صوتی نعره ی سامیار مجدداً کشیده شد و ایندفعه از همیشگی کشیده تر بود…
سامیار عصبی بود..بسیار بهسرعت از کوره درمیحرکت کرد و همیشه درحال داد و فریاد کردن بود…
ولی نمیدونم چرا این یکی دادش تنمو لرزوند..
یه لرزه ی دردناکی ته صوتش بود که انگار میتمایل داشت با فریاد کشیدن قایمش کنه ولی اینقدر زیاد بود که بازم حس میشد…
من همینطور خیره و بی پلک زدن نگاهش میکردم که نفس زنان به برادرش نگاه میکرد…
-کدوم مادر؟..کدوم مادر لعنتی..اون واسه تو مادر بود..واسه من حتی در حد یه زن بابا هم نبود..
قلبهره گراهی شده بودم..اینقدر برآشفته بود که با خودم گفتم الان سکته میکنه…
بی قرار پا تند کردم سمت اشپزخونه و یه لیوان اب ریختم و برگشتم تو سالن..
تمام سر و صورتش عرق کرده و گردنش سرخ شده بود…
لیوان ابو گرفتم طرفش:
-اقا سامیار بیا یکم اب بخور اروم بشی…
با درد عجیبی که تو نگاهاش بود چند لحظه خیره نگاهم کرد..
نمیدونم چرا طاقت اینطوری متوجه شدنش رو نداشتم..
اینقد حالش عجیب بود که بی اختیار یه ان بغضم ترکید و زدم زیر گریه….
.
اینقدر حالش عجیب بود که بی اختیار یه ان بغضم ترکید و زدم زیر گریه…
تمام صورتش از حرص و عصبانیت کبود شده بود..دندوناشو محکم روی هم فشرده بود ولی بازم فکش میلرزید….
لیوانو جلوش تکون دادم و نالیدم
-تورو خدا یه خورده اب بخور..من دارم سکته میکنم..بخور تورو خدا..
با نگاه سرگردونش کمی تو نگاهام نگاه کرد و بعد لیوانو ازم گرفت و یه نفس سر کشید…
لیوانو داد کف دستم و چند نفس عمیقی کشید و یکم ارومتر شده بود..
با دیده و ابرو به اتاقم اشاره کرد..این یعنی میری تو اتاقت و درو هم میبندی و بیرون نمیایی…
واسه اینکه اروم بشه گفتم:
-نگاه..چشم میرم..
لیوانو روی میز گذاشتم و نیم نگاهی به سولین انداختم که خیره و یه جور خاصی نگاهشو بین ما دوتا میچرخوند…
پا تند کردم و رفتم تو اتاقم..روی تخت نشسته بودم و از استرس تند سریع صلوات می فرستادم…
یک لحظه هم صدای داد و فریاده سولین و سامیار قطع نمیشد..
انگار حتی حرف زدنشونم با فریاد بود..
دستامو رو با اسمون بلند کردم:
-خدایا تو به دادشون برس..امروزگار رو ختم به خیر کن..التماس میکنم این دوتا برادر رو یکم اروم کن..
.
*********************************************
بعد از ساعتها داد و فریاد و عقده خالی کردن و شکستن یه سری وسایل، بالاخره سولین رفته بود و خونه یکم ارامش گراهی شده بود…
نمی دونستم برم بیرون یا نه…
قلبم واسه سامیار اروم و قرار نداشت که الان تو چه حالیه و داره چیکار میکنه…
بی طاقت رفتم سمت در و اروم بازش کردم و از لای در سرکی به سالن کشیدم..
هرچی چشم چرخوندم نتونستم پیداش کنم..
یهو کف دستش از پشت کاناپه اومد بالا..چون کاناپه ای که روش دراز کشیده بود پشتش به سمت اتاقا بود واسه همین نتونسته بودم ببینمش…
کف دستی که بالا اورده بود رو تکون داد و با آوای گرفته ای اظهار کرد:
-اینجام سوگل بیا…
این مرد انگار همه جای خونه دوربین داشت و همیشگی درحال چک کردنش بود که منو در همه حال میدید…
در اتاقمو بستم و رفتم طرفش..
بهش که رسیدم از حالت خوابیده قد بلند شد و ارنج کف دستاشو به زانوهاش تکیه داد و انگشتاشو تو موهاش فرو کرد و محکم کشید…
همینطور که سرش به زیر بود با همون صوتی گراهی شده ولی محکم اظهار کرد:
-خوبی؟..نترسیدی که؟…
ابروهام پرید بالا و چشمام یکم گرد شد..سامیار و این سوال؟..حتما دنیا به اخرش رسیده…
سرمو گیج تکون دادم و سعی کردم حواسمو بیارم سر جاش..
صوتی منم اروم و خجول بود:
-نه مهم نیست…
.
مکثی کردم و بعد یه قدم حرکت کردم جلو و ادامه دادم:
-یه لیوان اب گرم براتون بیارم؟..صوتتون بهشدت گحرکت کرده..بخاطره دادهایی که میزدین اینجوری شده..هان؟..بیارم؟..
سرشو بلند کرد و دیدهای قهوه ای و پر نفوذشو تو چشمهام دوخت:
-نه نمیخواد..بیا بشین کارت دارم..
با تردید رو مبل روبروش نشستم و نگاهش کردم که خیره شده بود به کف دستاش..
نفس عمیقی کشید و سر کشیده کرد و تو صورتم چشم دوخت..
لبشو با سر زبون خیس کرد و خش دار به حرف اومد:
-چند روزه میخوام باهات حرف بزنم اما ازم فرار کردی و ندیدمت..گذاشتم یکم ارومتر بشی ولی با اتفاق امروزگار باز همه چی بهم ریخت..اول بگم که بابت اتفاق چند روزگار پیش متاسفم..نمی تمایل داشتم اذیتت کنم..نمیدونم یهو چی شد….
نفسشو فوت کرد بیرون و ساکت شد..انگار اینکه میمیل داشت قبول کنه اشتباه کرده براش سخت بود…
چقدر این پسر مغروره اخه..حتی همین الان هم عذرخواهی نمیکنه بابت کاری که کرده فقط میگه متاسفم…
دوست نداشتم با حرف زدن درمورده اون روزگار بار دیگر اتفاقاتش یادم بیاد اما حالا که شروع کرده، بهتر بود منم حرفامو میزدم…
از این که مجبور بودم همش جلوش کوتاه بیام و بله نگاه بگم که یه وقت بیرونم نکنه، خسته شده بودم…
اب دهنمو قورت دادم و زبونمو رو لبای خشکیده ام کشیدم و اروم اضافه کردم:
-من..راستش شما میدونی چرا اون شب تو کوچه خیابونا اواره شده بودم..فقط برای اینکه بهم دست درازی نشه اونوقت شامگاه خودمو انداختم تو کوچه خیابون چراکه تو اون خونه بیشتر از خیابون احساس ناامنی میکردم…
نیم نگاهی بهش کردم که اخم هاش بار دیگر تو هم گره خورده بود و با جدیت به دیدهام نگاه میکرد…
.
بهسرعت نگاهمو ازش دزمتوجه شدم چون با نگاه کردن بهش همه ی حرفام یادم میرفت و ضربان دلم اوج میگرفت و حالم زیر و رو میشد…
مشغول بازی با انگشتای کف دستم شدم و ادامه دادم:
-من دارم مثل یه کلفت اینجا حیات میکنم..تموم کارا رو انجام میدم..البته که هیچ منتی هم نیست چون خودم تمایل داشتم انجام بدم..در قبالش هیچی جز امنیت از شما نخواستم..من تو این چند سالی که پدر و مادرم فوت کردن زندگی راحتی نداشتم..زیر نگاه های هیز و درنده ی شوهر عمه ام و پسرش به سختی زیستنمو گذروندم..این اواخر دیگه داشتن پیشروی میکردن..دیگه فقط نگاه نبود..اظهار کردم که پسرش اون شب میمیل داشت اذیتم کنه و من فرار کردم….
خودمو کشیدم سر بلند قد بلند و با التماس نگاهش کردم:
-اقا سامیار من دیگه کسی رو ندارم..فقط یه دوست دارم که اونم خانوادش اخلاقای خاص خودشونو دارن..ینی زیاد روی خوش نشون نمیدن که من بخوام تو خونشون بمونم..اضافه کردم بهتون که اینجا هرکار بگین میکنم..هرجور که بخواهین..ازتون هم هیچی نمیخوام..جز امنیت..من حاضرم تمام عمر نوکری شمارو بکنم فقط ازتون میخوام که اسیبی بهم نرسه..فقط تا وقتی میمونم که بتونم یه جا واسه موندن پیدا کنم..باید ارثی که از پدرم بهم رسیده از خانواده ی عمه ام پس بگیرم..من فقط یه جای امن میخوام که توش بتونم شامگاه راحت سرمو بذارم رو بالش……
با پشت کف دست اشکامو از روی صورتم پاک کردم و گریه ام شدت گحرکت کرد:
-اون شامگاه که نذاشتین تو خیابون بمونم احساس کردم قابل اعتمادین..بهتون اعتماد کردم که اومدم تو خونتون..من به اندازه ی کافی تو حیاتم ضربه خوردم..دیگه بیشتر از این نمیتونم..نمیتونم….
کف دستمو گذاشتم رو صورتم و زار زدم…
نمیدونم چرا زبونم باز شده بود و داشتم اینطوری سفره ی قلبمو پیشش باز میکردم…
فقط احساس کردم بهتره بدونه من چطور زیستن میکردم و چه اتفاقاتی تا الان برام افتاده..
تا شاید قلبش کمی به رحم میومد و دیگه اتفاقات اون شب تکرار نمیشد….
.
صوتش رو میون گریه هام گوش دادم و تو همون حالم هم احساس کردم صوتش برخلاف همیشگی یه نرمش محسوس داره…
-خیلی خوب..گریه نکن..بهت قول میدم دیگه هیچ اتفاقی نمیوفته که خلاف تمایل داشته ی تو باشه..دیگه تا خودت نخواهی اتفاق اون شامگاه تکرار نمیشه…
یه لحظه هنگ کردم و کف دستامو اروم از روی صورتم پایین کشیدم و شوکه نگاهش کردم…
تا وقتی خودم نخوام؟..یعنی اگه من بخوام اون مشکلی نداره؟..
ابروهام با بهت رفت بالا و با چشمای خیس و کمی گرده شده، نگاهمو تو صورتش چرخوندم…
تعجبم بیشتر شد وقتی متوجه شیطنت کمرنگ و نامحسوسی تو عمق دیدهاش شدم..
داشت سربه سرم میذاشت؟…
گوشه ی لبمو اروم گزیدم که نگاهشو یه دور تا روی لبام کشید و بار دیگر برگشت تو نگاهام و اروم اضافه کرد:
-قول میدم…
بی اختیار همونطور شوکه نفس راحت و بلندی کشیدم که گوشه ی لبش کج شد و یه لبخند کج جای گرفت کنج لبش…
حتی مقلب تبسم زدنش هم مغرورانه و خودخواهانه بود..
نگاهشو که از صورتم گحرکت کرد نفسم ازاد شد..مجدداً نگاهش نفسمو حبس کرده بود..میترسم اخرش از کف دست نگاهاش یادم بره نفس بکشم و خفه بشم….
تکیه داد عقب و پای راستشو انداخت رو پای چپش و کف دستاشو باز کرد و گذاشت رو پشتی کاناپه…
اینقدر ژستش مردونه و با ابهت و به نگاه من دلربا بود که نمی تونستم ازش نگاه بردارم…
این مرد با تمام مردایی که من تو حیاتم متوجه شده بودم فرق داشت و انگار همین تفاوت داشت کار دستم میداد….
.
نگاهشو کلافه دور خونه چرخوند و در همون حال بیان کرد:
-خب بابت اتفاق امروز..
خیره شد تو نگاهام و با مکث ادامه داد:
-مجبور شدم بگم زنمی..وگرنه درمورده تو پیش خودش هزار و یک فکر میکرد…من با دخترای زیادی بودم و میتونم بهشدت راحت ذات و نیت هر دختری رو بفهمم..می دونم تو مث دخترایی که میان تو این خونه نیستی..نمی تمایل داشتم بی گناه بهت تهمت بزنه….
قلبم هری ریخت و یه لحظه شوکه شدم از ذوقی که بابت حرفاش تو دلم پیچید…
لبمو محکم گزیدم..بیاد من دروغ بیان کرده بود؟
تند خودمو جمع و جور کردم و با صوتی ضعیفی گفتم:
-ممنون ولی برادرتون نمیفهمن دروغ اظهار کردین بهشون؟..بالاخره که متوجه میشن…
بی خیال شونه بالا انداخت:
-اون لحظه عصبانی بود و هرچی میگفتم بازم توجیه نمیشد و حرف خودشو میزد..اما بعد میره فکر میکنه و وقتی مجدداً بیاد ارومتر شده و اونموقع میتونه منطقی تر فکر کنه…
-بازم میان اینجا؟
عمیق نگاهم کرد و اروم نجوا کرد:
-نترس..کلید خونه رو ازش گراهی شدم..دیگه بدون اجازه کسی نمیاد تو خونه…
نفس راحتی کشیدم و با قدردانی لبخند خوشگل و دندون نمایی بهش زدم..
اونم لباشو کج کرد و قد بلند شد و پشت به من داشت میحرکت کرد سمت اتاقش که تند از جا پریدم و با هول اضافه کردم:
-اقا سامیار؟..
با ابروهای بالا پریده برگشت طرفم و منتظر نگاهم کرد..
گوشه ی لبمو گزیدم و با من من گفتم:
-می خواستم بگم اگه مشکلی نداره فردا یه سر برم بیرون..باید دوستمو ببینم..
.
اخماشو بار دیگر کشید تو هم:
-مشکلی نی..هرجا خواستی برو فقط حتما بهم خبر بده که بدونم کجا و با کی میری و میایی..
یکم آزرده شدم از تسلطی که میمیل داشت روی من داشته باشه و به این شکل داشت منو تو کف دستش میگراهی شد و کنترلم میکرد….
من ذاتا دختر شر و شیطون و حاضرجواب اما در عین حال ترسویی بودم…
طوری که بیادگار زبون درازیم و خرابکاری ها و شیطونی هام همیشگی سرزنش میشدم..
در کنار همه ی اینا ازادی هم داشتم اما حالا مجبور بودم خودمو کنترل کنم و جلوی همه ی عادتامو بگیرم که مبادا یه حرف یا یه کارم باعث بشه از این خونه بیرونم کنن…
مجبور بودم برخلاف همیشه بگم نگاه و مطیع و رام این پسر باشم تا جون سورنمو نجات بدم..
مجبور بودم خودمو عوض کنم تا تو این خونه جا داشته باشم..
من خودم یه روزگاری نوکر و کلفت داشتم و حالا….
سرمو تکون دادم تا این فکرارو بریزم دور و در جواب سامیار دیدهی اظهار کردم که اونم بی توجه به حال بدی که داشتم، چرخید تا به مسیرش ادامه بده که بار دیگر چیزی یادم اومد و صوتش کردم:
-اقا سامیار..اقا سامیار…
وقتی جدی و عصبی برگشت طرفم از حالت صورتش لبمو گزیدم که محکم اظهار کرد:
-باز چیه؟
نگاهمو دوختم به یقه ی لباسش:
-شام نمیخورین؟..
با کمی مکث راهی شد سمت اتاقش و همینطور که درو باز میکرد گفت:
-گرم کن میام الان…
با اینکه دیگه رفته بود تو اتاق و درو بسته بود ولی اینقدر ازش حساب میبردم که نگاهی بیان کردم و دویدم سمت اشپزخونه……
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن