۱۶۹)
احساس میکردم نمیتونم نفس بکشم.. حتی دست و پام سست شده بود و اختیار نداشتم که تکونشون بدم..
مثل این بود که فلج شده بودم..
تنها جایی که فلج نشده بود و متاسفانه مثل ساعت دقیق کار میکرد مغزم بود که در یک ثانیه صدتا فکر میکرد و ده جور صحنه ی دردناک از معاشقه ی کامیار و آذر برام مجسم میکرد..
چشمامو بستم و سرمو تکون دادم که اون تصاویر از ذهنم بره و سکته نکنم..
منگ بودم و نمیتونستم چیزی رو که دیدم درک کنم..
حس خفگی اذیتم میکرد و با هول بلند شدم و در تراسو باز کردم و هوای سردو با ولع کشیدم به ریه هام..
سردیه هوا و اکسیژن باعث شد به خودم بیام و موقعیتو بفهمم..
کامیار با آذر خوابیده بود.. با هم سکس کرده بودن!
کامیار چطور تونسته بود اینکارو بکنه.. چطور روی تموم احساساتش به من پا گذاشته بود و تونسته بود اون زنو لمس کنه..
فکر اینکه لبای کامیار آذرو بوسیده قلبمو فشرده کرد و کف دستمو گذاشتم روی سینه م و بغضم ترکید و زدم زیر گریه..
نمیمیل داشتم نگارجون و منیره صوتمو بشنون، بالش کامیارو فشار دادم به دهنم و صوتی گریه مو خفه کردم..
بوی کامیار پیچید توی بینیم و برخلاف همیشه که لذت میبردم از استشمام بوی خوشش، با تصور اینکه اون بو دیشامگاه با بوی عطر آذر مخلوط شده حالم بد شد و بالشتو پرت کردم اونور و کف دستامو گذاشتم جلوی دهنم..
درد میکشیدم و عمق دردم قابل توصیف نبود..
دلم انقدر فشرده میشد و درد میکرد که یه لحظه ترسیدم شاید واقعا دارم سکته ی دلی میکنم..
با بغض و قلب شکستگی خدا رو آوا زدم و گفتم خدایا دارم میفتم ولم نکن
کف دستامو گذاشتم روی شقیقه هام و سعی کردم به خودم مسلط باشم..
اصلا باور نمیکردم کامیار اون کارو کرده باشه.. در نظر من کامیار مرد هوسبازی نبود و فرصت هایی پیش اومده بود که با من تنها شده بود و میتونست کاری بکنه و یا حرکتی انجام بده که ذاتشو نشون بده ولی نکرده بود و من شیفته ی پاکی و مردونگیش شده بودم..
الان چطور با آذر همبستر شده بود نمیمتوجه شدم..
شاید زیرا من عشوه و جاذبه های آذر رو نداشتم منو نخواسته بود و تحریک نشده بود!.. منم به حساب پاکی و خوبیش گذاشته بودم..
اما نه.. کامیار امتحانشو پس داده بود.. نه به رکسانایی که اهلش بود و بهش پا میداد توجه کرده بود و نه به آذری که همه جوره سعی میکرد اغواش کنه..
روزی که خم شد و سینه هاش متوجه شده شد خودم دیدم که کامیار تند روشو برگردوند..
اشتباه نمیکردم.. کامیار لاشی و هوسباز نبود..
به ذهنم اومد که شاید هم آذر این بازی رو ترتیب داده که من و کامیارو جدا کنه.. اینم ممکن بود..
این کارو بسیار از زنای کثیف انجام داده بودن و چه عشق ها و زیستن هایی رو که نابود کرده بودن..
باید به کامیار فرصت توضیح میدادم.. اما از طرفی هم انقدر ازش غمگین و دل شکسته بودم که عقلم درست کار نمیکرد و نمیدونستم چیکار باید بکنم..
یه قلبم میاظهار کرد عشقی که واقعی باشه با یه تلنگر نباید نقش زمین بشه و نابود بشه..
عشق، اعتماد بود.. عاشقیی که بدون شناخت طرف مقابل به وجود میومد عاشقی نبود و بچه بازی و هوس بود..
من بدون شناخت عاشق کامیار نشده بودم و میدونستم که مرده و چنین خیانتی نمیکنه..
پس نباید با یه تصویر که کارگردانش آذر بود کامیارو قضاوت میکردم..
ولی یه دلم هم میبیان کرد که دیگه نمیخوام نه صوتشو بشنوم نه ببینمش..
حسادت زنانه به قلبم چنگ مینداخت و مجبورم میکرد که عقل و منطق رو بزارم کنار و خشمگین بشم به کامیاری که روی تخت آذر خوابیده بود..
تو دومسیری مونده بودم و بالاخره قصد کردم برم خونه ی خودمون..
خونه ای که نه دیگه پدرم اونجا بود نه مادرم..
قلبم از تنهایی خودم به درد اومد و یاد عمو افتادم که اضافه کرده بود بابات نیست من هستم.. هر لحظه که اراده کنی پیشتم فقط یه زنگ بزن..
بعدش یاد علیرضا افتادم.. چقدر با درک و فهم بود و توی این شرایط میتونست منو آروم کنه..
خواستم بهش زنگ بزنم و بگم بیاد دنبالم.. اما..
اما علیرضا منو دلبسته شد و تمایل داشتگارم بود.. کار درستی نبود که حالا که از کامیار رو گردونده بودم برم سراغ علیرضا..
من از دخترایی نبودم که تا تقی به توقی میخورد از شاخه ای به شاخه ای بپرم..
فکر علیرضا و عمو رو از سرم بیرون کردم و تصمیم گرفتم خودم برم خونمون..
قبلش هم میحرکت کردم بهشت زهرا و پیش بابام درد قلب میکردم و از کامیار و از تنهایی هام گله میکردم بهش..
رفتم پایین و وسایلمو جمع میکردم که منیره اومد توی اتاقم و دید..
_صبح بخیر.. وسایلتو چرا جمع میکنی؟
با صدای خفه ای گفتم
_میخوام برگردم خونه منیر
متعجب و آزرده گفت
_چرااا؟.. مگه چی شده؟.. خونه تون که کسی نیست تنها میمونی
_من از تنهایی نمیترسم منیر.. احتیاج دارم که برم، مجبورم
نزاشت بیشتر حرف بزنم و تند حرکت کرد و نگار جونو آورد..
_ببین خاتون داره وسایلشو جمع میکنه
_لیلی جانم.. چی شده مادر؟
سرمو بلند کردم و نگاهش کردم.. بغضمو بسختی قورت دادم و اضافه کردم
_چیزی نشده نگار جون.. اگه اجازه بدین میخوام
۱۷۰)
برگردم خونه
_اجازه ت دست خودته دخترم اما چرا میخوای بری؟.. نگام کن ببینم، تو گریه کردی؟
از چشمام معلوم بود که چقدر زار زدم و نمیشد انکار کنم..
_کامیار کاری کرده؟.. نکنه بخاطر زنگ نزدن دیشامگاهشه؟
سری تکون دادم و بیان کردم
_نه.. اون کاری نکرده
نمیمیل داشتم به مادرش بگم و آبروش پیش نگار جون بره..
اهل بی حیایی و کاما بازی نبودم و اکثرا تو اینجور مواقع خاموشی میکردم و داد و بیداد و بی آبرو کردن دیگرانو دوست نداشتم..
تا نگار جون تمایل داشت چیزی بگه گوشیم زنگ زد..
کامیار بود.. لعنتی..
نمیخواستم باهاش حرف بزنم..
ولی پیش نگار جون و منیر هم نمیتونستم جوابشو ندم..
فوری رد تماس زدم و اضافه کردم که دوستمه و حوصله ی حرف زدن باهاشو ندارم..
_گوشیتو بده یه زنگ به کامیار بزنم ببینم چی شده
_نگار جون اظهار کردم که ربطی به کامیار نداره.. شماره شو هم توی گوشی منیر سیو کردم، منکه نبودم منیر بلده بهش زنگ بزنه و صحبت کنین
نگار جون به منیر اظهار کرد
_زود گوشیتو بیار زنگ بزن به این پسره ببینم
میخواستم قبل از اینکه به کامیار زنگ بزنه برم..
بهسرعت پالتو و شالمو پوشیدم و ساکمو برداشتم.. اما نگار جون جلومو گرفت و اظهار کرد
_تو پیش من ولینتی.. هم ولینت کامیار هم مادرت.. نمیزارم اینجوری بری.. بشین با کامیار حرف بزنم بعد اگه خاستی زنگ میزنم پسرعموت بیاد دنبالت بری خونه ی اونا
اوف نگار جون نمیزاشت برم و مجبور بودم با کامیار رودررو بشم..
وقتی منیر شماره رو گراهی شد و صوتی کامیار توی خونه پیچید قلبم به درد اومد..
در طول یک شب چقدر همه چیز عوض شده بود و منی که هر لحظه منتظر متوجه شدن صوتی کامیارم بودم الان از متوجه شدن صوتش بیزار بودم و دلم میخواست گوشامو بگیرم و نشنوم..
نگار جون یه سلام و احوالپرسی خشک و سرد باهاش کرد و گفت
_کامیار جریان چیه لیلی شال و کلاه کرده میخواد بره خونشون.. چیکار کردی؟
صوتی متعجبشو شنیدم که گفت
_یعنی چی که میخواد بره؟.. من کاری نکردم.. من اصلا از دیروزگار تا حالا با لیلی حرف نزدم، الانم زنگ میزنم رد تماس میده
نگار جون گوشی رو آورد سمت من و اضافه کرد
_ایناهاش لباس پوشیده ساکشم جمع کرده، به زور نگهش داشتم که از تو بپرسم قضیه چیه
_مولین گوشی رو بده بهش ببینم
مادرش گوشی رو داد کف دست من و منم نگراهی شدم و از جام کشیده شدم گفتم
_من باهاش حرفی ندارم نگارجون اجازه بدین من برم حالم خوب نیست
نگار جون بدون اینکه به من چیزی بگه برگشت به سریعی به کامیار اضافه کرد
_کامیار به ارواح خاک بابات اگه بدونم کاری کردی که این دختر به این روز افتاده نمیبخشمت.. اگه چیزی که فکر میکنم شده همونجا بمون و برنگرد
_مامان چی میگی؟.. چه خبره اونجا؟.. منظورت چیه؟ من چیکار کردم؟ گوشی رو بده به اون دختره ی لجباز
نگار جون بار دیگر گوشی رو داد بهم و گفت
_حرف بزن باهاش..اگه میخوای فحشش بده اما بزار بدونه گناهش چیه که حال تو اینه
راست میگفت.. باید بهش میاظهار کردم.. نمیشد بدون اینکه گناهشو بدونه قصاصش کرد..
کف دستم میلرزید و گوشی رو گحرکت کردم و به خودم لعنت کردم که بازم اون بغض لعنتی مسیر گلومو بست..
کوتاه و محکم اضافه کردم
_بله؟
چشماش قرمز و ظاهرش پریشون بود.. اندیشیدم که شاید شامگاه خیلی خوش گذرونده و از بیخوابیه..
_لیلی چی شده؟.. چرا زنگ میزنم جواب نمیدی؟ مولین چی میگه کجا میخوای بری؟
_چیزی نشده.. میخوام برگردم خونه م.. دیگه اینجا کاری ندارم
_چرا چشاتو ازم میدزدی؟.. میگم چی شده؟ یعنی چی که دیگه اینجا کاری ندارم
به نگار جون بیان کردم
_ببخشید من برم تو اتاقم
درو بستم و توی چشماش مستقیم خیره شدم و اضافه کردم
_یعنی اینکه شما دیگه حالت خوبه و نیازی به پرستار نداری، آذر جونت حالتو خوب کرده و حسابی خوش میگذره بهت
با تعجب اضافه کرد
_چی میگی لیلی چه خوش گذشتنی؟ به آذر چه ربطی داره این حرفا؟
_ربطش اینه که آذر خانوم کله ی سحر به من زنگ زد و نشونم داد که حالت چقدر خوبه و رو تختش راحت گحرکت کردی خوابیدی
با این حرفم پوفی کشید و تکیه داد به مبلی که روش نشسته بود و گفت
_لعنت بهت آذر.. بالاخره نیشتو زدی
عصبی بیان کردم
_لعنت به تو.. لعنت به من که زیستنمو ول کردم و موندم پیش تو.. برو به درک، خوش بگذره
تا تمایل داشتم قطع کنم کشیده داد زد
_صبر کن ببینم.. برا خودت بریدی و دوختی و کردی تن من.. صب کن منم حرفامو بزنم بعدش باشه برو
_چه حرفی بزنی؟.. آنرا که عیان است چه حاجت به بیان است؟.. من با چشم خودم متوجه شدمت روی تخت اون زنه، چیو انکار میکنی؟.. البته من کی ام که بخوای بهم توضیح بدی.. چیکاره تم؟ چه نسبتی دارم باهات؟.. حق داری هر کاری که کردی، تو تعهدی به کسی نداری
_خفه شو بزار حرفمو بزنم.. من دیشامگاه تا صبح استفراغ این کثافتو تمیز کردم.. تموم شامگاه همراه با قرص اعصاب مشروب خورد و داشت میمرد.. دکتر بیان کرد باید بره بیمارستان اما این روانی نرفت و همه چیو زد و شکست.. دکترش بیان کرد معده شو خالی کنم و تا صبح حواسم بهش باشه که سنکوپ نکنه.. من نمیدونم تو چی متوجه شدی و چی فکر کردی ولی تا صبح بالا سرش بودم و انقدر اشک ریخت و التماسم کرد که نرو میترسم بمیرم، که تو اتاقش موندم.. خودمم با قرصای جمشاهده کردی که دکتر بهم داده اوضاعم داغونه و بدنم هنوز عادت نکرده به عوارض قرصای جمشاهده کرد و نزدیک صبح روی زمین بیهوش شدم و نمیدونم آذر کی به زور بلندم کرده و کشیده روی تخت و دو ساعتی خوابیدم.. کل قضیه اینه.. حالا اگه کاری که من کردم گناهه، باشه اعدامم کن
با حرفایی که زد و صداقتی که توی چشماش بود درک کردم که همونطور که حدس میزدم بازی کثیف آذر بوده و من فریبشو خوردم..
اما نمیدونم چرا هنوزم از کامیار عصبانی بودم و نمیتمایل داشتم از رو برم..
با عصبانیت اضافه کردم
_کسی که از مردن بترسه و گریه کنه لباس خواب سکسی میپوشه و میخوابه؟.. ولمون کن بابا.. در ضمن دیشبم باهم حرکت کرده بودین دیسکو و خوشگذرونی، زنگ که زدم آذر گفت کامیار وقت نداره با تو حرف بزنه.. کم برای من فاز بیگناهی و پاکی بگیر
_قسم میخورم من لباس خواب نمتوجه شدم.. با پیرهنی که تنش بود خوابید و صبحم که بیدار شدم لباس ساده ی خونه تنش بود.. انگار خواب دیدی یا میخوای به من تهمت بزنی.. دیشبم به زور منو برد اونجا و منم که میدونی تحمل سر و صدا رو ندارم حرکت کردم بیرون و منتظر شدم تا سیر بشه از بزن برقص و بیاد بیرون.. اصلا هم خبر ندارم که تو زنگ زدی.. من خودم در اثر داروهای جدید منگ و گیجم حوصله ی بار و دیسکو هم ندارم
با حرفایی که زد انگار من چیزی هم بدهکار شدم و کمی شرمنده شدم.. اما هنوزم نمیمیل داشتم باهاش خوب باشم..
نمیفهمیدم خودمو، کامیار بیچاره هیچ اشتباه و خطایی نکرده بود ولی من نمیخواستم باهاش خوب باشم و همش میتمایل داشتم پاچه شو بگیرم..
با طعنه اضافه کردم
_اصلا به من مربوط نیست هر کاری میخوای بکن.. منم الان زنگ میزنم به علیرضا و میگم بیاد دنبالم برم خونه ی اونا.. بعدشم یه بلیط ترکیه میگیرم و میرم پیش مولین و لاله.. خریت کردم که نراهی شدم و موندم به پای تو
چنان دادی زد که ترسیدم
_تو غلط میکنی به علیرضا زنگ میزنی.. بشین سر جات تا همین الان برنگشتم و بلیط ترکیه رو نکردم تو حلقت.. تو هیچ جا نمیری تا من پدرسگ ۱۴ روزگار دیگه برگردم.. متوجه شدی؟
_من میرم به توام هیچ ربطی نداره.. بلیط برگشت آلمانتم بکن تو حلق آذر جونت و همونجا پیشش بمون..ازت بدم میاد فهمیدی؟
اظهار کردم و قطع کردم.. اوه یکم دلم خنک شده بود..
دوباره و سه باره زنگ زد و گوشی منیرو خاموش کردم.. زنگ زد به گوشی خودم و منم بلاکش کردم
چرا انقدر ازش عصبی بودم نمیدونم..
اما ماجرا رو درک کرده بودم و دلم سبک و آروم شده بود..
در واقع باید خجالت میکشیدم که بهش اعتماد نکرده بودم و بدون گوش دادن حرفاش قضاوت کرده بودم.. مخصوصا هم که میدونستم آذر چه جونوریه و چه نقشه هایی میتونه بکشه..
من بیشتر از کامیار توی این دعوا مقصر بودم اما عقب نشینی هم نمیکردم..
رفتم توی هال پیش نگار جون و منیره و معذرت خواستم که ناراحتشون کردم و اظهار کردم که دیگه جایی نمیرم ولی اگه کامیار به گوشی منیر زنگ زد بهش بگن که با علیرضا حرکت کردم خونه ی عموم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن