یاسمین لیوان را پایین آورد و خواست جواب اسو را بدهد که در اصلی باز شد و نگاه همه مات ماند به متین و دختری که با دیده های بسته کنارش از حرکت ایستاده بود.
چایی پرید توی گلوی یاسمین و چنان به سرفه افتاد که ماهرخ بلافاصله از آشپزمنزل بیرون آمد ولی نشد چیزی بگوید. با حیرت سر جایش خشک شد…
متین با تاسف نگاهشان کرد: آروم باشید.
بعد از دیده بند مشکی رنگ را از چشمهای دخترک برداشت… صورت سفید دخترک با میت هیچ فرقی نمیکرد. لب هایش از شدت خشکی کویر بود و چشمهایش سرخ و پر آب!
_یا خدا…
ماهرخ بود که واکنش نشان داد و قدمی جلو راهی شد: این دختر کیه متین؟
_خواهر دانیار.
آسو و یاسمین هنوز توی بهت و شوک بودند که با جمله ی متین به خودشان رسیدند. یاسمین قد بلند شد و با احتیاط سمت دخترک قدم برداشت… بیشتر از ۱۸ سال نداشت! انقدر بی رنگ و کم جان بود که نزدیک بود در دم فرو بریزد. ناخودآگاه به کف دستش چشم دوخت… باند پیچیده دور کف دستش و خون پس زده کثیفش کرده بود!
نگاهش عصبی سمت متین حرکت کرد که او دست بالا گرفت.
_به من ربطی نداره! از شوهرت جواب پس بگیر.
بعد هم رو به مادرش اظهار کرد: مولین برای دنیا خانم غذا آماده میکنی؟ حالش زیاد خوب نیست.
ماهرخ با مکث از بهت دررسید و به خودش جنبید. متین که از ساختمان بیرون راهی شد، یاسمین بهسرعت دنبالش قدم برداشت!
_صبر کن ببینم…
_همینجوری نیا بیرون، اقا رو سرت خراب میشه.
یاسمین آرنجش را گرفت: صبر کن ببینم… دختره رو اوردی تو خونه یهو میذاری میری؟ چیکارش کنیم ما؟
متین کلافه بود: بهش غذا بمتوجه شد، یکم ارومش کنید. دکتر شایان بیاد ببینه چیزیش نباشه یوقت…
یاسمین تعجب کرد: اینارو ارسلان بیان کرده؟
_معلومه. ما بدون اجازه ارسلان خان میاریمش خونه؟
_وا خب یعنی صلح کردن؟ قراره تحویلش بدین؟
_اره صلح کردن اما این دختر اول باید شامگاهیه آدمیزاد بشه بعد دانیار بیاد دنبالش.
یاسمین نفس عمیقی کشید و دست به کمرش گرفت.
متین باز هم بهش تشر زد: برو تو… اقا از دوربین میبینتت دختر!
یاسمین با حرص لب کج کرد و داخل راهی شد. دخترک هنوز همان گوشه ی در ایستاده و نفس هم نمیکشید.
یاسمین دست روی بازویش گذاشت که او به وضوح لرزید… با وحشت عقب راهی شد و چسبید به دیوار.
_نترس. بخدا کاریت ندارم.
آسو هم کشیده شد و کنار یاسمین توقف کرد. جهان از ترس نگاهشان نمیکرد…
_ببین ما مثل اون هیولاها نیستیم. کاریت نداریم فقط میخوایم کمکت کنیم.
نگاه دخترک با تردید و کنجکاوی توی نگاه های مهربان و براق یاسمین چرخید. آسو هم لبخند زد و برایش سر تکان داد تا راه نفس او کمی باز شد.
_من… من نمیدونم چرا اینجام. من…
گلویش خشک بود و نمیتوانست زیاد حرف بزند. یاسمین لب گزید و با احتیاط دستش را گحرکت کرد…
_بیا بشین اول یه لیوان آب بخور. فعلا نمیخواد چیزی بگی!
جهان آرام دستش را پس کشید و روی مبلی که او اشاره زد، جای گرفت. آسو لیوانی آب برایش ریخت و جلویش گذاشت.
یاسمین کنارش نشست: بخور مسیر نفست باز شه.
دنیا بغض کرد. گلویش کویری داغ بود… مذاب داشت. نمیتوانست نفس بکشد.
لیوان را که تا ته سر کشید، بغضش هم شکست. ارام ارام اشک میریخت… یاسمین مانده بود برای قلبخوش کردنش چه بگوید! با احتیاط کف دست روی بازویش کشید! قلب به دریا زد و نفسش را با جمله اش بیرون فرستاد.
_گریه نکن…فردا داداشت میاد دنبالت.
نگاه های جهان گرد شد. اشک هایش بند رسید: واقعا؟
یاسمین لبخند کمرنگی زد: اره اینجا هم خونه ی ارسلان خانِ… بهت ناضافه کردن؟
جهان با تعجب به اطرافش خیره شد: ارسلان؟
بعد با ناباوری سمت یاسمین برگشت و پرسید: یعنی اون منو دزدیده؟
یاسمین سر تکان داد: از هیچی خبر نداشتی؟
_نه… یعنی من… وای!
انگار از خواب قد بلند شده و توی بیداری کابوس میمشاهده کرد.
_ارسلان خان چرا باید منو بدزده؟ اون که… اون که…
یاسمین پلکی زد و کف دستش را گحرکت کرد: بیخیال شو حالا. یکم آروم باش!
با متوجه شدن دست خونی اش به آسو اظهار کرد که اگر میشود وسایل پانسمان را برایش بیاورد. آسو سریع راهی شد و نگاه یاسمین با تاسف روی دستش چرخ خورد…
_این چه کار بود با خودت کردی دختر خوب؟
_جای من نبودی که بدونی ترس و وحشت یعنی چی؟
یاسمین تبسم تلخی زد. دیگر ناظهار کرد چند ماه قبل با گوشت و خون این حس را درک کردم یا حتی چند سال است که از همه چیز و همه کس میترسم!
_من اصن نفهمیدم چیشد. حرکت کرده بودم کلاس… یهو وسط خیابون حس کردم خوردم به یکی بعد دیدهام و باز کردم مشاهده کردم تو یه خرابه ام.
هممدت آسو هم برگشت و جعبه پانسمان را مقابلش گذاشت. یاسمین همانطور که به حرف هایش گوش میکرد، باند خونی را از دور کف دستش باز کرد…
_لابد با دو تا گولاخ؟ اره؟
دنیا بغض کرد: آره. بسیار حس بدی بود بخدا.
_درکت میکنم…
_از وقتی با داداش اومدم ایران همش تو استرس و ترس بودم. یه روزگار خوش نمشاهده کردم.
دل یاسمین داغ شد. او هم از وقتی برگشته بود فقط استرس و ترس تجربه کرده بود…
_نمیدونم داداش چرا یهو تصمیم گرفت بیایم ایران ولی اگه ببینمش التماسش میکنم که برگردیم.
یاسمین لبخند زد: برو اونجا با ارامش زیستن کن. جای هرکسی که شرایط تو رو داره خوش بگذرون.
جهان با تعجب نگاهش کرد و آسو خیره ماند به چهره ایی که جهان دنیا حسرت را فریاد میزد!
یاسمین به زخم کف دست او خیره شد:
_وای… این خیلی خونریزی داره دختر.
آسو جلو رفت و نگاه گرد کرد: با یه باند حل نمیشه!
_نمیبینی رنگ و روش و؟ چیزی نمونده پس بیفته. خدا کنه دکتر شایان زودتر برسه…
دنیا لب گزید و یاسمین چپ چپ نگاهش کرد:
_میدونی با این کارت چه بلایی سر داداشت آوردی؟ فردا بیاد دنبالت و حالت خوب نباشه که مجدداً جنگ میشه!
_مجبور شدم.
_چرا؟
_اونا عوضیا اذیتم میکردن.
بعد یقه ی لباسش را پایین آورد و گردنش را به او نشان داد. یاسمین با اخم و تعجب به خراش ها روی پوستش خیره شد.
_چیکارت کردن؟
جهان با بغض سرش را تکان داد. انگار حرف زدن راجب این موضوع ازارش میداد که بهسرعت دکمه های لباسش را بست.
یاسمین خم شد و به دیده های خیس او زل زد:
_بلایی که سرت نیاوردن؟
دنیا آهسته سر بالا انداخت: اون آقاهه که جلوی در بود رسید و اجازه نداد اتفاقی بیفته.
_متین؟
_نه اون یکی که پیراهن سفید تنش بود.
یاسمین نفسش را با درد بیرون فرستاد. منظور او محمد بود… خون روی کف دستش را پاک کرد و گاز را محکم روی زخمش فشرد:
_این باید بخیه بخوره. شایان خان میاد حلش میکنه.
بعد هم باند را محکم تر دور مچش پیچید و بلند شد.
_آسو جان تو مراقبش هستی من یه سر برم پیش ارسلان؟
دخترک تبسم: اره خیالت راحت.
_غذاشم بخوره ها…
جهان زیر لب فقط توانست تشکر کند. یاسمین که شتابزده از پله ها بالا حرکت کرد با کنجکاوی دنبالش کرد و بیاراده زیر لب زمزمه کرد…
_یعنی خواهرشه؟
حواسش به آسو نبود اما او صوتیش را شنید.
_زنشه!
سر جهان با بهت و حیرت چرخید سمت او و دیده هایش توی حدقه گرد شد. زبانش بند وارد شد. آسو لبخند زد…
_چیه؟
_واقعا میگی؟
_اره واقعا میگم. یاسمین زن ارسلان خان.
جهان با تعجب تبسم زد: نمیدونستم ازدواج کرده.
_تازه ازدواج کردن. تو ارسلان خان و میشناختی؟
دخترک تند شتابزده سر تکان داد: اره یه مدت با داداشم بسیار رفیق بودن. من یکی دوبار مشاهده کرده بودمش فقط!
آسو آهانی اضافه کرد و دنیا لب برچید: بهش نمیومد اهل ازدواج باشه.
آسو لبخند زد… جهان انگار توی هپروت بود:
_نمیدونم چرا رابطه اش با داداشم بهم ریخت اما نمیفهمم چرا باید من بدبخت و بدزده.
آسو دست روی کف دست سالمش گذاشت: بهش فکر نکن.
جهان دست به صورتش کشید و نفسش را بیرون فرستاد. ماهرخ با سینی بزرگی از آشپزخونه بیرون رسید. بوی غذا اشتهای دخترک را تحریک کرد… با خجالت سر پایین انداخت!
ماهرخ سینی را مقابلش گذاشت و کنار آسو جای گرفت:
_بخور دخترم. نوش جان…
جهان خجالت زده تبسم زد: ممنون.
”””’””””””””””””””
آوای ارسلان بالا رفت: یکم بهت رو دادم داری رو سرم سوار میشی یاسمین.
یاسمین کم نیاورد: اولا که سر من داد نزن. دوما که من خودم ذاتا پروام نیازی نیست تو کاری کنی. سوما که…
_سوما که و زهرمار. برو بیرون ببینم… تقی به توقی میخوره با توپ پر میاد تو اتاق من.
_اینجا اتاق منم هست.
ارسلان عصبی شد. کف دست مشت کرد و هر چقدر تلاش کرد پاهایش را تکان دهد نتوانست… همین کفری ترش کرد.
_برو بیرون یاسمین. ببین اعصابم بهشدت خرده امروزگار!
_هر چی میشه همین و میگی. دو دقیقه به حرف من گردن شکسته گوش نمیکنی فقط میخوای بیرونم کنی که خفه شم.
ارسلان کلافه شد: گوشم پره از حرفات.
یاسمین سر تکان داد: یه گوشت دره یکی دروازه. بهت میگم آدمات داشتن سر دختره یه بلایی میاوردن ککتم نمیگزه.
ارسلان چشم بست و سرش را چرخاند. یاسمین با حرص پاهایش را به زمین کوبید…
_منو نگاه کن ارسلان.
_الان که سالمه. الان که خوبه… برم نازش بدم؟
_نه درد من اینه که چرا نمیگی اون دو نفر و ادب کنن؟ انقدر این دختر برات بی اهمیته؟
بعد هم پوزخندی زد و خودش ادامه ی حرفش را اضافه کرد: البته چرا مهم باشه. سر منم خودت همین بلاهارو آوردی و الانم جلوت وایستادم. عادتته!
خودش هم نفهمید چه اظهار کرد اما نگاه های ارسلان طوری سرخ شد و خون افتاد که در لحظه مثل سگ از حرفش پشیمان شد. شانس آورد که پاهای او یاری اش نمیکرد وگرنه قطعا یک بلایی سرش میداد.
ارسلان از شدت عصبیت نفس نفس میزد که یاسمین با قدم های سریع سمت در حرکت کرد. ارسلان اسمش را با حرص صوت زد ولی کف دستش به او نرسید. دخترک تند بیرون راهی شد تا جلوی هر بحث دیگری را بگیرد.
_ای خدا… بمیری با این حرف زدنت یاسمین.
از پله ها که پایین رفت، شایان را دید که کنار متین توقف کرده و با جهان حرف میزد. سریع خودش را بهش رساند و سلام گفت… شایان با متوجه شدنش تبسم زد:
_چطوری خانم پرستار؟
یاسمین لبخند کمرنگی زد. شایان با دقت دست دخترک را خیره شد:
_این خیلی عمیقه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن