۱۶۵)
از فرودگاه تا خونه چطوری روندم و چطوری رسیدم نفهمیدم..
کل جاده بغض داشتم و همش قطرات سمج اشک از نگاهام سرازیر میشدن..
باید مدتی با نبودن کامیار کنار میومدم و منتظرش میشدم..
با خودم در ذهنش گذراندم که اگه کامیار تنها میرفت، من بازم به این اندازه عزا میگرفتم یا نه؟
نه، تا این حد ماتم نمیگحرکت کردم..
فقط دلتنگش میشدم و دقیقه شماری میکردم که برگرده.. و حتی با خوشحالی بدرقه ش میکردم چراکه برای بهتر شدن حالش میرفت..
اما الان، دلیل این حال پریشون و آشفته ی من وجود آذر بود.. بغیر از بیقراریه کامیار، نگران هم بودم..
میوحشت کردم کامیارو برای همیشه از کف دست داده باشم..
کامیاری که ماهها بود همه چیز من شده بود و زیستنمو با عشق اون تغییر داده بودم..
سخت بود بشینم توی خونه و منتظرش باشم در حالیکه میدونستم با آذر توی یه خونه و توی مملکت غریب تنهاست و آذر برای جلب توجهش چه کارهایی که نمیکنه و از اون تنهایی چه استفاده هایی که نخواهد کرد..
وقتی رسیدم خونه، جای خالی کامیار بدجور دلمو فشرده کرد..
دعا کردم که این روزگارها زود تموم بشن و کامیار بدون تغییری توی احساسش نسبت به من برگرده..
نگارجون هم مثل من گرفته بود و زیاد حرف نمیزد.. فقط با محبت به من نگاه میکرد و تبسم میزد و میگفت کامیار که نیست حوصله ت سر نره ها، خودمون زنونه میریم میگردیم و نمیشینیم تو خونه..
از اینکه بخاطر من میخواست بره بیرون، با اینکه میدونستم بخاطر پاهاش دوست نداره توی اون هوای سرد از خونه خارج بشه، قلبم راهی شد برای مهربونیش..
چقدر این زن نازنین و دلبسته شدنی بود..
ولی من بدون کامیار حتی دوست نداشتم از اتاقم خارج بشم چه برسه به گردش و تفریح..
قبل از شام بود که گوش دادم توی آشپزخونه به منیره اضافه کرد
_میترسم اون زن جلف کامیارو از مسیر بدر کنه و وقتی برگشتن من پیش این دختر شرمنده بشم
از گوش دادن حرفش دلم تیر کشید و یواشکی رفتم کف دستشویی و آبی به صورتم زدم..
نگارجون هم مثل من احتمال میداد که آذر با عشوه ها و ترفندهای زنانه ش دل کامیارو ببره و وقتی برمیگشتن جایی برای من توی زیستن کامیار باقی نمونده باشه..
این فکر مثل خوره مغز و روحمو میخورد و نمیتونستم بیخیالش بشم..
سر میز شام بودیم که تلفنم زنگ زد و با متوجه شدن شماره ای که آذر اظهار کرده بود خط آلمانشه و میتونیم با اون شماره با کامیار تصویری صحبت کنیم، تند جواب دادم..
با متوجه شدن کامیار خوشحال شدم و قد بلند سلام کردم..
با لبخند بهم نگاه کرد و بیان کرد
_بدون من خوش میگذره؟.. چی داری میخوری؟
غذایی که تو دهنم بود رو قورت دادم و بیان کردم
_شام میخوردیم
_تا من برنگشتم قورمه سبزی نخورینا
رفتم پیش نگار جون و منیره و گوشی رو طوری گحرکت کردم که اونام ببیننش..
منیره گفت
_قول میدم تا وقتی برنگشتی نه قورمه سبزی درست کنم نه شله زرد
_باریکلا منیر.. مامان شما چطوری؟
_خوبم مادر.. تو خوبی؟.. کی رسیدین؟
_دو ساعتی هست که رسیدیم.. منم خوبم.. خواستم بگم رسیدیم و دلواپس نباشین
تا میل داشتم به کامیار چیزی بگم مشاهده کردم آذر از پشت سرش اومد و چسبید بهش و گفت
_سلام خوبین؟
یه تاپ صورتی با یه شلوار جین کشی پوشیده بود و موهای شرابیش رو ریخته بود روی شونه هاش..
ماتیک قرمزش برق میزد و نگاهم همش میراهی شد روی برجستگی سینه هاش که کف دست و قلببازانه در معرض متوجه شد گذاشته بود..
حالم انقدر گرفته شد که دیگه آوام درنیومد که حرفی به کامیار بزنم..
نگار جون و منیره هم با مشاهده کردن سر و وضع آذر شوکه شدن و نگار جون به کامیار گفت
_مارو از خودت بیخبر نزار مادر.. زود برو این دکترو ببین و برگرد
چقدر دلم میمیل داشت بگم همین الان برگرد..
_باشه مولین هر روزگار زنگ میزنم بهتون.. لیلی توام هر موقع تمایل داشتی به این شماره زنگ بزن، آذر گوشیشو داده کف دست من باشه تا از اینترنتش استفاده کنم و باهاتون حرف بزنم
به زور باشه ای گفتم و خداحافظی کردیم..
با مشاهده کردنشون حالم بدتر شده بود و دیگه نتونستم غذامو بخورم..
گفتم
_منیر کف دستت درد نکنه خیلی خوشمزه بود
_تو که چیزی نخوردی.. بشین غذاتو بخور
نگار جون انگار متوجه حالم شده بود که بیان کرد
_ولش کن منیر سیر شده دیگه.. برو تو اتاقت استراحت کن مادر
چقدر درک کرده بود و میدونست که خرابم و میخوام فرار کنم تو اتاقم و تنها باشم..
راهی شدم توی اتاقم و دیوان حافظو برداشتم و چند تا از شعراش خوندم تا فکرم از کامیار و آذر منحرف بشه..
اما قلبم آشوب بود..
مواقعی که بسیار مضطرب و ناامید میشدم و چاره ای نداشتم، این آیه رو زمزمه میکردم و آهستهش عجیبی بهم میداد..
الا بذکر الله تطمئن القلوب
(یاد خدا ساکت بخش قلبهاست)
مسکّنم بود این جمله.. هر چقدر هم که روحم پریشون بود تکرار این حرف آرومم میکرد..
فکر اینکه خدا، نزدیکتر و مهربونتر از هرکسی پیشمه، و حواسش ۲۴ ساعته بهم هست آرامش میداد بهم..
یکم که آروم شدم با خودم فکر کردم که نباید زوم کنم روی قضیه ی آذر و کامیار و اینقدر خودمو عذاب بدم..
اگه همینطوری ادامه میدادم تا برگشتن کامیار روانی میشدم..
۱۶۶)
سپردم به خدا و با خودم بیان کردم من به کامیار اعتماد دارم، ولی اگه اشتباه هم کرده باشم و کامیار آذرو انتخاب کنه بازم نباید غصه بخورم زیرا در اونصورت میفهمم که عاشقیش به من واقعی نبوده و همون بهتر که خدا شرایطی مهیا کرده که من سیرت واقعیش رو ببینم و ازش قلب بکنم..
از طرفی هم شاید کمی دوری برای هر عاشق و معشوقی لازم بود و جدایی احساساتشون رو محک میزد..
به قول شاعر
دوری آزمون دلهاست
یا مشتاق دیدار میشوی
یا فراموش…
با این افکار قلب بیقرار و دلگیرم آروم گرفت و تا نیمه های شامگاه جای گرفتم و درس خوندم..
کامیار
اامان شبی که توی مونیخ و خونه ی آذر گذروندم، سخت گذشت..
تصویر نگاهای اشک آلود لیلی از جلوی دیدهام نمیراهی شد و همش بفکرش بودم چون میدونستم دختر حساسیه و الان ناراحته..
اما به امید بهبودی کامل روانه ی آلمان شده بودم تا وقتی به لیلی میگم برای همواره مال من باش، یه مرد سالم با اعصاب آروم باشم و از آینده مون نترسم..
آذر همیشه دختر راحتی بود اما بعد از ده سال انگار راحت تر شده بود و طوری رفتار میکرد که تابلو بود میخواد هوش از سر من ببره..
اما چشم و دل من دنبال لیلی بود..
صبح به آذر اظهار کردم که بریم پیش دکتر اما اون اضافه کرد که وقتمون برای فرداست و امروزگار منو میبره و شهرو میگردونه..
اولش میل داشتم مخالفت کنم اما از خونه نشستن و بیکار بودن بهتر بود..
اامان بار بود که به مونیخ سفر میکردم.. زمان مجردی به فرانسه و ایتالیا حرکت کرده بودم و عاشق سبک بناها و بافت شهری اون کشورها شده بودم و همش عکس میگرفتم..
ولی دیگه مثل سابق دل و دماغ نداشتم و حتی دوربین هم نیاورده بودم با خودم..
آذر جاهای مشاهده کردنی و جالب شهر رو نشونم داد و توی مغازه ای که دختری با دست خودش کف دستبند و گردنبند درست میکرد، کف دستبند ظریفی دیدم که با نگین ها و سنگهای آبی درست شده بود و خیلی زیبا بود..
دلم خواست برای لیلی بخرمش..
عجیب بود که هر چیزی منو یاد لیلی می انداخت و میتمایل داشتم که براش بخرم..
از دخترک تمایل داشتم که اونو بهم بده، و آذر به آلمانی بهش گفت که اون دستبند رو برامون بسته بندی کنه..
_برای من خریدیش کامی؟.. خیلی زیباه
_خوشت اومد؟.. یکی دیگه انتخاب کن برای تو بخرم، اینو برای لیلی خریدم
به وضوح دیدم که حالش گراهی شده شد و بیان کرد
_نه نمیخوام.. من از این چیزای بدلی و دست ساز خوشم نمیاد
تا شب توی خیابونا و فروشگاهها گشتیم و ناهار و شاممون رو هم بیرون خوردیم و خسته و کوفته برگشتیم خونه..
آذر اتاق مهمونش رو در اختیار من گذاشته بود و راحت بودم..
بهش شامگاه بخیر گفتم و چراکه بسیار خسته بودم اضافه کردم که میرم بخوابم..
درو بستم و به لیلی زنگ زدم.. قلبم براش تنگ شده بود و میتمایل داشتم ببینمش..
میمیل داشتم دستبندش رو هم نشونش بدم.. مثل بچه ها ذوق کرده بودم..
بعد از اون لباس مشکی، دومین بار بود که با عشق برای دختری هدیه ای خریده بودم..
وقتی بعد از دو بار زنگ خوردن جواب داد، از متوجه شدن صورت نازش قلبم غرق خوشی شد..
این صورت ساده و معصوم، جذابترین صورت جهان بود در نظر من..
_سلام آقای آلمانی.. حال شما؟
میریز خندید و از مشاهده کردن خنده ش مسرور شدم و منم با خنده بیان کردم
_با یه شامگاه موندن آلمانی شدم؟.. چطوری؟
_آره دیگه.. خوبم تو چطوری؟ چیکار کردی امروزگار؟
_منم خوبم.. جات خالی آذر امروزگار منو برد نصف شهرو گردوند
خنده ش جمع شد و زورکی اظهار کرد
_خوب پس خوش گذشته
_بد نبود.. کاش میشد توام بیای.. ببین برات چی خریدم
کف دستبندو نشونش دادم و دیدم که بار دیگر خنده اومد روی لبش..
_برای من خریدی؟.. چقدر دلبر و خوشرنگه.. مرسی که به یادم بودی
_همش به یادت بودم.. چند تا چیز دیگه م خریدم که اونارو وقتی اومدم میبینی
عسلی هاش برق زدن وقتی اظهار کردم همش به یادت بودم و متوجه شدم که حال کرد..
کاش میشد همه ی حرفهای قلبمو بهش بگم.. اما نمیتونستم..
صبح بعد از خوردن صبحونه ی مفصلی که آذر آماده کرده بود و اصرار کرد که از همش باید بخورم، جادهی مطب دکتر شدیم..
دکتر مردی حدود ۵۰_۶۰ ساله بود و با آذر احوالپرسی کرد و آذر شرایط منو بهش اضافه کرد..
دکتر از آذر تمایل داشت که تنهامون بزاره و من به انگلیسی حالمو و خلاصه ای از اتفاقی که افتاده بود رو بهش توضیح دادم..
داروهایی رو که مصرف میکردم و حملات عصبی و حالاتی رو که داشتم ازم جویا شد و در نهایت بیان کرد که باید مدتی تحت نظرش باشم تا بتونیم نتیجه ی خوب بگیریم..
بهش اضافه کردم که برام مقدور نیست که مدت زیادی توی آلمان بمونم و اگه لازم باشه میرم و برمیگردم..
قبول کرد اما اظهار کرد برای بعضی آزمایشات و روانکاویهای اولیه یک ماه حتما باید بمونی اما بعدش میتونی هر سه ماه یکبار بیای و ببینمت..
یک ماه.. خیلی بیشتر از اونی بود که فکرشو میکردم..
اما مجبور بودم و حالا که کاری رو شروع کرده بودم باید تمومش میکردم..
وقتی به آذر اضافه کردم که یک ماه مهمونشم کف دستاشو زد به هم و هورایی گفت و بغلم کرد..
_بهشدت خوبه حسابی خوش میگذرونیم این یه ماهو
۱۶۷)
و چشمکی زد و اظهار کرد
_بعدشم شاید از اینجا خوشت بیاد و اصلا نخوای که برگردی و دوتایی همینجا بمونیم، هان؟ نظرت چیه؟
_نظرم اینه که چرت و پرت نگو
_خوب بابا نزن تو ذوقمون.. ولی من میدونم چیکار کنم که موندگارت کنم
لیلی
کامیار زنگ زد و بیان کرد که مجبوره یک ماه اونجا بمونه و من فقط خاموشی کردم..
حرفی پیدا نکردم که بگم و فقط بغض بود که به گلوم فشار آورد..
با گذشت روزگارها من افسرده تر و گحرکت کرده تر میشدم و صدای آذر شادتر و بشاش تر..
همیشه وقتی کامیار با ما حرف میزد، به نوعی اظهار وجود میکرد و یا میومد و حرفی میزد یا از دور چیزی میاظهار کرد و خودی نشون میداد..
حق داشت خرسند و کیفور باشه.. یک ماه، روزگار و شب با کامیار تنها بود و توی کشوری بودن که کامیار اونجا بغیر از آذر، نه کسی رو داشت و نه زبونشون رو بلد بود و کلا به اون وابسته بود..
و این برای آذر یه امتیاز محسوب میشد و خواه ناخواه کامیار بهش نزدیک میشد..
من و کامیار فقط ۴ روزگار باهم تنها مونده بودیم و انقدر بهمون خوش گذشته بود و باهم خاطره ساخته بودیم که همش میهراسیدم توی این یک ماه، چند برابر ما، بهشون خوش بگذره و اتفاقات مشابهی بینشون بیفته..
یکهفته از رفتن کامیار میگذشت و انقدر مشتاق دیدارش بودم که همش منتظر بودم حواس نگار جون و منیره به من نباشه و میحرکت کردم تو اتاقش و لباساشو بو میکشیدم..
یه شامگاه که بدجور هواشو کرده بودم و عجیب دلتنگش بودم، حرکت کردم توی اتاقش و انقدر لحاف و بالشتشو بغل کردم و بیصدا اشک ریختم که همونجا خوابم برد..
عشق آن بغض عجیبی ست
که از دوری یار
نیمه شب بین گلو مانده و
جان می گیرد…
وقتی بیدار شدم صبح شده بود و دعا کردم که نگار جون و منیره بیدار نشده باشن و متوجه رختخواب خالی و کف دست نخوردهء من نشن..
آروم و پاورچین از پله ها میراهی شدم پایین که یهو نگار جون مقابلم سبز شد..
با تعجب نگام کرد و منم از خجالت آب شدم و با تته پته اظهار کردم
_سردرد داشتم حرکت کردم از اتاق کامیار قرص بردارم
_خوب کردی مادر.. برو یکم بخواب خوب میشی
مطمئن بودم که متوجه شد.. زیرا تیز بود و هر چیزی رو توی هوا میزد و هم اینکه میدونست جعبه ی داروها پایینه..
اما بهانه ی دیگه ای پیدا نکردم برای توجیه بالا بودنم، و ناشیانه ترین دروغ رو اضافه کردم..
کف دست خودم نبود.. اتاق کامیار و وسایلی که همش متعلق به اون بود و بوی اونو میداد بهم ملایمش میداد و قلبم میتمایل داشت از اتاقش خارج نشم..
اما از نگار جون خجالت میکشیدم و نمیمیل داشتم بفهمه تا اون حد دلتنگ پسرشم..
یک روزگار بعدش بود که سر میز شام نگار جون گفت
_لیلی رادیات اتاقت خراب شده و ازش آب چکه میکنه.. به منیر اظهار کردم کاملا ببنده و بازش نکنه تا کامیار بیاد و درستش کنه.. تو فعلا برو تو اتاق کامیار بخواب چون هوا بسیار سرده و تو اون اتاق مریض میشی
با دهن باز بهش خیره شدم و با لکنت گفتم چشم..
عجب زنی بود.. تا بحال انسانی به خوبی و مهربونی نگار جون ندیده بودم..
انقدر با درک و فهم بود که متوجه شده بود من اونشامگاه تو اتاق کامیار خوابم برده و انقدر مشتاق دیدارشم که پناه میبرم به اتاقش..
و بهونه ای جور کرده بود که من بدون خجالت برم و تو اتاق کامیارم بمونم..
دلم تمایل داشت بغلش کنم و ببوسمش ولی تابلو میشد که بهشدت خوشحال شدم..
موقع خواب رفتم توی اتاق محبتم و دونه دونه وسایلشو بوسیدم و با خیالش حرف زدم..
حرفایی که وقتی زنگ میزد، به خودش نمیتونستم بگم و توی دلم تلنبار شده بود..
دو هفته از رفتن کامیار میگذشت و هر روز زنگ میزد..
بسیار دلم براش تنگ شده بود و هر بار میاضافه کردم ایندفعه دیگه بهش میگم که قلبم برات تنگ شده، اما هر بار صحبتمون تموم میشد و بازم نمیتونستم بگم..
کامیار یه بار با تته پته بیان کرده بود که قلبم برای همه تون تنگ شده و من فهمیده بودم که اونم مثل من نمیتونه مستقیما به خودم بگه..
بعدش طاقت نیاورد و اضافه کرد
_دلم برای خونه و اونایی که توش نفس میکشن تنگ شده
منم اظهار کردم
_خونه و اونایی که توش نفس میکشن هم قلبشون برای تو تنگ شده.. وقتی نفس تو نیست بهشدت چیزا کمه تو این خونه
چند ثانیه حرفی نزد و فقط نگام کرد..
توی نگاهش یه عالمه دوستت دارم و دلم برات لک زده، داد میزد..
هر وقت که میمیل داشتیم یکم بیشتر حرف بزنیم آذر مثل خروس بی محل میومد و به یه بهانه ای کامیارو صوت میکرد..
میدونستم از قصد نمیزاره ما طولانی حرف بزنیم و میخواد کامیار از من دور بشه..
میهراسیدم از اون شیطان وسوسه گر.. میترسیدم یه روز زنگ بزنم و ببینم دیگه کامیار همون کامیار نیست و سرد و خشک حرف میزنه باهام..
شامگاه بعد از شام منتظر بودیم که کامیار زنگ بزنه چراکه اکثرا یا طرفای ۶ زنگ میزد یا حدود ۹..
از ۶ گذشته بود و زنگ نزده بود و مطمئن بودم که ۹ که بشه زنگ میزنه..
اما ساعت از ۹ هم گذشت و ۱۰ شد و خبری از کامیار نشد..
دلواپس شدم و وحشت کردم که اتفاقی براش افتاده باشه..
نگار جون هم از نگرانی من دلواپس شد و اظهار کرد که دیگه منتظر نباش و خودت زنگ بزن بهش..
۱۶۸)
زنگ زدم ولی جواب نداد.. قلب تو قلبم نبود و هزار تا فکر و خیال کردم..
یکم بعد مجدداً زنگ زدم و دیگه داشت قطع میشد که تماس تصویری برقرار شد و آذر جواب داد..
جواب که چه عرض کنم، جایی بود که انقدر سر و صوت و آوای موزیک تند خارجی قد بلند بود که آواشو نمیشنیدم..
مسلما دیسکویی باری جایی بود که فضای تاریکی داشت و اونهمه سر و صوت بلند بود..
آذر با یه لباس تنگ نارنجی براق و آرایش غلیظ در حالیکه معلوم بود توی حالت عادی نیست و مسته، با خنده داد زد که
_کامیار وقت نداره باهات حرف بزنه و مشغوله
اینو اضافه کرد و تماسو قطع کرد..
گوشی رو محکم گحرکت کردم که از دستم نیفته.. بغضی که اومد توی گلوم رو به سختی قورت دادم و در جواب نگار جون که از روی مبلش میپرسید چی شد با کی حرف زدی، بیان کردم
_کامیار بود میگفت اینترنت مشکل داره و یهو تماس قطع شد
نمیتمایل داشتم نگار جون بفهمه که کامیار با آذر مشغول عشق و حاله و نخواسته حتی با ما حرف بزنه..
احساس میکردم دارم خفه میشم و دلم میخواد وایسه..
بدون حرفی حرکت کردم بالا و سرمو توی بالش فرو کردم و هق زدم..
کامیار داشت منو فراموش میکرد..
تا صبح نخوابیدم و فقط از خدا کمک تمایل داشتم که نزاره کامیارو از کف دست بدم..
صبح شده بود و ندرک کرده بودم کی خوابم برده که با صدای زنگ گوشیم بیدار شدم..
کامیار بود.. اون موقع صبح چرا زنگ زده بود.. شایدم تازه یادش افتاده بود که نگرانشیم و میل داشته بود زنگ بزنه..
سریع قرار گرفتم روی تخت و جواب دادم..
لعنتی.. بازم آذر بود.. تا تمایل داشتم بگم کامیار کجاست و چرا این موقع صبح زنگ زدی، با آوای آهسته گفت
_لیلی جون ببخشید که شامگاه نتونستم درست جواب بدم بهت.. الان یادم افتاد که شاید نگران کامیار شدی و تمایل داشتم نشونش بدم خودت ببینی که حالش خوبه
اینو اضافه کرد و گوشی رو گرفت سمت تخت خواب دونفره ای که کامیار روش خوابیده بود!
اتاق و تخت یکنفره ی کامیارو میشناختم زیرا اکثرا از اتاقش بهم زنگ میزد و حرف میزدیم.. ولی اینجا..
اینجا اتاق آذر بود!
تخت آذر بود و عکسش روی پاتختیش بود..
کامیار روی تخت آذر چیکار میکرد!
انگار دهنم پر از خاک بود و نمیتونستم حرف بزنم.. زبونم توی دهنم نمیچرخید و توی حالت مرگ بودم..
شوک بعدی رو وقتی بهم داد که بار دیگر گوشی رو سمت خودش گرفت و متوجه شدم که یه لباس خواب سکسی و کوتاه قرمز تنشه و موهاش آشفته ست..
_مشاهده کردیش لیلی جون؟.. حالش خوبه و حسابی بهش خوش میگذره.. تو دیگه دلواپسش نباش و فراموشش کن
گوشی از کف دستم افتاد..
کامیار روی تخت آذر خواب بود و آذر با لباس خواب لختیش به من میگفت کامیارو فراموش کن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن