رمان گرگها پارت ۶۴

من و من کرد و من محکم و جدی گفتم که فقط میخوام راستشو بدونم..

_راستش کامیار بیماریهای روح و روان هیچوقت تضمین ندارن و نمیشه گفت که حتما کاملا درمان میشن.. بیماریهای جسمی رو که کاملا جلوی نگاهه و میشه هر عضو رو تشریح کرد، نمیشه بطور مطلق اضافه کرد درمان کلی میشه یا نه، چه برسه به روح و روان که انقدر پیچیده و ناشناخته ست که هنوز هم نقاط کور زیادی برای روانپزشکها و روانشناس ها داره.. نه نمیشه بیان کرد که تو حتما بعد از چند سال خوب میشی یا نه.. هر چیزی ممکنه

_ممکنه که خوب که نشم هیچ، حتی بیماریم عود هم بکنه؟

_بله متاسفانه امکان عود در بیماریهای روانی بسیار زیاده.. ممکنه سالها هیچ اتفاقی نیفته و فکر کنی که کاملا بهبود پیدا کردی، ولی ناگهان با یک عامل محرک، دچار حمله ی عصبی بشی و یا حتی حالت طوری بد بشه که دیگه از اون حالت خارج نشی

نا امید و خسته تکیه دادم به مبل و به زور نفسی کشیدم..
دیگه تموم بود.. دکتر محمدی سئوالمو با صراحت جواب داد و من فهمیدم که هیچ امیدی به وصال من و لیلی نیست..

از تیمارستان خارج شدم و دیوونه وار توی خیابونها رانندگی کردم..
وقتی به خودم اومدم که مشاهده کردم جلوی در خونه ی لیلی ام..
از اینکه ناخودآگاه رونده بودم و اومده بودم دم در خونه ی لیلی، کلافه شدم و خدا خدا کردم که یه وقت لیلی از راه نرسه و مچمو نگیره..

نگاهی به پنجره ای که اونشامگاه تا صبح پشتش نشسته و نگاهم کرده بود و فکر میکرد من نمیبینمش کردم.. اما اینبار دیگه پشت پنجره نبود..

شاید داشت برای مراسم بله برون آماده میشد..
قلبم گراهی شد و انگار یه کف دستی محکم قلبمو فشار داد..
لیلیِ من داشت عروس مرد دیگه ای میشد و من هیچ کاری نمیتونستم بکنم..

خودم خواسته بودم از بند من و بیماریم رها بشه و با کس دیگه ای خوشامگاهخت بشه..

آیا کسی تابحال با دست خودش برای خودش قبر کنده بود؟

من کندم.. قبری که خودمو توش زنده بگور کردم..
وقتی لیلی با بهرام عقد میکرد و زن بهرام میشد، من میمردم..
فعلا آخرین نفسامو میکشیدم و جونی داشتم ولی وقتی رسما زنش میشد دیگه از بین میرفتم..

به‌سرعت تا بیرون نیومده و منو ندیده از اونجا دور شدم..
قلبم برای دیدنش لک زده بود و میخواستم ببینمش.. اما اجازه ی متوجه شدنش از دور رو هم به خودم ندادم..

من باید عذاب میکشیدم به جرم جنون و به جرم زجر دادن لیلی..

لیلی

مادرم و مینو خونه رو برای شب آماده میکردن و من جای گرفته بودم روی مبل بابا و دنبال بوی آشنایی میگشتم که شاید بعد از اینهمه وقت روی مبلش باقی مونده باشه..

ولی نبود.. بدجور قلبم هواشو کرده بود و در اوج بدبختیم، بودنش رو میمیل داشتم..

رفتم و از کمدم گوشیشو برداشتم و شماره ی خودمو گرفتم..

اسم “بابا” روی صفحه ی گوشیم نقش بست..

با دیدن اسمش زدم زیر گریه.. هر وقت که دلتنگش میشدم از گوشیش به خودم زنگ میزدم تا فکر کنم خودش بهم زنگ زده..
ولی فقط در حد یک اسم “بابا” میموند و دریغ از صدای بابام که توی گوشیم بپیچه و بگه لیلیِ من.. دلدادگی بابا..

گوشیشو بوسیدم و گریه کردم.. گفتم کاش بودی.. اضافه کردم دارم از درد میمیرم.. حالم بده بابا.. بیا نزار من این کارو بکنم.. من بدون کامیار زنده نمیمونم بابا..

مولین و مینو به صوتی گریه م اومدن و مینو بغلم کرد و گفت
_چرا گریه میکنی ناسلامتی داری عروس میشیا

عروس گفتنش داغ قلبمو بدتر کرد و بغضمو بزرگتر..

چشمای مادرم هم پر از اشک شد و گفت
_تو که اینقدر آزردهی چرا اینکارو با خودت و اون بیچاره میکنی که میدونم الان بدتر از توئه

با خشمی که قاطی گریه م شد بیان کردم
_اگه بدتر از من بود میومد.. نمیزاشت ازدواج کنم.. کامیار کسیه که اگه میمیل داشت یه شهرو به آتیش میکشید و نمیزاشت اتفاقی برخلاف خواسته ش بیفته.. اما ساکت قرار گرفته و کاری نمیکنه.. پس میخواد که من زن بهرام بشم

مینو که قبلا بسیار سعی کرده بود منصرفم کنه اما درک کرده بود که از تصمیمم برنمیگردم و حرفاش آب در هاون کوبیدنه، دیگه حرفی نمیزد و بیان کرده بود که امیدواره با بهرام خوشامگاهخت بشم..

خوشامگاهختی با بهرام !!.. جوک سال بود.. مگه بجز کامیار میتونستم با کسی خوشامگاهخت باشم؟.. اصلا بعد از کامیار مگه میتونستم تبسم بزنم؟..

اگه کامیار قبل از عقد نمیومد و مانع ازدواجم با بهرام نمیشد، زندگی من تموم میشد و تبدیل میشدم به یک مرده ی متحرک..

شامگاه شد و مینو به زور لباس مناسبی به تنم کرد و مدادی توی دیدهم کشید..
موقع لباس پوشیدن نگاهم خورده بود به کت و شلوار صورتی ای که کامیار از آلمان برام آورده بود و در ذهنش گذرانده بودم که اگه امروزگار بله برون من و کامیار بود حتما اونو میپوشیدم..

ولی بعد از این هرگز اونو تنم نمیکردم و کف دست نخورده میزاشتمش پیش بقیه ی خاطرات کامیار..

با فکر اینکه کامیاری که نفسم بود و امیدم به فردای با اون بودن بود، الان داشت تبدیل میشد به یه عاشقی و حسرت ممنوع، که فقط باید توی قلبم و ذهنم مخفیش میکردم، قلبم به وجودم سنگینی کرد..

بیشتر از اومدن مهمونا و انجام مراسم بله برون، هیجان دیدن کامیارو داشتم..

از مشتاق دیداریش داشتم میمردم و دقیقه ها رو میشمردم که وقتش بشه و بیاد..
گفته بود میام و چشمای من به در دوخته شده بود..

عمو و زن عمو اومدن اما علیرضا نیومده بود.. بار آخری که مشاهده کرده بودمش بهم اضافه کرده بود که دارم اشتباه میکنم و کارمو تایید نمیکنه..
بیان کرده بود من بخاطر عاشقی تو و کامیار کنار کشیدم زیرا باورتون کردم و به عشق احترام قائلم..
اما اگه با همکلاسیت ازدواج کنی توی هیچ مراسمتون نمیام و نمیتونم تحمل کنم که ببینم داری خودتو شکنجه میدی..
و من عصبی و پرخاشگر اظهار کرده بودم که حیات خودمه و میخوام به آتیشش بکشم..
اونم بیان کرده بود بکش اما پشیمون میشی..

کمی بعد بهرام و خانواده ش که عمو و داییش هم همجادهشون بودن اومدن و بعد از اونا خانواده ی خاله ی بزرگم اومدن..

همه ی اونایی که قرار بود بیان اومدن بجز اونی که منتظرش بودم..

کامیار نیومد و هوش و حواس من موند پیشش که چرا گفت باشه ولی نیومد..
توی قلبم بهش فحش میدادم که منو انداخت وسط آتیش و خودش فرار کرد از لهیب آتش..

لعنتی.. باید میومد.. باید میدید که دارم زن بهرام میشم و مثل من زجر میکشید..

اما نیومد و من وقتی به خودم اومدم که دیدم بزرگترها مهریه ی منو هم تعیین کردن و من حتی ندرک کردم که مهریه م چیه..

چه ازدواجی بود!. عروسی که در حالت اغما بود و دامادی که غرق مسروری بود و مثل یه داماد حسابی به خودش رسیده بود و خوش تیپ کرده بود..

مینو میگفت بسیار خوشتیپه ولی من ذره ای جذبش نمیشدم..
بهرام برام هیچ فرقی با عموم یا عمو و دایی خودش و بقیه ی مردان حاضر توی جمع نداشت..

قلب من فقط برای کامیاری می تپید که نیومده بود..

یه گوشه بین خانمها روی مبل نشسته بودم و از اول شامگاه بجز سلام و احوالپرسی حرفی نزده بودم..
شایدم چیزی جویا شده بودن ازم اما متوجه نشده بودم..

با صدای مادر بهرام به خودم اومدم که گفت
_لیلی جان حداقل برای مدت عقد و عروسی خودت یه نظری بده

عقد و عروسی؟.. یعنی همه ی حرفا رو زده بودن و کار به اونجا کشیده بود؟.. پس این کامیار کجا بود؟!!!

مستاصل نگاهی به مادرم کردم اما اونم انقدر ازم قلبخور و عصبانی بود که نگاهشو ازم گرفت..

چرا مادرم طرف کامیاری بود که منو نمیل داشته بود و بهرام رو برای تمایل داشتگاریم فرستاده بود؟..

با یادآوری کاراش لجم و حرصم به حد اعلی رسید و رو به مادر بهرام اظهار کردم

_من عروسی نمیخوام.. فقط یه عقد خصوصی

دیدهای مادر و خواهرش و زنهایی که باهاشون اومده بودن و نمیدونستم کی ان گخوشحال شد از تعجب و متوجه دختری شدم که پوزخندی زد و خصمانه بهم نگاه کرد..

شاید اونم لیلیِ دیگه ای بود که کامیارشو از دست داده بود..
شاید اونم عاشق بهرام بود و مجبور شده بود شاهد ازدواج عشقش با دختر دیگه ای باشه..

با دلسوزی بهش چشم دوختم و چقدر باهاش احساس همدردی کردم..
خواستم بگم مردی که عاشقش بودم هم منو نخواسته و تو تنها نیستی..

خواهر بهرام که دو سالی از خودم بزرگتر بود گفت

_مگه میشه بدون عروسی؟.. ما آرزو داریم برای عروسی داداشم

من تو چه حالی بودم اونا تو چه فکرایی بودن.. به سریعی بیان کردم
_پدر من تازه فوت کرده.. من نمیتونم مجلس عروسی و مسروری به پا کنم

فوت بابا رو بهونه کردم و نتونستم بگم که من عزادار دوتا مرد هستم که یکیش پدرمه و یکیش محبت مردیه که جهانمه و جونم به جونش بسته ست..

نتونستم بگم من حتی لباس عروس هم نخواهم پوشید چون نمیتونم عروس کسی بجز کامیار بشم..

یکی از زنای فامیلشون با لبخند بیان کرد
_خب عزیزم اینکه حل شدنیه.. یه سال نامزد بمونین تا سال بابات هم بگذره بعد عروسی بگیرین.. عروسی آرزوی هر دختریه، بعدا خودت پشیمون میشی گلم

مادرم گفت
_اگه لیلی بخواد همین الانم میتونن عروسی بگیرن پدرش چنین عقایدی نداشت که بخاطر فوت کسی دو تا جوون معطل بشن و نتونن برن سر خونه حیاتشون

مادر بهرام با خوشحالی گفت
_ماشاالله به شما که اینقدر روشن فکرین و جوونا رو درک میکنین.. خدا آقای ستوده رو هم بیامرزه که چقدر فهمیده بودن

پدر بهرام اضافه کرد
_پس اول اجازه بدین تاریخ عقدو معین کنیم تا بچه ها بهم محرم بشن و بعد هر چقدر که خودشون خواستن نامزد بمونن

اینا میمیل داشتن عروسی رو ببندن به ریش من.. اما من مطلقا عروسی نمیتمایل داشتم..
با یه لباس ساده ی سفید و یه مراسم عقد همه چیو تموم میکردم..
اظهار کردم
_بهر حال من مراسم عروسی نمیخوام.. شرایط من اینه اگه آقا بهرام قبول نمیکنن کاری از دستم ساخته نیست

همه به لحن خشک و قیافه ی عبوسم با تعجب نگاه کردن و بهرام تند اظهار کرد
_شما هر طوری که بخوای من راضیم لیلی خانوم

و به مادرش که چپ چپ نگاش کرد چشم غره ای راهی شد..
مادرش با اخم و تخم رو کرد به ما و بیان کرد
_پسر بزرگم قرار بود برای عروسی بهرام بیاد.. پس باید بگیم زودتر بیاد برای عقد زیرا عروسی ای در کار نیست

بهرام اضافه کرد
_میگیم زودتر میاد.. ما هم داریم برای ارشد آماده میشیم و در واقع وقت زیادی نداریم که برای عروسی و این چیزا تلف کنیم

نگاهی به بهرام کردم که سعی داشت همه چیزو مطابق میل من پیش ببره و قلبم براش سوخت..
من داشتم به این پسری که سه سال بود قلب در گرو من داشت ظلم میکردم..
تصمیم گرفتم بهش بگم که هیچ حسی بهش ندارم و نباید از من انتظار داشته باشه مثل یه عروس باهاش حرکت کردار کنم..

قرار عقد رو برای پونزده روز دیگه معین کردن و من در کمال ناباوری فقط چشم دوختم و دم نزدم..
بعد از اتمام مراسم موقع خداحافظی به بهرام گفتم که اگه ممکنه بمونه و حرفایی دارم باهاش..

با شوق و ذوق گفت البته و به پدر و مادرش گفت که اونا برن و خودش بعدا میاد..
مامان، و مینو که چند روزگاری بود خونه ما بود و شوهرشو بیخیال شده بود، راهی شدن توی هال و من و بهرام توی پذیرایی قرار گرفتیم..

طوری نگام میکرد که انگار دلش میمیل داشت بغلم کنه و چقدر این نوع نگاه و بیقراری برام آشنا بود..
از جنس نگاههای من و کامیار بود که همیشگی عاشقانه و بیقرار به همدیگه نگاه میکردیم..

حتی تحمل نگاه هاش رو هم نداشتم.. من چطور میتمایل داشتم زن باشم برای این مرد؟..

سرمو انداختم پایین و اظهار کردم
_ببینین آقا بهرام….

حرفمو قطع کرد و اظهار کرد
_بنظرتون دیگه بهتر نیست همدیگه رو آقا و خانم خطاب نکنیم؟.. خواهش میکنم به من بگین بهرام و منم بتونم بهتون بگم لیلی

یاد روزگاری افتادم که کامیار برای اامان بار اسممو صوت کرده بود و بجای خانم پرستار بهم گفته بود لیلی.. و من به معراج رفته بودم از خوشی..

اما لیلی اضافه کردن بهرام سنگینی میکرد روی قلبم و اگه میتونستم میگفتم که هیچوقت صدام نزن.. اما نمیشد..

سرسری باشه ای اضافه کردم و ادامه دادم
_من باید قبل از عقد یه چیزایی رو در مورد خودم بهتون بگم که بعدا دچار عذاب وجدان نشم و شما هم حق اعتراض نداشته باشین که چرا بهتون نگفتم

سری خم کرد به معنای بفرمایید میشنوم، و من اضافه کردم
_ببینید واقعیتش اینه که همونطور که خودتونم میدونین من حسی به شما ندارم

نزاشت ادامه بدم و سریع اضافه کرد
_میدونم اما اشکالی نداره من بهتون قول میدم که اگه منو بشناسین و یکم با هم وقت بگذرونیم به من علاقمند میشین

چقدر مطمئن بود و نمیدونست که من دلی توی سینه م ندارم که بخوام یه روزگاری بدمش به اون..

اضافه کردم
_نمیدونم اتفاقی که شما میگین خواهد افتاد یا نه.. اما اونچیزی که الان هست رو موظفم بهتون بگم..
من هیچ علاقه و کششی نسبت به شما ندارم و در کل دختر سردی هستم.. باید بگم که از من انتظار نداشته باشین که مثل یه تازه عروس نرمال باهاتون راهی شدار کنم و اگه سردی متوجه شدین از من، نباید اعتراض کنین چون من همین اول راه بهتون گفتم

_قول میدم که شما هر چقدر زمان بخواین بهتون بدم و ازتون انتظار عاشقی و محبت نداشته باشم.. چراکه مطمئنم که بعد از مدت خیلی کمی ناخوداگاه رابطه ی دلنشینی بینمون ایجاد میشه

بهرام یکی از پسرای محبوب دانشگاه بود و دخترای زیادی بودن که بهش اظهار عاشقی و علاقه کرده بودن و همین باعث شده بود که اعتماد بنفس بالایی داشته باشه و مطمئن باشه که من بزودی عاشقش میشم..

_من رو قولتون حساب میکنم و امیدوارم حرفای امروزگار خودتون و منو فراموش نکنین

لبخندی زد و کمی بهم نزدیک شد و اضافه کرد
_شما بسپرین به من.. همینکه بله رو به من دادین دیگه تمومه و بقیه ش با من

نگاه سردی بهش کردم و در ذهنش گذراندم که آیا کامیار تو این پونزده روزگار کاری میکنه یا اینکه من بخاطر یه عصبیت و تصمیم از سر لجبازی، باید یه عمر با این آدم برم زیر یه سقف..