رمان گریز از تو پارت ۱۶۵

ارسلان چپ چپ نگاهش کرد که یاسمین ریز خندید و

سرش را چرخاند. دیدهش دوباره به همان

مارمولک سبز خورد و پلک هایش پرید.

_وای…

حواس ارسلان جمع شد و یاسمین به همان سمت

اشاره کرد:

_اون کثافت چرا هنوز نحرکت کرده ارسلان؟

ارسلان ابروهایش را بالا داد و خنده اش گحرکت کرد.

خاموشیش باعث شد یاسمین عصبانیتش را با نفس

عمیقی بیرون بفرستد…

_خدایا شکرت…حتی طبیعت هم با من لجه. دیشب

اینجا انقدر بارون اومد و قیامت شد اونوقت اون

خاک تو سر همینجوری چسبیده به درخت.

_غذاتو بخور یاسمین. اون بدبخت فلک زده با یه

جیغ بنفش تو سکته میکنه.

یاسمین با حرص نگاهش کرد و لب گزید. جملات

او و لحنش انقدر نرم و شوخ بود که نتوانست زبان

سریع و تیزش را کار بیندازد…

#پارت_740

جای گرفته بود روی همان صنقلبی، پشت میز و از

هوای اطرافش دل نمی کند. آرامشی که در این

نقطه ی کوچک از جهان کنار ارسلان تجربه کرده

بود با هیچ چیز قابل قیاس نبود. هنوز وقایعی را

که در این دو روزگار تجربه کرده بود باور نمیکرد.

نه به آن برگه ها و امضایی که با تردید پایشان زد

نه به احساسی که ارسلان دیشامگاه پای به پای نفس

هایش میان تب و تاب عشق خرج کرد. یاد

روزگارهای اول که میفتاد همه چیز در نظرش خنده

دار تر به نظر می آمد.

پلکی زد و بوی خاک نمناک در مشامش پیچید و

نفسش تازه شد. قلبش میمیل داشت میان این هوای

سرد کنار آتش بنشیند اما بخاطر باران دیشامگاه و

کولاکش اکثرا درختان و تکه های چوب خیس

بودند.

ارسلان کنار محمد از حرکت ایستاده و سعی داشت با کسی

تماس بگیرد. آنتن نبود و از دیشب همه از دسترس

خارج شده بودند. یاسمین پوفی کشید و نگاهش به

او ماند که کلافه نزدیک بود موبایل را زیر پایش

خرد کند.

از همان فاصله هم صوتیش را شنید که به محمد

گفت، عصر برمیگردند و تمام غم عالم ریخت به

دل دخترک…

چهره اش درهم راهی شد و او سمتش گام برداشت و

تبسمش هم نتوانست اخم یاسمین را باز کند.

_ارسلان میشه فردا بریم؟

او با همان لبخندش نچی کرد و گونه ی استخوانی

او را میان دو انگشتش گراهی شد و کشید؛

_خودمم دلم میخواد اما هزار و یک بدبختی

دارم.

یاسمین صورتش را عقب برد؛ یعنی یه عصر و

شب باعث میشه بدبختی هات بشه هزار و دوتا؟

ارسلان مکث کرد؛ تهران یه خبرایی شده.

یاسمین اخم کرد: مثلا چه خبرایی؟ بار دیگر میخوای

ِخر کیو بگیری؟

ارسلان نیشخند زد و نگاهش را سمت محمد

چرخاند.

_اون اقا شده مثل مرغ سرکنده… کلا وقتی

میترسه گنداش رو بشه، اینجوری استرس میگیره.

رو به دخترک چشمکی زد و ادامه داد؛ این نخاله

هارو من بزرگ کردم یاسمین. از دور ببینمشون

میفهمم چه خبره!

یاسمین آب دهانش را قورت داد و سرش را با

تاسف تکان داد؛

_دو روزگار واسه خودت زندگی کن ارسلان. همش

باید پی این باشی که ُمچ کی و بگیری؟

_الان مشکل تو یه روزگار بیشتر موندنه؟

#پارت_741

یاسمین فقط نگاهش کرد که او تبسم کمرنگی زد و

تار رهای موهایش را از روی سرشانه اش کنار

زد؛

_خب بخاطر تو فردا میریم.

یاسمین با تبسم تلخی نفس عمیقش را بیرون

فرستاد. هر چقدر تظاهر میکرد باز هم غم توی

دلش به اعصاب و روانش غالب میشد. جنگل ساکت

بود و قدرت خاموشی را هیچ چیزی بهم نمیزد.

بازوهایش را بغل گحرکت کرد و نگاهش را از ارسلان

و چشم های براقش سمت محمد سوق داد که انگار

از قبل پریشان تر شده بود. ناخودآگاه اخم هایش

درهم راهی شد و به وضوح جنب و جوش سه محافظ

دیگر را هم مشاهده کرد.

_آقا ببخشید…

ارسلان تکانی خورد و در حین سر چرخاندن

سمت او، نگاهش گیر کرد به یک جفت نگاه نفرت

انگیز و یک آن چنان از جا بلند شد که صنقلبی

واژگون شد و دخترک با ترس بلند شد.

محمد اسلحه اش را بیرون کشید و ارسلان چنگ

انداخت به بازوی یاسمین؛

_برو داخل یاسمین.

_چرا؟ چیشده؟

ارسلان درجا رنگ عوض کرد و تشر زد؛ برو و

در قفل کن. برو فقط…

بزور هلش داد داخل کلبه و به یکی از محافظ ها

اشاره زد که مقابل در بایستد. خودش هم سریع

اسلحه اش را بیرون کشید و با محمد هم قدم شد.

درخت های کشیده و سر به فلک کشیده بهترین

موقعیت را برای پنهان شدن فراهم میکرد…

_فکر کنم خود نا ِکسش بود آقا.

ارسلان نگاه چرخاند میان بوته ها و ضربان دلش

بالا راهی شد. محمد حس کرد کسی با سرعت از میان

دو درخت کشیده مقابلش دوید و اسلحه اش درجا بالا

حرکت کرد.

حواس ارسلان جمع شد و فرد مشکی پوش دیگری

از جهتی مخالف آن ها میان بوته ها پنهان شد.

محمد گیج دور خودش چرخید و ارسلان عصبی و

با خشم پلک هایش را بر هم کوبید.

_آقا گمونم دو نفرن…

ارسلان چنگ لای موهایش انداخت. چهره اش

سرخ بود؛

_باید پخش شیم محمد. چهار نفریم هر کدوم میریم

یه وری بالاخره گیرشون میندازیم.

_خطرناک آقا…

_به درک. به درک که خطرناکه فقط به اون پسره

بگو یه مو از سر یاسمین کم بشه گور خودشو

بکنه.

#پارت_742

محمد با استرس به اطرافش خیره شد و آخرین

تلاشش را کرد؛

_شما نیا ارسلان خان. بمونید تو کلبه ما گیرشون

میندازیم…

ارسلان بی توجه به او، خشاب اسلحه اش را چک

کرد.

_اگه گیرش انداختی، حق نداری بکشیش…

محمد لب بهم فشرد و چشمی اضافه کرد. با اشاره ی

ارسلان، او و دو محافظ دیگر، هرکدام از جهات

مختلف رفتند و خودش هم با احتیاط سمتی گام

برداشت. قدم هایش شتاب‌زده بود و چشمهایش مثل عقاب

در اطراف میچرخید.

مطمئن بود که در پس آن نقاب مشکی رنگ، نگاه

های نفرت انگیز افشین را متوجه شد… مضطرب یاسمین

بود و نمیتمایل داشت کوچک ترین استرسی به او وارد

شود.

با صدای قدم هایی گوش هایش تیز شد و سر

جایش ایستاد. نگاهش چرخید و با متوجه شدن کفش های

سر تا سر سیاهی که از سمت چپش دوید، تمام

توانش را ریخت توی پاهایش و دنبالش روان شد.

دوید… با تمام سرعت. قلبش یاری اش کرد و نفس

هایش با فکر به یاسمین قوت گراهی شد.

شایان بیان کرده بود نباید بدود و به کمرش فشار آورد.

گفته بود عضلاتش هنوز هم نیاز به تقویت دارند.

اظهار کرده بود و ارسلان در این لحظه فقط فکر دخترکی

بود که احتمالا تا الان اشکش از ترس دررسیده بود.

نگاههایش مثل لیزر روی مرد مشکی پوش چرخید

و فاصله اش را باهاش حفظ کرد و همچنان دوید.

نفسش داشت درمی وارد شد که پای مرد به سنگی گیر

کرد و محکم روی زمین افتاد. ارسلان ضامن را

کشید و با چند قدم قد بلند خودش را به او رساند و

وقتی او کمر چرخید اسلحه را سمتش گرفت و

پاشنه ی کفشش را روی سینه اش گذاشت.

فریاد مرد درآمد و ارسلان مثل دیوانه ها ناسزا

بارش کرد و اب دهانش را روی نقابش پرت کرد.

_صورتت و نشون بده بی ناموس.

مرد امتناع کرد و ارسلان با خنده ای عصبی

کفشش را روی قفسه ی سینه او فشرد. غرولند

کرد و فحشی به مراتب بدتر نثارش کرد…

_فکر نکن نازتو میخرم، یه گوله حرومت میکنم

که…

میان حرفش مرد نقابش را برداشت. ارسلان با

تعجب نگاهش کرد و او نیشخند زد! چهره اش آشنا

نبود…

ارسلان چشم ریز کرد و فشار کفشش روی سینه

ی او، فریادش را به هوا برد.

_افشین کجاست؟

#پارت_743

غیر منتظره جویا شد و پسرک خواست خودش را

کنار بکشد که اسلحه ی او مستقیم دلش را نشانه

راهی شد.

_حرف بزن کثافت…

داد نمیزد. فکرش درگیر بود و تمام حواسش گوشه

ی کلبه به دخترک و حال و روزگارش. وضعیت

جسمی اش تعریفی نداشت و ناشناس بودن پسرک

مقابلش تمام تصوراتش را بهم زده بود. افشین کجا

بود؟! چند قدم از کلبه دور شده بود؟

_کلاهتو بنداز بالاتر ارسلان خان نامدار. پات رو

سینه منه و پای یه نفر دیگه رو خرخره جوجه

طلاییت.

پلک های ارسلان پرید. خون به چشمهایش دوید و

پوست صورتش را انگار آتش زدند… رگ های

ورم کرده اش منتظر محرک بود تا پاره شود.

_افشین رفت سراغ جوجه طلاییت.

گوشه چشم های ارسلان چین افتاد. پسرک ریز خندید و

وقتی او اسلحه اش را جهت داد، جهان روی سرش

خراب شد. دیده گرد کرد و زبانش فرصت التماس

را از دست داد. صدای شلیک گلوله چنان میان

جنگل طنین انداخت که تن هر جنبنده ای لرزید.

نفس زد. نفس زد و نفسش گحرکت کرد و پایش را از

روی جنازه عقب کشید. دلش توی دهانش بود و

توانش از صد به صفر و از صفر به صد… باید

میحرکت کرد. باید تمام توانش را میگذاشت و به یاسمین

میرسید. باید جانش را میگذاشت تا برسد به

یاسمینی که شده بود همه ی جان و دلش..!.

*

کز کرده کنار شومینه و زانوهایش توی شکمش

جمع شده بود. از ترس حالت تهوع گرفته و

نزدیک بود تمام محتویات معده اش را بالا بیاورد.

نمیدانست چقدر از راهی شدن ارسلان گذشته. حتی گذر

وقت را هم نمیفهمید… استرس و دلشوره داشت

امانش را میبرید. یاد آن خواب منحوسش که

میفتاد، همان یک ذره خودداری اش را هم از

دست میداد.

چند بار از پنجره کوچک کلبه بیرون را مشاهده کرد زد ولی

جز همان یک محافظ که مدام مقابل کلبه مسیر

میحرکت کرد، خبری از بقیه نبود.

یک لحظه چشم بست و بعد با آوای فریاد

وحشتناکی که به گوشش رسید، دنیا زیر پایش را

خالی کرد.

پلک باز کرد و تمام علائم حیاتی اش از کار افتاد.

قلبش تپیدن را فراموش کرد و سینه اش برای یک

دم هوا، به التماس افتاد.

دیدهش مستقیم به در کلبه بود که صوتی وحشتناک

دیگری آمد و صدای شلیک تیر باعث شد مو به

تنش سیخ شود…

#پارت_744

لب هایش لرزید. نمیتوانست جیغ بکشد… صوت

توی گلویش مانده و نزدیک بود خفه شود که در با

شدت باز شد و دیدن فرد مشکی پوشی با نگاه

های آشنا و نفرت انگیز باعث شد همان یک ذره

انرژی اش هم تحلیل رود. چسبید به دیوار چوبی

کلبه و کف دست هایش را روی زمین فشرد. میهراسید

حرف بزند و بغضش منفجر شود!

امکان نداشت آن یک جفت دیده عجیب و نفرت

انگیز را نشناسد. امکان نداشت آن موجود پلید را

فراموش کند…

مرد لبخند زد. اسلحه اش را پشت کمرش گذاشت و

کف دست برد زیر نقابش و آن را از سرش بیرون

کشید. نگاه یاسمین چرخید روی تبسمش و تمام

توانش تحلیل رفت… قلبش سنگین شد و کابوس

هایش حی و حاضر مقابلش ظاهر شدند.

افشین با لبخند چرخی توی کلبه زد و وقتی یک

قدم جلو رفت، یاسمین با ترس دست و پایش را

جمع کرد… ارسلان کجا مانده بود؟

افشین یک زانویش را خم کرد و مقابلش نشست.

نگاه یاسمین با تعجب و وحشت به چشمانش چسبید

و تبسم کثیف او جان گراهی شد.

_چه دلبر شدی خانم یاس…

یاسمین از شدت چندشی لحنش، صورتش را جمع

کرد و آوایش از میان تکه پاره های وجودش به

زحمت بالا آمد؛

_چرا دست از سر من برنمیداری کثافت؟

افشین مستقیم زل زده به دیدهان اشکی او که سعی

داشت لبریز نشود.

_آخه میترسم یکم زیادی خوشامگاهحالت بشه!

یاسمین پلک هایش را بست و صوتی او لبریز شد

از خشم و نفرتی که انگار قرار نبود دامن دخترک

را رها کند.

_مثل اینکه یادت راهی شده چه غلطی کردی! زیادی

بهت خوش گذشته تو بغل ارسلان خان؟ چجوری

خامش کردی؟ با همون روش های دخترونه که رو

من پیاده کردی؟

یاسمین با وحشت چشم باز کرد و او نیشخند زد.

اگر جا داشت با نگاه تیز و وحشی اش وجود

دخترک را می درید.

_من اشتباه کردم افشین. من…

_تو یه گوهی خوردی که تا من خودم مجبورت

نکنم همه شو بالا بیاری ولت نمیکنم

#پارت_745

قلب یاسمین سنگین بود و نفس هایش سنگین تر…

برای یک دم هوا میخواست به زمین و وقت

چنگ بیندازد.

افشین چنان با حرص نگاهش میکرد که نزدیک

بود سکته کند؛

_من این زندگی و رو سرت خراب میکنم خانم

کوچولو. کاری میکنم که همون ارسلان خان

نامدار مثل گربه بندازتت تو کوچه… جوری که

حتی اون ناز و عشوه هاتم روش اثری نداشته

باشه.

اشک دخترک روی صورتش ریخت و دست و

پایش از شدت ترس و استرس یخ زد. افشین قصد

داشت خانه خرابش کند. میخواست همین روزنه ی

کوچک امید را هم توی زیستن اش کور کند…

_واسه اون ارسلان خان هم دارما. شاید تو ندونی

ولی خودش میدونه چقدر به خونش تشنه ام و

میخوام خرخره شو بجوم.

قد بلند شد و مقابل او قدم رو حرکت کرد؛ اما اون مثل تو

نیست. باید یه جوری به خاک سیاه بشینه که دیگه

هیچ وقت بلند نشه… اون ضعیف نیست، مثل تو یه

موجود بی ارزش نیست، زمین زدنش هم کار

راحتی نیست اما من قد همه ی عمرم، قد همه ی

جوونی و آینده ی تباه شده ام، توان میذارم تا

نابودش کنم.

اشک یاسمین شدت گحرکت کرد. حرف های او درد

داشت و نفرت از سر و کولش بالا میراهی شد. جملات

و کلماتش همانند تیغ تیزی میتوانست پوسته ی

جدید زندگی اش را پاره کند.

افشین مکث کرد و نگاهش از پس پنجره به

درختان سر به فلک کشیده ماند. چشمهایش قرمز

بود و ضربان قلبش بالا…

یاسمین از ترس به سکسکه افتاده بود اما توانش را

جمع کرد و بزور دهانش را باز کرد؛

_افشین…

نگاه سرخ او سمتش چرخید و یاسمین خودش را

بالا کشید؛

_میخوای با من چیکار کنی؟

نیشخند او تا مغز استخوانش را سوزاند. یاسمین با

بغض کبریت کشید روی تمام آرزوهایش نیمه

سوخته اش…

_اگه میخوای منو بکشی، همین الان اینکارو بکن.

صورت افشین باز شد. تعجب نکرد ولی مکثش

باعث شد یاسمین جرات پیدا کند و حرف بزند؛

_من نمیدونم کینه ات از ارسلان چیه اما اگه دلت

خنک میشه، جون منه بی ارزش و جای همه

نفرتت از جفتمون بگیر.

#پارت_746

پوزخند افشین درد داشت. دردش همان سرخی

چشمان و نفس های شتاب‌زدهش بود… دردش نگاهی بود

آرام و قرار نداشت.

_تو میدونی کینه من از ارسلان بخاطر چیه؟

یاسمین لب گزید؛ نه!

دروغ اظهار کرد. ارسلان برایش همه چیز را تعریف

کرده بود! بیان کرده بود که در کودکی هستی و نیستی

این پسر را نابود کرده… دروغ بیان کرد و در قلب دعا

کرد ارسلان برسد. این مرد انقدر کینه داشت که

میتوانست در دم کارش را تمام کند. حتی از سر

رسیدن ارسلان هم ترسی نداشت… گذر وقت

برایش معنایی نداشت!

_پس فکر نکن جونت انقدر با ارزشه که با کشتنت

کینه ی من از اون حرومزاده پاک شه.

_پس قراره عقده هات و با چی سر آدما خالی

کنی؟ با ترسوندنشون؟

زیر پلک های افشین چین افتاد؛ دهنت و ببند.

حرص داشت اما خونسرد بود. عصبی بود ولی

قلبش نمیخواست کار او را در همین نقطه تمام

کند.

بار دیگر نشست روی زانویش و زل زد به نگاهان

درمانده دخترک؛

_من عقده ای ترین آدم جهانم. یعنی حداقل واسه

خراب کردن زیستن تو و به خاک سیاه نشوندن

ارسلان از همه ی جهان عقده ای ترم.

یاسمین با بغض و حرص اظهار کرد؛ خب چرا منو

نمیکشی؟ میخوای تا اخر عمر فقط بشی کابوس

شب و روزگارم؟

افشین تبسم زد و تن دخترک از سرما لرزید.

_چرا تمومش نمیکنی افشین؟

_میدونی بزرگترین اشتباهت چی بود یاس؟

حالش داشت از اینطور صدا زدن نامش بهم

میخورد.

_به من نگو یاس کثافت…

افشین لبخند زد: بزرگترین اشتباهت چسبیدن به

ارسلان بود. تو مخیله ام نمیگنجید یه روزی بهش

ربط پیدا کنی… اما خب جهان جوری چرخید که

من بتونم ارسلان خان و با دختری که یه روزی

دوسش داشتم عذاب بدم.

نگاه هایش را باز و بسته کرد و نفرت در نگاه

سیاهش برق زد؛

_دختری که زندگیمو نابود کرد.

یاسمین دیده ازش گرفت. نگاهان او و نگاهش

مثل کابوس های شبانه اش بود! همانقدر واضح و

ترسناک!

_کشتنت چه دردی ازم دوا میکنه؟ کشتن ارسلان

چجوری دلم و خنک میکنه؟ چه لذتی داره انقدر

راحت مردن شماها؟

#پارت_747

تپش دل و فشار یاسمین باهم افتاد. مرد مقابلش

تعاقلب روانی نداشت. حرف که میزد جنون در

کلماتش موج میزد. حالت عادی نداشت. حال و

روزش مثل گرگ زخمی بود که از گله اش طرد

شده! دنبال یک طعمه بود برای تکه پاره کردن و

سیر شدن… عقده های روح زخمی و سیاهش به

همین سادگی ارضا نمیشد.

_میدونی یاس؟ من قلبم میخواد جفتتونو باهم بکشم.

وقتی که تو اوج بدبختی ارسلان و ببینم و تو رو

انقدر چزونده باشم که مرگ برات آرزو باشه.

یاسمین دست های لرزانش را مشت کرد و قطره

ی درشت اشک روی گونه اش چکید!

_شاید خودت ندونی اما تو بهترین گزینه واسه

ضربه زدن به رگ غیرت ارسلان خان نامداری

خانم یاس.

پلک نزد… میهراسید پلک بزند و سکته کند. دلش

درست کار نمیکرد. میان گردابی گیر افتاده بود

که همه چیز را توی مغزش بهم می پیچاند.

خدا کجای این جهان قرار بود به دادش برسد؟ کجای

زندگی قرار بود رنگ آرامش را ببیند؟

افشین هنوز داشت میخندید و زل زل نگاهش

میکرد که با شنیدن صدایی از بیرون کلبه، سرش

مثل برق چرخید. یاسمین تکانی خورد… انگار

کسی میدوید. جان به تنش برگشت و وجودش

ارسلان را آوا زد.

افشین ابرو درهم کشید و چاقوی ضامن داری از

جیبش بیرون کشید. پلک های دخترک با دیدن

برق چاقو پرید… او که قد بلند شد و کنار در کلبه

کمین کرد، با ناباوری بهش زل زد…

افشین با دیدن چهره ی شوکه او کف دست روی بینی

اش گذاشت و زمزمه کرد؛

_یه کلمه حرف بزنی ارسلان خانت و پر پر

میکنم.

چشم های بهت زده یاسمین به چاقو بود و برق

تیزش و تمام فکر و ذهنش پیش ارسلانی که تا چند

ثانیه قبل آرزوی آمدنش را داشت و الان نزدیک

بود از مضطربی سکته کند.

نفس پر دردی که کشید باعث شد درد خفیفی توی

قلبش بپیچد و بعد تمام توانش را ریخت توی

پاهایش کشیده شد. کف پایش سوخت… افشین با

حرص و تعجب نگاهش کرد؛

_بشین سرجات یاسمین.

یاسمین قدمی جلو راهی شد. میهراسید ولی پای ارسلان

وسط بود و جانش… اتفاقی برایش میفتاد، زندگی

دیگر معنایی نداشت. دیگر امیدی برای نفس

کشیدن نداشت…

#پارت_748

نگاه افشین به پنجره کوچک کلبه بود و دخترکی

که انگار از جانش سیر شده بود. صدای بیرون

کلبه هم قطع شده و همین عصبی ترش کرد…

_برو عقب یاسمین، اون روی سگمو بالا نیار!

یاسمین کف دستش را بند کرد به ستون چوبی وسط

کلبه و درد پایش شدت گحرکت کرد.

افشین عصبی داشت حساب میکرد که چطور از

آن پنجره کوچک رد شود که با صوتی دخترک

انگار برق به تنش وصل شد.

_ارسلان…

تمام تنش روی قلبشوره و مضطربی بند بازی میکرد.

صوتیش زد و وقتی جوابی نگرفت، مطمئن شد که

او بیرون است… ارسلان بود و حرکات حساب

شده اش.

_اگه اون بیرونی، جون من بالا نیا ارسلان.

چاقو توی مشت افشین فشرده شد. نفسش بند رسید و

دندان هایش با حرص روی هم کشیده شد.

یاسمین نگاهش نمیکرد که قدرت تکلمش را از

کف دست ندهد.

_تو رو خدا بالا نیا ارسلان، همونجا بمون.

هیچ چیزی جز امنیت جان او برایش مهم نبود.

هیچ چیزی جز زنده مانده و سالم ماندن او مهم

نبود. دیگر هیچ چیزی جز خود او و عشقش

برایش مهم نبود!

هر آن ممکن بود سقوط کند که با متوجه شدن آوای

ترق ترق پله های ورودی کلبه جان از تنش راهی شد

و آوای فریاد پر بغضش بالا رفت؛

_تو رو خدا بالا نیا ارسلان.

افشین هول شده و نفرت مثل موریانه مغزش را

میخورد. یک دیدهش به یاسمین بود و دیده

دیگرش به پنجره… الان وقت روبرو شدن با

ارسلان نبود. فقط رسیده بود دخترک را بترساند، نه

بیشتر نه کمتر!

با یک کف دستش چاقو را بالا گراهی شد و سعی کرد

کف دست دیگرش را به کف دستگیره در برساند. یاسمین

وحشت زده نگاهش کرد… کف پایش سوخت ولی با

تمام قدرتش جلو حرکت کرد و افشین با دیدنش هول شد

و قبلا از اینکه کاری کند یاسمین سمتش خیز

برداشت اول قفل در را زد و بعد خواست چاقو را

از کف دست او بگیرد که افشین عقب کشید و یک

لحظه فقط نگاهش به بالا و پایین شدن دستگیره

افتاد.

یاسمین مثل دیوانه ها هلش داد عقب و تمایل داشت

چاقو را بگیرد که افشین با شنیدن صوتی ارسلان

و مشت محکمش به در، تمرکزش را از کف دست داد

و یک لحظه ندرک کرد چه شد و توی همان کشمکش

با دخترک و جیغ بلند یاسمین کنترلش را از دست

داد و چاقو را توی بدن او فرو کرد.

#پارت_749

انگار مدت ایستاد. صوتی دخترک قطع شد و

افشین با بهت عقب حرکت کرد و چشمش ماند به خون

سرخی که از پهلوی او راه گرفت. پلک های

یاسمین تا ته باز شد و کف دستش چسبید به چاقو و

وقتی دستگیره در شکست، افشین جای هر تعللی،

با قدرت شیشه ی پنجره را شکست و بیرون پرید.

یاسمین افتاد روی زمین و هممدت در باز شد…

خون مثل آب روان کف کلبه جریان پیدا کرد و

چشم های نیمه باز دخترک ماند به مردی که با

وحشت و ناباوری زل زده بود به تن نیمه جانش.

_یاسمین؟

انگار تمام دردش را با این کلمه فریاد زد. کلبه

نزدیک بود روی سرشان خراب شود. ارسلان با

زانو کنار دخترک افتاد و تبسم یاسمین مثل همان

چاقوی که توی بدنش بود به جانش افتاد و قلبش را

درید.

ارسلان برخلاف تمام طول عمرش حتی

نمیتوانست ذهنش را جمع کند. کف دست هایش

میلرزید… شاید برای اولین بار وحشت در تمام

جانش ریشه دوانده بود…

لب های یاسمین مثل ماهی باز و بسته شد و

ارسلان دست زیر سرش برد و بلندش کرد.

_نترس… من اینجام. باشه؟ نمیذارم اتفاقی برات

بیفته.

صدایش تکه تکه به گوش یاسمین رسید و دخترک

باز هم تبسم زد. کف دست دیگرش را بند لباس او کرد

و ارسلان چند بار عمیق نفس کشید تا مغزش کار

کند.

_تو رو خدا چشماتو باز نگه دار یاسمین. مرگ

ارسلان… باشه؟

شاید اگر مرد نبود، شاید اگر ارسلان نبود و ذره

ای غرور نداشت، در این نقطه از جهان، از ترس

از کف دست دادن دختری که جای تمام نداشته هایش

را پر کرده بود، اشک میریخت.

نفس کشیدن برای یاسمین سخت شده بود و چهار

ستون بدنش از سرما میلرزید. عرق سرد پشتش

را میلرزاند. نگاهش به ارسلان بود و علامت

مرگ درست پشت سر او بهش پوزخند میزد.

ارسلان جای او داشت جان میداد. کف دست زیر تنش

برد و وقتی در آغوشش گراهی شد دخترک از درد ناله

کرد و ارسلان با تب و بغضی فرو خورده لب

چسباند به پیشانی اش. آوایش میلرزید؛

_یکم… فقط یکم دووم بیار. مرگ ارسلان، مرگ

من دیدهات و نبند یاس.

تمام شب قبل مثل فیلم از جلوی نگاهانش رد شد.

رد بوسه های او هنوز روی تنش بود. تمام

آرزوهایش سر از خاک بیرون آورده و مقابلش

زانو زده بودند.

#پارت_750

ارسلان هنوز کشیده نشده بود که محمد با شتاب وارد

کلبه شد و با دیدن آن ها نفس توی سینه اش حبس

شد.

_آقا…

چشمش ماند به یاسمین و نزدیک بود زانویش

خالی کند که ارسلان دخترک را توی آغوشش کشیده

کرد و مثل پلنگی زخمی غرید؛

_ماشین و بیار محمد…

محمد وحشت زده به خودش جنبید. ماشین با کلبه

فاصله داشت و برای رسیدن بهش باید چند دقیقه

پیاده روی میکردند. نمیشد ماشین را از میان

درختان عبور داد…

ارسلان محکم دخترک را در آغوشش فشرد و

پشت سرش از کلبه بیرون راهی شد. گرمی خون او و

نفس های کش دار و یک درمیانش مثل سه شاخه

ای روی دلش بود. سریع قدم برمیداشت و با هر

قدمش به دخترک نگاه میکرد که مبادا نگاهان او

بسته شود. اما بدنش هر لحظه سرد تر میشد و

نبضش ضعیف تر!

_چشمات و نبند یاسمین. منو برآشفته نکن دختر

خوب… باشه؟

یاسمین به طرز دیوانه کننده ای ساکت بود. حتی

گریه هم نمیکرد… تبسم میزد و تبسم رو به

احتضارش داشت جان ارسلان را از تنش بیرون

میکشید.

نمتوجه شد چقدر مسیر رفت و چندبار پایش به شاخ و

بال گیر کرد و چند درخت را گذراند که به محمد

رسید.

محمد در عقب ماشین را باز کرد و ارسلان بدون

اینکه دخترک را از آغوشش جدا کند، روی

صندلی عقب جای گرفت.

خاموشی یاسمین داشت نگرانش میکرد. محمد

بلافاصله ماشین را روشن کرد و جاده افتاد…

_عجله کن محمد. عجله کن داره از کف دستم میره!

محمد با دلواپسی نگاهشان کرد و پدال گاز را

فشرد. با نفس کشیده و کشدار یاسمین و سرفه ی

یک‌بارهی اش، ارسلان خم شد و لب به پیشانی اش

چسباند.

_ار…سلـ…ان…

قطره اشک درشتی از زیر پلکش پایین چکید و

گونه اش را خیس کرد. نگاه مضطرب و پر

ارسلان با بی قراری روی اجزای صورتش

چرخید.

_الان لازم نیست چیزی بگی.

یاسمین باز هم سرفه کرد و ارسلان کلافه آب

دهانش را قورت داد. میوحشت کرد و این ترس در تمام

حرکاتش چنان مشهود بود که محمد هر چند دقیقه

از آینه با تعجب نگاهش میکرد.

#پارت_751

یاسمین باز هم میان خس خس هایش صوتیش زد

که فریاد عصبی او کشیده شد؛

_اضافه کردم حرف نزن لعنتی.

تن پر درد دخترک مچاله شد و پلک هایش لرزید.

ارسلان نفس عمیقی کشید و موهای چسبیده به

پیشانی عرق کرده ی او را کنار زد.

محمد میان جاده ایی که ته نداشت تمام زور و

حرصش را سر پدال گاز خالی میکرد.

_کار کی بود اقا؟ افشین؟

ارسلان پلک بست؛ خودم با کف دستای خودم

میکشمش.

چنان درد و نفرت توی آوایش جولان میداد که

محمد تکانی خورد و ساکت شد.

_یه جوری میکشمش که انگار اصلا وجود

نداشته. یه جوری که حتی فرصت نکنه واسه

آخرین بار یه کلمه حرف بزنه.

محمد سر تکان داد؛ خودم پیداش میکنم آقا.

یاسمین درست نفس نمیکشید. حتی نمیتوانست

پلک هایش را باز نگه دارد. ارسلان با جنون چانه

اش را گراهی شد و تکان داد؛

_بیدار بمون دختر… دووم بیار. اون روی منو

بالا نیار لعنتی!

_ارسـ…ل…

نتوانست اسمش را درست ادا کند. نفسش یاری اش

نمیکرد. انقدر خون از کف دست داده بود که عروقش

رو به یخ زدن بود.

ارسلان دندان هایش را بهم فشرد و وقتی به چهره

ی بی رنگ او خیره شد، جفت چشمهایش پر شد

از بغضی که جهان رنگ آن را هم نمشاهده کرده بود.

_میخوای منو روانی کنی یاس؟

کف دست یاسمین بزور بالا آمد و روی سینه ی او

قرار گرفت. ارسلان به‌سرعت کف دستش را گراهی شد و

انگشتانش بوسید؛

_من اصلا قلبم نمیخواد حرفت و بشنوم. زیرا

میدونم قراره چه مزخرفاتی تحویلم بدی…

یاسمین بی جان نگاهش کرد و فاصله ی پلک

هایش تنگ تر شد. لب هایش فقط مثل ماهی باز و

بسته شد و حرف توی گلویش ماند.

_من…

نگاه ارسلان روی لب هایش دو دو زد؛ بیان کردم

نمیخوام بشنوم.

جان میداد تا مجدداً آوایش را بشنود. داشت جان

میکند برای شنیدن نامش از زبان او اما الان وقت

حرف زدن نبود وقتی دخترک مثل ماهی بیرون

افتاده از اب برای ذره ای نفس بالا و پایین

میپرید.

#پارت_752

دور و برش همهمه بود و از شدت صوتهای

مختلف توی مغزش داشت به جنون میرسید. تمام

لباس هایش خونی بود و آخرین تصویر توی

ذهنش پلک های بسته یاسمین بود و دست رها شده

اش از کنار تخت!

بیمارستان کوچکی بود و امکانات کمش دلواپس

ترش میکرد برای جان دخترک… استرس داشت و

مغز و قلبش پیچیده بود به هم! با اخطار پرستار

نشسته روی صنقلبی ابی رنگ کهنه و زل زده بود

به زمین…

هیچ چیز به یادش نمی وارد شد. حتی درست نفس

کشیدن… ترس به تمام ذهنش غالب بود و انتظار

در این لحظات تنها هنرش بود.

با بطری آبی که مقابلش صورتش بالا آمد، تکانی

خورد. فشار کف دست هایش را از روی زانوهایش

برداشت و به صنقلبی تکیه کرد.

محمد با اضطراب در بطری را باز کرد و ارسلان

بی حرف آن را از کف دستش گراهی شد. قطره های آب

که توی حلقش رفت، گلوی خشک و پر خراشش

سوخت.

پلک بست و صدای محمد با مکث به گوشش

رسید؛

_اینجا امکانات خاصی نداره آقا، کاش میشد به‌سرعت

ببریمش تهران.

قطره های آب از کنار چانه ی ارسلان پایین چکید

و بطری خالی را پایین آورد…

_اون چاقوی کوفتی رو از تنش بیرون بیارن،

ببینم وضعیتش چطوره بعدش سریع میبرمش

تهران.

محمد بطری را از کف دستش گراهی شد و به لباس هایش

نگاه کرد و بالاخره به خودش جرات داد و جویا شد؛

_شما خوبید؟!

ارسلان بی حالت نگاهش کرد. چشم هایش سرخ و

کبود بود. صدایش مثل قبل محکم نبود؛

_خوب نیستم.

درماندگی توی صورتش موج میزد. تلاش میکرد

تا محکم باشد ولی مردمک لرزان دیدهانش حالش

را لو میداد. محمد نگاه ازش دزدید و سرش را

پایین انداخت. با بطری توی دستش بازی کرد و

ارسلان به درهای عریض و طویل اتاق عمل چشم

دوخت.

یاسمین تنها امیدش به این زندگی بود. تنها انگیزه

اش برای ادامه دادن بعد از ارقلبان و تنها قلبخوشی

اش برای گذراندن روزگار های سیاهی که در پیش

داشت..!.

_یک ماه پیش جای شما، یاسمین قرار گرفته بود و

همینطوری زل زده بود به در و دیوار تا خبر

سلامتی شما رو بشنوه.

#پارت_753

کسی قلب ارسلان را فشار داد و نگاهش به عادت

همواره باریک شد.

_تا قبل از اون روز فکر میکردم یاسمین یه دختر

ترسوعه اما بعدش فهمیدم متین راست میگه…

برخلاف ظاهر ترسوش خیلی سرسخته. وقتی شما

هستین پناه میبره به همون روی ترسو و لوسش

اما وقتی کنارش نیستین، تمام تلاشش و میکنه تا

شجاع باشه.

ارسلان چشم بست و محمد تبسم تلخی زد.

_میخوام بگم این دختر محکم تر از اینه که با

ضربه یه چاقو از پا دربیاد.

صورت ارسلان جمع شد؛ حالش خوب نبود محمد.

چنان با درد جمله اش را به زبان آورد که انگار

محمد را معلق کردند.

_خوب میشه آقا… تمام امید اون دختر از حیات

شمایین پس خوب میشه!

دیده های پر ارسلان سمت سالن باریک برگشت و

کسی قد بلند توی مغزش فریاد زد. تمام قلبخوشی

خودش هم دخترک بود. آوای یاسمین توی

گوشش بود. نامش را تکه تکه صوت میزد… با درد

صدا میزد و تصویر لبخند آخرش را میشد به

عنوان تلخ ترین طرح جهان ثبت کرد.

دقایق میگذشت و نفس های ارسلان با کشیده شدن

عقربه ها روی سینه مدت سخت تر میشد. اخرین

بار کی برای کسی اینطور دلواپس شده بود؟!

آخرین بار چه زمانی لبریز شده بود از این بغض

های بی پدر؟ اشک ریختن چه شکلی بود؟

محمد دلواپس به مشت های گره کرده اش نگاه کرد

و بطری خالی را میان انگشتانش فشرد. رگ های

بیرون زده و پوست سرخ صورتش علامت همان

فشاری بود که داشت ذره ذره خونش را میخورد.

جرات نکرد حالش را بپرسد. ارسلان آدم حرف

زدن نبود… ارسلان با خودخوری جان خودش را

میگرفت اما دم نمیزد. ارسلان با بدترین فاجعه ها

جنگیده و تسلیم نشده بود!

_آقا…

صوتی خش گرفته ی او مثل صاعقه بود بر تن

آسمان؛

_ساعت چنده؟

محمد به ساعتش نگاه کرد؛ سه بعد از ظهر.

ارسلان ابرو درهم کشید. دو ساعت گذشته و هنوز

هیچ خبری از دخترک نشده بود!

_برو از این پرستاره بپرس چرا عملش تموم

نمیشه؟

محمد با نگاهی کوتاه به استیشن میل داشت کشیده شود

که همان موقع در شیشه ای کنار حرکت کرد…

#پارت_754

سرش سنگین بود ولی نفس هایش ملایم شده بود.

دردی مثل سم توی تمام بدنش پخش بود که با

وجود مسکن های قوی هنوز هم نمیتوانست تکان

بخورد.

پلک هایش لرزید و با حس چیزی روی صورتش

کف دست آزادش را بالا آورد. ماسک اکسیژن روی

بینی اش را لمس کرد و آه از نهادش بروارد شد… دیده

که باز کرد، نور لامپ های اتاق مستقیم توی

مردمک هایش تابید. چهره اش جمع شد و سرش

را با درد چرخاند که نگاهش افتاد به ارسلان که

دست به سینه روی صنقلبی جای گرفته و چشمهایش

بسته بود. درد و اضطراب از همه جهت روی

صورتش خط انداخته و معلوم بود که فشار زیادی

متحمل شده!

دل یاسمین میان سینه اش مچاله شد. آخرین

تصویرش از او آغوشش بود و آخرین چیزی که

شنید، آوای دلش… یادش آمد که تا لحظه آخر او

یک لحظه رهایش نکرد. یادش بود که چطور بهش

تشر میزد تا حرف نزند و به خودش فشار نیاورد.

حتی یادش بود که جمله ی دوست دارمش با تشر

های او در گلویش خفه شد! کف دستش را بند میله کرد

و خواست خودش را بالا بکشد که زخم پهلویش

تیر کشید و بی اراده آخ کشیدهی اظهار کرد.

پلک های ارسلان پرید و نگاهش به دخترک ماند

و نفهمید چگونه سمتش هجوم برد؛

_یاسمین؟

صورت او سرخ بود و نفس هایش برای بیرون

آمدن از سینه اش بال بال میزد.

ارسلان دست روی موهایش گذاشت و ماسک را

روی صورتش جا به جا کرد. یاسمین ساکت پلک

زد و اخم های گره کرده ی او و تمنا توی مردمک

های لرزانش باعث تبسم کمرنگی بزند. از همان

هایی که توی ماشین داشت ارسلان را جان به سر

میکرد.

یاسمین کف دست آزادش را بالا آورد و روی ته ریش

نامرتب او کشید. ارسلان زل زده به دیده هایش،

کف دستش را گرفت و سرش پایین راهی شد. بوسه ی

نرمش روی پیشانی او همان حسی بود که تمام

روزگار باهاش جنگید تا سر پا بماند.

_خوبی؟

یاسمین ماسک را پایین آورد و تبسمش درد را

توی چهره ی بی رنگش زنده کرد. لب هایش

خشک بود و دیگر آن رنگ هوس انگیز سابق را

نداشت.

ارسلان موهای چسبیده به پیشانی خیسش را کنار

زد و نفس گرمش پخش شد روی پوست سرد

یاسمین.

صوتی یاسمین سخت و تکه تکه از حنجره اش

بیرون رسید؛

_بیان کردم… که.. بادمجون بم… آفت نداره.

#پارت_755

ارسلان عصبی اخم درهم کشید و دخترک به قیافه

اش ریز خندید که باز هم زخمش جان به سرش کرد…

ارسلان به‌سرعت ماسک را روی صورتش گذاشت و

نفس عمیقی کشید.

_لازم نکرده حرف بزنی!

نگاه های یاسمین دو دو زد. کف دستش را دراز کرد و

کف دست او را گرفت. ارسلان تکانی خورد…

_چرا انقدر بدنت سرده؟

یاسمین اهمیت نداد. و محکم تر به انگشتان او

چنگ زد! امنیتی که کنار او داشت، هیچ کجای

جهان پیدا نمیکرد. باز هم ماسکش را پایین کشید؛

_هر وقتـ…تنهام میذاری… یه بلایی سرم میاد.

ارسلان کلافه جلوتر راهی شد و خواست ماسک را

روی صورتش بگذارد که او مانعش شد؛

_ولش کن… ارسلان.

_تو این اوضاع درد و بی نفسی یاد جمله های

احساسی افتادی؟

یاسمین لبخند زد. به لحن او عادت کرده بود. به همه

چیز در این مرد عادت کرده بود…

نگاه خیره و وسوسه گر ارسلان به لب های

دخترک بود و تبسم بی موقعش!

_فکر میکردم دیگه ایندفعه میمـیرم.

ارسلان مهلت نداد: تو بسیار غلط کردی.

بعد هم با حرص ماسک را روی صورتش گذاشت

و اجازه نداد او دهانش را باز کند. به حد کافی

امروزگار کشیده بود. بیش از این توان نداشت!

_واقعا حرف نزنی بهتره. بخواب بلکه عقلت بیاد

سر جاش!

یاسمین فقط در سکوت نگاهش کرد. ارسلان کلافه

نگاه ازش دزمشاهده کرد؛

_اونجوری نگام نکن یاسمین.

پلک های دخترک با مشتاق دیداری خیس شد و سرش را

توی بالشت فرو کرد. ناراحت نبود فقط میهراسید

تمام کابوس امروزگار صبح دوباره تکرار شود.

میترسید هدف بعدی افشین، ارسلان باشد.

میوحشت کرد تمام هستی و امیدش فدای این کینه شود…

ارسلان بی طاقت از خاموشی کشدار او سمتش

راهی شد. ملحفه را تا گلوی او بالا کشید و سرم بالای

سرش را چک کرد.

_درد داری؟

یاسمین پلک برهم کوبید و ارسلان گیج و منگ

باز هم خم شد و پیشانی اش را بوسید. راهی شدار های

متناقضش دخترک را دیوانه کرد. چشم بست و

اینبار ارسلان کف دستش را میان انگشتانش قفل کرد.

_بخواب یکم… من همینجا کنارتم.

#پارت_756

شایان هنوز توی شوک بود که متین با گوش دادن جمله

ی اخر محمد فریادش به هوا حرکت کرد؛

_آخه اون بی همه چیز چطوری پیداتون کرد؟

شماها چیکاره بودید لامصب؟

محمد خاموشی کرد و متین نفس عمیقی کشید و

عرق روی پیشانی اش را با کف کف دست پاک کرد.

_چرا یاسمین و تنها گذاشتید محمد؟ آقا چرا تنهاش

گذاشت؟

محمد با صدایی خش دار گفت “نمیدونم” و متین

مجدداً دهان باز کرد تا فریاد بزند که شایان

موبایل را از کف دستش قاپید و محمد را آوا زد؛

_الان حالش چطوره؟

_بهوش اومده دکتر ولی تحت مراقبته. خون

زیادی از کف دست داده و هنوز اجازه مرخص شدن

بهش ندادن.

متین کلافه به موهایش چنگ زد و روی مبل

نشست. ارقلبان هنوز با تعجب نگاهشان میکرد.

شایان کف دست به کمر میان خانه از حرکت ایستاده بود؛

_هماهنگ کنم منتقلش کنید تهران؟ اونجا امکانات

داره؟

_ارسلان خان با دکتره حرف زد اونم بیان کرد صبر

کنیم تا وضعیتش یکم بهتر شه. عملش سه ساعت

طول کشید، نزدیک بود کلیه اش آسیب ببینه!

شایان با درد دیده هایش را بست؛

_به‌شدت خب… مدام بهم خبر بده از حالش. ارسلان

هم اگه وقت کرد بگو یه زنگ بهم بزنه.

محمد نگاهی گفت و شایان تماس را قطع کرد.

وقتی نشست نگاهش به متین افتاد که چشم هایش

قرمز بود و از حرص لبش را میجوید.

ارقلبان سر چرخاند و با احتیاط زبانش را چرخاند؛

_چیشده دایی؟

شایان موبایل را روی میز انداخت؛ یاسمین زخمی

شده.

_چرا؟

_چون یه حرومزاده بهشون حمله کرده. اینام

درگیر شدن و این وسط یه چاقو فرو حرکت کرده تو

پهلوی یاسمین.

پلک های ارقلبان پرید؛ چی؟

سرش با حیرت سمت متین چرخید؛ واقعا؟

متین کلافه سرش را تکان داد و ارقلبان با هیجان

و اضطراب بار دیگر به شایان چشم دوخت؛

_داداش چی؟ حالش خوبه؟

_اره مضطرب نباش.

شایان لبخند مسخره ای زد:

_این یکی از تخت کشیده میشه، اون یکی پشتش

زمین گیر میشه. شر و بدبختی دنبالشونه، ولشونم

نمیکنه.

#پارت_757

متین چشم هایش را توی حدقه چرخاند؛

_همش تقصیر اون افشین حروم لقمه ست. اجازه

نمیده اینا یه روزگار خوش ببینن.

دست هایش را باز کرد و با خشمی که شاید سالی

یک بار توی وجودش بیدار میشد گفت؛

_بخدا قسم خودم تیکه تیکه اش میکنم. اگه گیرش

بندازم نمیذارم یه نفس راحت بکشه. یکاری میکنم

پشت هر نفسش درد باشه…

پلک های اردلان از کنجکاوی جمع شده بود که

شایان با سر بهش اشاره کرد؛

_بس کن متین جان.

متین کوتاه نیامد:

_کل این سفر بخاطر اذیت و آزارهای این

لاشخور به یاسمین زهرمار شد دکتر. از سگ

کمترم اگه پیداش نکنم و دهنش و سرویس نکنم.

شایان کف کف دستش را روی پیشانی اش کشید و

بحث زا عوض کرد؛

_کاش ارسلان بتونه بیارتش اینجا. اونجا یه شهر

کوچیک ساحلیه… واقعا دلواپسم.

ارقلبان نفس عمیقی کشید و میان حرفشان جویا شد؛

_داداش هنوز نمتوجه شده من برگشتم؟

متین اول با تعجب سرش را بلند کرد و بعد

ناخودآگاه خنده اش گراهی شد.

_چند سال از داداشت دور بودی بلکل اخلاقاش از

ذهنت پریده.

شایان لبخندش را خورد و خودش را جلو کشید:

_اگه میفهمید که یاسمین و تو همون شرایط ول

میکرد میومد. تو چرا انقدر لارژ شدی دایی؟

ارقلبان اخم درهم کشید؛ از این بلاتکلیفی خسته

شدم دایی. شما نمیتونین تصور کنین من با چه

بدبختی خودمو از آدمای ارسلان پنهان کردم و

کارامو درست کردم که بتونم بگردم. دور جهان رو

دور زدم تا رسیدم ایران.

غم توی لحن و نگاهش قلب شایان را لرزاند.

_یکم صبر کن دایی جان. درست میشه! انقدر همه

اتفاقات پیچیده بهم که خودمونم موندیم کار درست

چیه.

_همه مضطرب یاسمینن. همه تون فقط به رابطه ی

اونا فکر میکنید و منم شدم مترسک سر جالیز.

انگار نه انگار که ۱۵ ،۱۴سال نبودم. انگار نه

انگار که…

میان حرفش، بغض بیخ گلویش را گراهی شد و کلمات

از ذهنش فرار کردند. با تبسمی تلخ نگاهشان کرد

و بعد با یک “ببخشید” کوتاه کشیده شد و به اتاق

رفت. به تنهایی و خلوت با خود آشفته اش نیاز

داشت… به زندگی و برادری که انگار دیگر بهش

تعلق نداشت!

#پارت_758

بزور در جایش تکانی خورد که ارسلان داخل وارد شد.

یک سینی دستش بود و هممدت عطر غذا پیچید

توی فضا و اشتهای دخترک تحریک شد…

ارسلان با مشاهده کردن وضعیتش چپ چپ نگاهش کرد؛

_نمیتونی دو دقیقه آروم بگیری؟

نگاه های دخترک روی سینی توی دست های او

دو دو زد؛

_آخجون غذا. وای… چه بویی داره.

ارسلان تبسمی زد و وقتی سینی را روی میز

کنار او گذاشت، یاسمین با متوجه شدن کاسه ی سوپ وا

راهی شد!

_این چیه ارسلان؟

ارسلان ابرویی بالا داد؛ غذا…

چهره ی دخترک درهم راهی شد و با چندش به سوپ

خیره شد؛

_من ناضافه کردم سیب زمینی سرخ کرده میخوام؟

_قبل از اینکه چیزی بگی باید به شرایطت فکر

کنی یاسی خانم.

بعد هم با آهستهش کف دستمال را روی پاهای او پهن

کرد و خودش کنارش قرار گرفت. کاسه ی سوپ را

برداشت و قاشقی از آن را سمت دخترک گراهی شد.

بوی خوبی داشت ولی یاسمین هیچ رغبتی به

خوردن آن مایع چندش نداشت…

_میدونی چقدر خون و انرژی از کف دست دادی؟! این

پر از مواد مقویه.

_این از نظر من فقط یه کاسه آبه که چند تا سبزی

و سیب زمینی و هویج دارن توش شنا میکنن.

ارسلان خندید و دخترک کف دست به سینه نگاهش

کرد؛

_من نمیخوام سوپ بخورم ارسلان. واقعا مجبور

نیستم!

ارسلان با ساکتش پلک زد؛ دکتر گفته چیزای

مقوی و منم که میدونی، پاش برسه بخاطر

سلامتیت مجبورت هم میکنم.

یاسمین بغ کرد و ارسلان با متوجه شدن رنگ و روی

پریده و لب های خشکش لیوان اب را کف دستش داد؛

_جیگر میخوری بگم برات درست کنن؟

یاسمین دیده گرد کرد؛ زایمان نکردم که. جیگر

چیه؟ اه اه…

ارسلان ریز خندید و سینی را کنار گذاشت. وقتی سمت

دخترک برگشت او با چشمانی ملتمس در صدد

رسیدن به میل داشته دلش بود.

_اونجوری نگام نکن یاسمین. جرات نمیکنم غذای

چرب بهت بدم… هله هوله هم اصلا. یکم عاقل

باشی میبینی که چقدر شرایطت ناجوره.

#پارت_759

یاسمین با مکث لیوان را روی میز گذاشت و تبسم

زد؛

_پس هر وقت گرسنه ام شد میخورم. الان نه…

ارسلان به اجبار سر تکان داد و باشه ای اظهار کرد که

دخترک کف دست هایش را باز کرد؛

_حالا بیا بغلم کن.

نگاه ارسلان با تعجب بهش ماند؛ بله؟

آنقدر شیطنت در نگاههای یاسمین زیاد بود که

ارسلان اخم کرد!

_نخیر…

یاسمین کشیده خندید و با تیر کشیدن جای بخیه هایش

رنگ از چهره اش پرید. لب بهم فشرد تا دردش

را خفه کند. ارسلان با دلواپسی جلو راهی شد و چانه

اش را گراهی شد!

_چیشد دیوونه؟

پتو را کنار زد و بی ملاحظه لباسش را بالا زد و

زخمش را چک کرد. یاسمین با خجالت کف دستش را

پس زد؛

_هیچی نشد بابا، انقدر سوسول نیستم که…

ارسلان با نگرانی زل زد به دیدههایش و با جدیت

و محکم ترین لحنش اظهار کرد؛

_اگه مشکلی داری بگو ببرمت بیمارستان.

_باور کن خوبم.

ارسلان معنی دار نگاهش کرد و قبل از اینکه

عقب بکشد، دست دخترک محکم دور گردنش حلقه

شد و در یک وجبی خودش نگهش داشت. ارسلان

جا خورد و یاسمین چنان سر و گردن او را سمت

خودش کشید که اگر ارسلان سفت خودش را نگه

نمیداشت روی تن او سقوط میکرد.

خودش را کنترل کرد و کنار او روی تخت قرار گرفت

و بعد چنان بهش تشر زد که لبخند مرموز یاسمین

محو شد.

_دیوونه ای یاسمین؟ عقل تو سرت نیست؟

دخترک لب برچید و ارسلان چنان دیده غره ای

بهش حرکت کرد که او موش شد و کف دست هایش بهم

پیچید.

_خب اضافه کردم که بغلم کن.

ارسلان نفس عمیقی کشید و سعی کرد آهسته باشد.

_اگه میوفتادم روت چی؟

یاسمین لب گزید تا بی موقع لبخند نزند. مثلا

ساکت بود ولی شیطنت توی نگاهش کف دست و پای

ارسلان را سست کرد که بازویش را گحرکت کرد و او

را آرام توی آغوشش کشاند…

یاسمین لبخند پررنگی زد و با آسودگی سر روی

سینه اش گذاشت؛

_آخیش!

#پارت_760

آرام اضافه کرد و از ته قلب و ارسلان به خوبی متوجه شد که

در جا روی موهایش را بوسید. بازویش را دور

تنش سفت کرد و همزمان حواسش را جمع کرد که

فشاری به زخمش وارد نشود.

_چقدر لطیف بودنت عجیبه ارسلان. بهم شوک

وارد نکن تو رو خدا…

ارسلان ریز خندید و ضربه ی آرامی به بازویش زد؛

_الان مریضی یکم لوست میکنم وگرنه همیشگی از

این خبرا نیست.

یاسمین انگشتش را روی سینه ی او کشید و

ارسلان باز هم روی سرش را بوسید. انقدر

آرامش میان این اتصال نیم بندشان بود که دخترک

دلش میتمایل داشت تا ابد در همان نقطه از جهان

بماند. همینطور کز کند و بچسبد به سینه پهن او و

هیچ قدرتی از این مأمن جدایش نکند.

ارسلان با دست دیگرش چانه ی او را نوازش

کرد؛

_چرا ساکت شدی زلزله؟

یاسمین سرش را بالا گراهی شد و صادقانه اضافه کرد؛

_اگه همیشه لوسم نکنی قلبم میشکنه ارسلان.

ارسلان تک خنده ای کرد. انگشتانش لای موهای

رهای او رفت و نفسش را روی صورتش رها

کرد؛

_نمیذارم قلبت بشکنه.

یاسمین کف کف دستش را بالا گراهی شد؛ پس در هر

شرایطی لوسم کن. یا حتی اگه خیلی برآشفته

بودی و نتونستی حرف بزنی، بغلم کن. محکم…

مثل الان که هیچی جز آوای دلت نشنوم و از

هیچی نترسم.

حالت صورت ارسلان عوض شد. انگار میان

دلش رعد و برق زد… تب داشت. تبی که با هیچ

چیز جز تن او و عطر موهایش درمان نمیشد. نگاه

رنگ گراهی شده و ملتهبش باعث شد دخترک تبسم

بزند و به شیطنتش پر و بال دهد…

وقتی سر بالا برد و لب های ارسلان را بوسید،

تمام خواستنش را به رخ کشید. تمام احساسات ناب

دخترانه و معصومی که بی قید و شرط تقدیم او

کرده بود! همان شب… میان همان کلبه و شامگاهی که

باران، زمین و وقت را رها نمیکرد.

سر که عقب برد، ارسلان بی تاب تر از همیشه

چشم بسته بود. میهراسید پلک باز کند و نگاه

دخترک کار دستش دهد. میهراسید در این شرایط به

او آسیب بزند.

یاسمین با تمام بی قراری اش تیر خلاص را زد؛

_هیچ وقت یادت نره که من خیلی دوست دارم

ارسلان.

دل ارسلان میان سینه اش بال بال میزد. کف دست

های سرد یاسمین را محکم میان کف دستش گحرکت کرد و با

همان چشم های بسته تمام تنش را توی آغوشش

حل کرد…

#پارت_761

لب باز کرد بگوید “منم همینطور” ولی جای گفتن

هر جمله ای لب چسباند به پیشانی اش و تن گر

گحرکت کرده اش را مهار کرد.

بوسه هایش مورفین بود که در خون دخترک

جریان پیدا کرد و جسم پر دردش را آهسته کرد.

_کاش یه روز برسه خیالم از همه چی توی این

دنیا راحت باشه یاس.

جمله اش درد داشت و حسرت… تک تک کلمه

هایش جان داششتاب‌زده و حس حسرتی که از جهان طلب

میکردند. حسی که این مرد برای داشتن یک

اپسیلون از آن حاضر بود جانش را بدهد.

_خودت و نمیدونم ولی وقتی هستی، خیال من و

همه اطرافیانت راحته.

کف کف دستش را آهسته روی سینه ی ستبر او کشید و

بدون نگاه بهش با لبخند اظهار کرد؛

_اینجا آرامش بخش ترین جای جهانه برام. حتی

وقتم روی تنم رد زخم و کینه ست، حتی وقتی درد

دارم و از شدت ضعف بزور دیدهامو باز نگه

داشتم، بازم دلم به بودن تو خوشه که اینجوری

سفت بغلم کنی.

مکث کرد و با تکان نخوردن او، سر بالا برد و

زیر گلویش را بوسید.

ارسلان سخت تکان خورد و یاسمین محکم اضافه کرد؛

_تو قوی ترین آدم جهانیی ارسلان.

و شاید همین یک جمله یا کلمات ساده اش برای

گرم نگه داشتن دلش کافی بود. همین کافی بود تا

پشتش گرم باشد به دنیایی که جز خودش پشتی

نداشت. تبسم های او از قلبش گروکشی میکرد که

موبایلش زنگ خورد و اخم های یاسمین درهم

حرکت کرد.

ارسلان از خدا خواسته از آغوش اغواگر او جدا

شد و با دیدن نام شایان تماس را وصل کرد؛

_چقدر زنگ میزنی شایان.

شایان فحش آبداری نثارش کرد که ارسلان لبخند زد.

_فکر کردی بخاطر تو زنگ میزنم کره خر؟

گوشی و بده میخوام با اون ولوله حرف بزنم که

اینجا کلی آدم مضطربشن.

ارسلان موبایل را سمت یاسمین گحرکت کرد؛

_بیا…خاطرخواهات کارت دارن.

یاسمین لبخند زد و موبایل را روی گوشش گذاشت؛

_سلام دکتر.

شایان با شنیدن صوتیش نفس عمیقی کشید:

_واقعا خداروشکر که خوبی دختر. همه رو جون

به سر کردی…

#پارت_762

ته قلب یاسمین گرم شد. به شوخی اضافه کرد؛

_حال میکنی چه زن و شوهر فعالی هستیم دکتر؟

این یکی خوب میشه، بعدش اون یکی ناکار میشه

و میفته رو تخت.

_بهت اظهار کردم که وقتی زن ارسلان بشی کلی ماجرای

اکشن و ترسناک تجربه میکنی!

یاسمین خندید و شایان ادامه داد:

_الان حالت خوبه؟ توانایی داری وقتی برگشتی

عمارت و بذاری رو سرت؟

_مضطرب اون نباش دکتر. به محض اینکه بلند شم

مجدداً شروع میکنم به شیطنت و سلیطه بازی…

ارسلان ابرویی بالا انداخت و نشنید شایان به

دخترک چه اضافه کرد. زل زده بود به نیمرخش و دلش

نمی وارد شد قلب بکند از چهره رنجور و رنگ پریده ی

او…

_راستی شایان خان، متین اونجاست؟ چند روزگاره

هیچ خبری از اون و آسو ندارم.

_متین یه پاش اینجاست یه پاش عمارت… از حال

آسو خبر ندارم ولی خب متین فعلا از ترس رو پا

بند نیست. خودت که در جریانی! اینا دارن

خودشون و ولیده میکنن واسه برگشتن شما…

یاسمین سرفه ای کوتاه کرد: چطور؟

_چراکه ارسلان خان قراره خشتکشونو بکشه

سرشون.

یاسمین محکم لب گزید و شایان رو به ارقلبان

چیزی گفت و دخترک آوای او را ناواضح متوجه شد.

یاسمین با استرس نفسش را بیرون فرستاد و

مجدداً آوای شایان را متوجه شد؛

_حسابی مراقب خودت باش دختر… این چند

روزم سعی کن آتیش سریع ارسلان و اروم کنی که

وقتی برگشتین با متوجه شدن وضع اینجا سکته نکنه.

_منتظر فرش قرمز واسه برگشتنمون هستما دکتر.

یادتون نره…

شایان قد بلند ریز خندید و یاسمین تماس را قطع کرد.

ارسلان موبایل را ازش گراهی شد…

_چی میاضافه کرد این پیرمرد خرفت که انقدر

میلبخند زدی؟

یاسمین با خنده شانه بالا انداخت؛

_فقط سر به سرم گذاشت. بعدشم اظهار کرد متین یکم

درگیره مسائل آسو و اینا شده…

ارسلان آهانی اظهار کرد و دخترک سر به کتفش

چسباند؛

_بالاخره میخوای با آسو چیکار کنی ارسلان؟

اظهار کردی متین مقصر اصلی و پیدا کرده.

_تصمیمی براش ندارم.

_چطور؟

_یعنی بنظرم موندنش تو عمارت درست نیست.

حتی اگه مقصر نباشه، خیلی چیزا راجب ما

میدونه و وجودش برامون خطرناکه.

#پارت_763

یاسمین با تعجب نگاهش کرد؛

_خب این یعنی چی ارسلان؟ هم وجودش

خطرناکه و هم نباید تو عمارت بمونه؟

با نگاه معنی دار او پلک هایش پرید و تکانی

خورد که درد پیچید توی تنش…

با جمع شدن صورتش ارسلان دستش را گحرکت کرد؛

_نمیتونی اروم بگیری؟ همش باید کار دست

خودت بدی؟

صدای دخترک میلرزید؛ تو رو خدا ارسلان، نگو

که میخوای یه بلایی سرش بیاری.

ارسلان با مکث نگاهش ازش گراهی شد که یاسمین به

کف دستش چنگ زد؛

_یه دختر بی پناه هیچ گناهی نداره که بخواد تاوان

سهل انگاری آدمای تو رو پس بده.

_دهن آدمامو بخاطر سهل انگاریشون سرویس

میکنم ولی تو پیشنهاد بهتری برای اون دختر

داری؟ چیکار کنم که نه لومون بده و نه خطری

برامون داشته باشه؟

_ارسلان؟

_تو باید بخوابی یاسمین. بیان کردن این حرفا فایده ایی

نداره… من باید خودم با اون دختر حرف بزنم و

بعدش تصمیم بگیرم.

بعد هم از کنار او بلند شد و پتو را روی تنش

مرتب کرد!

_فعلا یکم بخواب میگم برات جوجه کباب بگیرن.

یاسمین در خاموشی و خودخوری فقط نگاهش کرد

که او نفس عمیق و کلافه ای کشید!

_فعلا بهش فکر نکن یاس. الان خودت کم مشکل

نداری!

_آسو دوست منه. نمیتونم تصور کنم بلایی سرش

بیاد… حتی نمیخوام بهش فکر کنم که تو با دستای

خودت یه بلایی سرش بدی. اونم وقتی تقصیری

نداره و بی گناهه… چرا باید مجازات بشه؟

ارسلان خم شد و پتو را روی تنش مرتب کرد.

یاسمین افتاده بود روی دنده ی لج همیشگی اش…

_فعلا بهش فکر نکن و استراحت کن.

یاسمین سرش را بالا انداخت؛ باید بهم قول بدی که

کاریش نداشته باشی ارسلان.

زیر پلک های او چین افتاد؛ باز شروع کردی

یاسمین؟

_باید بخاطر منم که شده قول بدی بلایی سرش

نیاری… بخاطر من!

ارسلان کم آورد. صورتش باز شد و دخترک

مستقیم زل زد توی دیدههایش…

_بگو ارسلان. مکث نکن! میتونی بخاطر من

ازش بگذری؟

_اگه مطمئن باشم که خطری برامون نداره، قول

میدم. در غیر اینصورت بخاطر جون خودت قولم

و میشکونم.

#پارت_764

انقدر کلافه بود و افسرده که روزگارها بی هدف

میجای گرفت یک گوشه و زل زد میزد به در و دیوار

عمارت سیاهی که از روز اول جز استرس برایش

هیچ چیز نداشت.

چند روز بود متین را ندیده و حتی جرات نمیکرد

از ماهرخ چیزی بپرسد. زن هم فقط به دیده یک

گناهکار نگاهش میکرد… انگار که از روزگار اول

به حس های بدش دامن بزند و تمام عاقبت چیده

شده در ذهنش مقابل دیدهانش به حقیقت بپیوندد.

خاموشی میکرد اما با هر نگاهش تا مغز و استخوان

دخترک میسوخت…

بالاخره از جلوی پنجره کنار حرکت کرد و پشت میز

نشست. یاد یاسمین افتاد که هر روزگار صبح با سر و

صوت وارد آشپزخونه میشد و ماهرخ از کف دستش

حرص میخورد و دخترک با لبخند برایش حاضر

جوابی میکرد.

بی‌قرارش بود! یاسمین تنها کسی بود که کمی درکش

میکرد! یاسمین تنها دوستش بود…

_سلام.

سرش با تعجب بالا رفت و نگاهش به دیدهان سرد

متین چسبید. شالش را روی سرش کشید و انگشت

هایش در هم گره شد. جواب سلامش را بروز داد

و نگاهش را داد به گل های رومیزی…

متین با مشاهده کردن چای ساز سمتش رفت و دو لیوان

چایی ریخت.

_چه خبر آسو خانم؟

لیوان را مقابلش گذاشت و خودش روی صنقلبی

دیگری نزدیکش قرار گرفت.

_روبمسیری؟

آسو پوزخند زد؛ بنظرت میشه تو این زندان

روبراه بود؟

متین ابرو بالا داد و تلخند زد. انگشتانش چسبید

دور لیوان چای و سری تکان داد.

_ایشالا بزودی آقا برمیگرده و تکلیفت مشخص

میشه.

به اطرافش اشاره کرد و ادامه داد؛

_از این زندان خلاص میشی و روبجاده میشی.

آسو شتاب‌زده شد؛ به من متلک ننداز اقا متین…

_متلک ننداختم، حرف خودتو بهت برگردوندم.

مگه نمیگی اینجا زندانه؟ مگه مثل اسپند رو آتیش

منتظر نیستی تا برگردی شهر و دیار خودت؟

از تعجب او استفاده کرد و صدایش را بالا برد؛

_مگه چند بار با محافظا دعوا نکردی و باغ

نذاشتی رو سرت تا بری بیرون؟ الان دردت چیه؟

_دردم اینکه چند روزگاره شماها سرکارم گذاشتین.

مگه ارسلان خان تون قرار نبود سه روز پیش

برگرده؟ چیشد یهـ…

#پارت_765

_یاسمین چاقو خورده بردنش بیمارستان.

جمله اش آنقدر ضربتی بود که آسو لال شد. نگاه

ماتش ماند به چهره خسته و کلافه او و رنگ از

رخش پرید! متین عصبی پشت گردنش را فشرد.

_یاسمین حالش خوب نیست، تازه امروزگار

مرخصش کردن. یکم بهتر شه برمیگردن!

آسو هنوز توی شوک بود؛ یاسمین؟

_اره یاسمین. با اون که دشمنی نداری؟

_چاقو خورده؟

متین کلافه نگاهش کرد. آسو سرش را عقب کشید

و دلواپسی تمام آن کینه را از چشمانش ربود.

_چرا؟

متین نفس عمیقی کشید و ماجرا را خلاصه برایش

تعریف کرد. آسو دست روی گونه اش کشید.

باورش نمیشد این همه اتفاق افتاده باشد.

_بازم دلواپس نباش، دو روزگار دندون رو جیگر بذار

اقا میاد و…

_آقات مگه به من رحم میکنه؟

قلب متین ریخت. ارسلان رحم نمیکرد… ارسلان

به خودش هم رحم نمیکرد چه برسد به دخترک

که هفت پشت غریبه بود.

_ارسلان خان تمام مدت با شک و تردید بهم نگاه

میکرد. مشخص بود بزور وجودم و تحمل میکنه!

چرا باید بهم رحم کنه؟ چرا در ذهنش گذراندی به سادگی

از موضوع میگذره؟

متین با درد نگاهش کرد و سرش را جلو برد؛

_چقدر به من اعتماد داری؟

آسو با تعجب سرش را چرخاند؛ الان چه ربطی

داشت؟

_ارسلان خان که برگرده قراره کنفیکون بشه.

شاید منم مجبور شم جمع کنم برم… یعنی اگه رحم

کنه و جونمو نگیره قطعا از این شهر بیرونم

میکنه. بعدش…

_چی میگی؟ نکنه میخوای…

خودش از ادامه ی جمله اش هراسید. متین دیوانه

شده بود؟

_فکر کنم از مضطربی یاسمین عقلت و از کف دست

دادی اقا متین. داری هذیون میگی!

لبخند تلخ او همان شوک دومی بود که بهش وارد

شد.

_میدونی شاید اقا هیچ وقت ولت نکنه؟!

آسو با ناباوری نگاهش کرد و او با خبر از عاقبت

فکر وحشتناکش ادامه داد؛

_همه چی با برگشتن اقا مشخص شه و اون موقع

بهت میگم چه فکری تو سرمه. بعدش دیگه حق

انتخاب با خودته که بهم اعتماد کنی یا نه.

#پارت_766

درد داشت. خیلی عمیق تر از درد های که تجربه

کرده بود… زخم پهلوی شکافته شده اش یک

طرف و یادآوری آن روز منحوس توی کلبه طرف

دیگر، داشت پدر دلش را درمیآورد. کینه افشین

یک روزگاری، یک جایی جوری چنگ میزد به

حیات اش که پشیمانش کند از زنده ماندن… کینه

و نفرت افشین بالاخره دمار از روزگار سیاهش

در می آورد!

نه کابوس هایش تمامی داشت، نه اضطرابش برای

ادامه دادن! خوشی بهش نیامده بود. تا می وارد شد طعم

خوش محبت را بچشد جهان آوار میشد روی سرش!

با سنگینی نور پشت پلک هایش، سرش را چرخاند

و کف دست دراز کرد تا کف دست ارسلان را بگیرد که

جز لمس پارچه روتختی چیزی عایدش نشد.

نگاه باز کرد و با مشاهده کردن جای خالی اش آه از

نهادش بروارد شد. بزور چرخید روی پهلوی سالمش و

فشاری به زخمش رسید که باعث شد اشک به

چشمانش نیش بزند.

روتختی را کنار زد و به سختی بلند شد. ساعت

یازده صبح بود و بعید نبود ارسلان مشغول درست

کردن غذا باشد…

دستش را به دیوار بند کرد و با قدم های آهسته

خودش را به در رساند، دستگیره را که کشید،

محمد مثل جن مقابلش ظاهر شد.

_سلام!

یاسمین با تعجب به او و بعد مردی پشتش توقف کرده

بود نگاه کرد…

_اینجا چیکار میکنی؟

محمد انگشت اشاره اش را روی بینی اش گذاشت؛

_هیس، یکم یواش تر…

_چیشده؟ خب ارسلان کجاست؟ داری نگرانم

میکنی.

محمد به مرد پشت سرش اشاره زد که کمی دورتر

بایستد و بعد با مضطربی به وضعیت یاسمین نگاه

کرد که از شدت درد کمی خم شده بود.

_حالت خوبه؟

یاسمین داشت نگران میشد؛ ارسلان کجاست آقا

محمد؟

_پایینه، مهمون داره!

چشم های او جمع شد؛ چه مهمونی این موقع

صبح؟

_کاریه. داره یه معامله مهم انجام میده.

یاسمین تعجب کرد. درد بار دیگر توی جانش پیچید

و محمد مجبور شد زیر بازویش را بگیرد…

_چرا از جات قد بلند شدی؟

_من نمیتونم برم پایین؟

#پارت_767

محمد لبخند زد: به هیچ وجه.

یاسمین چپ چپ نگاهش کرد که او کف دست هایش را

بالا گحرکت کرد؛

_اقا بخاطر اینکه تنهات نذاره اظهار کرده مهموناش بیان

اینجا. از اینورم من مأمورم چهارچشمی مراقبت

باشم.

ته دل دخترک گرم شد. دلش گرم گرم بود! هوای

جنگل چشمهایش بهاری شده بود… روزگارهایش هم