رمان گرگها پارت ۴

درسته که جذب خواستنییت و غرورش شده بودم ولی عشق ممکن نبود..
کامیار کیان در نظر من مرد زخمی و بیماری بود که من میمیل داشتم زخماشو ببندم و کمکش کنم..
اون یه شیر زخمی بود که تو بلبشوی پر نیرنگ مدته، مغلوب گرگهای گرسنه شده بود..

اون خانمی که در رو باز کرده بود برامون قهوه و بیسکوئیت آورد و گذاشت روی میز مقابلمون.. ازش تشکر کردم و رو به خانم کیان بیان کردم
_بعنوان اولین قدم من ازتون میخوام که به پسرتون بگین من دانشجوی روانشناسی هستم و تمام کارهای پرستارای اون بیمارستانو هم بلدم.. میخوام که نترسه از خونه اومدن.. نترسه از حمله عصبی و مطمئن بشه که تو خونه هم کسی هست که بهش دارو تزریق کنه

عجب آدمی بودم.. نه دانشجوی روانشناسی بودم نه حتی بلد بودم یه آمپول بزنم.. اما ایمان بزرگترین محرک انسان بود برای رسیدن به چیزی که میتمایل داشت.. و من ایمان داشتم که میتونم..

_اما لیلی جان اگه کامیار دچار حمله عصبی شد و واقعا نیاز بود که دارو بهش تزریق بشه چیکار میخوای بکنی، بلدی؟
_بلد نیستم خانم کیان اما به موقعش یه کاری میکنیم.. مهم اینه که شما راضیش کنین بیاد خونه.. بقیه ش با من
_همین امروزگار میرم دیدنش.. ایندفعه کوتاه نمیام و بهش میگم که حالم بده و نمیخوام تو این خونه تنها بمیرم.. با اینکه منیره هست و همدم منه اما نبود کامیار هر روزگار عذابم میده
_پس همین امروز بریم من میبرمتون

طوری نگاهم کرد که فکر کردم میخواد منو فشار بده به قلبش.. جنس این خانم پیر از اون جنسای اعلا بود.. اصیل بود و قدر میدونست..

آروم اما محکم بیان کرد
_همین امروزگار میریم
_من یکساعت بعد کلاس دارم باید دانشگاه باشم اما بعدش اگه برای شما هم مقدور باشه میتونم بیام دنبالتون و بریم بیمارستان
_تو فقط ساعتشو بگو، من اون ساعت حی و حاضر دم در منتظرتم
با لبخند اظهار کردم
_دم در نباشین، من ساعت ۴ میام دنبالتون و خودم کمکتون میکنم

وقتی از در خونه کامیار رفتم بیرون نفس عمیقی کشیدم و با رضایت اکسیژنو فرستادم به ریه م.. موفق شده بودم.. اامان قدمم رو جای سفتی گذاشته بودم که زیر بنا و پی محکمی به نام عشق مادری داشت و زیر پام فرو نمیریخت و خالی نمیشد..

ساعت یکربع به ۴ بود که زنگ در خونه کامیارو زدم.. در باز شد و وقتی حرکت کردم داخل دیدم خانم کیان لباس پوشیده و هممسیر منیره پرستارش، کنار حوض جای گرفته..
کمکش کردم تا سوار ماشین بشه و از منیره خداحافظی کردم و راهی شدم جای گرفتم پشت فرمون..

وقتی استارت زدم و دنده رو گذاشتم روی یک، حرکتمون به سمت کامیار کیان آغاز شد..
هر چه بیشتر به بیمارستان نزدیک میشدم هیجانم بیشتر میشد.. مادرش هم مثل من بود.. یعنی موفق میشد؟.. کامیار قبول میکرد که برگرده به خونه؟..

نگهبان بیمارستان اجازه نمیداد با ماشین بریم داخل ولی وقتی خانم کیانو مشاهده کرد تبسم زد و اونم بهش گفت
_سلام آقای محبی خسته نباشی مادر
و نگهبان مانع اتوماتیکو بالا زد و بیان کرد
_بفرمایید خانم کیان

زن بیچاره در طول پنج سال انقدر اومده و حرکت کرده بود که همه میشناختنش..
آهی کشید و بیان کرد
_پاهام که توان ندارن اینهمه مسیرو پیاده برم، نگهبونا لطف دارن همواره اجازه میدن با ماشین برم داخل
_ امیدوارم بعد از این دیگه مجبور نشین بیایین اینجا
_منم امیدوارم لیلی.. منم امیدوارم

وقتی مادرش حرکت کرد توی اتاق دکتر محمدی، من توی سالن منتظر موندم و نرفتم تو.. نگاه گردوندم تا شاید کامیارو ببینم اما نبود..
کمی بعد مادرش از اتاق دکتر اومد بیرون و اضافه کرد
_بریم تو اتاقش دخترم
حرکت کردم بازوشو گراهی شدم و اونم با کمک عصایی که کف دستش بود قدم برداشت..

۱۲)
منم اتاقشو میشناختم.. مستقیم رفتیم اون سمت و مقابل در بسته اتاق ایستادیم، من چند تقه به در زدم و خانم کیان رفت تو.. بهش اضافه کرده بودم که من نمیام و خودش تنها با پسرش حرف بزنه..
وقتی اون رفت تو، دل تو دلم نبود.. یعنی چی میشد..
میمیل داشتم پرستار یه مردی باشم که در واقع نمیشناختمش.. اگه بهم صدمه میزد یا انحرافات اخلاقی داشت و بلایی سرم میاورد، با اون هیکلش مگه من میتونستم مانعش بشم..
با این افکار به خودم لرزیدم اما بعدش به خودم تشر زدم که فکر اینارو باید قبلا میکردی نه الان که یه مادر قلب شکسته رو امیدوار کردی..

کمی بعد صوتی کامیارو گوش دادم که ولومش بتدریج داشت بالا میرفت
_مادرِ من شما هیچوقت برای من حق انتخاب قائل نشدین.. نه برای ازدواجم نه برای تحصیلم، همیشگی شما برام انتخاب کردین و منم نخواستم قلبتونو بشکنم و بی احترامی کنم و اوکی دادم اما اینبار دیگه نه.. بزارین به حال خودم باشم اینجا راحتم

صوت قطع شد و چون صوتی خانم کیان آروم و ضعیف بود نمیشنیدم چی میگه..
به در نچسبیده بودم و گوش وایسادن یکی از پست ترین کارها بود به نظرم که گند میزد به شخصیت و روح آدم.. اما کامیار با اون صوتی بمش طوری بلند حرف میزد که ناگزیر میمتوجه شدم..

_شما انتخاب نکردین؟!! مولین تو رو خدا اینو نگو، از وقتی بچه بودم همش با خاله گفتین کامیار و مهتاب نشون کرده همن، همش به مهتاب گفتی عروسم، نه اون بیچاره خدابیامرز فهمید محبت چیه نه من جرات کردم به یه دختر دیگه قلب ببندم زیرا انگار وظیفه داشتم یه روز با دخترخاله م ازدواج کنم و کردم

از حرفایی که میشنیدم تعجب میکردم و قلبم برای کامیار سوخت.. مردی که سالها بود از درد مرگ زنی عذاب میکشید که حتی عاشقش هم نبوده.. اما خانم کیان که مادر مستبدی به نظر نمیومد چرا اینطوری شده بود..

خجالت میکشیدم که داشتم به حرفای کامیار گوش میدادم و اونم بدون اینکه بدونه من پشت درم داشت به نوعی رازهای زندگیشو فاش میکرد.. اما انقدر کنجکاوم کرده بود که بازم دوست داشتم بلند داد بزنه و من بشنوم حرفاشو..

_چی؟.. فکر میکردین مهتابو دوستش دارم؟.. یعنی از ۸ سالگی دوستش داشتم که شما از اونوقتا به اسم من کردینش؟.. بابا بیخیال مادر من.. شما حتی نذاشتین من گرافیک بخونم با اینکه میدونستین عاشق عکاسی ام.. گفتین پسر من باید دکتر بشه منم بدون هیچ مخالفتی تجربی خوندم.. هه.. چقدرم که دکتر شدم.. بین دیوونه ها آره دکترم، اینم از هیچی بهتره

صدای گریه متوجه شدم بنظرم.. خانم کیان داشت گریه میکرد.. این کامیار لعنتی چقدر سنگدل بود که همه رو میچزوند.. به من میگفت سیریش و مادرشو هم به گریه مینداخت..
دلم میل داشت در اتاقو باز کنم و برم یقه شو بگیرم.. از من بر میومد، خروس جنگی بودم و مرد و زن برام فرقی نداشت.. وقتی عصبی میشدم به عاقبت کار و به اینکه طرفم مرده و یه لقمه چپم میکنه فکر نمیکردم و دلم میمیل داشت با کله برم تو صورت کسی که خشمگینم کرده بود..
یه بارم مشت زدم تو صورت یه مردی که توی ترافیک بهم فحش داد و منم یهو زدم رو ترمز و پیاده شدم در ماشینشو باز کردم اظهار کردم بیا بیرون.. با خنده و مسخره پیاده شد و اضافه کرد جوووون.. منم یه مشت محکم کوبوندم تو صورتش.. شوکه شد و تا تمایل داشت کاری بکنه چند نفر اومدن و جدامون کردن..
الانم پتانسیلشو داشتم که یقه کامیار دو متری رو بچسبم..

_پرستار؟.. من پرستار میخوام چیکار مولین؟.. مگه بچه م؟

بعدش دیگه صدایی نیومد، احتمالا مادرش داشت سعی میکرد متقاعدش کنه..

۱۳)
کمی بعد در اتاق باز شد و خانم کیان گریان و پریشان اومد بیرون..
توی چهارچوب در وایساد و برگشت به پشت سرش و اضافه کرد
_من مریضم کامیار، اگه بدون تو، تو اون خونه یا یه گوشه بیمارستان تنهایی و با حسرتت بمیرم شیرمو حلالت نمیکنم.. دیگه خود دانی

و آرام و عصا زنان اومد سمت من.. خواستم برم جلو کمکش کنم که کامیار دنبالش از اتاق اومد بیرون.. اظهار کرد
_مولین…

و چشمش افتاد به من..
تا منو مشاهده کرد حالت دیدهاش عوض شد و رنگ برآشفتهت گرفت..

_تو اینجا چیکار میکنی؟.. گوش وایساده بودی؟
_نه
زبونم بند اومده بود که خانم کیان بهش توپید..
_کامیااار!!.. چه گوش وایسادنی، این چه طرز صحبته، این دخترم همون پرستاریه که بهت اظهار کردم

چشمای مشکی سردش قد توپ تنیس شد..
_چیییی؟.. این خانم پرستار منه؟.. این که چندوقته میاد و میره
_بله من اظهار کردم بیاد تو رو ببینه باهات آشنا بشه و با دکتر محمدی راجع به داروهات و وضعیتت صحبت کنه، توام که کف دستت درد نکنه بهش بیان کردی سیریش آبروی منو بردی

خانم کیان حمایتشو از من شروع کرده بود و این بهم قوت دل داد..
نگاهش کردم، دیدم که به حرف مادرش زیرزیرکی خندید.. خنده موذیانه.. لعنتی حسابشو به موقعش میرسیدم..
اامان بار بود خنده شو میمتوجه شدم.. من ریش کشیده دوست نداشتم اما این مرد گویا زیر اون ریش قد بلند سیاه صورت زیبای داشت که با یه خنده انقدر دلربایتش بیشتر شد..

_مولین داری دلخورم میکنی تموم کن این بازی پرستار و خونه و خاله بازیو

صدای به زمین کوبیدن عصای خانم کیان توی سالن طنین انداخت..
_من حرف آخرمو اضافه کردم!.. تا فردا بهت فرصت میدم.. فردا همین موقع میاییم دنبالت، یا با ما برمیگردی خونه یا فراموش میکنی که مادری داری
و دستشو دراز کرد طرف من و گفت
_بریم دخترم

یواشکی نگاهش کردم.. مادرشو نگاه میکرد و تو فکر فرو حرکت کرده بود.. انشاالله به امید خدا انگار دهنش بسته شده بود و ما موفق شده بودیم.. بز لجباز..

تموم شبو نتونسته بودم بخوابم.. هزار تا فکر تو سرم بود.. از طرفی امروزگار میمیل داشتم جریان پرستاری رو به مادرم و پدرم بگم و میدونستم که راضی کردنشون سخت خواهد بود ولی من از بچگی عاصی بودم و به‌شدت کارها کرده بودم که اونا مخالفش بودن ولی من حرفمو به کرسی نشونده بودم.. الانم میتونستم.. از طرفی هم نگران تصمیم کامیار بودم.. یعنی امروز با ما میومد؟..
روزگار تعطیل بود و کلاس هم نداشتم.. مصمم شدم بعد از صبحونه جریانو به مولین و بابا بگم..

مادرم سه تا استکان چای داغ رو گذاشت روی میز و مربای آلبالو رو که من به‌شدت دوست داشتم گذاشت نزدیک به من و اضافه کرد
_با کره بخور جون بگیری، هر روزگار داری آب میری
_آره بابا جون صبحونه رو باید کامل بخوری من که نمیتونم مربا بخورم تو به جای منم بخور
_بابا منکه دیگه با این حرف شما نمیتونم بخورم.. مامان چقدر بگم پیش بابا خوراکیای شیرین نیار.. بیچاره قلبش میخواد خوب
_نه بابا من دلم نمیخواد تو غمگین نشو دختر مهربونم.. اخرین بار که ناپرهیزی کردم و شیرینی خوردم حالم انقدر بد شد که توبه کردم دیگه اصلا قلبم نمیخواد

مامانم پیاله توت خشک که مخصوص چای بابام بود رو داد بهش و گفت
_قند طبیعی بخور غم نخور

بابام دو تا توت برداشت و گذاشت تو دهنش و به مادرم لبخندی زد و بیان کرد
_از کف دست شما زهرم عسل میشه خانوم چه برسه به توت

کیفشون کوک بود و وقت خوبی بود که حرفمو بزنم..