رمان گرگها پارت ۳

تو قلبم گفتم چه درد بزرگی توی سینه ت داری کامیار کیان.. ولی من بیخیالت نمیشم.. من کمکت میکنم به حیات برگردی مرد

نباید تعلل میکردم و میراهی شدم و چند روزگار دیگه برمیگشتم.. باید شروع میکردم به کاری که توی ذهنم بود..
برگشتم توی بخش و دنبال آقای رجب پور گشتم.. یکی از بهیارها اتاقی رو نشونم داد و بیان کرد که اونجاست داره غذا میخوره..
رفتم اونجا و چند تقه به در باز زدم.. پیرمرد داشت غذا میخورد و با آوای در برگشت و نگاهم کرد.. لبخندی بهش زدم و بیان کردم
_سلام آقای رجب پور، خسته نباشین، بازم من مزاحم همیشگی
از جاش قد بلند شد و اظهار کرد
_سلام دخترم درمونده نباشی، چه مزاحمی بفرما تو
حرکت کردم و پیشش نشستم.. انقدر حرف داشتم باهاش که نمیشد سرپایی بگم..
_آقای رجب پور من بازم بخاطر آقای کیان اومدم اینجا.. اومدم از دکتر در موردش اطلاعات گحرکت کردم.. مجبور شدم بگم دوست خانوادگیشون هستم

با این حرفم حالت دیدهای پیرمرد عوض شد.. تو چشماش کمی تردید کمی ترس کمی سرزنش متوجه شدم.. اما با لحن محکمی ادامه دادم
_میدونم کارم درست نبوده مشهدی اما نیت من خیره.. میخوام کمکش کنم از اینجا بره و به زندگی عادی برگرده.. من به تو اعتماد کردم مشهدی چون اونروز متوجه شدم که آدم خوبی هستی
انگار خیالش راحت شد که با آرامش اظهار کرد
_کار خوبی میکنی دخترم اما دروغ چیز خوبی نیست کاش راستشو میاظهار کردی
_اگه راستشو میگفتم حتی یک کلمه هم راجع به کامیار بهم نمیبیان کرد
_چی بگم دخترم هر طور صلاح خودته
_مشهدی من ازت یه چیزی میخوام
_چی میخوای بابا، اگه از کف دستم بربیاد نه نمیگم
تکیه دادم به صندلی و اظهار کردم
_برمیاد.. تو میتونی ولی من نمیتونم.. میخوام که آدرس خونه کامیارو از پرونده ش بخونی و به من بگی
نگاهاش بازم اونطوری شد و احتمالا با خودش فکر کرد این دیگه کیه..
_اینکارو نمیتونم بکنم دخترم، خودت از دکترش بخواه
_من گفتم دوستشونم پس نمیتونم آدرسو از دکتر بگیرم
ساکت موند و حرکت کرد تو فکر.. یه مبلغی پول از تو کیفم درآوردم و گراهی شدم طرفش، اضافه کردم
_خواهش میکنم مشهدی.. بخاطر کمک به یه آدم اینکارو بکن

۹)
قسم میخورم قصد بدی ندارم و فقط میخوام کمکش کنم
پولو که تو کف دستم بود پس زد و گفت
_پس اونو بزار تو کیفت.. بخاطر کمک به کامیار این کارو برات میکنم و امیدوارم بتونی خوبش کنی، اون پسر به‌شدت درد میکشه، همش میگه گرگا از سرم بیرون نمیرن مشهدی

اینو که گفت چشمای خودش اشکی شد و قلب من خونین و مالین..
گرگها فقط زن و بچه شو ندریده بودن.. گرگها حرکت کرده بودن توی رگ و خونش و سالها بود که مغزشو میخوردن..
افسرده و ناراحت از حرف کامیار، مصمم تر از قبل از روی صندلی کشیده شدم و بیان کردم
_الان میتونی مشهدی؟
_آره، الان دکتر رفته برای ناهار، پرونده مریضاش تو اتاق خودشه، بشین میام
_من میرم تو حیاط بیا اونجا کف دستت درد نکنه
با حرکت سر باشه ای اضافه کرد و رفت..
به امید بار دیگر متوجه شدن کامیار حرکت کردم توی حیاط بیمارستان.. اما نبود، راهی شده بود..
رفتم و روی همون نیمکتی که روش قرار گرفته بود نشستم.. چرا این مرد انقدر روم تاثیر گذاشته بود که داشتم بخاطرش ماجراجویی میکردم..
اصلا اگه میرفتم خونش چی میمیل داشتم بگم به خانواده ش.. ولی مسیری بود که قدم گذاشته بودم توش و فکر اونجاهاشم شب توی رختخوابم میکردم..
چند دقیقه بعد آقای رجب پور که دیگه باهاش رفیق شده بودیم و بهش مثل کامیار مشهدی میبیان کردم پیداش شد..
کاغذی رو که تو دستش بود یواشکی داد بهم و بیان کرد
_تا حالا همچین کاری نکرده بودم
بهش لبخند زدم و اظهار کردم
_ثواب کردی مشهدی مطمئن باش
همینطور داشتیم حرف میزدیم که یهو از داخل ساختمون آوای هیاهو و داد و بیداد اومد.. مشهدی هول شد و اضافه کرد
_بازم یه کاری کردن یا ولیم مدت
و دوید داخل.. منم دنبالش حرکت کردم تو که مشاهده کردم یه دکتر جوون با سر و صورت و روپوش غرق خون بین پرستارهای مرد و زن ایستاده و دارن سعی میکنن که آرومش کنن و بهش آب قند میدن..
هیچ فکری در مورد اینکه چرا اینطوری شده نداشتم، بیچاره رنگ به رو نداشت و دست و پاهاش میلرزید..
از یه بهیار مرد که سراسیمه از کنارم رد میشد سؤال کردم
_چی شده؟
_دیوونه ها زدنش

لرز افتاد تو وجودم با تجسم اتفاقی که برای اون دکتر بیچاره افتاده بود.. حتما بیمارانی که تو بخش پشت نرده ها بودن و اجازه اومدن به سالن رو نداشتن این بلا رو سرش آورده بودن..
چقدر کار روانشناس ها و روانپزشک ها سخت بود که با آدمایی سر و کار داشتن که از نظر اعصاب و روان مشکل دارن..
یاد کامیار افتادم و یادم اومد که باید سریعتر اونو از این فضا خارج کنم..

بعد از خوردن قیمه بادمجون خوشمزه ای که مادرم برای خوشحال کردن من پخته بود، خزیدم تو اتاقم و کاغذی که آدرس خونه کامیار توش نوشته شده بود رو گراهی شدم تو کف دستام..
خونشون بالای شهر بود و اون منطقه رو خوب میشناختم، فردا بعد از پایان کلاس حتما میراهی شدم..

سر درس جامعه شناسی حتی یک کلمه هم ندرک کردم استاد چی گفت و فقط تو ذهنم حلاجی میکردم که به خانواده ش چی باید بگم..
وقتی آقای محسنی اضافه کرد خسته نباشید بفرمایید مثل فنر از روی صنقلبی جستم.. سوار ماشین شدم و نفسی کشیدم بیان کردم خدایا کمکم کن..
چطوری روندم و رسیدم به آدرسی که مشهدی داده بود، ندرک کردم اما وقتی به خودم اومدم که مقابل یه ساختمون دو طبقه با نمای سنگ کرم رنگ توقف کرده بودم..
اینجا خونه کامیار کیان بود.. خونه ای به این قشنگی داشت و گوشه تیمارستان خودشو حبس کرده بود..
با استرس زنگ زدم.. کمی طول کشید تا یه خانمی گفت
_بله
_سلام، من با خانم کیان کار داشتم
_شما؟
_من.. من میخوام راجع به پسرشون آقا کامیار باهاشون صحبت کنم
_کمی منتظر باشین به خانم بگم
یکم بعد در تقی صوت کرد و باز شد و من قدم گذاشتم به حیاط باصفا و سرسبزی که سبکش قدیمی بود و وسطش یه حوض بزرگ زیبا بود که وسطش یه مجسمه بزرگ از هیکل ونوس الهه جذابیی بود و از کف دستاش آب مثل آبشار میریخت پایین.. همه جای حیاط پر از گل رز و درختای میوه قدیمی بزرگ بود و آدم حظ میکرد..
با صوتی همون خانم به خودم اومدم و حرکت کردم سمت در داخلی ساختمون..
_بفرمایید
یه خانم تقریبا ۵۰ ساله بود که نفهمیدم کیه.. تشکری کردم و رفتم داخل..
یه هال نسبتا بزرگ بود که مثل همه خونه های قدیمی انقدر وسایل و اشیا توش بود که جا برای رد شدن نبود.. رنگ حاکم به فضای خونه تنالیته سبز داشت و آرامش میداد به آدم..
کامیار تو با وجود این خونه آروم و دنج آخه اونجا چیکار میکنی..
توجهم به زنی جلب شد که روی یه مبل تک نفره راحتی سبز لجنی قرار گرفته بود و رو به من اضافه کرد
_بفرمایید دخترم به‌شدت خوش اومدی
صداش گرم و مهربون بود و همون لحظه اول استرسمو گرفت..
حرکت کردم سمتش.. یه خانم مسن سفید موی ریزه میزه بود.. پس نگار خاتون این بود.. چقدر دلبسته شدنی بود از نگاهاش محبت و انرژی مثبت میبارید..
فکر کردم که این زن کوچولو چطور کامیارو زاییده بود و از فکر خودم خنده م گحرکت کرد.. حتما کامیار به باباش رفته بود با اون قد و بالای سرو..
جای گرفتم روی مبل روبه روییش..
_سلام خانم کیان، میبخشید که مزاحمتون شدم
_مراحمی دخترم این چه حرفیه، گوش دادم بخاطر کامیار اومدی هیجانزده شدم

۱۰)

_شما کامیارو از کجا میشناسی دخترم؟
_راستش من تو بیمارستان دیدمشون

با شنیدن اسم بیمارستان تو دیدهاش غم جای گرفت..
_بسیار خواهش کردم ازش که برگرده خونه اما نمیاد

پس قلبیل نیومدنش نخواستن خانواده ش نبود، خودش نمیتمایل داشته..
_منم از اینکه اونجا متوجه شدمشون تعجب کردم، آقای کیان بهیچوجه شامگاهیه بقیه بیمارهای اونجا نبود و من در موردشون کنجکاو شدم
مادرش که تو فکر فرو حرکت کرده بود آهی کشید و کف دستی به دیدهایی که پر از اشک شده بودن کشید و گفت
_نمیدونم دیگه چیکار باید بکنم

دیگه باید قصدمو بهش میاضافه کردم اما میوحشت کردم استقبال نکنه از پیشنهادم..
با من و من اظهار کردم
_راستش خانم کیان من بخاطر همین موضوع اومدم متوجه شدنتون، البته شاید تعجب کنین و فکر کنین یه غریبه چرا باید بخواد چنین کاری بکنه
با دقت به حرفام گوش میکرد.. ادامه دادم
_بنظرم من میتونم به آقای کیان کمک کنم.. فقط به تایید و کمک شما نیاز دارم

با ناباوری نگاهم میکرد.. اما تو نی نی نگاهاش برق مسروری رو هم میشد دید..
_منکه از خدامه دختر جون.. اما آخه تو چرا اینکارو میکنی، چرا خودتو تو زحمت میندازی
لابد تو قلبش میاظهار کرد در مقابل این کارت چه انتظاری از ما داری.. اگه میاظهار کردم هیچ انتظاری ندارم، تا چه حد میتونست قابل قبول باشه براش..
کمی روی مبل اومدم جلو و خم شدم سمت دستای سفید و پیرش..
زل زدم تو دیدهاش و گفتم
_خانم کیان میدونم عجیبه و شاید مردد هستین در قبول پیشنهادم اما من میخوام واقعیتو بگم بهتون

با تاییدی که از نگاهش گحرکت کردم ادامه دادم
_راستش من از لحظه ای که پسرتونو تو تیمارستان متوجه شدم دلخورم.. به‌شدت آزردهم که چنین آدمی همچو جاییه.. از اتفاقی که براشون افتاده خبر دارم و حق میدم بهشون، اگه من بودم به کل عقلمو از کف دست میدادم
با این حرفم زن بیچاره دستاشو به شقیقه هاش گذاشت و چشماشو روی هم فشرد.. معلوم بود که اونم مثل پسرش از یادآوری اون اتفاق زجر میکشه..

جلوتر رفتم و دستاشو تو کف دستام گحرکت کردم.. مهربون نگاهم کرد.. اضافه کردم
_اجازه میدین به پسرتون کمک کنم؟
_تو چشماش هاله اشک حلقه بست و گفت
_هم میخوای کمک کنی هم اجازه میگیری؟.. تو فرشته ای هستی که خدا در استجابت دعاهام برامون فرستاده؟

قلبم از لطافت روحش و مهر کلامش غرق ساکتش شد و گفتم
_من بهتون قول میدم آقا کامیارو بیارمش خونه
ذوق زده بیان کرد
_راست میگی مادر؟
_بله قول میدم، فقط به کمک شما نیاز دارم
_من هر کاری بگی میکنم دخترم، ولی مرغ کامیار یه پا داره میگه اونجا راحتترم
_منم از این تعجب میکنم که چطور ممکنه اونجا راحتتر باشه و چرا نباید بخواد که بیاد خونه
خانم پیر آهی کشید و اضافه کرد
_کف دست روی دلم نذار مادر.. بچه م طوری عذاب میکشه که اون تیمارستانو به خونه خودش ترجیح میده
اشکهاش دونه دونه از چشمای پیرش غلطید روی گونه هاش و ادامه داد
_میگه اونجا وقتی بهم فشار میاد و میخوام سرمو بکوبم به دیوار تا شاید گرگها از مغزم برن بیرون، انقدر دارو میزنن بهم که منگ و بیحس میشم و دیگه سرم از هر فکر زجرآوری خالی میشه

با این حرف انگار آتیش زدن به دلم..
پس به این دلیل مونده بود تو تیمارستان.. این مرد چقدر درد میکشید ای خدا..

_ببینید خانم کیان، من بخاطر کمک به پسرتون مجبور شدم به دکتر محمدی دروغ بگم که آشناتونم تا اینکه اطلاعات آقا کامیارو بهم بگه.. مجبور شدم یه پیرمرد خدمتکارو وادار کنم آدرس شما رو مخفیانه از پرونده برام برداره
با تعجب نگام کرد.. لابد فکر میکرد چه دختر سمجی.. درسته سمج بودم، تو مسائلی که نفع کسی که برام مهمه توش بود، سمج و قاطع بودم..
یا نباید کاری رو شروع کرد یا اگه شروع کردی باید سنگ تموم گذاشت و از دل و جون مایه گذاشت..

_اما به شما هرگز نمیخوام دروغ بگم چراکه میدونم شما بیشتر از من خوبی آقا کامیارو میخواید و به من کمک میکنید.. من ازتون میخوام که به دیدن پسرتون برید و بهش بگید که براش پرستار گراهی شدین و اون میتونه وقتی که حالش بد شد همون داروهای بیمارستانو بهش تزریق کنه و آرومش کنه

دیگه نگاهای پیرزن بیچاره گرد شده بود از تعجب..
_اون پرستار شمایی دخترم؟.. میخوای پرستار کامیار بشی؟
_بله اون پرستار منم
_واقعا پرستاری؟
_نه من دانشجوی جامعه شناسیم ولی به کاری که میخوام بکنم ایمان دارم.. شما هم به من اطمینان کنین
دیدهاش خندید.. به دلم برات شد که این زن مثل خودم پایهء هر نوع دیوونه بازیه و باهم میتونیم کامیارو به زیستن عادی برگردونیم..

_احساس میکنم خدا تو رو برای نجات کامیارم فرستاده دختر جون.. قلبم اینو گواهی میده
_خودمم چنین حسی دارم خانم کیان.. باور نمیکنید اما از دو سال پیش انگار یه نیرویی منو سمت اون تیمارستان میکشوند که خودمم تعجب میکردم از اشتیاقم برای متوجه شدن اون بیمارهای روانی.. ولی الان دیگه میدونم هدف چی بوده.. شاید یکی از ماموریتهای روح من از اومدن به این جهان، کمک به پسرتون بوده

۱۱)

تو فکر حرفی که زدم بودم که متوجه شدم مادر کامیار بسختی از جاش کشیده شد و اومد سمتم و بغلم کرد..
گریه میکرد و میلبخند زد.. زیباترین پارادوکس جهان بود این حالش..
_متشکرم دخترم.. واقعا ازت ممنونم
منم بغلش کردم و با تبسم بیان کردم
_هنوز که کاری نکردم اما امیدوارم بتونم.. بقول پسرتون من سیریشم اگه چیزیو بخوام انجام بدم میدم
زن بیچاره شرمنده شد و بیان کرد
_کامیار بهت گفته سیریش؟.. امان از کف دست این پسر.. قلبش نمیخواد هیچ کس نزدیکش بشه و تنهاییشو به هم بزنه.. به دل نگیر دختر جون از قصد اونطور اضافه کرده که بدت بیاد و ازش دور بشی
_میدونم خانم کیان، من ناراحت نیستم، آقا کامیار تو شرایط عادی نیست من به قلب نگحرکت کردم
_راستی اسمت چیه دختر زیبام؟ انقدر خوشحالم کردی که یادم راهی شد اسمتو بپرسم
_لیلی ام خانم کیان.. لیلی ستوده

_به به اسمتم مثل خودت قشنگست..
تو از لیلی نسب داری و من از جنس مجنونم
از این بهتر چه خواهی نسبت اجدادی ما را

با شعری که خوند بیشتر بهش علاقه مند شدم، آدمهایی که درد داشتن و تو کوره زیستن سوخته بودن، کلامشون شعر میشد..

به لبخندم تبسمی زد و آروم بیان کرد
_تو دوای درد پسر مجنون منی لیلی.. میدونم

از حرفی که زد معذب شدم و سرمو انداختم پایین.. قصد من از نزدیک شدن به کامیار، بهیچوجه محبت و عاشقی نبود.. درسته که جذب جذابیت و غرورش شده بودم ولی عشق ممکن نبود..
کامیار کیان در نظر من مرد زخمی و بیماری بود که من میخواستم زخماشو ببندم و کمکش کنم..
اون یه شیر زخمی بود که تو بلبشوی پر نیرنگ وقته، مغلوب گرگهای گرسنه شده بود..