۲۰۹)
کامیار
لیلی که حرکت کرد دل دیوونه م خودشو کوبید به سینه م که دنبالش برم..
یه لحظه همه ی برنامه ها و تصمیمم یادم رفت و از حرکت کردنش عقلمو از کف دست دادم..
تند حرکت کردم تو خونه که سوئیچمو بردارم و دنبالش برم که آذر جلومو گراهی شد..
_وایسا.. بزار بره کامیار، مگه همینو نمیخواستی؟.. چند وقته بخاطر رفتنش داری خودتو اذیت میکنی، بالاخره رفت.. بزار بره دنبال زیستنش
زندگیش.. باید میزاشتم میحرکت کرد دنبال زیستن و خوشامگاهختیش..
وقتش بود که به بهرام زنگ بزنم و بگم لیلی تنهاست و بره و باهاش حرف بزنه..
گوشی رو برداشتم و شماره شو گحرکت کردم..
دو تا زنگ خورده بود که سریع قطع کردم.. نمیتونستم.. لعنتی.. نمیتونستم.. گوشی رو پرت کردم روی مبل و عصبی کف دست کشیدم لای موهام..
بیان کردم خدایا کمکم کن تا بتونم خودمو کنترل کنم..
نگران لیلی بودم و با اون حالی که حرکت کرده بود آروم و قرار نداشتم..
میدونستم که میره خونشون.. نمیتمایل داشتم شبو تنها بمونه..
رو به منیره که ناراحت قرار گرفته بود روی مبل و دستشو گذاشته بود روی پیشونیش، گفتم
_منیر پاشو لباس بپوش ببرمت پیش لیلی.. حالش بد بود نمیخوام تنها بمونه
_خاتون حالش خوب نیست، من باید پیشش باشم
_من پیش مامان هستم، مواظبشم، تو برو پیش لیلی
نگاهی بهم کرد و گفت
_یکی باید مواظب خود تو باشه.. رنگ و روت مشاهده کردنیه
کلافه کف دستی به سر و صورتم کشیدم و چند قدم راه حرکت کردم توی هال..
آذر گفت
_من حواسم به کامیار هست
نگاهی به آذر کردم و گفتم
_نمیخواد حواست به من باشه.. برو خونه ت آذر، دیگه کاری ندارم با تو
قلبخور نگام کرد و گفت
_خوب دوستتم میخوام تو این حالت پیشت باشم.. فقط بخاطر دلسرد کردن لیلی از خودت منو تو خونتون میمیل داشتی؟
عصبی نگاهش کردم و بلند اضافه کردم
_آذر رو مخم رژه نرو.. من اعصاب درستی ندارما.. وقتی میگم برو یعنی برو
با اخم بلند شد حرکت کرد لباساشو از جالباسی برداشت و از خونه رفت بیرون..
رو به منیره کردم و اظهار کردم
_نمیشه که من برم پیشش.. خوب تو یا مامان باید برین.. مولین که مریضه تو برو دیگه
_من نگران خاتون میشم.. خودت برو گندی که زدی رو درست کن
_کجا برم؟.. خودم کاری کردم که ازم بدش بیاد و بره.. پاشم برم خونه ش؟
_من که نمیفهمم داری چیکار میکنی کامیار.. ولی بجز خودت به مادرت و لیلی هم فکر کن.. الانم زنگ بزن زن عموش بره پیشش
منیر راست میبیان کرد.. باید به علیرضا زنگ میزدم و میاضافه کردم لیلی تو خونه تنهاست و برن پیشش..
به علیرضا زنگ زدم و بهش گفتم که لیلی رفته خونشون و نمیخوام شامگاه تنها بمونه..
اضافه کرد که میره دنبالش و میبرتش خونه ی خودشون..
از طرفی خیالم راحت شد که تنها نمیمونه و با اون حال بدش خودشو عذاب نمیده.. و از طرفی حالم گحرکت کرده شد که علیرضا میحرکت کرد دنبالش..
معلوم نبود با خودم چند چندم.. هم خودم به پسرعموش زنگ زده بودم، هم داشتم خودخوری میکردم از فکر باهم بودنشون..
اما دیگه باید عادت میکردم به این اوضاع.. لیلی دیگه مال من نبود و من تا آخر عمرم فقط باید با خاطره هاش سر میکردم..
خاطراتی که فقط مال من بود و دیگه هیچ کس اونارو نمیتونست ازم بگیره..
به علیرضا بیان کرده بودم هروقت که لیلی رو برد خونشون به من یه اس ام اس بزنه تا خیالم راحت بشه، ولی به لیلی نگه که مضطربشم..
ساعت ۱۰/۵ بود که بالاخره علیرضا اس داد که لیلی رو به زور برده خونشون..
حرکت کردم بالا توی اتاقم و دو تا از همون قرصای خواب آور خوردم و روی تخت دراز کشیدم..
منتظر بودم که تا ۵ دقیقه بیهوش بشم تا نتونم به هیچی فکر کنم..
عذاب میکشیدم و نمیتونستم تحمل کنم.. میخواستم خودمو بیحس و غیر هوشیار بکنم که قلبم از درد منفجر نشه و خودمم پا نشم و نرم دنبال لیلی..
باید بیهوش میفتادم روی تخت تا سرنوشت بدون مزاحمت من کار خودشو بکنه و لیلی رو خوشامگاهخت کنه..
لیلی
وسط خونه نشسته بودم و زار میزدم که در زدن.. تو حالی نبودم که درو باز کنم..
دیدهام از فرط گریه باز نمیشد و ظاهرم بسیار آشفته و پریشون بود..
دلم طوری خرد و خمیر شده بود و حالم بد بود که نای حرف زدن و یا سرپا شدن نداشتم..
در ذهنش گذراندم که شاید یکی از همسایه هان که موقع اومدن به خونه منو دیدن..
درو باز نکردم و همونطور مچاله شده نشستم.. اما اینبار هم گوشیم زنگ خورد و متوجه شدم که علیرضاست..
سعی کردم صدامو صاف کنم که نفهمه تو چه حالی ام و اضافه کردم
_سلام علی
_پشت درم لیلی.. باز کن درو
اوففف علیرضا بود.. از کجا درک کرده بود من برگشتم خونه؟.. دیگه مجبور بودم درو باز کنم..
بهسرعت آبی به صورتم زدم و چشمامو چند بار باز و بسته کردم تا شاید یکم باز بشه..
ولی تلاش بیهوده ای بود چراکه داغون بودم و هیچ طوری قیافه م درست نمیشد..
بیخیال شدم و درو باز کردم.. علیرضا با دیدنم هول شد و اضافه کرد
_لیلی.. چی شده؟.. این چه وضعیه؟
_هیچی.. شلوغ نکن چیزی نشده یکم قلبم گراهی شده بود ضجه زدم.. بیا تو
_یکم؟.. نگاهات محو شده.. دو تا حفره ی قرمز و ورم کرده میبینم تو صورتت.. به این میگی یکم ضجه زدم؟
_خب زیاد اشک ریختم.. حالا راضی شدی؟
_نخیر راضی نشدم.. چی شده که این شکلی شدی؟
_تو چرا اینجایی؟.. از کجا درک کردی اومدم خونه؟
_کامیار زنگ زد گفت راهی شدی خونه و نمیخواد که شامگاهو تنها بمونی.. سپرد بهت نگم که مضطربته.. منم که بیان کردم
با شنیدن اسم کامیار انگار یه چاقو فرو کردن توی قلبم..
آخ کامیار.. تو چه کردی با من..
پس همونطور که فکر میکردم هنوزم دوستم داشت که نگرانم بود و بیخیالم نشده بود..
اما با کاراش منو از بین برد.. مقاومتمو درهم شکست.. فکر میکردم هر کاری بکنه تحمل میکنم و جا نمیزنم.. اما خرد کردن غرورم تا اون حد، دیگه تحملش از توانم خارج بود..
نباید آذرو میبرد تاریکخونه.. جایی که فقط من متوجه شده بودم و برامون خاص بود.. پر از یاد بود..
و دادن اون لباس به آذر.. اون کارش دیگه آخرش بود.. تهش بود.. لباسی که اونقدر برام ارزش داشت و خوشحال بودم که برای من خریده بود و بسیار منتظر شده بودم که بهم بده و بگه تنها دختری که تو زندگیمه و براش لباس خریدم تویی..
خیلی رویابافی کرده بودم برای وقتی که زنش میشدم و اون لباسو جلوش میپوشیدم و براش قلببری میکردم..
اما لباس منو داده بود به آذر.. در حالیکه خوب میدونست ارزش معنوی اون لباس چقدر زیاده برام..
از قصد اون کارو کرده بود و منم دیگه بریده بودم..
_پاشو لباس بپوش بریم خونه ی ما
_چرا؟.. من تو خونه ی خودم راحتم
_من راحت نیستم.. پاشو ببینم.. توی جاده هم باید بگی چی شده و جریان چیه
_علی من حال ندارم.. حالم بده.. تو رو جدت بیخیال شو، اذیتم نکن
_اولا که کی متوجه شدی من بیخیال بشم؟.. دوما نمیشه با این حالت تنها بمونی و تا صبح خودتو زجرکش کنی.. سوما من به کامیارتون قول دادم ببرمت خونه ی خودمون
قلبم به درد اومد از کامیارتون گفتنش..
نگاهام پر از اشک شد و گفتم
_اون دیگه کامیار من نیست.. همه چی تموم شد.. منو نمیخواد
دیدهای علیرضا گرد شد و با تعجب اضافه کرد
_پس چرا به من زنگ زد و نگرانت بود؟.. باورم نمیشه تموم شده باشه
منم باورم نمیشد.. اون محبتی که فکر میکردم بهشدت خاص و بزرگه، تموم شده بود و کامیار با هزار روش مختلف حالیم کرده بود که دیگه منو نمیخواد..
با اینکه میدونستم بخاطر بیماریش از من دوری میکنه، اما بهشدت مقاومت کردم و ازش کف دست نکشیدم.. ولی انقدر عذابم داد که دیگه کم آوردم..
علیرضا ول نکرد و بیان کرد یا با من میای یا من همینجا میمونم و همسایه هاتونم منو موقع اومدن به خونتون مشاهده کردن و پشت سرت حرف درمیارن که شبونه پسر آورده خونه.. حالا خود دانی یا بیا بریم یا من بمونم..
مجبور شدم باهاش برم تا بیشتر مخمو تیلیت نکرده..
عمو و زن عمو از دیدن ظاهر پریشونم تعجب کردن ولی شایدم علیرضا اشاره ای بهشون کرد که هیچی نگفتن و به روشون نیاوردن..
اونشامگاه هر چی که اونا گفتن فقط تایید کردم و سر تکون دادم بدون اینکه بفهمم چی میگن..
حواسم پیش کامیار و درد قلبم بود..
تا صبح نخوابیدم و سرمو تو بالش فرو بردم و بیصدا ضجه زدم..
گریه ی من برای کامیار و عاشقی بی فرجاممون تموم شدنی نبود و میدونستم که تا آخر عمرم براش گریه میکنم..
صبح کلاس داشتم اما تو حالی نبودم که بتونم برم دانشگاه..
به عمو اینا اضافه کردم که کلاس دارم و برگشتم خونه..
میمیل داشتم تنها باشم و عزای قلبم و عشقمو بگیرم..
عصر بود که علیرضا زنگ زد و اضافه کرد که میاد دنبالم.. منم به دروغ اظهار کردم که قراره مینو بیاد پیشم و دوست داریم تنها باشیم و درد و قلب کنیم..
باور کرد و بیان کرد که اگه کاری داشتم هر موقع که شد بهش زنگ بزنم..
دلبسته شدم تنها باشم و با خودم خلوت کنم..
آهنگ بوی پیراهن یوسف رو که دوای درد و وصف حالم بود با صدای قد بلند گوش میکردم و های های گریه میکردم که در زدن..
ساعت ۱۲ شامگاه بود و اصلا انتظار نداشتم کسی بیاد..
چرا علیرضا ول کن نبود.. اوففف..
در بیرونو باز کردم و در ورودی رو هم باز گذاشتم و خودم رفتم تو.. علیرضا غریبه نبود و حال بدم رو هم دیشب دیده بود.. دیگه باهاش رودربایستی نداشتم..
صوتی بلند آهنگو یکم کم کردم که یهو صدای کامیارو شنیدم..
حس کردم دیوونه شدم و از بسکه بهش فکر میکنم دیگه آواش هم تو گوشم میپیچه..
تند برگشتم و متوجه شدم جلوی در وایساده و نگاهم میکنه..
کنترل ضبط از کف دستم افتاد و ضربان قلبم حرکت کرد بالا..
همونطور ماتم برده بود و نگاش میکردم که اومد تو و اظهار کرد
_چرا تنهایی؟.. مینو کو؟
به خودم اومدم و با عصبانیت اظهار کردم
_شما؟
_من مفتّشم.. حرفیه؟
_اینجا موردی برای تفتیش نیست آقا.. بفرمایید برید پی کارتون
اومد جلوتر و بیان کرد
_گفتم مینو کو؟.. چرا به علیرضا دروغ بیان کردی؟.. اون بیچاره باور کرده اما منکه میدونم تو چه مارمولکی هستی و پیزیرادیش
_خدارو شکر که مثل بعضیا عقرب نیستم.. میخواستم تنها باشم.. اختیار خودمو ندارم؟
_نخیر نداری.. تو رو سپردن به من.. نمیخوام شب تنها بمونی و یه وقت بلایی سرت بیاد
حرکت کردم جلو سینه به سینه ش وایسادم و توی دیدهاش زل زدم و بیان کردم
_دقیقا چه نوع بلایی منظورتونه جناب؟.. از این نوعی که شما سرم آوردین بدترشم هست؟
اشاره کردم به سر و صورتم و وضع آشفته م..
نگاه دلگیرشو توی صورتم گردوند و هیچی ناضافه کرد..
منم نگاهمو ازش نگرفتم و با نگاهای دو کاسه ی خونم بهش خیره شدم..
آهنگ سوزناک و دلگیر بوی پیجادهن یوسف به جایی رسیده بود که صدایی توی متن موسیقی ناله میکرد و قلب رو به آتش میکشید..
چقدر وصف حال ما دو تا بود اون آهنگ..
تو چه حالی بودیم و با نگاهمون چه چیزا به هم گفتیم..
اما زبون باز نکردیم..
کامیار نگاه آشفته و غمگینش رو ازم گراهی شد و پشتشو کرد بهم..
شاید وحشت کرد که اگه دو ثانیه دیگه تو اون حالت نزدیک بهم و دیده تو چشم بمونیم طاقتش تموم بشه و بغلم کنه..
رفت وایساد جلوی در و اظهار کرد
_بیا ببرمت خونه ی عموت
عصبی شدم و داد زدم
_بابا ولم کن تو رو جدت.. دست از سر کچلم بردارررر.. از خونه ت راهی شدم، از خودت قلب کندم، دیگه چی میخوای آخه بی انصاف؟.. برو ولم کن با آذر جونت خوش باش
نگاه تلخی بهم کرد و گفت
_من جلوی در تو ماشین نشستم تا صبح، تنها نیستی.. آفتاب که بزنه میرم
اینو اظهار کرد و رفت..
زانو زدم و قرار گرفتم همونجا وسط هال.. اشکام ریخت روی گونه هام و آهنگی که توی فضا پخش میشد ضمیمه ی روح ویرانم شد..
تا صبح نخوابیدم و از پشت پنجره و پرده نگاهش کردم..
نشسته بود توی ماشین جلوی در خونمون و تا صبح تکون نخورد..
قلبم برای راهی شدن پیشش پر میکشید اما غرورم میگفت دیگه بسه..بسه هر چقدر که خودتو خوار و ذلیل کردی بخاطر دلدادگی و مقابلش شکستی..
بزار یه خورده هم اون بشکنه..
هر چند که خوب میدونستم کامیار انقدر شکسته، که کل وجودش مثل یه جام خرد شده و پودر شده ست که به زور چسبوندنش و هر آن با یه اشاره فرو میریزه..
نزدیکای صبح لب پنجره خوابم گراهی شد و وقتی بیدار شدم مشاهده کردم که رفته..
رفته بود و دل منو با خودش برده بود..
قلبی که از روزگار ااما که به کامیار دادمش دیگه کف دست خودم نبود و با کامیار اینور و اونور میرفت..
کامیار
برگشتم خونه و قصد کردم به بهرام زنگ بزنم و بگم که موقعیت خوبیه که بره پیش لیلی و پیشنهاد ازدواجش رو تکرار کنه..
دیدن لیلی توی اون حال آتیشم زده بود و باید کاری میکردم..
زندگی این دختر دیگه باید درست میشد..
بس بود هر قدر که بخاطر من غصه خورده بود و اشک ریخته بود..
بهرام و عشقی که به لیلی داشت میتونست مرهم بشه برای زخم قلب لیلی..
میدونستم که بهشدتا بدون دلدادگی ازدواج کردن و بعدش عاشق همسرشون شدن..
پس ممکن بود که لیلی هم بعد از مدتی با محبتهای بهرام منو فراموش کنه و عاشقش بشه..
عاشق مرد سالم و نرمالی که لیاقت لیلی رو داشت..
این افکار مثل سمی بود که توی خونم ریخته میشد و کم کم از پا درم میاورد.. ولی چاره ای نبود.. راهی بود که انتخاب کرده بودم..
تا خواستم به بهرام زنگ بزنم گوشیم زنگ زد و مشاهده کردم که علیرضاست..
بهش بیان کردم که لیلی شامگاه تنها بوده و فریبش داده.. بیان کرد که حدس میزده اما خودش گیر نداده به لیلی که تنها باشه زیرا نیاز داشته به تنهایی..
منو سین جیم کرد که چرا از لیلی جدا شدم و دخترعموش رو به اون روز انداختم.. منم بهش اظهار کردم که مریضم و لیلی نمیتونه با من خوشامگاهخت بشه.. گفتم که هر لحظه ممکنه حالم بد بشه و یه آدم سالم و مرد تشکیل زندگی نیستم.. به زبون بی زبونی بهش فهموندم که اگه لیلی رو واقعا دوست داره بار دیگر ازش تمایل داشتگاری کنه و اونم آب پاکی رو ریخت روی کف دستم و گفت که ابداً کف دست دختری رو که توی دلش عاشقی مرد دیگه ای هست رو نمیگیره..
علیرضا بهشدت مرد بود و ازش خوشم اومد.. اونم به من گفت که خیلی خرسنده که میبینه هنوزم آدمی هست که از خودش و قلبش بخاطر عشق بگذره.. ولی گفت که اشتباه میکنم و نباید فرصت یه حیات عاشقانه رو از خودم و لیلی بگیرم..
اما من صحنه هایی رو به یاد آوردم که دچار حمله ی عصبی شده بودم.. و تصویر لیلی با گونه ی زخمی مقابلم جون گحرکت کرد..
نه.. اعتباری به من نبود و لیلی نمیتونست با یه دیوانه ی روانی ازدواج کنه..
گوشی رو برداشتم و به بهرام زنگ زدم.. باید بهش زنگ میزدم و همه ی پل های پشت سرم رو میشکستم تا جاده برگشتی برای خودم نمونه..
بهرام جواب داد و بهش اظهار کردم که لیلی برگشته خونشون و وقتشه که بره و باهاش حرف بزنه..
از خوشحالی فکر کردم بال درآورد و گفت که بسیار زود میره و باهاش حرف میزنه..
تماسو قطع کردم و به مادر لیلی زنگ زدم و گفتم که لیلی برگشته خونه و تنهاست.. ازش میل داشتم که اگه میتونه برگرده.. اونم اظهار کرد در اولین فرصت برمیگرده و نمیزاره لیلی تنها بمونه..
وظایفمو انجام داده بودم و وقت خرابی خودم بود..
سیگاری روشن کردم و روی تختم دراز کشیدم.. نگاه دوختم به سقف و تا شامگاه انقدر سیگار کشیدم که پاکت خالی شد..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن