از اتاق کوچک بیرون رفت.

ارسلان با متوجه شدنش کلمه ی ناهنجاری به شایان اضافه کرد

و تماس را قطع کرد.

_بیا… سرد میشه.

ظرف خودش خالی بود و فقط یک غذا روی میز

قرار داشت. یاسمین بی حرف پشت میز نشست.

قاشق را توی دانه های برنج چرخاند و زل زد به

برگ خوش عطر ریحان…

_اگه درد داری بهت مسکن بدم.

درد نداشت. آب گرم کمی آن درد و کرختی تنش

را تسکین داده بود. دردش جسمی نبود. سوزش

زخم های دلش داشت ولینش را میبرید. سری به

معنای نه تکان داد و خاموشی تلخش ارسلان را

کلافه تر کرد. همانجا روی تخت قرار گرفت و آرنج

هایش روی زانوهایش گذاشت.

یاسمین فقط با غذا بازی میکرد. چانه اش از

بغض میلرزید. ارتعاش مردمک های پر آبش

چیزی نبود که از چشم او دور بماند. جو میانشان

بغرنج بود و بدتر از همه اتاقی که ارسلان گرفته

بود، تخت دو نفره نداشت و دو تخت تکی با فاصله

از هم قرار داشت.

_چرا چیزی نمیخوری؟

یاسمین با مکث قاشق را توی ظرف رها کرد.

اشتها نداشت و کسی مدام معده و قلب و روده اش

را شخم میزد.

_چرا منو آوردی اینجا؟

_غذاتو بخور بعد حرف میزنیم.

یاسمین در ظرف را گذاشت و بلند شد. وقتی روی

تخت دیگر مقابل او جای گرفت، ارسلان کمر صاف

کرد و کنار پلک های جمع شده اش چین افتاد!

_بزن، همین الان حرف بزن.

بخار حمام هنوز روی پوستش بود و لباسش

چسبیده بود به تنش. ذرات عرق روی پیشانی اش

حواس ارسلان را جمع کرد. بلافاصله کشیده شد و

در تراس را بست. یاسمین عصبی سرش را پایین

انداخت که پتوی نازکی روی شانه هایش افتاد.

_سرما میخوری…

#پارت_1167

با متوجه شدن صورت او در یک وجبی اش، دلش از جا

کنده شد. ارسلان با فاصله کنارش جای گرفت. دو

کف دستش را عقب برد و تکیه گاه تنش کرد… دیده

یاسمین ماند به این فاصله و بغضش از چشمهایش

بیرون خزید!

_حرف زیاده واسه بیان کردن، فقط موندم از کجا

شروع کنم.

رگی قطور روی شقیقه اش با سرعت نبض میزد.

انقباض عضلات چهره اش گواهی بود بر فشار

روحی که در این چند روز دست از سرش

برنمیداشت.

_از شمیم شروع کنم یا از بی معرفی تو یا اون

بچه ای که الان دیگه وجود نداره. شایدم باید از

رابطه مون حرف بزنم که به بن بست نزدیک

شده!

تن یاسمین سرد و گرم شد. محکم پلک زد و قطره

ی درشت اشک فوری روی گونه اش سر خورد.

ارسلان کف کف دستش را پشت پلک هایش کشید.

خسته بود، قد سه ماه مشتاق دیداری برای عطر تنی که

حالا بیخ قلبش بود ولی نمیتوانست لمسش کند.

_بهت اظهار کرده بودم، شمیم عاشقم شد، قربانی دلدادگیش

شد چراکه راضی شد طعمه آدمایی بشه که تنها

هدفشون زمین زدن و نابود کردن من بود.

کلماتش بوی خون میدادند. خونی که رد سرخش

هنوز هم بعد از هشت سال پاک نشده بود.

_میشه سرت و بذاری رو پام؟

یاسمین شوکه نگاهش کرد. ارسلان زانوهایش را

روی تخت جمع کرد و بالشت کوچک تخت را

روی پاهایش گذاشت.

_میشه؟!

نمیشد این ناسازگاری قلبش را نامتوجه شده گرفت. حسی

که توی مردمک های لرزان او موج میزد شبیه

ریتم ناهماهنگ یک ملودی اندوهگین بود. شامگاهیه

لرزیدن کف دست های یک پیانیست عاشق روی

کلاویه ها..!.

یاسمین نگاه از او گراهی شد و جای هر حرفی دراز

کشید. سرش که روی بالشت قرار گرفت، آوای

نفس عمیق او را بیخ گوشش متوجه شد. کف دست او آهسته

روی موهایش قرار گرفت…

_لازمه بین حرفام قسم بخورم یا هنوز انقدر بهم

بی اعتماد نشدی؟!

لاله ی گوش دخترک از ُهرم نفس های گرم و

مستقیم او لرزید.

_نیازی به قسم خوردن نیست، میدونم که دروغگو

نیستی!

ارسلان لبخند تلخی زد و با دو انگشت موهای

خیس او را پشت گوشش فرستاد.

#پارت_1168

_قلبم برات تنگ شده بود.

قفسه ی سینه ی یاسمین تکان محکمی خورد.

نگاهش را بالا کشید به مقصد نگاههای او که

تبسم ارسلان از روی لبش پر کشید. سرش را

کمی پایین برد و مستقیم به مردمک های رنگی او

خیره شد.

_یاسمین… میدونی وقتی نبودی چی به من

گذشت؟

صدایش ملایم بود و یاسمین فقط زل زده بود به بالا

و پایین شدن لب هایش که داشت تابش را برای

یک بوسه ی بی‌قرار از کف دست میداد و…همان هم

شد. لب های ارسلان چسبید به پیشانی اش و نگاه

های دخترک میان هجوم اشک بسته شد.

_حرف بزن ارسلان.

ارسلان کمر صاف کرد و انگشتانش را به نوازش

موج های خیس موهای او فرستاد.

_میخوای تو بپرسی و من جواب بدم؟!

یاسمین انگار تمام کلمات توی ذهنش را گم کرد.

چانه اش که لرزید، ارسلان محکم زیر فکش را

گرفت.

_بهت که گفتم من هیچ علاقه ای به اون دختر

نداشتم.

داغ توی دیدههای یاسمین، داشت تن او را

میسوزاند.

_به جون خودت حتی یک شب هم باهاش

نخوابیدم.

رگ های ورم کرده ی شقیقه و پیشانی اش

وحشیانه میتپید.

_اون عاشقم شد سعی کرد بهم نزدیک بشه منم

وقتی متوجه شدم شاهرخ داره از این ماجرا سو استفاده

میکنه، پسش نزدم. بهش نزدیک شدم تا ببینم

هدفشون چیه و میخوان به کجا برسن. اون زمان

من مثل الان با نفوذ نبودم، خام و بی تجربه بودم.

ده تا نگاه داشتم که مبادا کسی تیکه پاره ام کنه.

غفلت میکردم سرم میحرکت کرد بالای دار… حتی جا

پای اردلان هم اون سر جهان محکم نبود و من مدام

استرس حیاتش و داشتم.

مثل الان نبود که دست یه گروه زیر ساطور

اطلاعات من باشه و با یه اشاره ام بند و بساطشون

به خطر بیفته.

نفس های یاسمین کند شده بود که کف دست ارسلان

روی کبودی های صورت او کشیده شد.

_شمیم دختر خوبی بود. سنی نداشت و اشتباهی

شده بود دختر عموی کفتاری مثل شاهرخ. به قول

خودش عاشقم بود اما اونا رو نوک انگشت

میچرخوندنش. چشاش یه جهان حرف داشت اما

جرات نمیکرد زبون باز کنه.

_اگه با تو نبود، پس از کی باردار شد؟

_از شاهرخ.

#پارت_1169

یاسمین جا خورد و چین زیر پلک های ارسلان

عمیق شد.

_من نقشمو تو دلدادگی و عاشقی با اون دختر تمیز

بازی کردم. طوری که اونا باورشون شده بود

رابطه ی بین ما محکمه… شمیم فکر میکرد چراکه

آوردمش تو خونم دیگه قلبم براش حرکت کرده. اما هدف

من سر در آوردن از کارای اونا بود. هر بار که

وارد خونه و زیستنم میشد کلی اطلاعت درست و

غلط میذاشت کف کف دستشون.

_تو چطور درک کردی اون با شاهرخ خوابیده؟

_بعد از اینکه ُمرد، شاهرخ فیلم رابطه شون و

برام فرستاد.

نگاههای یاسمین گشاد شد. ارسلان کلافه پیشانی

اش را لمس کرد.

_فکر کنم مجبورش کرده بود، نمیدونم… شایدم

همه چی برنامه ی خودشون بود تا بعد از به تله

انداختن من اون بچه رو بندازن گردنم.

سر یاسمین شده بود اندازه یک کوه… سنگین و

منگ! هربار چند ثانیه طول میکشید تا حرفای او

را هضم کند. ارسلان نفس پر دردی کشید. قفسه

ی سینه اش عمیق بالا و پایین میشد.

_یه روزگار اومد عمارت، یک ساعتی قرار گرفت و

حرف زدیم. من نمیدونستم اون بارداره، انگار

خودشم تازه متوجه شده بود. خیلی استرس داشت،

رنگش شده بود مثل گچ… موقع حرف زدن به تته

پته میفتاد. سر همین بهش شک کردم و با خودم

گفتم تنهاش بذارم ببینم چی تو سرش میگذره. بهش

گفتم من میرم باشگاه، تو همینجا بمون.

یاسمین خواست قد بلند شود که او کف دست روی شانه

اش گذاشت.

_اینجا اذیت میشی؟

دخترک نفس عمیقی کشید و مجدداً سر روی

پاهایش گذاشت. ارسلان لبخند تلخی زد. چین کنار

پلک هایش باز نمیشد… خط عمرش بود که هر

بار عمیق تر میشد!

_من حرکت کردم پایین و از دوربین متوجه شدم که شمیم با ترس

راهی شد توی اتاقم. بسیار گیج بود و درست نمیدونست

باید چیکار کنه… اامان بار بود که میراهی شد تو

اتاقم و طبیعتا از هیچی سر درنمیاورد. بعدش یکی

بهش زنگ زد و انگار بهش خط داد که باید چی

برداره و دنبال چی باشه. اصلا دختر زرنگ و با

سیاستی نبود.

_خب، فهمیدی دنبال چی بود؟

_آره، میخواستن رد خونه و زندگی ارقلبان و بزنن

که بتونن بهش آسیب برسونن یا راحت از طریق

اون منو تهمتوجه شد کنن. اون مدت ارقلبان درس

میخوند منم انقدر مضطرب بودم که مدام شایان و

میفرستادم تا بره پیشش. قبلا رفت و آمد به

آمریکا راحت تر بود مثل الان بدبختی نداشتیم.

یاسمین با استرس نگاهش میکرد و میدید که او هم

از چیزی رنج میبرد.

_دختره ی دیوونه لپ تاپ منو با یه سری مدارک

برداشته بود و میتمایل داشت با خودش ببره. همه ی

حیات من رمزگذاریه… نمیدونم با خودش چی

فکر میکرد.

_خب… مچش و گحرکت کردی؟

ارسلان کلافه تر شد. تبسم بی معنایی زد و چند

ثانیه چشم هایش بست.

_راهی شدم بالا، وقتی اون حال دیدمش، نتونستم خودمو

کنترل کنم. اون مدام میخواست انکار کنه منم مثل

دیوونه ها فقط میخواستم اون لپ تاپ و ازش

بگیرم. داد میزدم، اون گریه میکرد. دیگه چاره ای

نداشت بین حرفاش مدام از شاهرخ و کثافت

کاریاش میگفت. خلاصه اوضاع پیچید بهم… ما

دو نفر درگیر شدیم و…

#پارت_1170

یاسمین بالاخره کشیده شد و صاف قرار گرفت. بی طاقت

بود تا ماجرای مرگ او را بشنود. ارسلان هم

انگار یاد آن لحظات افتاده بود که داشت تمرکزش

را از کف دست میداد.

_من کنترلم و از کف دست داده بودم یاسمین. انقدر داد

و هوار کردم دختر بیچاره داشت سکته میکرد.

حرکت کردم جلو لپ تاپ و از دستش بکشم، اونم رفت

سمت پله ها… بهش رسیدم و تا راهی شدم کف دستش و

بگیرم یهو دیدم لپ تاپ پرت کرد و روی زمین و

تمایل داشت منو هل بده، رفتم جلو یهو پاش گرفت به

پله، در عرض چند ثانیه بیست تا پله رو سقوط

کرد.

گفت و پتک ناباوری توی سر یاسمین خورد. نفس

خودش طاق شده و پیشانیش پر شده بود از قطره

های ریز و درشت عرق! صدایش از شدت

درماندگی دو رگه شده بود:

_من به خودم اومدم دیدم زیر سرش پر خون شده.

بعدشم که…

دیگر نتوانست ادامه دهد. سیگاری برداشت و میان

لب هایش گذاشت. دنبال فندکش میگشت که یاسمین

جلو حرکت کرد و سیگار را از بین لب هایش بیرون

کشید.

_تو اون روزگار یه جوری اضافه کردی کشتمش که من فکر

کردم…

صوتی ته افتاده ی ارسلان به زحمت از وجودش

بیرون زد:

_مقصر مرگش منم. اگه اونطوری نمیترسوندمش

یا دنبالش نمیرفتم شاید از پله ها نمیفتاد. حقیقت

عوض نمیشه، شمیم بخاطر من و تو خونه ی من

ُمرد. شاید اگه…

کف دست یاسمین جای گرفت روی دست او و وادارش کرد

به خاموشی. سیگار را مجدداً گذاشت میان لب

هایش و فندکش را از روی میز چنگ زد و آتشش

را زیر فیلتر سیگار گراهی شد. تمام مدت نگاه ارسلان

مانده بود به نگاه های او که پر از بغض و

ناباوری بود.

_برای شمیم گریه میکنی؟!

دست دخترک زیر پلکش راهی شد. گونه هایش

میسوخت!

_تو بد تعریف کردی ارسلان. اون شامگاه که حالم بد

بود باید اصل ماجرا رو بهم میبیان کردی.

ارسلان دود سیگارش را عمیق بیرون فرستاد.

_تو اون شامگاه منو یه جانی کثافت میمتوجه شدی، حرفی

هم میزدم فایده نداشت. بعدشم این داستان تو اصل

ماجرا چه تفاوتی ایجاد کرد؟ باید حتما با گلوله

میکشتمش تا مقصر شناخته بشم؟

_بخاطر همین بود که شایان خان مدام ازت دفاع

میکرد؟

#پارت_1171

ارسلان قد بلند شد و سیگار را توی جاسیگاری روی

میز خاموش کرد.

_شایان بیخود از من دفاع میکنه. اون دختر

بیچاره طعمه شد، من راضی به مرگش نبودم.

شاید اگه بازیش نمیدادم این اتفاق نمیفتاد.

_برای همین روزای اول انقدر بهم شک داشتی؟

فکر کردی منم اومدم اغوات کنم؟

ارسلان با لبخند تلخی دست برد و دکمه های

پیراهنش را باز کرد.

_روز اول آره اما بعدش که متوجه شدم دختر

ارجمندی، همه چی برام تو نقطه ی ابهام قرار

گراهی شد. تو نقش بازی کردن بلد نبودی، دروغ نگم

فکر میکردم بازیگر ماهری هستی اما فرار

کردنت با حرفایی که بعدش منصور خان بهم

اضافه کرد، آب پاکی و ریخت رو کف دستم! کی فکرشو

میکرد کارمون به این نقطه بکشه؟!

با کش وارد شدن سکوت او، برق اتاق را خاموش کرد

و با همان رکابی مشکی جای گرفت روی تخت.

یاسمین زل زده بود به ماهیچه های آب حرکت کرده ی تن

او… بی هوا اظهار کرد:

_باریک‌اندام شدی!

با بالا آمدن نگاه معنادار او، تند دیده دزمشاهده کرد و

روی تخت یک نفره دراز کشید.

_اگه گرسنه شدی یا درد داشتی بیدارم کن.

_بیان کردی رابطه مون به بن بست نزدیک شده!

به وضوح جا خوردن او را حس کرد. صدای

ضعیف ارسلان با مکث به گوشش رسید:

_از راهی شدارای تو به این نتیجه رسیدم.

_اظهار کردی میخوای باهام اتمام حجت کنی. منظورت

چی بود؟! قراره این بن بست و دور بزنی یا…

لحن و صدای لرزان او ، چهره ی ارسلان را

جمع کرد.

_فردا همه چی مشخص میشه یاسمین. اگه میشه

بذار امشامگاه، دوتایی با ساکتش زیر این سقف نفس

بکشیم.

یاسمین چیزی نبیان کرد و دیدههایش را بست. هنوز

کلی حرف توی قلبشان بود که باید سبکش میکردند

اما خسته بودند. به آرامش حضور هم احتیاج

داشتند حتی با این فاصله، بدون هیچ آغوشی!

••••••••••••••••••••

#پارت_1172

صوتی شر شر آب هنوز توی گوشش بود که زنگ

در به صوت دررسید. شالش را روی سرش انداخت و

با استرس سمت در رفت. چشمش را چسباند به

دایره ی چشمی و با دیدن محمد نفس راحتی کشید.

آهسته در را باز کرد و محمد با دیدنش تبسم

مهربانی زد.

_سلام، خوبی؟

یاسمین سرش را پایین کشید و پلکی زد.

_مرسی، کاری داشتی؟

نگاهش با کنجکاوی به پاکت میان کف دستان او کشیده

شد. محمد با چشم دنبال ارسلان بود ولی جویا شد:

_حال خودت خوبه؟

_اره، اگه با ارسلان کار داری حمومه! اومد

بیرون میگم که…

نتوانست جمله اش را تمام کند. از چهره ی همیشگی

مسروراب و چشمان شیطنت بارش فقط سایه ای درهم

شکسته مانده بود. زبانش دیگر دراز نبود و

قلبخوری هایش را نمیشد با لبخند جمع کرد.

شرمنده بود. انگار از روی همه خجالت میکشید.

محمد نگاهی به جادهروی پهن هتل انداخت و قدمی

جلو راهی شد. پاکت میان کف دستش هی مچاله میشد.

_افشین ُمرد… یاسمین.

شال یاسمین از روی سرش پایین سر خورد و

چشمان تارش تا ته باز شد. محمد نفس پر سر و

آوایی کشید.

_من بابتش دلخور نیستم، چون حقش بود. ولی اقا

عذاب وجدان داره و نتمایل داشت تو از این ماجرا

باخبر شی. اما اون حقش بود، بچتونو کشت و

دوبار نزدیک بود تو رو از کف دست بدیم. قلبم براش

نمیسوزه، زیرا واقعا حقش بود.

جمله ی آخرش پر از حرص و خشم بود. پنجه

های یاسمین محکم چسبیده بود به کف دستگیره در و

اگر رهایش میکرد، خودش هم سقوط میکرد.

افشین مرده بود؟!

_بعد از این همه استرس باید یه نفس راحت

بکشی. تو به‌شدت تاوان دادی، آقا هم همینطور…

حالا که افشین نیست و شاهرخ از ترس گم و گور

شده، شما باید یکم با آرامش زیستن کنید. این

حقتونه… حق هردوتون!

یاسمین با درد پلک هایش را بست. محمد با رگی

که داشت پوست پیشانی اش را پاره میکرد، پاکت

را سمت او گراهی شد.

_اینو بده به اقا… داروهاشه، لطفا مجبورش کن

سر ساعت بخوره.

#پارت_1173

دلواپسی شبیه چراغی نیم سوز مدام توی چشمهایش

خاموش و روشن میشد. یاسمین با تعجب دست

پیش برد و پاکت را گراهی شد.

_اینا… برای چی ان؟!

_داروهای دلشه، به‌شدت مهمه باید استفاده کنه.

خودش اصلا حواسش نیست اما من با شایان خان

صحبت کردم و اضافه کردم که همه رو جا گذاشته تهران.

بار دیگر خریدم براش.

یاسمین هنوز منگ بود و با تعجب زل زده بود به

ورق های ریز و درشت قرص که محمد با صدایی

ته افتاده گفت:

_تو که نبودی، دوبار کارش به بیمارستان کشید.

بخدا از نگرانی ذله شدیم… مشاهده کردی چقدر سیگار

میشه؟! نباید بکشه، براش ممنوعه. اگه میشه با

روش خودت راضیش کن که ترک کنه. خب؟

تپش قلب یاسمین چنان بالا راهی شد که صورتش مثل

کاغذی مچاله جمع شد و دلش از سرازیری پایین

افتاد.

لحن قلبواپس محمد و آوایی که زور میزد تا

بغض را پس بزند، برای جان به سر شدنش کافی

بود. فقط توانست سر تکان دهد و بعد نگاهش ماند

به رد قدم های شل و ول او که سمت آسانسور

میرفت.

_یاسمین؟!

با گوش دادن آوای او به ضرب برگشت که کتفش

خورد به در و صدای بسته شدن بی هوای آن، از

جا پراندش. پلکی زد و نگاهش ماند به او که حوله

ای سفید به تن داشت و قطرات آب از موهایش

چکه میکرد. ته ریشش بلند تر شده و موهای شقیقه

اش بیشتر به سفیدی میزد.

_محمد بود؟!

پاکت دارو میان انگشتانش شل شد. جلو رفت و

پاکت را روی تخت او گذاشت.

_اره گفت داروهات و جا گذاشتی، بار دیگر برات

خرید.

نفسی گراهی شد و از کنار او رد شد. روی تخت که

قرار گرفت نتوانست نسبت به خونسردی عجیب و

سکوت او بی تفاوت باشد.

_ارسلان؟

ارسلان جلوی کمد ایستاده و مشغول پوشیدن لباس

هایش بود.

_محمد چی اظهار کرد که باز دمغ شدی؟

_چرا ناظهار کردی که… افشین اون شامگاه ُمرد؟

اخم های او باز شد و دستش با تعجب روی رگال

ماند.

#پارت_1174

_الان بخاطر اون ناکس آزرده شدی؟

یاسمین نفس عمیقی کشید و سر تکان داد.

نمیتوانست چهره ی درهمش را پنهان کند. ناراحت

بود… حتی برای مردی که چند بار قصد جان و

بدبخت کردنش را داشت.

_قلبم نمیخواست بخاطر من بمیره…

_حالا که مرد، چیکار کنیم؟ بشینیم دوتایی براش

گریه کنیم؟ ُمرد که ُمرد… به جهنم. منم نکشتمش

خیالت جمع!

یاسمین نگاه پر بغضش را پایین کشید و با جمع

کردن کتف ها و جفت کردن زانوهایش توی

خودش مچاله شد. آخرین چیزی که از افشین به یاد

داشت، دیدههای ترسناکی بود که مدام آینه را

میپایید و اویی که التماس میکرد تا ماشین را نگه

دارد. بعدش را به یاد نداشت… همه چیز در قالب

تصویری تار و سیاه و سفید، میان شامگاهی که باران

با زمین جنگی تن به تن مسیر انداخته بود، باقی

ماند.

ارسلان بی حرف لباس هایش را پوشید و روی

تخت مقابل اویی نشست که انگار خاموشی را به هر

جر و بحثی ترجیح میداد.

_زانوی غم بغل نگیر… پاشو آماده شو.

_کجا میریم؟

_پاشو… خودت میفهمی.

یاسمین با مکثی کوتاه بلند شد و سمت اتاق کوچک

حرکت کرد. دیده ارسلان بهش ماند… انگار تک تک

حرف هایی که آماده کرده بود را داشت از یاد

میبرد!

••••••••••••••••

#پارت_1175

باد خنکی که وزید شالش را از روی سرش پایین

انداخت. باد زد زیر موهایش، تار های لجوج آن

میان هوا تاب خورد و انگشتان پایش روی شن

های نرم ساحل جمع شد. دانه های شن کف پایش

را قلقک میداد ولی حس خوبی داشت. حس خوب

تن به آب زدن… حسی شبیه دویدن روی ابر ها…

خوش نبود. دو شب پیش تکه ای از جانش را از

کف دست داده و هنوز حتی برایش اشک هم نریخته

بود. ولی دل و ذهنش جا مانده بود میان تپش های

کوچکی که شوق یک زندگی تازه را فریاد میزد.

آفتاب مستقیم روی صورتش می تابید. نگاهانش را

چسباند به موج های نا آرام آب که پی در پی تن

میدادند به بوسه های ساحل و دست صلح با بادی

که بیشتر درونشان غرق میشد.

_چیزی راجع به آواز قو گوش دادی؟

نگاهش با تعجب چرخید. ارسلان کنارش بود و با

دو لیوان چای که این فاصله را پر میکرد.

_میدونستی قو تنها پرنده ایه که یک بار عاشق

میشه و برای همیشگی به پای عشقش میشینه و تو

تمام زندگی هر کاری برای راحتی عشقش انجام

میده؟

یاسمین با تعجب ابروهایش را بالا داد. ارسلان

نفس عمیقی کشید:

_قو تنها پرنده ایه که مدت مرگش رو میدونه؛

یک هفته مونده به مرگش میره جایی که برای

اامان بار جفتش رو متوجه شده و عاشقش شده و یک

روزگار مونده به مرگش یه آواز برای جفتش میخونه

که به بهترین و جذابترین آواز پرندگان معروفه و

بعد سرشو روی بال هاش میزاره و میمیره…

_الان من و به قو تشامگاهیه کردی یا خودت و؟!

ارسلان زانوهایش را بالا برد و کف دست دورشان

پیچید.

_نمیدونم، باید مشاهده کرد کی تهش به اون یکی وفادار

تره!

_منو آوردی اینجا که عیار وفاداری و عاشقیمو

بسنجی؟!

نگاه تیره ی ارسلان با مکث جای گرفت روی

صورتش و لبخند یاسمین تلخ شد. یک آسمان آبی

بالای سرشان بود که سعی میکرد خورشید را

سفت بغل کند تا حریف طوفان باشد.

_به‌شدت حرف واسه اظهار کردن دارم اما نمیدونم از کجا

شروع کنم.

یاسمین زانوهایش را توی شکمش جمع کرد. قلبش

درد میکرد… عضلات شکمش هنوز از بغض و

دردی حرف میزدند که هنوز جان نگحرکت کرده خودش

را از شر این زیستن خلاص کرده بودند. بی هوا

ولی پر از تکه پاره های بغض لب زد:

_چرا از بچه ت هیچی نمیگی؟!

#پارت_1176

عمدا ضمیر “ت” را چسباند به واژه ی بچه و

چنان نسبتش را با او به زبان آورد که نفس

ارسلان بند رسید. شن ها انگار زیر پایشان شنا

میکردند. نرم و ملایم!

_نمیدونم چی بگم… بگم دوسش داشتم؟

یاسمین پوزخند زد. ارسلان با بیچارگی به آسمان

نگاه کرد.

_راستش و بگم؟ راستش اینه که قلبم داشت از

دلواپسی برای آینده اش پاره میشد. اینکه وقتی به

جهان اومد چطور صحیح و سالم بفرستمش جایی

که…

میان حرفش سر یاسمین به ضرب سمتش برگشت.

انگار چیزی از وجود کنده شد که زبانش هم

گراهی شد:

_چی…اظهار کردی؟

_به شایان گفته بودم، بچه که به دنیا اومد

میفرستمش کنار ارقلبان تا بتونه یه زیستن عادی

داشته باشه. راحت مدرسه بره، دوست و رفیق پیدا

کنه و تو شناسنامه اش هم اسم ارسلان به عنوان

پدر ثبت نشه. اینطوری دیگه خیالم راحت بود که

اون بچه به یه جای خوب میرسه بدون درد و

بدبختی های من…

_تنهایی واسه هممون تعیین تکلیف کردی؟ من

چی؟ مترسکی بودم که بعد از زاییدن بچه باید

برمیگشتم کنارت؟

میان چشمان ارسلان انگار یک کویر زیر تیغ تیز

آفتاب ترک میخورد و دهن باز میکرد.

_به شایان بیان کردم اگه یاسمین دلش خواست میتونه

هممسیر بچه بره یا کنار من بمونه…

_ارسلان میفهمی چی میگی؟ ما رو میفرستادی

اون سر دنیا؟ به چه قیمتی؟

دل ارسلان توی سینه اش مچاله تر شد. لیوان

های چای یخ زده بودند.

_چاره ای نداشتم یاسمین. وقتی اونطوری از دستم

فرار کردی. وقتی طوری راهی شدار کردی که انگار

من یه قاتل قصی الدلم و مجبورت میکنم تا بچه

رو سقط کنی، چیکار میکردم؟! اره اره من اون

بچه رو نمیتمایل داشتم و به هیچ قیمتی اون و کنار

خودم نگه نمیداشتم. اگر هم فکر کردی که الان از

مرگش ناراحت و قلب شکسته ام، اشتباه میکنی.

همین که یه ارسلان دیگه به وجود نیومد قد یه جهان

برام با ارزشه.

لاله ی گوش یاسمین از تک تک جملاتش لرزید.

سرش همانطور خم ماند روی گردنش و نگاهش به

کویری که رگه های تَ َرک در آن بیشتر میشد.

_از اینکه مرد مسرور نشدم ولی واقعا غصه

نخوردم. انگار یه بار از روی دوشم برداشتن.

باور کن خود خدا هم آینده ی تاریک و سیاهش و

دید که به این شکل…

#پارت_1177

_به من چی؟ بین همه برنامه ریزی هات به منم

اندیشیدی؟

گوشه ی پلک راست ارسلان نبض میزد. قلبش

نبض میزد. توی سرش کسی هاون میکوبید.

_اولش به تو اندیشیدم، آخرشم به تو… فکر

کردی نمیتونستم هفت تا آسمون و بچرخم و پیدات

کنم؟ نمیتونستم مجبورت کنم سقط کنی؟ ولی نکردم

چون به تو فکر کردم یاسمین. جای هر چیزی به

قلب لطیف تو که تاب و توان کشتن یه موجود و

نداشت، در ذهنش گذراندم. به اخرش نرسیدیم، زیرا خدا

دو کف دستی بهم پست داد ولی اگه داستان طور دیگه

ای پیش میرفت بازم به تو و دلت در ذهنش گذراندم. چه

میراهی شدی و چه میموندی!

بغض چربید به تمام احساساتش… دیدهانش پر

شد، خالی شد. دلش صدبار لرزید و پوست تنش

یخ زد ولی باز هم نگاه از نیمرخ درهم شکسته ی

او نگراهی شد.

_الانم بدون اینکه ذره ای خودخواه باشم فقط

میخوام به تو فکر کنم.

نفس کشید. عمیق و کشیده طوری که صوتیش گوش

دخترک را پر کرد، شن های زیر پایشان را قلقک

داد و رسید به موج های دریا.

_اگه دیگه من و زندگیم و نمیخوای، اگه خسته

شدی و کنار من برات آرامشی نیست، میتونم

کارات و درست کنم بری پیش اردلان. بعدش…

یاسمین لبخند زد. عصبی و پر از بغض های توخالی

و بی پدر..!. تب نداشت ولی قطره های سرد عرق

روی پیشانی اش گواه دلدادگیی بود که در هیچ برهه

ای از تک و تا نیفتاد.

_این بود اتمام حجتت ارسلان خان؟

صوتیش روی بغض لغزید. روی درد و خروار ها

شنی که انگار هجوم برده بود سمت حلقش…

_منو بفرستی برم؟ واسه بعدش هم برنامه ریزی

کردی؟!

_یاسمین؟

اندوهی سیاه مدام تا مرز دیدههای ارسلان لشکر

میکشید و قصد پا پس کشیدن نداشت.

یاسمین تبسم تلخش را کشاند حاشیه ی دریا، جایی

که آب پا میگذاشت روی تن خیس ساحل و

نجوایش را خفه میکرد. صدای کشیده خنده اش نم

داشت. مثل دیدهانش که با آن نم پررنگ بغض

یک سور به ابرهای آسمان زده بود. خاموشی

ارسلان دیوانه ترش کرد.

_الان منتظر جواب منی؟

سر او صادقانه بالا و پایین شد. با همان اندوه و

اضطرابی که به جانش نشسته بود.

#پارت_1178

_تو که خودت بریدی و دوختی، میخوای طلاقم

بدی و بعدم…

_از سکوت و صبر من سو استفاده نکن یاسمین.

بهم زخم نزن، طعنه نزن… من با این فکرا هر

شامگاه مردم و زنده شدم.

نفس بعدش عمیق تر شد. پاهایش را دراز کرد

روی شن های نرم ساحل و نگاه دوخت به سبقت

گحرکت کردن موج ها از هم!

_هیچ وقت بهت دروغ نبیان کردم. همواره سعی کردم

تو بدترین لحظات حرف دلمو بهت بزنم. مثل

الان… بهت حق انتخاب دادم زیرا نمیخوام حتی

یک ثانیه بدون رضایت و ساکتش کنارم باشی.

دوست دارم طوری حیات کنی که قلبت انتخابش

کنه.

سر یاسمین پایین افتاد. سر ارسلان ولی کشیده شد

سمت آسمانی که دیگر یک کف دست نبود. از یک سو

برای نگه داشتن آفتاب میجنگید و از سوی دیگر

گردن کلفت کرده بود برای مقابله با ابرهای

تیره…

_خدا میدونه که تو این حیات جز تو و بودنت و

نفس کشیدن کنارت هیچی نمیخوام. ولی… ولی همه

چی به این یه جمله ختم نمیشه.

نگاه یاسمین بالا آمد و روی صورت او قرار گرفت که

نگاهش هنوز به آسمان و هجوم ابر های تیره بود.

لب هایش تکان خورد. با تشویش و یک دنیا غصه

ی فرو خورده:

_تو زیستن با من، نباید به آینده فکر کنی یاسمین،

نباید برنامه ریزی کنی و برای خودت رویاهای

رنگی ببافی… فقط باید زندگی کنی. لحظه لحظه،

ثانیه به ثانیه ، دقیقه به دقیقه فقط باید حیات کنی.

زیستن با من آینده نداره… من آینده ای ندارم، شاید

خیلی ناامید کننده باشه ولی حقیقته. یه حقیقت تلخ که

هیچ وقت نمیتونم تغییرش بدم. چون سرنوشتمه…

زندگیمه… انتخابش نکردم، خودش انتخابم کرده.

منو ساخته و رسونده به اینجا… پس طبیعیه که

نتونم هیچ رویایی داشته باشم نه واسه خودم نه

واسه تو… ولی میتونم قد زنده بودنم بهت امنیت و

دلدادگی بدم. که بگم یاسمین… من تو این لحظه های

سیاه قد این عشقی که بهت دارم، قد جهانیی که منو

اینجوری ساخته، مراقبتم. نه میتونم ایده آل باشم نه

زیستن ایده آلی برات بسازم. زیرا خودمم عادی

بجهان نیومدم و زندگی نکردم. تا همینجاشم بخاطر

دیگران زیستن کردم اول ارقلبان، بعدم تو… فقط

میتونم کنارت باشم تا جهان خودش پازلهای مرگمو

بچینه!

#پارت_1179

ریتم نفس هایش کند بود، مثل ریتم ضربان قلبش یا

دو دو زدن دیدههایش که یا دریا را هدف قرار

میداد یا ساحل و گاهی هم آسمان… یاسمین پلک

نمیزد. ارسلان لبخند تلخی زد و کف دستش را سمت

او دراز کرد:

_میشه مثل قبل کنارم بشینی؟

_الانم کنارتم…

_به این فاصله عادت ندارم دختر.

بعد به شن های ریز بینشان اشاره زد و لب هایش

تلخ تر از قبل کش وارد شد. یاسمین با مکث کشیده شد و

دوخوشحالوش او قرار گرفت. کف دست ارسلان برای به

آغوش کشیدنش باز بود که دخترک پاهایش را

دراز کرد روی شن ها و زل زد به دریا…

_حرفات تموم شد؟

_اگه قرار باشه با حرف زدن تو رو برای خودم

حفظ کنم، میتونم تا صبح کلمه هارو کنار هم

بچینم.

یاسمین چیزی نگفت. نمیتوانست منکر تکان های

ریز دلش باشد. نمیشد این امنیت عجیب را کنار او

نادیده گرفت. این ساکتش عجیب نه، ولی واقعی بود.

انگار بار دیگر خدا با لبخند نگاهش میکرد.

_ میدونی دختر؟ قایم شدنت تو صندوق عقب

ماشینم یه شوخی بود. شوخی که هنوزم نمیتونم

باورش کنم. این همه بلا، بدبختی… تا رسیدن به

این نقطه ای که با همه ی وجودم قلبم میخواد با

دلت موندن کنارم و انتخاب کنی، هنوزم به‌شدت

چیزا برام غیر قابل باوره.

تاوان گناه های من، همین کف دست و پا زدن تو لجن

زاره. هیچ وقت قلبم به هیچی راضی نشد… هیچ

وقت نتونستم بلاهایی که سرم اومد و هضم کنم.

محکوم شدم به سیاه بودن، نمیدونم چرا خدا منو

انتخاب کرد و یه خط بزرگ روم کشید. از بچگی

انتخاب هام محدود شد. رویاهام ُمرد… یا من ادم

میکشتم، یا ارقلبان باید میمرد. یا من جنایت

میکردم یا باید ارقلبان از آرزوهاش کف دست میکشید.

بعدشم تک تک آدمای دور و برم سلاخی میشدن.

مثل دایی، ماهرخ ، متین… تهش منم زیر پاشون

له میکردن. الان چند سالمه؟ ۳۵سال؟ همه ی این

سال ها، خدا تاوان کارامو بعد از هر گناهم ازم

گحرکت کرد. من هموقت که زیستن میکنم تقاص

گناهامم پس میدم. اخریشم مردن بچه ای بود که

من حتی جرات نمیکردم آرزوش کنم. حقیقت

همینه، یه جنایتکار لیاقت پدر شدن و نداره

یاسمین.

رد بغض توی صوتی زلزله زده اش، نگاه یاسمین

را به نم کشاند. پلکی زد و صوتی ارسلان به

نرمی قطرات آب، توی هوا پخش شد.

_شاید آدمایی مثل ما، نتونن به‌شدت با امید زندگی

کنن اما میتونن قد نفس کشیدن کنار هم، مقابل

تمام این مشکلات تلاش کنن. لبخند زدن بین این

همه سیاهی کار هر کسی نیست. شاید باید

رویاهاشونو تو لحظه هاشون تقسیم کنن و بسازن

نه اینکه منتظر باشن جهان براشون همه چی رو

محیا کنه. من امیدی نداشتم تو این زیستن ، تا

همین جاشم با تو یاد گرفتم عشق یعنی چی، که

حیات زیبای هم داره، وفا داره، سفیدی داره…

شاید تو همون رویایی هستی که جای همه نداشته

هام خدا بهم داده. من سیاه سیاه بودم، تو یهو مثل

بارون باریدی رو سرم و لحظه هامو سفید کردی.

#پارت_1180

کسی قلب یاسمین را گرفته بود توی کف دست هایش و

مدام فشار میداد. ماهیچه ی بازیگوش میان سینه

اش مچاله میشد و بعد انگار باد خنکی میپیچید

میان عروقش که خون گرم دوباره با سرعت

جریان پیدا میکرد.

_بازم لازمه حرف بزنم؟ یا کلمه پشت هم ردیف

کنم تا شاید یه بار دیگه چشمات برق بزنه؟

زیر نگاه سنگین او پلک هایش را باز کرد. توی

نگاهانش ستاره ها کف دسته دسته، قرار گرفته بودند کنار

هم به انتظار مهتابی که برای طلوع ناز میکرد.

_همیشه گفتم تو قدرت عجیبی تو بستن زبون من

داری ارسلان. فقط نمیدونستم به غیر از نقاشی

استعداد شعر و داستان سرایی هم داری.

لبخند کمرنگ و کدری روی لب های ارسلان

نشست.

_اضافه کردم که حاضرم واسه داشتنت هر کاری بکنم

مگر اینکه هیچ امیدی به بودنت نباشه.

_الان بنظرت امیدی هست؟

_امید تو دیدهاته، من میخونمش. بلدش شدم… نه

که شاعر باشما نه… فقط بعضی خطوط برام خوانا

شدن. چیزایی که قبل تو، سوادش و نداشتم.

اخم کمرنگ میان ابروان یاسمین، ارسلان را به

خنده انداخت. سر او روی گردنش شبیه عروسکی

کوکی تکان خورد. فاصله ی بینشان کمتر از یک

وجب بود و نگاه دخترک به سینه ی پهن او…

_میخوام بیام تو بغلت.

صورت ارسلان با تعجب باز شد و وقتی یاسمین

از جا برخاست، سریع دست هایش را باز کرد.

دخترک میان پاهایش جای گرفت، کف دست های محکم او

پیچید دور تنش و بعد به رسم همیشه، یاسمین سر

چسباند به سینه ای که ضربه هایش لحظه به لحظه

بی قرار تر میشد. طاما نکشید که دیدههای

جفتشان بسته شد. از بی‌قراری روزگارهایی که وام دار

یک جهان احساس ناظهار کرده بود. روزگارهایی که با زجر

گذشت ولی ماحصلش امروزی شد که ابر ها با

آفتاب در نگاهشان قایم موشک بازی میکردند.

_امید تو چشمام و خوندی، دلتنگی رو چی؟ اونم

برات خواناست؟

#پارت_1181

نفس های ارسلان بوی آسودگی میداد وقتی گونه

اش را به موهای او چسباند.

_خواناست.

نگاه یاسمین به دریا بود و کمر و پشت سرش

چسبیده به سینه ی او که تبسم پنهانی زد. ارسلان

تنش را بیشتر قفل کرد و لب هایش را نرم به

گردن او رساند.

_منو میبخشی یاس؟

گردن او زیر حرارت نفس های ارسلان روی

شانه کج شد. عروقش جای خون پر شده بود از

آرامش!

_یه بار بهت گفتم، یاس نمیتونه تو رو نبخشه.

بوسه ی گرم ارسلان اینبار کنار گوش یاسمین

نشست که تن دخترک سرد و گرم شد. انقباض

تنش از نگاه او دور نماند.

_خب خانم یاس، تا آخرش کنار این دیو میمونی

یا…

_یا نداره. یاس هیچ وقت نمیتونه آقای دیو و تنها

بذاره. حتی اگه آسمون به زمین بیاد.

ارسلان ساکت شد. یاسمین با مکثی کوتاه سر کشیده

کرد. دیدههای جفتشان پر بود از آفتاب بالای

سرشان… روشن و پر نور… انگار ابرها در این

بازی شکست خورده و کنار کشیده بودند.

_حتی وقتی از پیشت راهی شدم، اظهار کردم برمیگردم.

دریا، درست میان نگاه ارسلان موج میزد. پر

خروش و با آوایی قلبنواز… لب هایش وقتی تکان

خوردند انگار آب به نوک انگشتانشان رسید.

_اضافه کرده بودم چقدر دوست دارم یاسمین؟!

یاسمین آرام بود. ساکت تر از همیشه… دیگر

اضطرابی نداشت تا ساز دلش را ناکوک بنوازد.

آن دختر جیغ جیغو احساساتی یکسال پیش هم نبود

که از گوش دادن این جمله به آسمان ها پرواز کند.

زنی محنت دیده بود که یکسال به امید رسیدن به

ساحل، دریایی طوفانی را شنا کرده بود و حالا…

آسوده و سبکبال، با پاهایی برهنه روی شن های

نرم راه میراهی شد.

_نه، هیچ وقت مستقیم نگفتی… این اولین باره!

ارسلان از خیرگی نگاه او داشت حروف الفبا را

از یاد میبرد. دیده دوخت به دریا و انگشتانش را

نرم روی کف دست های سرد او کشید.

_خب… دوست دارم، قد فاصله ی زمین تا

آسمون!

#پارت_1182

ابروهای یاسمین با لبخند بالا پرید. پلک زدن های

تند او دلش را نوازش میکرد. آن نگاه دزمتوجه شدن و

شرم عجیبی که خطوط صورتش را پررنگ

میکرد، شامگاهیه نسیمی خنک بود در یک ظهر

کویری! درختی میان ساحل نبود، ولی برگ ها با

محبت تکان میخوردند. شن ها میدویدند و آب، با

سرعت بیشتری موج می تنید تا به لب ساحل بوسه

بزند.

_تو نیمه ی دوم منی یاسمین. نیمه ی که خدا

روبروم قرار داد تا حداقل ازت مراقبت کنم.

نمیدونم لیاقتش و داشتم یا نه، چقدر میتونم به آینده

امیدوارت کنم ولی…

میان حرفش کف دست یاسمین روی آرنجش قرار گرفت و

سرش روی سینه ی ارسلان جا به جا شد.

_میدونی ارسلان؟ من و تو به مرحله ای رسیدیم

که جز کنار هم موندن و عاشقی کردن انتخاب

دیگه ای نداشته باشیم. باید همه ی رویاهامونو

خاک کنیم و فقط حیات کنیم. حتی بدون فکر به

یک ساعت بعد. پس دیگه به آینده فکر نکن! بذار

بگذره… واسه بعدشم خدا بزرگه.

_همین که تو هستی برام کافیه. دیگه هیچی

نمیخوام.

ناخودآگاه قفل انگشتانشان درهم محکم شد. سر

یاسمین درست روی دل او چرخید و سرش کمی

به بالا خم شد. بوسه ی ارسلان روی لب هایش،

نرم بود و پر از حس فراغت از سه ماهی گذشت

و در حسرت این عطر و تن ماند!

_بریم یه جا غذا بخوریم و بعد برگردیم تهران؟!

دل یاسمین با یادآوری عمارت و اتاق خواب

مشترکشان با بی‌قراری تپید.

_قلبم واسه ماهرخ بسیار تنگ شده. چقدر شرمنده

متین و آسو شدم ارسلان. خداروشکر که چیزیش

نشد.

_به جاش متین متوجه شد آسو هم خاطرشو میخواد.

الانم پرستار شخصی داره، فکر نکنم بهش بد

بگذره.

یاسمین خندید و ته قلبش ضعف رفت.

_یادم باشه یه هدیه به‌شدت خوب واسه دایی شایان

بخریم. باورت نمیشه چقدر اذیتش کردم حتی روم

نمیشه تو دیدهاش نگاه کنم.

ارسلان نفس عمیقی کشید. کف دستش لای موهای باز

او بود و مثل همیشه تار به تارش را نوازش

میکرد.

_سعی میکنم براش جبران کنم. تو نگران نباش!

_یه چیزی بپرسم؟!

ارسلان تن او را بلند کرد و روی پاهایش گذاشت.

چشمهای یاسمین با کنجکاوی خیره اش بود که لب

هایش با مکث تکان خوردند:

#پارت_1183

_من درک کردم پدرم یه دولتی خیانتکار بود و پدر تو

یه نخبه ی جاسوس ولی هیچ وقت نتونستم درک کنم

تو دقیقا چیکار میکنی ارسلان.

نگاه ارسلان به مردمک های کدر او کش رسید.

میان این بوسه های التیام بخش چه وقت صحبت

از سرنوشت لجنزار او بود؟! نگاهش بالا رفت و

روی موج ها دور زد. نفس هایش داشت کند میشد

که ساکت زبان باز کرد:

_سر بسته بگم، من کاری که سخت یا غیر ممکن

باشه رو ممکن میکنم. اگر نیاز باشه کسی رو

حذف کنم، حذفش میکنم. ولی نه هر کسی، یکی

وجودش مهم باشه و اسم و رسم دار، مثل اون

دونه درشتا که اگه بخوان پی ش و بگیرن کار بیخ

پیدا کنه و یکی باید مثل من بُرش داشته باشه تا

خودش و بکشه بیرون یا با یه تشر و تهمشاهده کرد زبونم

باز نشه و بند و آب ندم که همه چی تو خطر بیفته.

وسط حرفش نفسی گراهی شد:

_کلتا ریزه کاریاش پا من نیست. اگر اطلاعاتی هم

گم بشه، پیداش میکنم. اگر گره ای تو کار بالا

کف دستیام ایجاد شه، بازش میکنم. اگر حساب یا پول

مهمی بلوکه شه من پی رفع کردنش میفتم یا اگر

یکی بخواد وام کلان بگیره، گیر و گورشو

برطرف میکنم تا بی سر و صوت و جلب توجه کارا

پیش بره. یا اگر انتخابات در کشور برگزار شه…

ارسلان مکث کرد و ادامه نداد. تن یاسمین از

ادامه ی جمله ی ناظهار کرده اش لرزید که میان حرفش

حرکت کرد.

_یعنی… واسطه گری؟

_اینم یکی از اسماشه ولی کار من ابعاد وسیع تری

داره. اونم بخاطر روابط و انشعابات زیادیه که

دارم. مثل یه رییس بانک کله گنده، یه قاضی

گردن کلفت، یه وکیل کارکشته… یه معاون تو

استانداری، یه پارتی کلفت تو شهرداری و هزارتا

چیز دیگه! برای همین کسی نمیتونه به گرد پام

برسه یا پا رو دمم بذاره. گفتم که بسیار از کارای

کوچیک و خودم انجام نمیدم اما اگه نیاز باشه و

اوضاع در خطر، دخالت میکنم.

ذهن یاسمین پر زد سمت روزگاری با شایان و ارقلبان

منزل ی ماهرخ بودند و اخبار، ترور غافلگیرانه

یک قاضی را گزارش میکرد.

_ یا همون رستورانی که اون شامگاه با شایان و

ارقلبان راهی شدیم و گفتم سهامدارشم. تو بستر اَمنش آدم

های مهمی راهی شد و آمد میکنن یه سری معاملات

انجام میشه که برنامه ریزی های اولیه ش با

خودمه. بیشتر اضافه کردن اعصابت و خرد میکنه. این

مملکت و سیاستش، جبهه های زیادی داره و منم

برای یکیش میجنگم، البته ناخواسته و از سر

اجبار!

یاسمین کف دستی به ته ریش او کشید. لبخند ارسلان

تلخ بود:

_میبینی؟ رد سیاه گناهام با هیچ پاک کنی از بین

نمیره. از هر طرف در برم از یه ور دیگه پام فرو

میره تو لجن. چاره ای ندارم انقدر میجنگم تا…

_دیگه مهم نیست. ادامه نده!

ارسلان با تعجب نگاهش کرد. یاسمین کوتاه لب به

استخوان گونه اش چسباند.

_به‌شدت چیزا برام مبهم بود که حالا روشن شد.

بقیش مهم نیست، یعنی جز خودت دیگه چیزی

برام اهمیت نداره.

تبسم ارسلان عمیق تر شد و اینبار یاسمین کف دست

دور گردنش حلقه کرد. قلب هایشان شتاب‌زده میزد. مثل

همیشگی و به رسم هر آغوش، ریتم تپش ها از

کنترلش خارج شد. دیگر جای حرف نبود. حال

خوبشان میان خلوتی برپا بود با صدای گوش

نوازی از جنس پای آب..!.

••••••••••••••••••••••

#پارت_1184

آوای ارقلبان پر از حیرت و ناباوری بود و

مصداقش هم حدقه هایی بود که پشت مانیتور گمسرور

تر از این نمیشد.

_جدی میگی؟

_دروغ دارم مگه؟ مرد گنده خجالت نمیکشه،

انگار پنج سالشه اردلان، چنان سر اون بچه داد

میزنه که دلش میاد تو دهنش و تا چند ساعت

ساکت میشه.

اردلان تبسمش را خورد و سری به تاسف تکان

داد. تصویرش گاهی تار میشد و پس از چند ثانیه

به حالت قبل باز میگشت که آن هم به برکت

سرعت زیاد اینترنت این کشور و بند بساطش بود.

_تو هم بینشون فرق نذار یاسمین. داداش از

حسادت و توجه زیاد تو اینکارو میکنه.

چهره ی یاسمین درهم حرکت کرد:

_یعنی چی؟ من میتونم به پسرم نرسم و بهش

محبت نکنم؟

_حرف تو درسته. ولی داداش هم حساسه و اینجور

مسائل و تاب نمیاره.

با دیدن سکوت و نگاه معنادار یاسمین، کوتاه ریز خندید

و روی صندلی جا به جا شد.

_حالا پسرت که انقدر سرش غیرت داری

کجاست؟

_همین گوشه داره بازی میکنه. تازه بردمش

آرایشگاه موهاش و کوتاه کردم.

_الان تو باغی؟ همون قسمتی که داداش گفت

برات حصار بکشن و گل کاری کنن و…

یاسمین با لبخند میان حرفش پرید:

_بله، به قول ارسلان قسمت امن عمارت. اگه

بدونی چقدر قشنگه اردلان…

همان لحظه دوربین لپ تاپ را تغییر جهت داد تا

او باغ کوچکش را ببیند.

_ببین داداشت اگه یه کار مثبت تو زیستنش انجام

داده باشه، درست کردن همین باغ. نه دوربین

داره، نه محافظی میره و میاد… از اونور من

راحت میام با گل هام سرگرم میشم. پسر دلنشینم

میاد بازی میکنه، اگه بره اون طرف باغ با مشاهده کردن

اون سگای سیاه که سکته میکنه بچم. بعدش شامگاها ما

دوتا کفتر عاشق میایم قهوه میخوریم. خان

داداشت برام تاب باغی هم درست کرده، میریم

اونجا ریلکسیشن! خلاصه جات خالی…

وقتی جهت دوربین را چرخاند، به وضوح برق

مشتاق دیداری و خوشحالی را میان دیدههای او دید.

_داداشم چیز خور شده دختر. بگو ببینم دیگه چه

انقلابی کردی؟

#پارت_1185

یاسمین ریز خندید و قهوه اش را برداشت و مزه کرد:

_یه قسمت از سالن عمارت کلا شده کتابخانه.

قفسه و پارتیشن انداختیم و کلی کتاب خریدیم. پرده

های سالن و کلا عوض کردم. دیوار هارو کاغذ

دیواری کردیم.

_چه رنگایی استفاده کردین؟

_همه چی شده رنگ روشن و طلایی. حتی مبل ها

و دکور آشپزمنزل رو هم تغییر دادم. تم اتاق خواب

هارو عوض کردم. تم اتاق خودمون شده سفید و

آبی. باورت میشه؟ پر از ساکتش.

ارقلبان با حیرت سرش را تکان داد. ته آوایش

خوشی موج میزد:

_انقلاب که نه، جنگ مسیر انداختی دختر. کوبیدی

از نو ساختی. مطمئن باشم تو غذای داداش چیزی

نمیریزی؟

_تو کف دستور غذاش میزان زیادی محبت میریزم،

همونم حلال مشکلاته.

“خداروشکر” از ته قلبی که اردلان بیان کرد، ملایم به

گوش دخترک قرار گرفت. تبسم زد. قهوه اش تلخ بود

ولی بهترین طعم دنیا را داشت وقتی او با قلبی

خوش به زیستن حکمرانی میکرد.

_من واقعا بی‌قرار شمام. با اینکه اُلیویا تقریبا همش

باهامه ولی خب، اون چند ماهی پیش شما بودم

بهترین دوران زندگیم بود. وقتی برگشتم انگار باز

افتادم تو تنگ تنهایی و غربت.

گرد غم صدای او، میان قلب دخترک رخنه کرد و

یک مشت اشک هم پشت پلک هایش گم شد. باز

هم زد به در شوخی و شیطنتی که هیچ وقت ازش

کف دست نمیکشید.

_خوبه همش هممسیر الیویایی، در ذهنش گذراندی بیای

اینجا، ارسلان میذاره راحت دوست دخترت و

بیاری عمارت؟

ارقلبان دستی به استخوان گونه اش کشید و ادای

خجالت کشیدن درآورد.

_عه ، یاسمین؟ یهو داداش میاد میشنوه.

_باشگاهه، داداش دختر ُکشت بار دیگر راهی شده تو کار

بادی بیلدینگ و این حرفا… فقط باید بازوهاش و

ببینی.

بعد سرش را چرخاند سمت در و با اطمینان از

نیامدن به‌یک‌بارهی ارسلان، برگشت سمت او و تبسم

مثل یک غنچه روی لبش باز شد.

_یه چیز بگم برگات بریزه ارقلبان. ارسلان قراره

سیاه قلم چهره ی من و بکشه.

نگاههای ارقلبان نزدیک بود از حدقه بیرون بزند:

_چی؟ واقعا؟

#پارت_1186

یاسمین سر خوش، انگار روی ابرها راه میرفت

و چشمهایش بیشتر از لب هایش میریز خندید.

_بله واقعا. میدونی چند شامگاهانه روزگار براش دلبری

کردم تا راضی شده؟ حتی نمیتونی تصور کنی به

چه کارایی دست زدم ارقلبان. آخرشم قرار شد،

اگر میل عالیجناب کشید، اگر کف دستشون جاده افتاد،

اگر قلبشون بازم به بوم و قلم کشیده شد، به مناسبت

تولدم بهم سیاه قلم هدیه بده. بخدا بیچاره شدم.

_بابا همینم جای شکرش باقیه، گرچه کم کم دارم

به یقین میرسم که چیز خورش کردی.

یاسمین پشت دیدهی نازک کرد و همزمان نگاه

ارقلبان به بالای سر او و مردی ماند که با همان

موهای خیس و حوله دور گردنش خم شد، گونه ی

دخترک را محکم بوسید و بعد کنارش نشست.

_سلام داداش. خسته نباشی…

تبسم ارسلان رنگ گرفت و جوابش را داد.

_بسیار وقته حرف میزنید؟

جمله اش هنوز کامل از دهانش بیرون نیامده بود

که گلوله ی سفید رنگ با دو خودش را به آن ها

رساند و بلافاصله توی آغوش یاسمین پرید. آوای

کشیدهش اخم های ارسلان را درهم برد.

_اَه زهرمار…

یاسمین چپ چپ نگاهش کرد و صوتی اردلان به

گوششان رسید.

_عه، پشمک خان… سلام!

پشمک سمت او چرخید و پارس کوتاهی کرد.

نگاههایش شامگاهیه دو دکمه ی سیاه و گرد بود و

موهایش تمام سفید. ذوق که میکرد ناخودآگاه لب

هایش به تبسم باز میشد. موهای قد بلندش که تاب

خورد، ارقلبان لبخند زد.

_چه دلبره یاسمین.

_مشاهده کردی گل پسرم و؟

بعد روی سر سگ کوچک را بوسید که او به‌سرعت

خودش را جمع کرد و با محبت سر چسباند به

سینه اش.

_اره، یه گاوه به تمام معناست. آهستهش نذاشته

برامون.

آوای خنده ی قد بلند اردلان و نگاه پر غیض پشمک

به ارسلان هموقت شد. یاسمین اخم درهم کشید.

_صدبار اظهار کردم یکم باهاش مهربون باش. بیخود و

بی جهت باهات دشمن شده ارسلان.

_به درک، همین سر صبح صداشو جلو اتاقمون

نشنوم برام کافیه.

بعد رو کرد سمت چهره ی پرخنده ی اردلان و با

حرص اضافه کرد:

#پارت_1187

_هر روزگار صبح میاد جلوی در اتاقمون دهنش و

باز میکنه که یاسمین بیدار شه. بخدا آسایش نداریم

از کف دستش… با من مثل هووعه، دو دقیقه نزدیک

زنم نمیتونم برم.

یاسمین آرام به بازوی او کوبید.

_اینم بگو که چطور سر حیوون بیچاره داد میزنی

و زهره اش و میترکونی؟

_یه بار دیگه ازش دفاع کنی میفرستمش ناکجا

آباد. من شوهرتم یا پشمک؟ میخوای شامگاهای جای

من پیشش بخوابی؟

ارقلبان برای بار چندم بلند ریز خندید. ارسلان با

حرص نفسش را بیرون فرستاد و یاسمین نگاه

چپی نثارش کرد. پشمک بار دیگر پارس کرد که

یاسمین با لبخند روی موهایش را بوسید. توپ

کوچکش را انداخت توی باغ و او را روی زمین

گذاشت.

_برو بازی کن پشمک جان. به این اقا توجه

نکن… حسوده!

محبت عمیقی که نسبت به او داشت، گواه روزگارهای

پر دردی بود که گذراند و هیچکس ندرک کرد چطور

غصه ی آن فرزند از کف دست رفته را توی دلش

بقچه پیچ کرد تا ارسلان به کمبود و زخم های

روحش پی نبرد. آوردن این سگ هم پیشنهاد

روانپزشکش بود تا عمق تنهایی و آتش آن بغضی

که توی نگاههایش بود به دل و جانش آسیب نزند.

پیشنهاد معقاما هم بود. پشمک شده بود همدم روزگار

و شامگاهش و چنان با دلدادگی و محبت ازش مراقبت

میکرد، که ارسلان روزی هزاربار به آن

روانپزشک لعنت میفرستاد.

سر و آوای او از آن سوی باغچه می وارد شد که

یاسمین رو به اردلان گفت:

_براش یه خونه درست کردم باید ببینی، پر از

اسباب بازی. به‌شدت هم باهوش و مهربونه اردلان،

هر چی بهش بگی به‌سرعت گوش میکنه.

ارسلان لب و دهانش را برای ارقلبان کج کرد و

همزمان کف دست دور شانه ی دخترک انداخت.

_چه خبر از دایی؟

ارسلان تک خنده ای زد و نگاه یاسمین هم با لبخند

سمتش برگشت.

_شایان خان در تدارک زن گحرکت کردنه…

حیرت جز لاینفک چهره ی ارقلبان شده بود که

مدام ابروهایش تا ته بالا میراهی شد و عضلات چهره

اش باز میشد.

_الان شوخی بود دیگه؟

#پارت_1188

ارسلان لپ تاپ را جلوتر کشید و به تایم تماس

نگاه کرد.

_جدی میگم، یه خانم دکتری هست یا هر روزگار

باهاش بیرونه یا تو بیمارستان ور قلب همن. اسمش

چی بود یاسمین؟ مهناز، شهناز؟

یاسمین با خنده دست جلوی دهانش گذاشت.

_فرناز. خیلی خانم خوب و محترمیه.

_اره دیگه داداش، زندایی دار شدیم. فکر کنم دو

سه هفته دیگه عقد کنن.

اردلان هنوز توی شوک بود که دختری از آن سو

صدایش زد و او دستپاچه شد.

_خب خب من باید برم. بازم بهتون زنگ میزنم.

ارسلان لبخند زد و وقتی تماس قطع شد، یاسمین سر

روی کتفش گذاشت. انگشتان ارسلان زیر گلویش

را نوازش کرد.

_دوست دخترش بودا…

_این پسر خیلی آب زیرکاست، هر وقت باهاش

حرف میزنی اسم یه دختر جدید و میاره. بعد میاد

میگه وای داداش… من از مشتاق دیداری تو دارم میمیرم.

تو شلوارتو برچسب لامصب.

صدای خنده ی یاسمین که بالا رفت، ارسلان سر

خم کرد و روی موهایش را بوسید. آفتاب نشسته

بود بالای سرشان و تصویر این عشق را با تبسم

پهنی اجابت میکرد.

_وقتی اون پدرسگ سرش گرمه و دم پَر تو

نیست، جیگرم حال میاد.

انگشتان یاسمین روی سینه ی پهن او به حرکت

دروارد شد. تبسمش حکایت همان خورشیدی را داشت

که حاضر نبود آسمان را ترک کند.

_با امروزگار میشه ده روزگار که فقط سه تا سیگار

کشیدی. امروزگارم نکش، باشه ارسلان؟

_خوب آمار داری یاسی خانوم.

_هم پاکت توی جیبت و چک کردم هم اینکه وقتی

میام بغلت دیگه بو نمیدی. قول میدی کامل ترکش

کنی؟

با خاموشی ارسلان و نفس عمیقش، سر قد بلند کرد و

زل زد به چشمهای پر برق او… تا میل داشت با

اخم، جواب او را بشنود، ارسلان زد روی بینی

اش و خندید.

_بهت بیان کردم، قراره امشامگاه با عمه ت حرف بزنم؟

یک آن یاسمین چنان جا خورد و مات ماند که تمام

ذهنش خالی شد. دستش از روی سینه ی او پایین

افتاد و نگاهانش پر شد از بغضی که بسیار وقت

بود از جانش رخت بسته بود. لبخند ارسلان

پررنگ شد و لب به پیشانی او رساند.

#پارت_1189

_همون موقع گفتم که برات یه تماس جور میکنم.

بسیار پیگیری کردم تا یه تماس سیف و بی خطر

هماهنگ کنیم که اون بنده خدا هم به دردسر نیفته.

یاسمین پلکی زد و قطره ی درشت اشکش روی

کف دست ارسلان افتاد.

_بخدا باورم نمیشه.

_باورت بشه، من ارسلانم… گریه هم نکن!

بعد هم سریع انگشت زیر پلک او کشید و نگاهک

شیرینی زد که تبسم پاورچین کنج لب یاسمین

نشست.

_من واقعا عاشقتم ارسلان.

ارسلان ابرو بالا پراند:

_جوون! من واقعا بیشتر…

یاسمین ریز خندید و موهایش را با کش موی مخملی

قرمز رنگش بست. اگر قلب به برق دیدههای او

میداد، تا شامگاه کارش در می رسید. گرچه قلب خودش

پر بود از پروانه هایی که شیطنت وار، مرد مقابل

را طلب میکردند.

_برای تشکر قهوه دوست داری؟

صورت ارسلان جمع شد و بزور جلوی تبسمش

را گرفت:

_میتونی پیشنهاد سخاوتمندانه تری داشته باشی.

یاسمین هومی کشید و نگاهش را توی باغچه و گل

های رنگارنگش چرخاند. با فکری به سرش زد،

لبخند نادری روی لب هایش نقش بست. ارسلان

دیده ریز کرد توی احوالش و دخترک کف دستش را

گراهی شد.

_پاشو بریم، برات سوپرایز دارم.

_از اونا که من دوست دارم یا از اونا که باب میل

خودته؟

یاسمین پشت چشمی نازک کرد و چیزی ناظهار کرد.

ارسلان با خنده دنبالش توی خونه رفت. مسیرشان

ختم شد به ضلع شرقی خانه و پیانویی که کتاب

نوت دخترک هنوز بالایش باز بود.

_صبر کن ببینم… با این میخوای سر و تهش و هم

بیاری؟

یاسمین کف دست او را رها کرد و پشت پیانو قرار گرفت.

نسبت به قبل تمرکز و اعتماد بنفس بیشتری داشت.

در اصل تمرینات زیاد و ویدیوهایی که متوجه شد باعث

شده بود ذهنش برای این هنر دوباره پویا شود. با

دست به ارسلان اشاره زد که کنارش بنشیند و

وقتی او کنجکاو قرار گرفت، تبلتش را برداشت و قطعه

ای از صوتی باران را پلی کرد.

#پارت_1190

_روزگار هاست دارم رو این آهنگ کار میکنم

ارسلان. در اصل اشتیاق تو و ذوق هنری عجیبت

باعث شد که تا این حد دل به تمرینات بدم. این

آهنگم یه سوپرایز برای جنابعالیه!

ارسلان در سکوت صاف قرار گرفت و کف دست هایش را

روی سینه جمع کرد. تبسم از لبش جدا نمیشد.

وقتی دخترک را اینطور جدی و مشتاق به نواختن

میمشاهده کرد، دوست داشت تمام هستی و کائنات را برای

ذوقش به صف کند.

_حالا اسم این آهنگ ( ، )Deep cutمیدونی

یعنی چی؟ تو موسیقی، دیپ کات به قطعهی

احساسیه زیبا کمتر شناختهشدهای اطلاق میشه

که روح انسان رو به نوازش در میاره.

با دیدن چهره ی او، لب هایش کش امد و بار دیگر

آوای باران را پلی کرد. انگار در آسمان رعد

کوچکی زد. یاسمین کمر و شانه هایش را صاف

کرد و دستش لغزید روی کلاویه ها… حواسش

جمع بود و ذهنش فعال. وقتی شروع کرد به

نواختن، انگار تمام پیله های غم دورش شکست.

پروانه های دلش از میان هزار ابر پر باران

بیرون وارد شدند و قرار گرفتند روی انگشتانی که سبکبال و

با بال هایی جذاب روی کلاویه ها میرقصید.

نُت ها از دفتر بیرون پریده و پخش میشدند توی

هوا و باران همانطور نرم میریخت روی سرشان

و یاسمین مینواخت و ارسلان… خیره مانده بود به

دختری که از بیگانگی و یک تنهایی بزرگ رسید

به آسمان سیاه تا ابر ها سر خم کردند او برای

چیدن ستاره تمام مسیر را پابرهنه دوید. حالا

یاسمین روی همان ابرها با کفش های پاشنه قد بلند

میرقصید و ستاره ها به احترامش از حرکت ایستاده بودند تا

ملایمش را میان آسمانی جشن بگیرند که بعد از

یک سال رخت سفید پوشیده بود تا با تداعی یک

بغل یاد، هزار قاصدک را از در باز تراس به

داخل عمارت فوت کند.

دست یاسمین پس از سه دقیقه از حرکت توقف کرد و

وقتی کف دست های ارسلان روی کتف هایش قرار گرفت،

دلش تپش عجیبی گرفت. چشم های سیاه او به

طرز عجیبی روشن شده بود.

_ میدونی هنر یعنی چی دختر خانم؟!

هنر یعنی خلق کردن یه اثر در لحظه… اثری که

شاید به ثمر جای گرفتنش ماه ها زمان ببره ولی برای

کسی که خلقش کرده تو همون لحظه، همون

ساعت و ثانیه جا میمونه. لحظه ی که اون ایده به

ذهنش خطور کرده، ارزشش پابرجاست. شامگاهیه

متولد شدن یه نوزاد از مادر و تاریخ تولدی که تا

ته عمرش باهاشه و هیچ سالی فراموش نمیشه.

هنر یعنی همین… یه جرقه ست ولی یه دریای

بزرگ زیر پاهاش جریان داره. یه جهان حرف و

خروارها معنی… شبیه اقیانوس، سطحش صاف و

آبیه و امواج آرومن ولی جهانی که زیر اون امواج

جریان داره به سادگی قابل متوجه شدن نیست. اولش

تلاطم وجود نداره ولی وقتی طوفان بشه یا سونامی

رخ بده با هیچ علم و دانش و تکنولوژی نمیشه

جلوش واز حرکت ایستاد.

میبینی؟ فلسفه هنر وسیعه، قابل توصیف نیست!

فلسفه عشق من و تو هم قابل تعریف نیست. اولش

خنده داره، اواسطش حیرت انگیز و دردناک و

تهش… من حتی نمیتونم ته این عشق و پیش بینی

کنم.

#پارت_1191

یاسمین بلند شد و روبروی او از حرکت ایستاد. تبسم

نداشت… علاقه و محبت توی نگاهش با هیچ

تبسمی معنا نمیگراهی شد. ارسلان کش موی او را

باز کرد و موهای دخترک ریخت روی کمرش!

یادش بود تار تار این آبشار مشکی، گره ی این

زیستن را برایش باز کرده بود.

_فقط میتونم بگم تو یه جرقه بودی برام و با

اومدنت تو زندگیم باعث شدی من یک جهان سفید

شناور رو زیر قدم های سیاهم ببینم. من راه میرم،

غرق میشم، آوار میشم… روزی هزار بار میمیرم

و زنده میشم ولی نه مثل قبل، دیگه هیچی برام تو

هاله خاکستری جا نمیمونه. چون وقتی به تو نگاه

میکنم، آسمون و آبی میبینم، جنگل و سبز و دریا

رو آروم. پاییز و با برگهای نارنجیش میبینم و

زمستون و با دونه های سفید برف… من تو

دیدههای تو یک جهان پر از زیبایی میبینم یاسمین.

برای همینه که هنوز زنده ام و پا به پای نفس هام

میجنگم. چراکه هر دم و بازدم من به تو وصله، به

نفس های تو… به نگاه تو و خنده هات… تو برای

من بسی! تو که باشی انگار من حقمو از جبر و

کثافت این جهان گحرکت کردم. تو هارمونی رنگ و احساس

منی دختر..!.

کف دست های یاسمین بالا راهی شد و به یقه ی تیشرت او

رسید. قلببری چشم ها و لب هایش، قامت ارسلان

را خم کرد. ساز صدای تب دارش دلنشین ترین

آوای جهان بود وقتی با لبخند کنار گوش او نجوا

کرد:

” گریزی از تو ندارم ،هر آنچه هست، تویی ”

پروانه ها… یک دم قرار گرفتند روی سینه ی ارسلان

و دیگر هیچ نگاهی نمیتوانست حق این جمله را ادا

کند که سر جلو کشاند و بوسه اش روی لب های

یاسمین، شد زمزمه آهنگی که ریتمش برعهده

گردش مدت بود و دست هایی نامرئی که روی

کلاویه های دو رنگ میرقصید و نُت های گوش

نوازی که در هوا پخش میشد. گوششان از محبت

پر بود و گره ی دل و جانشان بهم کورتر…

ستاره ها اینبار بالای سرشان قدم میزدند با همان

چشمک های ریز که آبستن ثانیه های عاشقی بود!

“تو عاشقانه ترین فصلی از کتاب منی

غنای ساده و معصوم شعر ناب منی

رفیق غربت خاموش روزگار خلوت من

حریف خواب و خیال شب شراب منی

تو روح نقره یی نگاهه های بیداری

تو نبض آبی دریاچه های خواب منی

ــ سیاه و سرد و پذیرنده ــ آسمان توام

ــ کشیده و روشن و بخشنده ــ آفتاب منی

مرا بسوی تو جز دلدادگی بی حساب مباد

چرا که ماحصل رنج بی حساب منی

همیشه از همه جویا شده ام ، رهایی را

تو از وقته کنون ، بهترین جواب منی

دگر به قلبهره و شک نخواهم اندیشید

تویی که نقطه پایان اضطراب منی

ُگریزی از تو ندارم ، هر آنچه هست ، تویی

اگر صواب منی یا که ناصواب منی”

(حسین_منزوی)

••••••••••••••••••

پایان

مریم نیک فطرت