۲۰۵)
کامیار
به لیلی گفتم داریم با آذر میریم خرید اما سر کوچه آذرو پیاده کردم و بیان کردم خودش با تاکسی بره خونشون..
اون شبی که به لیلی گفتم با آذر میریم نمایندگی و بعدش بیرون شام میخوریم، آذرو برده بودم خونشون و اضافه کرده بودم ساعت ده یازده میرم دنبالش تا برگردیم خونه که مثلا با هم بودیم..
آذر هم همون شامگاه حساب کار کف دستش اومده بود و فهمیده بود که قرار نیست من واقعا باهاش بگردم..
اونشامگاه ساعتها با ماشین خیابونگردی کرده بودم و اندیشیده بودم، و از ناراحتی معده م اسیدی شده بود..
وقتی برگشتم و مشاهده کردم داره نون خالی میخوره فهمیدم که اونم شام نخورده..
چقدر دلم خواست کف دستشو بگیرم و بگم بیا بریم درکه کباب و جگر بزنیم..
چه رویای قشنگی بود..
اما ممنوع بود برای منی که مهر جنون خورده بود به پیشونیم و لیلی حق منِ دیوانه نبود..
بعد از اونشب چند روزگار دیگه هم لیلی رو با نزدیک شدن به آذر اذیت کردم و میدیدم که زجر میکشه..
ولی دم نمیزد..
چند بار به فکر افتاده بودم که به علیرضا زنگ بزنم و دعوتش کنم بیاد چهارتایی بریم بیرون..
و پیش اونا با آذر راهی شداری بکنم که علیرضا بفهمه دیگه با لیلی چیزی بینمون نیست و پیشنهادشو به لیلی تکرار کنه..
اما هر بار که میل داشتم بهش زنگ بزنم نشد.. نتونستم اون کارو بکنم.. بسیار با خودم جنگیدم خیلی خودمو سرزنش کردم که زنگ بزن.. برای لیلی کاری بکن.. اما نتونستم..
دل عاشقم اجازه نداد تا اون حد پیش برم که با کف دست خودم علیرضا رو به لیلی نزدیک کنم..
ولی از قضا اتفاقی افتاد که خودبخود چیزی که میتمایل داشتم بکنم اما نمیتونستم، شد..
صبح جمعه بود و همجاده لیلی با ماشین به قصد بهشت زهرا از خونه خارج میشدیم که متوجه شدم مرد جوانی داخل ماشین جلوی در همسایه توقف کرده و داره خونه ی مارو نگاه میکنه..
لیلی با متوجه شدنش هینی کشید و بیان کرد
_این اینجا چیکار میکنه
_مگه کیه؟
_همکلاسیم.. بهرام قاسمی
با شنیدن اسم بهرام قاسمی حس بدی توی وجودم دوید.. همون پسری بود که مصرانه از لیلی میل داشتگاری کرده بود..
همونی که یه مدتی کابوس شده بود برای من و نگران بودم که لیلی پیشنهاد ازدواجشو قبول کنه..
_همکلاسیت اینجا چیکار میکنه؟
_نمیدونم.. تو دانشگاه چندبار تعقیبم کرده بود نمیدونستم تا اینجا هم اومده
متوجه شد که داریم در مورد اون حرف میزنیم و از ماشین مقلب بالاش پیاده شد..
ظاهر برازنده ای داشت و از لحاظ تیپ و قیافه و هیکل از علیرضا سرتر بود..
هم حس حسادت بدی بهم کف دست داد و هم تعجب کردم که چرا لیلی از چنین پسری خوشش نیومده..
بهرام اومد جلو و منم از ماشین پیاده شدم.. راهی شد سمت لیلی و با اخم به من و بعد به لیلی نگاه کرد و گفت
_میدونستم جواب منفیتون بدون قلبیل نیست و بالاخره اون قلبیل رو پیدا کردم
لیلی هم از ماشین پیاده شد و عصبی بیان کرد
_چی میگین آقای قاسمی؟ چه قلبیلی؟.. شما اینجا چیکار میکنین؟
_چندبار اومدم دنبالتون و هر بار خواستم در این خونه رو بزنم و نسبتتونو با این آقا بپرسم ولی نتونستم.. بالاخره امروزگار همه چی روشن شد
من گفتم
_شما کی هستین که لیلی رو تعقیب کردین و دنبال نسبتش با من میگردین؟
بدون اینکه به من جواب بده عصبی رو به لیلی کرد و بیان کرد
_این آقا کیه که شما تو خونه ی اون حیات میکنی؟ اینجا چه خبره؟
لیلی خشمگین شد و حرکت کرد نزدیک بهش و اظهار کرد
_تو رو سننه؟.. تو کی هستی که منو سین جیم میکنی؟
سریع رفتم بین لیلی و اون پسر وایسادم و بیان کردم
_لیلی تو برو عقب تر ببینم.. شمام اول بگو کی هستی و به چه حقی لیلی رو تعقیب کردی
با حرص و خشم تو چشمام نگاه کرد و اظهار کرد
_من همکلاسیشم.. سالهاست که خواستگارشم.. گناه که نکردم.. حال شما بگو ببینم چیکاره ی ایشونی که مدتهاست تو خونه ت زندگی میکنه
اگه قبل از اون حمله ی عصبی و تصمیمم مبنی بر جدایی با لیلی بود، یقه شو میگرفتم و میاظهار کردم من شوهرشم، لیلی مال منه و گورتو گم کن..
ولی الان که دیگه قصد ازدواج باهاشو نداشتم، نمیشد همچین حرفی بزنم و موقعیت و آبروی لیلی رو توی محیط دانشگاه به خطر بندازم..
کف دستامو مشت کردم و توی دلم به خودم و به بیماریم فحش دادم و خودمو مجبور کردم که به بهرام حرفی رو بگم که قلب خودمو آتیش زد حرفم..
_شما فکر کن من برادر لیلی ام.. پدر و مادرش اونو به من و مادرم سپردن تا وقتیکه مادرش برگرده.. پس چرت و پرت نگو و مواظب حرف زدنت باش
رنگ و روی بهرام باز شد و به وضوح متوجه شدم که خیالش راحت شد.. ولی وقتی برگشتم و لیلی رو متوجه شدم، حس کردم که در قید حیات نیست..
رنگش پریده بود، صورتش مثل گچ شده بود و حتی لبای خوشرنگش هم سفید شده بود..
انگار خون از بدنش کشیده شده بود..
میدونستم بخاطر کلمه ی برادر اینطوری شده.. دلم تیر کشید بخاطر حالش و دستشو گحرکت کردم و بیان کردم
_خوبی؟.. میخوای بشین تو ماشین
نگاهاش پر از خشم شد و کف دستشو با برآشفتهت از کف دستم کشید و رفت توی خونه..
آشفته و آزرده بودم که بهرام اضافه کرد
_میشه یکم باهاتون حرف بزنم؟
۲۰۶)
دلم تمایل داشت یه مشت بزنم تو صورتش.. اما اگه اون کسی که قرار بود لیلی رو خوشامگاهخت کنه بهرام بود، پس باید باهاش خوب راهی شدار میکردم.. حتی اگه خودم دق میکردم..
_البته.. بفرمایید منزل
_نه مزاحم نمیشم.. همینجا خوبه
_باشه.. گوش میدم
_ببینید آقای…
_کامیارم.. کامیار کیان
_منم بهرامم مسرور شدم از آشناییتون و معذرت میخوام اگه بخاطر یه سوءتفاهم بی ادبی کردم
_عیبی نداره.. پیش میاد
_راستش.. حالا که شما در حکم برادر خانم ستوده هستین، ازتون میخوام که به من کمک کنین.. شما میدونین چرا ایشون به خواستگاری من جواب رد دادن؟
عجب جهنمی بود.. دلم داشت میترکید از فشار.. مرد غریبه ای وایساده بود مقابلم و داشت در مورد تمایل داشتگاریش از دلدادگی من باهام حرف میزد..
چقدر کف دست و پام بسته بود و چقدر بیچاره بودم که نمیتونستم بگم قلبیل جواب رد خانم ستوده به شما اینه که عاشق منه.. و چقدر بدبخت بودم که مجبور بودم با دست خودم رابطه شونو درست کنم..
_لیلی دختر مشکل پسند و سرسختیه آقا بهرام.. اما اگه بهشدت دوستش داری دوباره پیشنهادتو تکرار کن.. عقب نکش
میترسیدم سکته کنم.. دستمو گذاشتم روی سقف ماشین و تکیه مو دادم به در.. نمیتونستم سرپا وایسم..
بهرام سرشو انداخت پایین و با خجالت اظهار کرد
_دوست داشتن که چه عرض کنم.. خانم ستوده همه ی جهانی منه.. سه ساله که….
نزاشتم ادامه بده چون میوحشت کردم تاب نیارم و همونجا گلوشو فشار بدم و خفه ش کنم..
_پس من با خودش و مادرش حرف میزنم راجع به شما و بهتون زنگ میزنم.. شماره تونو بگید بهم
با خوشحالی شماره شو اضافه کرد و سیوش کردم و یه عالمه تشکر کرد و راهی شد..
حالم انقدر بد بود که ندرک کردم چطوری پریدم تو ماشین و با سرعت وحشتناکی روندم تا بهشت زهرا..
قرار گرفتم سر خاک آقای ستوده و برای دومین بار توی حیاتم که اامان بارش موقع فوت بابا بود، رسما اشک ریختم..
حرفامو بهش گفتم و دلمو خالی کردم.. اظهار کردم که بخاطر خوشامگاهختی لیلی دارم از دخترش میگذرم..
اظهار کردم که بخاطر قولی که بهش دادم دارم پا میزارم روی دلم..
اضافه کردم که دارم جون میدم ولی دارم آماده میشم که دست لیلی رو بزارم توی دست بهرام..
گفتم از من راضی باشه که به قولم عمل کردم و اجازه ندادم دخترش اسیر کف دست یه روانی بشه..
نفهمیدم چند ساعت توی قبرستون موندم و اشکام ریخت روی سنگ قبر بابای لیلی..
ولی بالاخره چشمامو پاک کردم و کف دستی به موهام کشیدم و بلند شدم..
به زور تا خونه روندم و وقتی که رسیدم مستقیم راهی شدم بالا و در اتاقمو بستم..
نمیتمایل داشتم لیلی رو و خشم و غضبی رو که توی نگاهاش بود رو ببینم..
دو سه ساعتی گذشت و گوشی رو برداشتم و شماره ی خانم ستوده رو گحرکت کردم..
باید قبل از اینکه از تصمیمم برگردم کارهایی میکردم که مسیری برای پشیمونیم نمیموند..
وقتی مادرش جواب داد بهش گفتم که حالم خوب نیست و دچار حمله ی عصبی بدی شدم طوری که باعث شدم لیلی هم آسیب ببینه..
زن بیچاره وحشت کرد و اظهار کرد الان حال دخترم خوبه؟..
بهش اظهار کردم که خوبه ولی من بهتون زنگ زدم که لیلی رو راضی کنین با تمایل داشتگارش بهرام ازدواج کنه.. اونه که لایق لیلیه و میتونه خوشامگاهختش کنه..
مادرش با تته پته بیان کرد که لیلی قبول نمیکنه زیرا عاشق توئه.. و من بیان کردم کاری میکنم که ازم بدش بیاد.. فقط شما باهاش حرف بزنید و قانعش کنین که من دوسش ندارم و به دردش نمیخورم..
با غمگینی قبول کرد و گفت که هیچ مردی رو نمتوجه شده که مثل من دختری رو دوست داشته باشه و بخاطر خوشبختیش فداکاری کنه.. گفت که عشقتون حیفه و اگه ممکنه معالجه ت رو ادامه بده و از لیلی جدا نشو..
اما من اضافه کردم که درد من درمان نداره و حتی روانپزشک های اروپا هم نتونستن خوبم کنن.. گفتم که امیدی به من نیست و نمیزارم که لیلی به پای من بسوزه..
حس کردم که پشت خط ضجه زد و با آشفتگی تماسو قطع کردم..
حالم بد بود و نمیتونستم تحمل کنم.. دو تا قرص قوی خواب آور خوردم تا طوری بخوابم که تا ۲۴ ساعت نتونم بیدار بشم و عذاب بکشم..
نمیدونستم دارم خواب میبینم یا بیدارم ولی آوای لیلی رو میگوش دادم که داد و بیداد میکرد..
چند ساعت خوابیده بودم یا چند روزگار نمیدونستم و در اثر دوتا قرص قوی ای که یه فیل رو به زمین میزد، منگ بودم..
به زور نگاهامو باز کردم و سرم رو که انگار با چسب چسبونده بودن به زمین و هر چی زور میزدم نمیتونستم از بالش قد بلندش کنم، با هزار زحمت بلند کردم و دیدم لیلی وایساده کنار تختم و مثل یه کوه آتشفشان در حال فوران کردنه..
_تو چیکار داری میکنی کامیار؟؟؟ میفهمی چه غلطی میکنی؟؟؟ چرا به مولینم بیان کردی دیگه دوسم نداری و میخوای که با بهرام ازدواج کنم؟ هان؟.. پاشو به من جواب بده لعنتی
نمیتونستم قد بلند شم.. منگ و بیحس بودم.. به زور اظهار کردم
_راستشو اظهار کردم به مادرت
داد زد
_تو بیخود کردی.. آقا مگه زیستنه من نیست؟ من میخوام با یه دیوونه ی زنجیری زیستن کنم.. من میخوام بدبخت بشم.. بکشین بیرون از زیستن من
اینارو داد زد و رفت پایین..
تو عالم گیجی و بیداری تلو تلو میخوردم اما بازم حس کردم که قلبم به درد اومد..
۲۰۷)
دو روز گذشت و لیلی همون لیلی سابق بود و حرفای مادرش هم روش اثر نکرده بود..
رفتم پیش مادرم و ازش کمک میل داشتم که لیلی رو نصیحت کنه تا بفکر زندگیش باشه و فرصتی به بهرام بده..
اما مادرم به روح پدرم قسم خورد که اگه یه بار دیگه همچین چیزی از اون بخوام شیرشو حلالم نمیکنه.. روزها بود که باهام حرف نمیزد و از لیلی هم فرار میکرد.. اکثرا توی اتاق خودش بود و حال نداشت..
تصمیم گرفتم با دو تا ضربه کارو یکسره کنم و خیال خودمو راحت کنم..
زنگ زدم به آذر و گفتم که بیاد خونه مون..
موقع ناهار بود که سر رسید و مامان با بیحوصلگی تعارفش کرد که بشینه و با ما غذا بخوره..
لیلی گحرکت کرده و پکر بود و سرشو انداخته بود پایین و آروم غذاشو میخورد..
دو روزگار بود که هیچ حرفی باهم نزده بودیم.. مادرم به زور سر میز نشسته بود و منیره هم ازم عصبی بود..
فشار شمشاهده کردی رو تحمل میکردم و بیشتر از همه خودم از خودم برآشفته بودم.. اما این داستان دیگه باید تموم میشد و همینجا قطعش میکردم..
همونروزگار کاری میکردم که مطمئن بودم لیلی دیگه نمیتونه تحمل کنه و بد زخم میخوره از کارم..
مطمئن بودم که ازم متنفر میشد..
آخرای ناهار بود که رو به آذر با لحن شادی بیان کردم
_بیا بریم تاریکخونه مو نشونت بدم.. دوس داری؟
کف دست لیلی خورد به لیوانش و آب جاری شد روی میز.. زیر چشمی نگاهش کردم و مشاهده کردم که کف دستاش میلرزه..
لعنت به من که ضربه ی اولو زده بودم بهش..
قبلا بهش گفته بودم که بجز خودش هیچ کسو توی تاریکخونه م جاده ندادم و اونجا برای هر دومون پر از یادگار بود..
به نوعی معبد عشقمون بود.. جایی که مختص جفتمون بود و پای نفر سومی هیچگاه نرسیده بود بهش..
و الان با بردن آذر به تاریکخونه زخم بدی به لیلی زده بودم..
آذر با شوق و ذوق و مثل همواره که پر سروصوت بود از جاش کشیده شد و اظهار کرد
_وااای کامی عاشق این بودم که یه روزگار ببینم تاریکخونه تو.. زود باش پاشو بریم
دستشو دراز کرد طرفم که قد بلندم کنه، اما هر کاری که کردم نتونستم دستشو بگیرم..
حتی برای تحریک کردن حس حسادت لیلی هم نتونستم دست آذرو بگیرم و تک سرفه ای کردم و کشیده شدم از جام..
موقع کشیده شدن یک لحظه نگاهم از کنترلم خارج شد و افتاد تو دیدهای لیلی..
نگاهای ناز عسلیش پر از اشک بود و معلوم بود که به زور خودشو نگه داشته..
درد داشتم.. عذاب میکشیدم.. قلبم میمیل داشت بمیرم اما حالشو اونطوری نبینم..
اما چاره ی دیگه ای نداشتم..
اگه الان از خودم نمیروندمش یک عمر به اشک و پشیمونی محکوم میشد..
و مقصر من میشدم که با وجود بیماریم به پای خودم سوزوندمش..
پشتمو کردم بهش و دنبال آذر حرکت کردم بالا..
بهش اشاره کردم که خفه بشه و بره تو اتاقم.. بهآرامی اظهار کرد
_نمیریم تو تاریکخونه؟
عصبی بهش نگاه کردم و گفتم
_نخیر.. یکم بشین تو اتاق صوتتم درنیاد.. بعد برو پایین بگو تاریکخونه خیلی جالب بود
با قلبخوری نگام کرد و گفت
_کامیار من دارم کمکت میکنم که لیلی رو از سرت وا کنی اونوقت تو انگار با من دشمنی
هلش دادم و محکم چسبوندمش به دیوار و اضافه کردم
_ببین آذر..ظرفیتم پره.. دارم مثل بمب منفجر میشم.. پیممو نکش تا همه ی فشار و دردمو روی تو خالی نکنم
و ولش کردم و حرکت کردم نشستم تو آشپزخونه..
سرمو گراهی شدم بین کف دستام و به زمین و زمون فحش دادم..
نیم ساعت بعد به آذر اضافه کردم که بره پایین و خودم تا غروب موندم بالا..
چراغارو روشن نکرده بودم و توی تاریکی دراز کشیده بودم روی تختم که لیلی اومد تو..
گریه میکرد و گفت
_زخمم بزن.. بسوزونم.. هر کاری میکنی بکن فقط به یادگار هامون کف دست نزن.. خرابشون نکن
و حرکت کرد پایین.. سرمو محکم کوبیدم به تاج تخت.. آدم خودکشی و اونجور کارهای سطح پایین نبودم وگرنه بهترین وقت بود برای مردن..
از زجری که به لیلی و خودم میدادم داشتم مثل شمع میسوختم و ذره ذره آب میشدم اما باید تمومش میکردم..
ضربه ی آخر رو هم میزدم و بعدش هردومون باهم نقش زمین میشدیم..
بلند شدم و لباس شامگاه مشکی لیلی رو از کمدم برداشتم و حرکت کردم پایین..
وقتی از پله ها میحرکت کردم پایین پاهام میلرزید اما باید انجامش میدادم تا لیلی ازم قلبسرد بشه..
مادرم و منیره و لیلی و آذر هر چهارتاشون توی هال جای گرفته بودن و لیلی کف دستشو گذاشته بود روی شقیقه ش و زل زده بود به یه نقطه ای..
قلبشکسته بود و خدا میدونست به چیا فکر میکنه..
دلم براش پرکشید ولی با خودم بیان کردم دیگه بعد از این منو فراموش میکنی و غم و غصه هات بخاطر من تموم میشه.. بهرام انقدر دوستت داره که خوشامگاهختت میکنه..
وارد هال شدم و رو به آذر گفتم
_این لباسو برای تو خریده بودم آذر.. دیگه الان وقتشه که بدمش به صاحبش.. فکر میکنم بپسندی
آذر لباسو از دستم گراهی شد و لیلی ناخودآگاه از روی مبل قد بلند شد..
مادرم با تحکم گفت
_کامیااار !
و منیره با دلواپسی به لیلی خیره شد..
آذر لباسو چشم دوخت و جیغی از خوشحالی زد و میل داشت بغلم کنه که نزاشتم و گفتم
_آروم دختر.. نمیدونستم اینقدر ازش خوشت میاد
_عاااشقش شدممممم کامی این محشره
و از روی مبل بلند شد و گفت
_میخوام زودی بپوشمش
تمایل داشت بره توی اتاق و لباسو بپوشه که از کف دستش گرفتم.. عمرا اجازه نمیدادم آذر اون لباسو بپوشه..
اون لباس فقط مال لیلی من بود و حتی اگه قسمت نشد که بهش بدم، توی خیالم بهش میپوشوندم و فقط مال لیلی بود..
اضافه کردم
_بدش من نمیخواد الان بپوشی
و چشمکی بهش زدم و گفتم
_بعدا
تمایل داشتم به لیلی بفهمونم که یعنی وقتی تنها شدیم میخوام آذر بپوشتش..
آذر با خنده اظهار کرد باشه و نشست سر جاش..
لیلی رو نگاه کردم که هنوز سرجاش میخ شده بود و انگار نمیتونست حرکت بکنه..
مادرم با برآشفتهت کشیده شد حرکت کرد توی اتاقش و لیلی یهو زد زیر گریه..
انتظار نداشتم پیش آذر گریه کنه زیرا لیلی دختر مغروری بود و نمیزاشت کسی شکستنشو ببینه.. اما با این حساب انقدر اوضاعش وخیم بود که نتونست دیگه خودشو نگه داره..
پاهام سست شد و ناخودآگاه جای گرفتم.. نگاهمو نمیتونستم از دیدهای پر از اشکش بگیرم و همونطور غمگین ماتش بودم که دوید حرکت کرد توی اتاقش..
فکر میکردم تا صبح میمونه توی اتاقش و گریه میکنه ولی یکم بعد مشاهده کردم که لباس پوشیده و ساک و چمدونشو برداشته..
خواستم برم جلو و نزارم که بره.. اما سر جام موندم..
مگه همینو نمیخواستم؟.. بالاخره دختر بیچاره رو شکستم و داغونش کردم..
منیره دوید جلوشو گراهی شد و اظهار کرد
_کجا میری لیلی؟
اما لیلی با گریه کف دستشو پس زد و گفت
_ولم کن منیر اگه نزاری برم همینجا میمیرم.. بزار برم تا قلبم واینستاده
طوری بیان کرد که مشاهده کردم منیر هراسید و جلوشو نگراهی شد..
درو باز کرد و رفت توی حیاط که منیر دوید تو اتاق مولین تا صوتش کنه و من نتونستم دیگه جلوی خودمو بگیرم و بهسرعت حرکت کردم پیشش و خواستم که چمدونشو از کف دستش بگیرم..
محکم چمدونو از دستم کشید و با نفرت توی چشمام زل زد و اضافه کرد
_تموم شد.. مسرور باش.. تو بردی.. دارم میرم.. قلب کندم ازت.. بکش دستتو
از نفرتی که توی دیدهاش متوجه شدم دلم تیر کشید و آب دهنمو هممسیر بغضم قورت دادم و آروم بیان کردم
_این برای هردومون بهتره
بازم با خشم و نفرت نگام کرد ولی هیچی ناضافه کرد..
مامان با گریه اومد و گفت
_فدات بشم مادر کجا داری میری؟
مادرمو که متوجه شد مجدداً گریه ش شروع شد و گفت
_به روح آقای کیان قسمتون میدم نگار جون بزارین برم.. اگه الان نرم نمیتونم نفس بکشم.. باید برم، منو ببخشین
لیلی
با دل و روحی زخمی و چمدانی پر از درد، از در خارج شدم و پا گذاشتم توی حیاط..
داشتم میرفتم از خونه ای که تو هر نقطه ش یاد داشتم با دلدادگیم، و امشب همه ی خاطره هامونو به آتش کشیده بود..
برگشتم و دیدم که دنبالم اومد توی حیاط.. اشک مثل سیل از نگاهام میریخت و نمیتونستم خوب ببینمش..
میتمایل داشتم برم سمت گاراژ و ماشینمو بردارم که دیدهم افتاد به درختچه ی خشک شده ی گل سرخ که روزگاری که با کامیار اومدم خونشون بهم گفت بزودی بهار میشه و بازم گل میده و کنارش عکس میگیرم ازت..
قلبم گرفت و غمباد گراهی شدم از اینکه قبل از اومدن بهار، سهم من راهی شدن شد..
حرکت کردن و دل بریدن از یار..
زیر لب این شعر هوشنگ ابتهاج رو با گریه زمزمه کردم
نیامد دامن وصلت به کف دستم هر چه کوشیدم
ز کویت عاقبت با دامنی خونین جگر راهی شدم…
وقتی سوار ماشین شدم دستشو گذاشت روی در و نزاشت ببندم..
با صوتی گحرکت کرده ای بیان کرد
_لیلی…
با گریه اظهار کردم
_ چیه؟
احساس کردم چشمای کامیارم اشکیه ولی اشکای لعنتیم نمیزاشتن خوب ببینمش..
کف دستشو از در برداشت و گفت
_هیچی.. برو دنبال زیستنت.. من برات بد بودم
شدت گریه م بیشتر شد و داد زدم
_خفه شو لعنتی.. دیگه هیچی نگو.. تو منو کشتی.. دنبال کدوم زندگی برم؟
ناراحت و ناراحت نگام کرد و متوجه شدم که انگار نمیتونه سرپا وایسه..
هردومون داغون بودیم ولی کامیار بود که هردومونو آوار کرد و زیر اون آوار هردومونو دفن کرد..
گاز دادم و از خونه ش خارج شدم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن