رمان گرداب پارت ۸۹

نگاهش رو ازم دزمتوجه شد و با لحن عصبی تری اظهار کرد:

-چرا متوجه نیستی..من نمی تونم مسئامات یه بچه رو قبول کنم..حتی بهش فکرم میکنم عصبی میشم..تو اسمشو میذاری ثمره من میذارم مزاحم..نمی تونم قبولش کنم…..

بغضم ترکید و بلند زدم زیر گریه:

-بهش نگو مزاحم..

چنگ زد به بازوم و با حرص و محکم تکونم داد:

-لعنتی من می..

انقدر تکون کف دستش شدید بود که با ترس نگاهش کردم و بی اراده کف دستم حرکت کرد روی شکمم و شونه هام جمع شد…

حرفش نصفه موند و انگار کلا یادش رفت داشت حرف میزد…

نگاهش مات و حیرون چرخید سمت کف دستم که انگار برای محافظت از جنینی که هنوز حتی نمی دونستم چند روزگاره اس، حائل شکمم شده بود….

نگاهش دودو زد و کف دستش دور بازوم شل شد..

اون یکی دستش که اومد بالا یه لحظه وحشت کردم و اندیشیدم کف دستش رو برای زدنم بالا اورده…

بیشتر تو خودم جمع شدم و دیده هام رو محکم بستم و گریه ام شمشاهده کردتر شد ولی تو یک لحظه محکم کشیده شدم تو اغوشش و کف دست هاش محکم و حمایت گر دورم حلقه شد…..

نگاه های بسته ام یهو باز شد و قبل از اینکه بفهمم چی شد، آوای خش دارش رو بغل گوشم شنیدم:

-هیس..اروم..نترس..نترس..کاریت ندارم…

کف دست هاش رو دورم محکم تر کرد و عصبی و گرفته گفت:

-نلرز لعنتی..

از گیجی در اومدم و دست هام رو محکم دور کمرش حلقه کردم و سرم رو به سینه ش چسبوندم و زار زدم:

-سامیار..

کف دستش رو روی موهام کشید و انگشت هاش رو برد لابه لاشون و سرم رو محکمتر به سینه ش چسبوند….

چشم هام رو بستم و نفسم رو فوت کردم بیرون..

کمی که گذشت و من ارومتر شدم سرم رو از روی سینه ش کشیده کرد و گفت:

-بیا بشین ببینم..

بار دیگر روی مبل نشست و من رو هم اشاره کرد روبروش بشینم…

نگاهش رو تو چشم هام دوخت و کمی اخم هاش رو کشید تو هم و جدی گفت:

-من کِی روی تو دست کشیده کردم که تا بحثی میشه سریع گارد میگیری و میترسی که بزنمت…

لبم رو گزیدم و با خجالت سرم رو انداختم پایین..راست میاضافه کرد..تا حالا حتی نمتوجه شده بودم که چنین قصدی داشته باشه اما من همواره می ترسیدم….

زبونم رو روی لبم کشیدم و بدون اینکه نگاهش کنم اظهار کردم:

-نمیدونم..شاید ترسش از قدیم مونده..هرموقع مخالف شوهرعمه ام حرف میزدم، دستش میحرکت کرد بالا..خیلی وقتا عمه ام اجازه نمیداد بزنه ولی گاهی اونم زورش نمیرسید و سیلی رو می خوردم..شاید بیادگار اونه…..

از گوشه ی نگاه مشاهده کردم کف دستش رو کشید روی صورتش و با فحش زشتی که زیر لب داد، نگاه هام گرد شد و لبم رو محکم گزیدم….

اخم کردم و با بهت و تعجب گفتم:

-سامیار زشته…

بی توجه به اینکه چی اظهار کردم، کف دستش رو دراز کرد به نشونه ی اینکه برم تو بغلش و من هم از خدا میل داشته خزیدم تو اغوشش و محکم چسبیدم بهش….

یک کف دستش رو دور شونه هام حلقه کرد و اون یکی دستش رو کشید روی موهام و گفت:

-خب..حالا می تونیم درمورد این مزاحم تو شکمت جدی حرف بزنیم…

سرم رو از روی سینه ش کشیده کردم و اخم هام رو کشیدم تو هم:

-گفتم نگو مزاحم سامیار..

توجهی به حرفم نکرد و اون هم اخم کرد و جدی انگشت اشاره ش رو گراهی شد طرفم:

-تو کِی متوجه شدی؟..

سرم رو انداختم پایین و اروم لب زدم:

-من..چیز..چند روزه به‌شدت حالت تهوع داشتم..هرصبح با تهوع بیدار میشدم و نیم ساعت تو دستشویی بودم و بالا میاوردم..خودم شک کرده بودم…..

پرید تو حرفم و شاکی گفت:

-چراکه بالا میاری یعنی حامله ای؟..علائم دیگه ای نداری؟…

کمی ازش فاصله گحرکت کردم و با اعتراض گفتم:

-اگه اجازه بدی دارم میگم سامیار خان..

با اخم سرش رو تکون داد و منتظر نگاهم کرد که ادامه دادم:

-امروزگار عسل اومد اینجا بهش بیان کردم..اونم راهی شد بیبی چک گراهی شد و تست کردیم…

نگاهش چرخید سمت بیبی چکی که خودش انداخته بود روی میز و انگار این رو فراموش کرده بود….

هنوز داشت دنبال قلبیل میگشت که بگه اشتباه شده و انکار کنه…

مجدداً نگاهم کرد و مشکوکانه گفت:

-این تستا نتیجشون صددرصده؟..

کلافه صوتش کردم:

-سامیار..

-زهرمارو سامیار..من باید مطمئن بشم..

سرم رو به نشونه ی منفی تکون دادم و گفتم:

-نه صددرصد نیست اما حالت تهوع و خوابِ زیادم صددرصدش میکنه…

مجدداً اخم کرد و متفکر اظهار کرد:

-فردا میریم یه ازمایش بده..اینجوری مطمئن میشیم…

نفس عمیقی کشیدم و بی حوصله گفتم:

-باشه میریم..

انقدر خسته بودم و خوابم گرفته بود که نگاه هام رو بستم و از بغل سرم رو به شونه و بازوی سامیار تکیه دادم….

خیلی خوابم زیاد شده بود..کل روزگار خوابالود بودم و حتی گاهی چرت هم میزدم…

بسیار تند داشت خوابم میبرد که سامیار صدام کرد و شونه ش رو تکونی داد…

دیده هام رو باز و سرم رو قد بلند کردم و غر زدم:

-سامیار..خوابم میاد..

-الان وقت خوابه؟..کارت دارم..قد بلند شو ببینم..

درحالی که نق میزدم، کنارش صاف نشستم و نگاه هام رو مالیدم و بعد نگاهش کردم:

-بفرمایید..درخدمتم..

با اخم سرتا پام رو نگاهی کرد و اضافه کرد:

-این چه وضعشه دیگه..مگه کمبود خواب داری که چرت میزنی؟..امروز همش خواب بودی…

با اخم نگاهش کردم و جوابی بهش ندادم که خودش ادامه داد:

-بیا بزن منو خجالت نکش..

با حرص کف دست هام رو تو هوا تکون دادم:

-بابا خسته ام چرا متوجه نیستی..کف دست خودم نیست..خوابم میاد خب…

-به حرفای من گوش بده بعد برو تو اتاق بخواب..

سرم رو تکون دادم و منتظرم نگاهش کردم که نگاهش اروم کشیده شد سمت شکمم ولی سریع نگاهش رو دزدید و سرش رو انداخت پایین….

اصلا معلوم نبود مشکلش چیه..مگه میشد مردی بفهمه داره بچه دار میشه و خوشحال که نشه هیچ، تازه اینجوری ازش فرار هم بکنه….

سرم رو به تاسف تکون دادم و گفتم:

-چی می تمایل داشتی بگی سامیار

کف دست هاش رو تو هم قفل کرد و گذاشت سر زانوهاش و کمی خم شد جلو…

بدون اینکه نگاهی به من بکنه به جلوش خیره شد و اروم به حرف اومد:

-میدونم دوستش داری و میخواهیش..منم نمیتونم محبورت کنم دوستش نداشته باشی و به جهان نیاریش، پس همین اول اتمام حجتمو میکنم که بعد حرفی پیش نیاد…..

-چه اتمام حجتی؟..

سرش رو چرخوند و مستقیم تو دیده هام خیره شد:

-به امید اینکه بجهان میاد و اونوقت من میبینمش و مهرش به قلبم میشینه و دوستش خواهم داشت نباش..شاید هم واقعا همینطور بشه ولی الان میتونم بگم علاوه بر اینکه از بچه ها خوشم نیاد، مسئاماتش رو هم نمی تونم قبول کنم…..

بار دیگر بغض کردم و با صدایی تحلیل حرکت کرده گفتم:

-منظورت چیه؟..

-منظورم اینه حالا که نگهش میداری تمام مسئولیتشم با خودته..من هیچ مسئاماتی در قبالش ندارم….

با ناباوری نالیدم:

-سامیار..

سرش رو چپ و راست تکون داد و ارنجش رو روی زانوش گذاشت و انگشت هاش رو دور لبش کشید…

دستم رو روی بازوش گذاشتم و کشیدم سمت خودم و سرم رو خم کردم تا صورتش رو ببینم:

-میفهمی چی میگی سامیار؟..مسئاماتش رو قبول نمیکنی؟..میدونی درمورد کی داری حرف میزنی؟..این بچه ی تواِ..چطور میتونی اینقدر راحت شونه خالی کنی…..

با یه حرکت از جاش کشیده شد و انگشت اشاره ش رو گرفت طرفم:

-مگه من بچه می میل داشتم؟..تو میدونستی من از بچه ها متنفرم…

من هم کشیده شدم روبروش از حرکت ایستادم و پوزخندی زدم:

-چقدر راحت میتونی از نفرت نسبت به تن خودت حرف بزنی…

اخم هاش رو کشید تو هم و دیده غره ای بهم راهی شد و عصبی اظهار کرد:

-زبون درازی نکن سوگل..

دوباره پوزخندی زدم و زمزمه وار بیان کردم:

-نگاه..

بار دیگر می میل داشت بهم تشر بزنه ولی اجازه ندادم و من هم با برآشفتهت نگاهش کردم و با حرص اظهار کردم:

-پس من کِی اجازه ی حرف زدن دارم؟..سوگل خفه شو..سوگل زبون درازی نکن..سوگل بشین..سوگل بخور..سوگل بمیر..چشم دیده نگاه..برای اینکه تو راضی باشی و اخم نکنی، چقدر دیگه باید بگم نگاه..چقدر دیگه باید کوتاه بیام؟…..

چشم هاش رو ریز کرد و سرش رو به نشونه ی اینکه ادامه بده تکون داد…

این حالتش ترس داشت ولی نمی تمایل داشتم کوتاه بیام…

ایندفعه پای خودم وسط نبود که از حقم بگذرم..الان بحث بچه ای بود که من فقط می تونستم از حقش دفاع کنم و هیچ جوره هم کوتاه نمی اومدم…..

سرم رو بالا و پایین کردم و اب دهنم رو قورت دادم:

-اگه الانم بخاطره خودم بود، بازم چیزی جز نگاه ازم نمیگوش دادی..تمام امیده این بچه من و توییم..پشت و پناهش باید ما باشیم..اونوقت هنوز به دنیا نیومده از زیر بار مسئاماتش در حرکت کردی؟…..

صداش رو قد بلند کرد و با حرص و محکم بیان کرد:

-من از مسئولیت هیچ چیزی تو زندگیم فرار نمی کنم ولی چیزی رو هم که نخوام، به هیچ وجه قبول نمیکنم…

-به این باید قبل از اینکه تخم دو زرده کنی فکر میکردی..

دیده هاش از عصبانیت شدید گرد شد و یه قدم اومد طرفم…

از حالت صورتش و اون دیده های گرد و قرمز شده و دندون های بهم فشرده اش وحشت کردم و بی اختیار یک قدم حرکت کردم عقب….

بهم نزدیک تر شد و انگشت اشاره ش رو با تهدید جلوم تکون داد:

-از موقعیتت سواستفاده نکن..من سگ بشم دیدهمو روی همه چی میبندم، حتی این توله ی تو شکمت که داری سنگشو به سینه میزنی….

آوام لرزید و ارومتر بیان کردم:

-فقط مال منه؟..

با صوتی فریاد قد بلندش حس کردم شیشه های خونه لرزید و با ترس دیده هام رو محکم بستم:

-نمی خوام..نمیخوامش مگه زوره..هیچکس نمی تونه منو مجبور به کاری بکنه که نمیخوام..دوست ندارم..از بچه ها متنفرم..هیچوقتم قرار نیست نظرم عوض بشه…..

چشم هام رو باز کردم و آوای من هم بی اختیار کمی حرکت کرد بالا:

-نمی تونی اینقدر راحت بی خیال بچه ت بشی..

-تو هم نمی تونی منو مجبور به کاری کنی که نمیخوام…

ساکت شدم و با سرزنش نگاهش کردم..

داشت عین بچه ها لجبازی میکرد..مثل یک بچه سه چهارساله که بخاطره نحرکت کردن به جایی یا نتمایل داشتن یه چیزی، پا میکوبه زمین و با بی منطقی تمام میگه نمیام، نمیخوام…..

دوتا کف دستم رو روی صورتم کشیدم و اشک هام رو پاک کردم…

الان بحث کردن باهاش فایده ای نداشت..افتاده بود رو دنده ی لجبازی و هرکاری هم می کردم کوتاه نمی اومد…

خم شدم و از داخل تنگ روی میز یک لیوان اب برای خودم ریختم…

نفسم بالا نمیومد و سرم سنگین شده بود..هق هقم یه لحظه هم قطع نمیشد…