۱۵۷)
هنوز یک روزگار کامل از متوجه شدار غیرمنتظره ی آذر توی داروخونه نگذشته بود که سر و کله ش پیدا شد و اومد خونه..
میدونستم پرروئه و به کامیار گیر داده ولی فکر نمیکردم تا این حد سبک باشه که فردای همونروزگار بلند بشه و بیاد خونه شون..
شیرینی و کف دسته گل خریده بود و کف دسته گل رو داد به نگارجون و طوری بغلش کرد و اظهار کرد قلبم براتون تنگ شده بود که انگار خیلی با نگارجون نزدیک بوده..
ولی وقتی نگارجون به سردی بیان کرد
_اما دخترم من شما رو نشناختم متاسفانه
قلبم خنک شد..
کامیار به مامانش اظهار کرد
_انقدر قیافه ش عوض شده و عمل کرده که منم نشناختمش چه برسه به شما
آذر هم مثل همیشه ریز خندید و گفت
_یه عالمه عکس از اون دوران آوردم نشون کامیار بدم.. شمام که ببینین منو یادتون میاد
پالتو و روسریشو درآورد و در کمال پررویی داد به من..
یا فکر میکرد من خدمتکارم یا از قصد اونطوری باهام رفتار میکرد که تحقیرم کنه..
کامیار تا متوجه شد لباساشو داد دست من، رو به آذر اضافه کرد
_آذر رخت آویز پشت دره
و به من اشاره کرد که لباساشو بدم به خودش..
دختره ی پررو بازم از رو نحرکت کرد و بجای اینکه خجالت بکشه که کامیار ضایعش کرد با خنده لباساشو ازم گرفت و بیان کرد
_آره بابا منکه غریبه نیستم، ده بار اومدم و راهی شدم به این خونه
رو که نبود سنگ پا بود.. یه بلوز ابریشمی قرمز آستین قد بلند پوشیده بود که گردیِ شونه هاش باز بود و دکمه های بالایی یقه ش رو هم باز گذاشته بود و حسابی تن و بدنش مشاهده کرده میشد..
معلوم بود که دختر جلف و راحتیه و این چیزا عین خیالش هم نیست..
اومد نشست و منیره براش چای و شیرینی آورد و اونم طبق معمول شروع کرد به حرف زدن و از گذشته ها تعریف کرد و بعدش هم رو به نگارجون گفت الان عکسامونو نشونتون میدم ببینین منو یادتونه یا نه..
خم شد و تمایل داشت از کیفش که کنار مبل روی زمین گذاشته بود عکسارو برداره که از بس که یقه ش باز بود سینه هاش و سوتین مشکی گیپورشو کاملا متوجه شدیم..
منیره من و نگار جونو نگاه کرد و لبشو گاز گراهی شد و من معذب کامیارو خیره شدم و اونم سریع سرشو برگردوند سمت مخالف آذر..
مطمئن بودم از قصد اون کارها رو میکنه و بقول خودش میخواد کامیارو با دلبریهاش تور کنه..
عکسارو داد دست نگار جون و خودشو چسبوند بهش و اضافه کرد
_ببینید خانم کیان این منم.. همینکه پیش کامیار وایساده
نگار جون عینکشو از روی میز برداشت و زد به نگاهش و یکم عکسارو چشم دوخت و اضافه کرد
_الان یادم اومد.. تو اونوقتام بسیار شلوغ بودی و همش حرف میزدی
کامیار و آذر ریز خندیدن و کامیار بیان کرد
_خودشه مولین همونکه میگفتی این همکلاسیت انقدر حرف میزنه سرم درد میگیره
نگار جون چشم غره ای به کامیار رفت که یعنی زشته نگو پیش خودش، اما کامیار که میدونست آذر جونوری نیست که خجالت بکشه گفت
_خودش میدونه پرچونه ست آزرده نمیشه
_آره بابا راحت باشین من دلخور نمیشم از هیچی
دوست داشتم عکسای ده سال قبل کامیارو ببینم که چه شکلی بوده..
رو به نگار جون گفتم
_نگار جون بدین منم ببینم
اونم عکسارو گراهی شد سمت من و کامیار ازش گرفت و اومد قرار گرفت پیش من روی مبل دو نفره و بیان کرد
_ببینم منو پیدا میکنی؟
یه عکس کف دسته جمعی توی کلاس بود و حدود بیست نفری توی عکس بودن ولی دقت لازم نبود چراکه اونی که از همه قدکشیدهتر بود کاملا مشخص بود بین بیست نفر و فوری اظهار کردم
_این تویی
_آره.. اینجا ۲۲_۲۳ سالمه
یه عکس دیگه هم نشون داد که توی خونشون بودن و مهمونی بود..
_اینجام ۲۴ سالمه.. دانشگاه تموم شده بود و مهمونی فارغ التحصیلی گراهی شده بودیم تو خونه ی ما
کامیار ۲۴ ساله چقدر خوشگل و جذاب بود.. درست شامگاهیه مانکنای زیبا و چشم و ابرو مشکی ایتالیایی بود لامصب..
با مشاهده کردن عکساش فهمیدم که چقدر شکسته شده و زندگی چقدر بیرحمانه باهاش تا کرده..
آذر حق داشت بگه که همه ی دخترای دانشکده عاشق کامیار بودن..
با اینکه من عاشق کامیار ۳۴ ساله شده بودم و تو نگاه اول محو خواستنییتش شده بودم ولی اعتراف کردم که ده سال پیش بقول آذر خیلی خطرناک تر و خواستنی تر بوده..
خودش هم نگاهی کرد به عکساش و آهی کشید و اضافه کرد
_میبینی چقدر پیر شدم؟
تا تمایل داشتم بگم پیر نشدی آذر فوری پرید وسط و زد به میز و اضافه کرد
_وا پیر چیه؟.. بزنم به تخته، پخته تر و مردتر شدی.. دلپذیریتت قرار گرفته و بیشتر رو فرم اومدی اتفاقا
چه سر و زبونی داشت این زن ای خدا..
بیان کردم
_آذر خانم شمام همسن کامیارین؟
_نه گلم من ۱۸ سالمه
و کشیده خندید.. کامیار اضافه کرد
_آذر از من کوچیکتره چون من دیر رفتم دانشگاه و رشته مو دوست نداشتم
_آره گلم من سه سال از کامی کوچیکترم.. ۳۱ سالمه اما به کسی نگو
نگاهک زد بهم و ریز خندید.. انگار یه ذره هم غم نداشت این زن.. فقط میلبخند زد و منو خسته میکرد..
داشتن حرف میزدن که موبایلم زنگ زد.. عموم بود..
جواب دادم و آروم معذرتی خواستم و رفتم تو اتاقم..
عموم ازم گله میکرد که موندم خونه ی غریبه ها و یه سری به عموم نمیزنم..
بهش گفتم که بخاطر کار اینجام وگرنه با مولین میراهی شدم..
۱۵۸)
به همه ی فامیل اظهار کرده بودم پرستار کامیار شدم و ازشون حقوق میگیرم که نگن همینطوری حرکت کرده و با یه مرد غریبه زندگی میکنه..
حوصله ی فضول بازیها و قضاوتهای مردمو نداشتم..
عمو گیر داد که فردا برای ناهار بیا خونه ی ما و من و زن عموت حرف داریم باهات..
نمیشد بگم نه.. بالاخره عموم بود و دعوتم میکرد.. مجبورا قبول کردم و تماسو قطع کردم و برگشتم هال پیش بقیه..
آذر رفته بود نشسته بود جای من پیش کامیار و راجع به عکسا توضیح میداد..
نگار جون مشاهده کرد که دارم نگاهشون میکنم و اشاره کرد که بیا بشین پیش من..
آذر تا عصر موند و بالاخره بعد از چهار ساعت بلند شد و راهی شد..
سر شام اضافه کردم که عمو فردا برای ناهار دعوتم کرده و میرم اونجا..
کامیار نگاهی بهم کرد و گفت
_میخوای من ببرمت؟
_نه با ماشین خودم میرم خب
_نه من میبرمت، میخوام خونه شونو هم یاد بگیرم
باشه ای گفتم و بقیه ی غذامو خوردم که موبایلم زنگ زد..
مامان بود.. هر دو روز یه بار زنگ میزد و همش مضطربم بود..
احوالپرسی کردیم و اضافه کرد
_فردا میری خونه عموت؟
_بله، شما از کجا خبر داری؟
_زن عموت زنگ زده بود باهام حرف زد
_زنگ زده ترکیه که از شما اجازه بگیره منو دعوت کنه؟
_نه بابا کار دیگه ای داشت.. برای چیز دیگه ای اجازه میمیل داشت از من
حس کردم که جریان چیه و برای چی به مولین زنگ زدن..
علیرضا از بچگی دور و بر من میپلکید و یه بار به من اظهار کرده بود که عقد دختر عمو و پسر عمو رو تو آسمونها بستن..
منم ۱۳_۱۴ سالم بود و نفهمیده بودم و اضافه کرده بودم یعنی چی..
اون موقع ناظهار کرده بود یعنی چی، چراکه شاید خودشم بچه بود و نمیدونست و از بزرگترا متوجه شده بود..
ولی بعدها که بزرگتر شدیم متوجه نگاههاش به خودم میشدم و میدونستم که یه روزگار یه چیزی میگه و پا پیش میزاره..
مامان اضافه کرد که علیرضا تو رو میخواد و عمو و زن عموت هم میخوان باهات حرف بزنن و بهت بگن..
اینو که گوش دادم دیگه اصلا قلبم نمیخواست برم خونشون..
نه بیان کردن به عموم سخت بود برام و بله بیان کردن هم که غیر ممکن بود..
اما نمیشد نرم و باید میراهی شدم و به نوعی میاضافه کردم که قصد ازدواج ندارم..
به مولین گفتم تو که میدونی جواب منو و اونم مثل همیشه غر زد که میترسم این کامیارت تکونی به خودش نده و یا اصلا قصد ازدواج نداشته باشه و حیات و آینده ت تباه بشه..
منم غر زدم که بازم شروع نکن، و مولین ازم تمایل داشت که گوشی رو بدم و با نگار جون احوالپرسی کنه..
گوشی رو بردم دادم به نگار جون و بعد از یکم احوالپرسی متوجه شدم که نگار جون رفت توی فکر و بیان کرد
_عجب.. خوب هر چی قسمت باشه و هر چی که لیلی جون خودش بخواد
ای مولین مارموز.. از قصد با نگارجون حرف زده بود که خواستگاریه عموم اینارو بهش بگه و اونم به گوش کامیار برسونه..
موفق هم شد چون کامیار با گوش دادن حرفای مادرش گوشاشو تیز کرد و با نگاهای گرد شده منو نگاه کرد..
منم سرمو انداختم پایین و توی قلبم به علیرضا و به هر میل داشتگار دیگه ای فحش دادم که ساکتشمونو به هم میزدن..
شب، قبل از خواب کامیار اومد توی اتاقم و تکیه داد به چارچوب در و اضافه کرد
_معلوم شد برای چی میخوای بری خونه ی عموت
نگاهش کردم و اضافه کرد
_برای چی میخوام برم؟
پوزخندی زد و اضافه کرد
_برای صحبت با علیرضا خان
_من چه صحبتی با علیرضا دارم؟
بازم با همون پوزخند گفت
_لابد صحبتای خوب و قشنگ که باب میلتونه
خشمگین شدم از حرفش و لحنش.. چطور میتونست اینارو بهم بگه در حالیکه میدونست چقدر دوستش دارم و تقصیری در مورد خواستگاریِ علیرضا ندارم..
منم لجم گراهی شد و اظهار کردم
_از همون حرفای خوب و قشنگ که شما با آذر جون میزنین؟
پوزخند از لبش حرکت کرد و عصبی اظهار کرد
_تو که همش پیشمون بودی.. من با آذر چه حرف خصوصی ای زدم؟
_منم قرار نیست با علیرضا حرف خصوصی بزنم
_از کجا معلوم؟.. منکه نمیبینم.. شایدم زدی
میمشاهده کردم که حسودی میکنه، اما حق نداشت در مورد من اونطوری فکر کنه..
از روی تختم بلند شدم و مقابلش وایسادم و اضافه کردم
_تو منو چی فرض کردی؟
_من تو رو چیزی فرض نکردم.. الان گوش دادم که پسرعموت ازت تمایل داشتگاری کرده و توام فردا قراره بری خونشون.. فقط ازت سؤال کردم که باهاش تنها حرف میزنی یا نه.. چیز بدی ناظهار کردم که بهت برخورد
_نخیر نجویا شدی.. دقیقا بهم بیان کردی میری و باهاش حرفای خوب میزنی.. اصلا حالا که اینجوری شد نمیرم
_نه برو.. زندگیه خودته.. تصمیم زندگیت رو هم خودت میگیری.. منکه نمیتونم بگم به پسرعموت جواب رد بده
طوری میاضافه کرد زیستن خودته انگار خودش هیچ نقشی توی زندگی من نداشت..
با حرص گفتم
_زندگیه خودمه؟.. فقط خودم؟.. پس هر تصمیمی بخوام بگیرم.. باشه آقا کامیار.. شمام هر تصمیمی با هر کی دوست داری بگیر.. اصلا همین آذر.. معلومه که یه چیزی هم بینتون هست.. مبارکه
_چیزی بین من و آذر نیست، بیخودی منو قاطیه خودت نکن.. تویی که با پسر عمو جونت چیزی بینتون بوده.. چه آب زیر کاهی هم بودی که صداتو درنیاوردی و اگه مولینت نمیاضافه کرد اصلا نمیفهمیدم فردا برای چی میری خونشون
خشمگین اظهار کردم
_من اصلا خبر نداشتم، منم از مولین شنیدم قضیه ی خواستگاری رو.. کف دستت درد نکنه من آب زیر کاهم دیگه آره؟
_یعنی تو نمیدونستی پسر عموت دوستت داره؟
_نخیر نمیدونستم.. در ذهنش گذراندی یواشکی تو گوشم حرفای عاشقانه میاظهار کرده و منم گوش میکردم؟
_نمیاظهار کرده؟
_نخیر
_خوب بالاخره فامیل نزدیکته، از بچگی باهم بزرگ شدین، مگه میشه بخواد باهات ازدواج کنه اما حرفی بهت نگفته باشه؟
_چه میدونم.. نگفته دیگه.. میخوای از خودش بپرس بگو چرا ابراز محبت نکردی به لیلی
_خودتو مسخره کن
_جدی میگم.. تو که حرف منو باور نمیکنی از خودش بپرس
_حرف تو رو باور میکنم.. فقط تعجب کردم از این تمایل داشتگاریِ یهویی.. در ذهنش گذراندم تو خبر داشتی و به من ناضافه کردی
_اولا که برای منم یهویی بود.. دوما مگه من باید لیست میل داشتگارامو به تو بدم؟.. تو چیکار داری کی منو میخواد کی نمیخواد
_نباید بدونم؟.. مهمه برای من
_این و اون مهم نباشن برات.. مهم اینه که من کیو میخوام
با این حرفم اخمش باز شد و بیان کرد
_تو کیو میخوای بگو ببینم
_من قنبر پسر مش غضنفرو میخوام.. میشناسیش؟
خنده ش گحرکت کرد و گفت
_تو غلط کردی با قنبر
منم خنده م گرفت و اضافه کردم
_به کراشم توهین نکن
دستشو روی چهارچوب در، درست کنار شونه م گذاشت و توی نگاهام چشم دوخت و یکم بعد آروم گفت
_میدونی؟ من تا حالا به هیچ مردی حسودی نکرده بودم.. محبت چیز عجیبیه.. آدم بی منطق و بی عقل میشه
تا تمایل داشتم بپرسم یعنی الان به علیرضا حسودی کردی، پشتشو کرد و حرکت کرد..
توی قلبم گفتم منم به آذر حسودی میکنم و وقتی بهت نزدیک میشه عقلمو از کف دست میدم..
دلدادگی حادثه ی بینظیری بود و من و کامیار برای اامان بار تجربه ش میکردیم و همه ی احوالاتش قشنگ بود.. حتی حسودی و قهر و قلبخوریاش..
صبح زود بیدار شدم و توی رختخوابم موندم و اندیشیدم که به عمو و علیرضا چی بگم که بد نشه و عمو ازم نرنجه..
آخرش مصمم شدم بگم من علیرضا رو همیشگی به دیده برادری دیدم و مثل برادر نداشته م دوستش داشتم و ممکن نیست به نگاه همسر ببینمش و باهاش ازدواج کنم..
بعد از صبحونه که با نگاههای معنادار و خیره ی کامیار سپری شد گوشیم زنگ زد..
شماره ی خونه ی عمو بود.. جواب که دادم از متوجه شدن صدای شخص پشت خط هول شدم و به کامیار خیره شدم..
اونم مثل یه عقاب تیز نگاهمو شکار کرد و چشماشو باریک و گوشاشو تیز کرد تا ببینه چه حرفی می زنم..
پشت خط علیرضا بود و با لحن مهربونی گفت
_میخوام بیام دنبالت
ای خدا فقط همینو کم داشتم.. کامیار بازم قاط میزد الان..
با لحن خشکی بیان کردم
_نه پسر عمو خودم ماشین دارم میام
طوری خشک و رسمی باهاش حرف زدم و به جای علیرضا پسرعمو خطابش کردم که بیچاره یکه خورد و آروم اظهار کرد
_باشه.. هر جور راحتی.. فقط دیر نکن
_باشه یکم بعد میام
تماسو که قطع کردم مثل اجل معلق اومد بالای سرم و بیان کرد
_آقا عجله دارن برای مشاهده کردنتون؟
_نه
_گفتی باشه یکم بعد میام.. این یعنی که اون گفته زود بیا
چه کارآگاهی شده بود.. اظهار کردم
_معما حل میکنی؟.. برو کنار بابا
و از سر جادهم کنار زدمش و راهی شدم تو آشپز خونه..
دنبالم اومد و گفت
_چرا بهش نبیان کردی من میبرمت؟
_چون خودم میرم.. اگه با تو برم شک میکنن که خبریه بین من و تو
اومد کاملا نزدیکم وایساد و تو نگاهام خیره شد و اظهار کرد
_مگه بین من و تو خبریه؟
قلبم هری ریخت و آب دهنمو قورت دادم و بیان کردم
_نه.. منظورم اینه که اونا اونجوری فکر میکنن.. تو مثلا رئیس منی چرا باید منو ببری مهمونی
عقب تر حرکت کرد و اضافه کرد
_اونا که نمیفهمن با من حرکت کردی.. نکنه جلوی در منتظرته؟
_اوففف کامیار.. باشه با تو میرم کم تیکه بنداز
دیدهای زیباشو نازک کرد و اضافه کرد
_معلومه که با من میری
و از آشپزخونه خارج شد..
لعنتی.. تو هر حالتی دوستش داشتم و قلبم براش میراهی شد..
وقتی مقابل خونه ی عمو اینا ماشینشو نگه داشت و تمایل داشتم پیاده بشم، گفت
_لیلی…
نگاش کردم و اظهار کردم
_بله
با من و من اضافه کرد
_نه میگی دیگه؟.. نه؟
دلم میل داشت یکم اذیتش کنم.. گفتم
_نه
مردمک چشماش تکون خورد و گفت
_یعنی چی نه؟
جدی دلواپس شده بود.. البته از دیشامگاه دلواپس بود اما الان با جوابی که بهش دادم دیگه حالت نگاهش هم عوض شد و هراسیدم که درو ببنده و نزاره پیاده بشم..
گفتم
_نه دیگه.. جوابم نه ست
_برو پایین لامصب.. منو کف دست میندازی؟
خندیدم و گفتم
_نه
_کوفت و نه.. برو، حواست به گوشیت باشه شاید کاری داشتم
_چه کاری؟.. دو سه ساعته اینجام و برمیگردم چه کاری میتونی داشته باشی آخه؟
_گوشیت پیشت باشه حرفم نباشه ..برو.. میام دنبالت
_نه دیگه تو نیا.. حتما برای خداحافظی میان بیرون و نمیخوام تو رو ببینن
_پس با کی برمیگردی؟
_با آژانس
_مگه پسر عموی عاشق سینه چاکت میزاره با آژانس برگردی؟.. من همین دور و برم.. دو ساعت بعد بیا کوچه پشتی و بگو ماشینو اونجا پارک کردی
_کامیاار.. چرا پیچیده ش میکنی عه.. اصلا باید با ماشین خودم میومدم و به حرف تو گوش نمیکردم.. الانم برو تا یکی نیومده بیرون
_من این اطرافم.. بحث تمومه
_نخیرررر شما این اطراف نیستی و برمیگردی خونه منم با آژانس برمیگردم.. خدافظ
_باااشه خدافظ
بالاخره راهی شد و منم در خونشونو زدم و راهی شدم تو..
علیرضا هیجانزده بود و چشماش میدرخشید.. طفلی خبر نداشت که میخوام جواب رد بدم بهش..
عمو و زن عمو بغلم کردن و عمو چشمای اشکیشو پاک کرد و اظهار کرد بوی داداشمو میدی..
منم گریه کردم و علیرضا به باباش بیان کرد که بعد مدتها لیلی اومده خونمون ناراحتش نکنید..
بعد از ناهار به زن عمو کمک کردم میزو جمع کنه و توی آشپزخونه یواشکی بهش اظهار کردم
_زن عمو میخوام چیزی بهتون بگم
_بگو قربونت برم.. چی شده؟
_چیزی نشده زن عمو.. نمیخوام عمو و علیرضا بشنون.. راستش دیشامگاه مولینم جریان میل داشتگاریِ علیرضا رو بهم بیان کرد
_خب پس کف دستش درد نکنه زحمت مارو کم کرده
_زن عمو من نمیتونم با علیرضا ازدواج کنم آخه اون برای من مثل برادره
قیافه ی زن عموم گرفته شد و تعجب توی چشماش موج زد..
نمیدونم چرا اونقدر مطمئن بود که من قبول میکنم..
_لیلی من فکر میکردم توام علی رو دوست داری.. آخه علی از بچگی میگه لیلی سهم منه
آخ که چقدر قلبم برای علیرضا سوخت.. پس همواره دوستم داشته و دم نزده.. اما چاره ای نداشتم.. عشقم و نفسم کامیار بود..
با خجالت اظهار کردم
_شرمنده م زن عمو.. من نمیدونستم.. علیرضا هیچوقت بهم ناظهار کرده بود.. الانم به شما اضافه کردم چون نمیل داشتم عمو و یا خودش حرفی بزنن و من مجبور بشم نه بگم.. یعنی دلم نمیخواد غرورشو بشکنم.. لطفا شما بهش بگید و اصلا حرفش مطرح نشه
زن عموم طوری که انگار دست و پاش سست شده بود، ظرفای کثیفو گذاشت روی ماشین ظرفشویی و گفت
_بنظر منم اینطوری بهتره.. شاید اگه از خودت نه بشنوه بیشتر آزرده بشه.. الان میرم یه طوری بهش میگم
زن عمو اول به عموم اشاره کرد و اونم حرکت کرد تو اتاقشون..
من و علیرضا توی پذیرایی تنها موندیم و علیرضا انقدر نجیب بود که حتی نتونست درست نگام کنه و هی عرق کرد و منتظر پدر و مادرش شد..
یکم بعد عمو اومد اما گراهی شده نبود و عادی حرکت کردار میکرد.. خوشحال شدم که غمگین و دلخور نشده ازم..
رو کرد به علیرضا و اضافه کرد
_مولینت کارت داره بابا.. یه سر بهش بزن و بیا
وقتی اون راهی شد عموم آهسته اضافه کرد
_تو یادگار داداشمی لیلی.. هیچوقت نمیزارم برخلاف میلت مجبور به کاری بشی.. درسته که بهشدت میخواستم عروس خودم باشی و عقد پسر عمو و دختر عمو رو تو آسمونا بستن، اما من به میل داشته ت احترام میزارم و امیدوارم با هر کسی که ازدواج میکنی خوشامگاهخت بشی.. من همیشگی پشتتم اینو یادت باشه
خیالم از عمو راحت شد و یادم اومد که حتما علیرضا این حرفو از عموم یاد گحرکت کرده بوده و سالها قبل به من گفته بود..
از عمو بخاطر فهم و درکش تشکر کردم و وقتی زن عمو برگشت پیشمون علیرضا پیشش نبود و مادرش گفت که یکم راهی شد توی اتاقش و الان میاد..
آزرده و معذب بودم و میدونستم که علیرضا الان تو چه حالیه.. اما کاری از کف دستم برنمیومد..
نیم ساعتی طول کشید تا علیرضا برگشت پیشمون.. دمغ بود و معلوم بود که خیلی سختشه که چیزی نمیگه و از روی ادب برگشته پیشمون..
اومد جای گرفت و با اولین چیزی که گفت مشخص شد که شک کرده که من کامیارو دوست دارم..
_لیلی تو تا کی میخوای تو خونه اون آدم کار کنی؟
تته پته کردم و اضافه کردم
_نمیدونم.. فعلا که تا درسم تموم بشه یک سال مونده و بعدشم که هدفم ارشده.. دقیق نمیدونم تا کی پیشش کار کنم علیرضا
آهانی اظهار کرد و دیگه حرف نزد..
اوضاع یکم متشنج بود و اصلا راحت نبودم.. تو فکر بودم که گوشیم زنگ زد..
کامیار لعنتی بود.. گفته بودم زنگ نزنه و عمو اینا رو مشکوک نکنه اما نتونسته بود خودشو نگه داره..
لابد میوحشت کرد بله رو بدم..
تمایل داشتم بگم تو که اینقدر دلواپس از کف دست دادن منی یه تکونی بخور و خودت بیا جلو..
اما مگه میشد گفت..
جواب دادم و اظهار کردم
_بفرمایید
صوتش مضطرب بود و گفت
_چه خبر.. چیشد؟
_هیچی.. همونکه اضافه کرده بودم بهت
تک سرفه ای کرد و گفت
_خوب پس حاضر شو میام دنبالت
لبمو گزیدم و آروم گفتم
_مگه ناضافه کردم خودم میام
_منم بیان کردم نه.. الانم اونجا بگو رئیسمه میگه این طرفها کار داشتم میام دنبالت
مجبور بودم کاری که میگه رو بکنم چراکه مقابل عمو اینا نمیشد جر و بحث کنم باهاش.. دستم بسته بود و بالاجبار گفتم
_جداً این طرفایین؟..چه خوب..خب پس اگه زحمتتون نمیشه منم بردارین
وقتی لباس پوشیدم و از عمو و زن عمو بخاطر مهمان نوازیشون تشکر کردم، علیرضا گفت که باهام میاد تا دم در..
نتونستم بگم نیا.. نمیشد که..
توی حیاط بهم بیان کرد
_کامیارو دوست داری نه؟
هول شدم از رک گوییش و گفتم
_نه.. چیزه.. کامیار نه.. چرا اینو اضافه کردی؟
تبسم زد و اظهار کرد
_هول نشو.. بچه که نیستم همون روزگار توی بیمارستان متوجه شدم که همدیگه رو دوست دارین اما دل خودمم راضی نشد که کلا بیخیالت بشم و گفتم پیشنهادمو بدمو ببینم چی میشه..ولی دیدم که نشد
_علیرضا من تو رو مثل داداشم دوست دارم تو رو خدا از من غمگین نشو
_ناراحت نیستم لیلی.. عاشق شدن که زوری نیست.. فقط پشیمونم که چرا زودتر نگفتم بهت.. ولی دیگه گذشت.. لابد قسمت هم نبودیم
از اینکه درک و فهمش مثل پدر و مادرش زیاد بود خرسند شدم و عذاب وجدانم از بین حرکت کرد..
_تو فوق العاده ای علیرضا.. هیچ پسری تو این موقعیت، به اندازه ی تو پخته و متوجه شده راهی شدار نمیکرد.. واقعا خوشحالم که پسرعمویی مثل تو دارم و امیدوارم رفاقتمون آسیب نبینه با این قضیه
_نه..هیچی فرق نمیکنه بینمون..راحت باش.. در ضمن.. فهمیدم که فیلم بازی کردی و رئیست این طرفا کار نداشت
سرخ و سفید شدم و اضافه کردم
_نه کار داشت.. چرا اینطوری در ذهنش گذراندی؟
ریز خندید و گفت
_چون بهش آدرس اینجا رو ندادی.. معلومه که با خودش اومدی و خودشم خواسته بیاد دنبالت وگرنه آدرسمونو میدادی بهش
گاف داده بودم.. همش تقصیر کامیار بود که گیر داد و باعث شد من سوتی بدم و پیش علیرضا آبروم بره..
کف دستی به صورتم کشیدم و بیان کردم
_خوب مچمو گحرکت کردی آقای تیز.. آره دقیقا اونجوریه که تو گفتی.. اما به عمو اینا نگو خجالت میکشم
به سمت در هدایتم کرد و اظهار کرد
_نمیگم خیالت تخت.. برو دیگه سردت میشه
از در خارج شدیم و مشاهده کردم کامیار منتظرمه.. تا علیرضا رو پیشم مشاهده کرد یکم گحرکت کرده شد ولی بهسرعت پیاده شد و اومد با علیرضا کف دست داد و سلام و علیک کردن..
علیرضا تعارف کرد که بفرمایید تو و کامیار تشکر کرد و علیرضا به من بیان کرد
_سرده بشین تو ماشین
قرار گرفتم و از پشت شیشه بهش دست تکون دادم و کامیار هم ازش خداحافظی کرد و جای گرفت پشت فرمون..
اصلا فکر نمیکردم این قضیه به این خوبی تموم بشه و خدا رو شکر کردم..
اما کامیار اخمو بود و گفت
_انگار جواب ندادی بهش، نه؟
_دادم.. مگه میشه جواب ندم؟
_گفته بودی میگی نه.. اما برخورد پسر عموت مثل کسی که نه متوجه شده باشه نبود.. تازه دلواپس جنابعالی بود که سردت نشه
ای حسود.. هنوزم حسودی میکرد و تیکه مینداخت به من..خندیدم بهش و اظهار کردم
_بهش اضافه کردم نه، بیان کردم که مثل برادرم میبینمش و اونم درک کرد و دیگه پیگیر نشد.. ما خانوادتاً درک و شعورمون بالاست
از گوشه ی دیده نگام کرد و با تبسم گفت
_خب پس خانم باشعور خیالمون راحت شد
_خیال تو چرا راحت شد؟.. چرا نمیخواستی پیشنهادشو قبول کنم؟
_زیرا بابات تو رو به من سپرده و باید مواظب باشم که تصمیم اشتباه نگیری
_آهاااان پس چراکه بابام منو به تو سپرده حساس شدی وگرنه عین خیالتم نبود.. آره؟
_آره دیگه.. فقط بخاطر حرف بابات.. وگرنه به من چه
ای مارمولک موذی.. حالا که خیالش راحت شده بود پررو شده بود برا من و خودشو بیتفاوت نشون میداد..
منم از رو نراهی شدم و بیان کردم
_اونوقت قلبیلت چی بود که راضی به ازدواج من و علیرضا نشدی آقای قیّم؟
_دلیل مخالفتم ازدواج فامیلی بود.. ازدواج فامیلی از لحاظ ژنتیکی برای بچه ها مشکل بوجود میاره
_عجب.. پس فقط بخاطر مسائل ژنتیکی از دیشب قیافه گراهی شده بودی.. خوب میتونستیم آزمایش ژنتیک بدیم قبلش، الان جادههای زیادی هست برای رفع این مشکل.. برگرد.. برگرد به علیرضا جواب مثبت بدم
چپ چپ نگام کرد و گفت
_زبونتو قیچی میکنم که نتونی جواب مثبت بدی
خندیدم و گفتم
_پس قپی نیا برای من
خودشم خنده ش گحرکت کرد و هیچی نبیان کرد..
دو روزگار بعد بازم آذر اومد و اینبار برای شام هم موند..
انگار این زن دیگه نمیخواست دست از سر ما برداره..
اینبار از فاز غم و غصه وارد شد و بدبختی ها و حیات سختشو با شوهر سابقش تعریف کرد و اظهار کرد که بعد از خیانت شوهرش یه مدت مثل کامیار افسرده شده و قرص اعصاب میخورده اما با کمک یه روانپزشک توی آلمان، حتی از قبل هم بهتر شده..
حرف زد و زد و انقدر از کامیار حرف کشید که بالاخره اونم بدون جزئیات و بدون اشاره به گرگها گفت که زن و بچه شو از کف دست داده و بعد از اون پنج سال اعصابش بهم ریخته..
وقتی حرفای کامیار تموم شد آذر گفت
_راستش کامیار.. امروزگار اومدم که یه پیشنهادی بهت بدم.. چند روزگاره که همش به تو فکر میکنم و از اینکه مشاهده کردم آدم سرزنده و پر جنب و جوشی مثل تو اینطوری از جهان بریده، قلبم به درد اومد.. با من بیا بریم آلمان و اون دکتری که گفتم معالجه ت کنه
اوووپس !.. چی میاضافه کرد این زن.. میمیل داشت کامیارو ببره آلمان !!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن