با حس سنگینی چیزی روی کف دستش، پلک های کرختش را باز کرد. نور سفید توی دیدهش زد و درد عجیبی از همه طرف توی جانش بالا رفت. سرش را با زحمت تکان داد و نگاهش افتاد به سرم بالای سرش و مایعی که قطره قطره رگ هایش را تغذیه میکرد…
گیج بود! تمام بدنش زیر درد عجیبی داشت متلاشی میشد. نه میاطلاع داشت کجاست و نه قلبیل این حال عجیب را میدرک کرد.
_آخ…
کتف چپش به طرز عجیبی تیر میکشید. جای زخمی روی کمرش میسوخت و… یک لحظه با دیدن گرفتار بودن کف دستش توی کف دست ظریفی نفسش بند وارد شد. سرش را به زحمت چرخاند و دیده های بسته ی یاسمین آخرین تصورش بود!
چشم هایش گرد شد اما نتوانست تکان بخورد.
بزور لب هایش را تکان داد: یاسمین؟
آوایش به گوش خودش هم نرسید. کف دستش را تکانی داد و اینبار کشیدهتر صدایش زد که دخترک هفت متر از جا پرید.
_وای…
وحشت زده کشیده شد و به اطرافش چشم دوخت. اتاق خالی بود و…
_من اینجام.
سر دخترک چنان چرخید که صدای ترق تروق مهره های گردنش را متوجه شد.
_وای ارسلان؟ تویی؟
دیگر حالش را نمتوجه شد. با ذوق هجوم برد سمتش و بی توجه به وضعیت او سرش را در اغوش گرفت! درد تا مغز استخوان ارسلان را لرزاند. آخ قد بلندش هممدت شد با وای وحشت زده دخترک و کنار حرکت کردنش…
_خاک بر سرم.
ارسلان پلک هایش را محکم روی هم فشرده و فقط نفس میکشید. یاسمین با ترس و لرز جلو راهی شد و کف دستش را گحرکت کرد…
_خوبی ارسلان؟ خاک تو سرم، ببخشید! اصلا حواسم نبود بخدا.
هول کرد و مهلت نداد او چیزی بگوید: خوبی الان؟ درد نداری؟
ارسلان با مکث پلک باز کرد. با مشاهده کردن اشک توی نگاهان او، چهره اش جمع شد.
_چه خبر شده؟ من چرا اینجام؟
یاسمین با تعجب اشک هایش را پس زد:
_یادت نمیاد؟ تو با متین حرکت کرده بودین یه جایی بعد مثل اینکه تیر خوردی و…
یادش آمد. تازه مغزش به کار افتاد… چندین تن جنسی که بر باد راهی شد و دو گلوله ای که کتف و کمرش را نشانه رفت و نفهمید چطور در دم از پا انداختش.
_حالت خیلی بد بود ارسلان. دکتر اضافه کرد یه گلوله از کنار قلبت رد شده و اون یکی درست از کنار مهره های نخاعی ت…! میدونی چند ساعت زیر عمل بودی؟ داشتم سکته میکردم.
_چرا؟ میوحشت کردی بمیرم؟ راحت میشدی از دستم!
یاسمین دوباره بغض کرد: تو این موقعیتم بهم متلک میندازی؟
ارسلان تبسم کمرنگی زد. متوجه شدن او در این موقعیت شاید قشنگ ترین چیزی بود میتوانست تجربه کند.
باورش نمیشد که او اینطور بخاطر حال و روزگارش اشک میریزد. چهره اش خونسرد بود اما جایی میان سینه ی دردناکش پر شده بود از حسی عجیب و شیرین…
یاسمین بی تاب دستش را فشرد:
_الان حالت خوبه؟ درد نداری؟ وای برم بگم بهوش اومدی.
ارسلان کف دستش را کشید: کی تو رو آورد اینجا یاسمین؟
_منو؟ خب متین اومده بود عمارت مدارکتو برداره که من درک کردم اینجوری شده باهاش اومدم. انقدر دیر کرده بودین که نگران شدیم و…
ارسلان اجازه نداد جمله اش تمام شود:
_متین شکر خورد تو رو از عمارت بیروت آورد. کی بهتون همچنین اجازه ای داده؟
یاسمین با ترس و تعجب نگاهش کرد: ارسلان؟!
ارسلان واقعا عصبی بود: زهرمار… مگه خونه خاله ست که پاشدی اومدی؟ کجاست متین؟ صوتش کن بیاد ببینم…
یاسمین هول کرد: من اصرار کردم باهاش بیام. نگران بودم داشتم میمردم، بزور باهاش اومدم.
_تو غلط کردی.
دخترک یخ کرد و بغض پرید توی گلویش! کف دست و پایش سرد شده بود. باورش نمیشد او تا این حد حساسیت به خرج دهد. ارسلان از درد پلک جمع کرد و نگاه از دیدههای خیس او گرفت تا دلش نلرزد.
_برو متین و آوا کن بیاد!
یاسمین برخلاف همیشه و زبان درازی هایش، سکوت کرد و سمت در حرکت کرد. ارسلان حرص داشت و نمیخواست به آوای دلش بها دهد. تصور اینکه در این مدت اتفاقی برای او میفتاد یا دوباره افشین سراغش می آمد، دیوانه ترش کرد.
یاسمین که از اتاق بیرون حرکت کرد، نفسش را عمیق بیرون فرستاد و باز درد بدی تیره ی کمرش را لرزاند. به این زخم ها عادت داشت ولی این درد هیچ وقت عادی نمیشد.
با آوای در اتاق سر چرخاند ولی متوجه شدن شایان باعث شد دهانش را ببندد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن