زد زیر خنده و من هم لبخند زدم و با تعجب گفتم:
-نه؟..هنوز داری اون دروغو ادامه میدی؟..
-اره خیلی به کارم میاد..باهاش حرصش میدم..یه اهرم فشاری شده واسه حرف زدن سولین…
سرم رو تکون دادم و با شک گفتم:
-خوبه..فقط خیلی کشش نده یه وقت لو میری بدبخت میشیم..این برادرای سلطانی شوخی بردار نیستن….
-چطور..منظورت چیه؟..
-یعنی این دوتا رو نمیشناسی تو؟..روی یه چیزایی تیک دارن..حالا سولین رو که هنوز دقیق نمیدونیم اون تیکاش چیه، یهو بفهمه گیر بده که بهم دروغ بیان کردی و فلان..اینا هم رو دنده ی لج بیوفتن ادمو به شکر خوردن میندازن…..
عسل لبش رو گزید و نگاه هاش رو ریز کرد:
-اره درسته..راست میگی..باید زودتر تمومش کنم..ما که شانس نداریم یهو به … میریم…
فوری دیده غره ای بهش رفتم:
-اِ درست حرف بزن بی ادب…
-برو بابا..
کف دستم رو روی شکمم گذاشتم و اخم کردم:
-بچه اینجاست خرِ..
صورتش یهو انگار باز شد و با خنده خم شد سمت شکمم و دستش رو روش کشید:
-اخ الهی من قربونِ این بچه بشم..
-خدا نکنه..
بیشتر خم شد و با انگشت هاش ضربه ای به کنار شکمم زد و اضافه کرد:
-عزیزم من خالتم..این خرِ هم مامانته..دختر باشیا یه وقت پسر نشی…
با تاسف نگاهش کردم و سر تکون دادم:
-خدا شفات بده عسل..تموم شد؟..
-نه یه چیز دیگه مونده..
بار دیگر خم شد و رو به شکم صاف و تختم که هنوز بارداری تاثیری روش نگذاشته بود گفت:
-خاله جون شامگاهیه من یا مولینت بشیا..شبیه اون دوتا گنده بک نشی…
شلیک خنده ام رفت هوا و خودش هم از حرف مسخره ش خنده ش گحرکت کرد و پا به پای من شروع کرد به خندیدن….
***************************************
سرم رو قد بلند کردم و درحالی که داشتم روی کانتر رو دستمال می کشیدم به سامیار چشم دوختم…
طبق معمول روی مبل جای گرفته بود و کلی کاغذ و دفتر جلوش ریخته بود و داشت حساب و کتاب می کرد….
نمی دونم مگه اون شرکت حسابدار نداشت که خودش مجبور بود همه چی رو چک کنه..منم مجبور بودم هرشامگاه این صحنه رو ببینم….
سرم رو تکون دادم و بار دیگر نگاهش کردم..
پشتش به من بود و خم شده بود روی میز شیشه ای و درحال نوشتن و کار کردن با ماشین حساب بود….
پوفی کردم و دستمال رو پرت کردم روی میز و با حرص چنگی به موهام زدم…
باید باهاش حرف میزدم ولی نمی دونستم چه جوری این کار رو بکنم و حتی نمی دونستم از کجا شروع بکنم….
بار دیگر چرخیدم و نگاهش کردم و لبم رو گزیدم که یهو با آوای قد بلند و شاکیش تو جام پریدم:
-سوگل..
پشت کانتر از حرکت ایستادم و با تعجب گفتم:
-جانم؟..
-بیا اینجا ببینم چته..من کار دارم..اینقدر یواشکی منو مشاهده کرد نزن حواسمو پرت میکنی..چی میخواهی؟…
چشم هام گرد شد و با حرص اظهار کردم:
-از کجا میفهمی..پشت سرتم نگاه داری؟..
بدون اینکه برگرده و نگاهی بهم بندازه با خنده اضافه کرد:
-واسه تو اره..بیا ببینم..
اروم اروم از اشپزخونه رفتم بیرون و کنار مبلی که نشسته بود ایستادم…
کف دست هام رو جلوم تو هم قفل کردم و سرم رو انداختم پایین…
نگاه گرم و متعجب سامیار رو روی خودم حس می کردم…
کمی از سر تا پا و بالعکس نگاهم کرد و بعد بیان کرد:
-داری مضطربم می کنیا..چی شده؟..
سرم رو بیشتر انداختم پایین و اروم بیان کردم:
-باید حرف بزنیم..
کف دستم رو گراهی شد و مجبورم کرد کنارش بشینم..با اون یکی کف دستش زیراه ام گرفت و سرم رو قد بلند کرد…
اخم هاش جمع شده بود و کمی مضطرب به نظر میرسید:
-درمورد چی؟..
مچ کف دستش رو که زیر چراکهه ام بود گرفتم و از گوشه ی نگاه با مظلومیت نگاهش کردم…
همینطور که کف دستش دو طرف زیراه ام بود، سرم رو کشید جلو و بوسه ای تند به لب هام زد…
خشکم زد و با تعجب نگاهش کردم که اون تبسمه خواستنیش رو زد و همجاده با نگاهک ریزی اظهار کرد:
-اون طوری نگاه نکن..خب؟..من منتظرم..
خرسند شدم که سرحالِ و حداقل اعصابش از جایی خورد نیست…
اینجوری احتمال کمتر عصبانی شدنش هم بود..
گوشه ی لبم رو گزیدم و بدون اینکه نگاهش کنم با من من و تند شتابزده اظهار کردم:
-من امروزگار..خواب موندم..عسل اومد اینجا..بهش گفتم..اونم اضافه کرد اینجوری نمیشه..حرکت کرد بیرون من دوباره اینجا خوابیدم..بعد که اومد..چیز خریده بود..بعدش….
با تکونی که سامیار بهم داد ساکت شدم و نگاهش کردم..حتی خودمم نفهمیده بودم چی گفتم…
مستاصل نگاهش کردم و بغض قرار گرفت تو گلوم..داشت گریه ام می گرفت…
اخم هاش بیشتر تو هم رفت و مشکوکانه گفت:
-چرا چرت و پرت میگی سوگل..درست حرف بزن ببینم چی شده…
نفسم رو فوت کردم بیرون و با دیده هایی پر از اشک نگاهش کردم…
نگاه هاش بسیار دلواپس شده بود و منتظر نگاهم می کرد…
اون اوایلی که اومده بودم تو خونه ش و نمی دونست من واقعا کی هستم و برای چی اومدم، خیلی می ترسیدم که بفهمه….
الان هم به همون اندازه ترسیده بودم..شوهرم بود و نباید انقدر می هراسیدم اما کف دست خودم نبود…
بچه ای که تو شکمم بود شاید هنوز کامل شکل هم نگرفته بود و چیزی جز یه لخته ی خون نبود اما فقط خودم و خدا می دونستیم که چقدر دوستش دارم و می خوامش…..
می دونستم نمی تونم ازش دست بکشم و بی خیالش بشم…
طرف دیگه هم سامیار بود..اون رو هم همینقدر دوست داشتم و عاشق جفتشون بودم…
تمام ترسم این بود که سامیار مجبورم بکنه انتخاب کنم و من چاره ای جز یکی رو انتخاب کردن نداشته باشم….
تمام ترسم از کف دست دادنشون بود و بس…
با آوایی که مهربون و ملایم بود، اروم صدام کرد:
-سوگل..
پلک زدم و همجاده با ریختن قطره ای اشک روی صورتم گفتم:
-می خوام یه چیزی بگم..
سرش رو تکون داد که ادامه دادم:
-ولی میترسم..
با کف دست چپش طرف راست صورتم رو گحرکت کرد و با انگشت شصتش اشکم رو پاک کرد:
-از چی میترسی؟..
نگاه هام رو بستم و لب زدم:
-از اینکه خشمگین بشی..
ابروهاش رو انداخت بالا و اون لبخنده کج مخصوصش رو زد:
-حق داری..هرروز ازم کتک میخوری و تو خونه حبست کردم و اجازه ی هیچ کاری رو بهت نمیدم..باید بترسی….
اخم کردم و لب برچیدم:
-این فرق میکنه..میدونم عصبی میشی..
-بگو..سعی می کنم خودمو کنترل کنم، زیاد برآشفته نشم…
کف دستم رو گذاشتم روی دستش که هنوز یه طرفم صورتم بود و با امیدواری اضافه کردم:
-قول میدی؟..
چپ چپ نگاهم کرد و بیان کرد:
-میگی چی شده یا نه..نمیبینی کار دارم؟..نیم ساعت قرار گرفتی کنار من معلوم نیست چی میگی اصلا..اگه نمی خواهی حرف بزنی پاشو برو منم به کارام برسم…..
-نه نه میگم..باید بگم..
سرش رو تکون داد و منتظر نگاهم کرد اما نمی دونستم چطوری بگم…
یه وقت شوکه نشه خدایی نکرده سکته ای چیزی بکنه؟…
نگران نگاهش کردم و لبم رو گزیدم و گفتم:
-یه لحظه صبر کن الان میام..
بی توجه به نگاهه عصبی و بی حوصله ش، بهسرعت بلند شدم و رفتم تو اتاقمون و بیبی چکی که استفاده کرده و تو کمد مخفی کرده بودم رو برداشتم و مجدداً حرکت کردم پیشش…..
کنارش نشستم و بیبی چک رو پشتم تو کف دست هام گراهی شدم و اروم بیان کردم:
-یه اتفاقی افتاده…
-اینو که فهمیدم..دهن منو سرویس کردی چطوری نفهمم یه اتفاقی افتاده..بگو چی شده؟…
دوباره لب هام برگشت و بق کرده اضافه کردم:
-تو که از همین الان برآشفته شدی سامیار..
نفس عمیقی کشید و با تبسمی تصنعی و دندون های بهم فشرده گفت:
-اره عزیزم کم کم دارم میشم..
لب هام رو بهم فشردم و اروم کف دست هام رو از پشتم اوردم جلو و بیبی چک رو گراهی شدم طرفش…
از دستم گراهی شد و ابروهاش رو انداخت بالا و چپ و راستش کرد و اضافه کرد:
-این چیه؟..
زبونم رو روی لب های خشکم کشیدم و با من من اضافه کردم:
-این..چیزِ..بیبی..چک..
اخم هاش حرکت کرد تو هم و نگاهی بهم کرد:
-خب؟..مال کیه؟..
دهنم خشک شده و زبونم بند اومده بود و نمی تونستم جواب بدم…
درست مثل وقتی که معلم تو مدرسه حضور و غیاب میکرد و اسممون رو میخوند و می تمایل داشتیم اعلام حضور کنیم، دستم رو اروم قد بلند کردم….
شوکه به کف دستم خیره موند و با مکث نگاهش رو چرخوند سمت صورتم و لب زد:
-مثبته؟..
سرم رو به تایید تکون دادم که بیشتر جا خورد و یکه خورده خیره شده بهم…
هیچی نمی گفت و من هم نمی دونستم چی باید بگم بلکه کمی اروم بشه و از شوک دربیاد…
همینطور کنارش قرار گرفته بودم و نگاهش میکردم که بعد از چند دقیقه بیبی چک تو کف دستش رو انداخت روی میز و چنگی به موهاش زد….
اب دهنم رو قورت دادم که سرش رو چرخوند طرفم و نگاهم کرد…
دیده هاش قرمز شده بود و صورتش کمی به سرخی میزد..مرتب اب دهنش رو قورت میداد و انگار داشت سعی میکرد خودش رو اروم نگه داره….
وقتی مشاهده کرد دارم نگاهش میکنم اخم هاش رو بیشتر کشید تو هم و با تردید و صوتیی خش دار لب زد:
-حامله ای؟…
انگار هی می سؤال کرد که من بگم “نه داشتم شوخی می کردم” و تموم بشه…
لبم رو محکم گزیدم و سرم رو انداختم پایین که یهو چنگ زد به بازوم و با تکونی که بهم داد مجبورم کرد نگاهش کنم:
-با توام سوگل..
با اشک تو نگاه هام نگاهش کردم و بار دیگر سرم رو تکون دادم…
حس کردم نفسش حبس شد و تنش لرزید..
اخم هاش رو شمتوجه شد تو هم کشید و دندون هاش رو محکم روی هم می فشرد…
کف دستم رو دراز کردم و خواستم روی شونه ش بگذارم اما با یه حرکت از جاش بلند شد و پشت به من ایستاد….
با دوتا کف دستش تو موهاش چنگ زد و محکم کشید..آوای نفس های بلند و عصبیش رو می گوش دادم و از حالش داشتم دیوونه میشدم….
بی قرار از جام کشیده شد و پشتش توقف کردم..درحالی که گریه می کردم، دستم رو روی شونه ش گذاشتم و اروم صداش کردم:
-سامیار عزیزم..
شتابزده چرخید طرفم و من کف دستم از شونه ش افتاد و با ترس قدمی عقب گذاشتم…
نگاه هاش رو ریز کرد و سرش رو عصبی تکون داد:
-خب الان باید چیکار کنیم؟…
اب دهنم رو به سختی بلعیدم و با تته پته گفتم:
-یعنی..چی..مگه..چی..چیکار..میتونیم بکنیم…
-می خواهی نگهش داری؟..
رنگش پریده بود و روی پیشونیش پر از دونه های ریز عرق شده بود…
نگاهم رو ازش دزمشاهده کردم و لب زدم:
-تو نمی خواهیش؟..
بدون مکث و خیلی بهسرعت و رک گفت:
-نه..
نفسم حبس شد و بغض تو گلوم انگار دو برابر شد و با غصه نگاهش کردم…
هرچند انتظار اینو داشتم ولی نمی دونم چرا باز هم تو قلبم بدجور خالی شد…
نفس عمیقی کشیدم و مستقیم تو چشم هاش نگاه کردم:
-منظورت اینه بندازمش؟..بچمونو بکشم؟..
خاموشی کرد و کف دستش رو روی صورتش کشید و با انگشت هاش دیده هاش رو محکم مالید…
بهشدت سردرگم و کلافه بود..می دونست چنین چیزی امکان نداره و من اصلا قبول نمیکنم اما انگار خودش هم نمی دونست چی باید بگه و چکار باید بکنه…..
با بغض کف دستم رو گذاشتم روی بازوش و صداش کردم:
-سامیار..
دندون قروچه ای کرد و با اون دیده های قرمزش بهم خیره شد:
-سامیار چی؟..تو میدونستی من دوست ندارم..میدونستی ادم بچه دار شدن نیستم..به چه حقی گذاشتی چنین اتفاقی بیوفته؟..چرا مراقب نبودی؟….
چشم هام گرد شد و دستم از بازوش افتاد:
-چی میگی سامیار..مگه فقط دست من بود..مگه من مرغم که خودم به تنهایی بتونم بچه درست کنم..منم غافلگیر شدم..منم انتظارشو نداشتم ولی الان شده..برای منم زود بود اما خودتم میدونی حالا که شده دیگه ازش دست نمیکشم…..
چیزی ناظهار کرد و فقط سرد و عصبی نگاهم کرد و لبش رو جوید…
از همین می وحشت کردم..از اینکه بچه رو قبول نکنه و حتی نسبت به من هم سرد بشه…
نگذاشتم بیشتر تو خودش باشه و فکرهای منفی بکنه..
مجدداً کف دستم رو گذاشتم روی بازوش و تمام تمنام رو توی دیده هام ریختم و با مضطربی و التماس گفتم:
-اینجوری بهم نگاه نکن..این بچه ثمره ی منو تواِ..من و تویی که چه سختیایی گذروندیم تا به اینجا رسیدیم..خواهش میکنم نگهش داریم..می دونم وقتی بجهان بیاد عاشقش میشی..سامیار این بچمونه..از من و تواِ…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن