**********************************************
چند روزگاری میشد من جن بودم و سامیار بسم الله..اصلا همدیگه رو نمیدیدم…
من صبحا قبل حرکت کردنش میز صبحانه رو اماده میکردم و بعد از حرکت کردنش میراهی شدم جمع میکردم..
روزگارا به کارای خونه خودمو سرگرم میکردم و شامگاه قبل اومدنش میز شامو میچیدم و وقتی مطمئن میشدم خوابیده میرفتم جمع میکردم…
ازش میترسیدم..وحشت داشتم..
میوحشت کردم بازم بخواد بهم عارض بشه..نسبت بهش یه فوبیای شمتوجه شد پیدا کرده بودم…
حتی فکر روبرو شدن باهاشم اذیتم میکرد..
شامگاهها که میومد خونه در اتاقمو قفل میکردم و با ترس و لرز روی تختم مینشستم تا وقتی میراهی شد تو اتاقش و مطمئن میشدم خوابیده یه نفس راحت میکشیدم..
روزگار بعد از اون کارش با گریه و زاری زنگ زدم به شاهین خان..
التماسش کردم یه کار دیگه ازم بخواد و بذاره از این خونه بیام بیرون اما کثافت یه کلام بیان کرد نه و قطع کرد…
امیدوار بودم خدا هرچه زودتر از رو زمین نیست و نابودش کنه که داشت منو بدبخت میکرد…
سامیار هنوزم دختر میاورد..بعضی شامگاهها صداشون رو میشنیدم و تا صبح بهشون فحش میدادم و حرص می خوردم…
جالب بود که شامگاههایی که دختر میاورد صبح زودتر از حتی روشن شدن هوا دخترارو میفرستاد برن که من باهاشون روبرو نشم…
نمی دونم اسم این کارشو چی باید میذاشتم…
.
گاهی تو قلبم یه نسیم میپیچید وقتی به این کارش یا توجه های کوچیک دیگه اش فکر میکردم…
مثلا مثل دیروز که وقتی حرکت کرد و من از اتاق راهی شدم بیرون متوجه شدم یه عابربانک و یه یادداشت کوچیک کنارش روی کانتر واسم گذاشته و نوشته شاید احتیاجت بشه با خیال راحت خرج کن…
یا همینکه دخترارو زودتر از من میفرستاد برن تا من معذب نشم..
یه نفرو هرچند روز یکبار میفرستاد در خونه تا هرچیزی احتیاج داشتم واسم بگیره..
بهم اعتماد کرده بود و یه کلید از در خونه اش بهم داده بود..
ولی یاد کار اون شامگاهش که میوفتادم بازم پر از حرص و نفرت میشدم از اینکه منم مثل اون دخترای هرجایی دور و برش مشاهده کرد و به زور بهم نزدیک شد…
این کارش بهشدت واسم سنگین تموم شده بود..
مگه من چطور حرکت کردار کردم که به خودش این اجازه رو داد که میتونه بهم نزدیک بشه؟..
بغضمو قورت دادم و پارچ اب رو گذاشتم روی میز و با آوای چرخش کلید تو در با تمام سرعتم دویدم سمت اتاقم و درو سریع قفل کردم و با نفس نفس پشتمو تکیه دادم به در…
چرا امشب زودتر از شبهای دیگه اومده؟
وای سوگل خونه ی خودشه هرموقع بخواد میاد..
شونه ای بالا انداختم و روی تخت قرار گرفتم و کج شدم تا دراز بکشم که تقه ی نسبتا محکمی به در خورد و یهو تو جام پریدم و صاف قرار گرفتم و با ترس به در خیره شدم…
.
سامیار بود؟
اون با من چیکار داره من که غذاشم ولیده کرده بودم…
نکنه اون نباشه و یکی دیگه اومده باشه تو خونه؟..
اروم قد بلند شدم و رفتم پشت در..گوشمو چسبوندم اما صوتیی نمیومد..
کف دستمو روی دهنم فشردم تا حتی آوای نفسمم بلند نشه..
نمیدونم چرا اینقدر هراسیده بودم..
اگه کسی که اومده تو خونه سامیار هم نباشه بالاخره اون میشناختش زیرا متوجه شدم با کلید درو باز کرد و اومد داخل…
ضربه ی ارومتری به در خورد و بعد کف دستگیره در تکون خورد و کشیده شد پایین ولی چراکه در قفل بود باز نشد….
سامیار نیست..سامیار نیست…
وای خدایا چیکار کنم..این کیه اومده تو خونه…
سردرگم دور خودم چرخیدم و نفسمو فوت کردم بیرون..گیج شده بودم و نمیدونستم چیکار کنم..
مجدداً گوشمو چسبوندم به در که صدای بم و کلفتی از پشت در اضافه کرد:
-درو باز کن ببینم…کی اونجاست؟…
وای خدا..چه صدای بم و گیرا و در عین حال ترسناکی داشت..
اب دهنمو قورت دادم و با لکنت اظهار کردم:
-ش..شما..کی..هستین؟
-درو باز کن میگم کی هستم..
سرمو به نشونه ی نه تکون دادم انگار اون از پشت در میدید…
بدون اینکه جوابشو بدم چرخیدم سمت تخت و گوشیمو از روی پاتختی برداشتم و با کف دستایی که میلرزید شماره ی سامیار رو که چند روزگار پیش واسم روی یخچال چسبونده بود رو گحرکت کردم…
بعد از چند بوق صوتی پر جذبه و مردونه اش قد بلند شد:
-بله؟
.
بعد از چند روزگار حالا روم نمیشد باهاش حرف بزنم..
سکوتمو که مشاهده کرد بار دیگر گفت:
-بله؟..بفرمایید؟
نفس عمیقی کشیدم و با آوایی که پر از ترس بود و میلرزید بیان کردم:
-سامیار..
اینقدر وحشت کرده بودم که اقاش رو هم خوردم..
چند ثانیه سکوت شد و بعد صوتی متعجب سامیار با تردید کشیده شد:
-سوگل؟
بی اختیار با شنیدن اسمم از زبونش زدم زیر گریه و مجدداً صداش کردم:
-سامیار..
صدای قد بلند و با عجله ی کشیده شدن پایه ی صنقلبی روی زمین تو گوشی پیچید و بعد مجدداً آوای سامیار:
-چی شده؟..بهت میگم چیشده..گریه نکن حرف بزن…
با ترس به در نگاه کردم و با صوتی خفه ای اضافه کردم:
-یکی اومده تو خونه..من میترسم..تورو خدا بیا..زود بیا..
صدای دادش کشیده شد:
-چی؟..یعنی چی یکی اومده تو خونه؟..نگفت کیه؟..تو کجایی الان؟
ترسم بیشتر شد وقتی متوجه شدم سامیار از چیزی خبر نداره و با هق هق گفتم:
-من..من تو اتاقمم..اومده پشت در..میگه..میگه بیا بیرون تا..تا بگم کی هستم…
-اصلا..میشنوی سوگل؟..به هیچ وجه درو باز نمیکنی..من دارم میام..نترس یکم دیگه اونجام..
.
بی اختیار دلم گرم شد و احساس امنیت کردم..
نمی دونم چرا یه حسی داشتم که انگار سامیار به من ضرر نمیزنه و میتونه ازم پیش همه دفاع و حمایت میکنه…
حتی با کاری که اون شب باهام کرده بود بازم این حس رو داشتم..
باشه ای اضافه کردم و گوشی رو قطع کردم و جای گرفتم روی تخت منتظره سامیار تا بیاد…
مجدداً تقه ی محکمی به در خورد و اونی که پشت در بود با خشمگینت و صوتی دورگه ای اضافه کرد:
-درو باز کن ببینم..زود باش..
در جوابش مثل خنگا مجدداً با بغض سرمو به نشونه ی نه تکون دادم..
همینطور من بی حرف روی تخت قرار گرفته بودم و اون هم پشت در اصرار داشت برم بیرون تا ببینه من کی هستم ولی سامیار اظهار کرده بود اصلا از اتاق بیرون نرم پس نباید میراهی شدم….
نمیدونم چقدر گذشته بود که در خونه اینقدر با عجله و تند باز شد که محکم خورد به دیوار پشتش و صدای کشیدهش تا توی اتاق هم اومد…
با گریه بلند شدم و دویدم سمت در اتاق و کلیدو تو قفل چرخوندم و از اتاق پریدم بیرون..
هممدت با بیرون حرکت کردن من، صدای سامیار هم بلند شد..
محکم و جدی و با جذبه:
-سوگل کجایی؟
میل داشتم بدوام سمت سالن که تو جادهرو تکیه داده به دیوار، مردی رو متوجه شدم با هیکلی بزرگ و اخمایی درهم و نگاهی عصبی، خیره شده بود بهم…
منم با ترس و مظلومانه نگاهش کردم که صوتی سامیار از پشت سرم باز کشیده شد:
-تو اینجا چکار میکنی؟:
.
چرخیدم طرفش و با متوجه شدنش دیدهام برق زد..
قلبم قرار گراهی شد و انگار خیالم راحت شد که دیگه کسی نمیتونه بهم اسیب بزنه..
با چند قدم خودمو رسوندم بهش و یه جوری که انگار پشتش قایم شده بودم، توقف کردم و به اون مرد خیره شدم…
با نگاهای سرخ نگاهشو بین ما چرخوند و پوزخندی زد و اظهار کرد:
-هر دفعه که میام یه پله پیشحرکت کرد کردی..قدیما زنارو تو خونه ات نگه نمیداشتی الان اتاق و راحتی و تا زنگ میزنن با این حال و روز خودتو میرسونی و و و..دیگه چه چیزایی باید ازت ببینیم سامیار..خجالت نمیکشی؟..کی قراره تمومش کنی؟..کی ادم میشی؟…
سرمو با ناراحتی انداختم پایین..
هرکی بود حق داشت و درست میاظهار کرد..سابقه ی سامیار خراب بود و بودن من تو این خونه هم یه مهر تایید بود…
هرکی دیگه هم بود و سامیار رو میشناخت فکر میکرد منم یکی از اون دخترایی هستم که سامیار واسه تختش میاره..
با صدای سامیار سر کشیده کردم:
-کارای من به شما ربطی نداره ولی محض اطلاعت میگم سوگل اونطور که تو فکر میکنی نیست…
به نیمرخش نگاهی انداختم که از عصبانیت کل صورتش منقبض شده بود و با غضب به پسره نگاه میکرد..
اونم متقابلا همین قیافه رو به خودش گحرکت کرده بود و هردو مثل دوتا خروس چنگی روبروی هم گارد گراهی شده بودن…
پسره پوزخنده پررنگ تری زد و با تمسخر اظهار کرد:
-چه فرقی؟ مثلا این چیش از بقیه متفاوت تره؟..بهتر سرویس میکرده؟..تو تختت بهتر از بقیه میتونه راضیت کنه؟..یا اینکه….
با نعره ای که سامیار کشید حرف تو دهن پسره موند و منم که بخاطره حرفای پسره درمورده خودم منتظره اشارهای واسه گریه کردن بودم، زدم زیر گریه…..
.
با نعره ای که سامیار کشید حرف تو دهن پسره موند و منم که بیادگار حرفای پسره درمورده خودم منتظر اشاره ای واسه گردن بودم، زدم زیر گریه….
-خــــــفه شو..خـــفه شو..به چه حقی میایی تو خونه ام و به مهمونم توهین میکنی؟..مولین جونت اینارو یادت نداده که نباید کسی رو نشناخته قضاوت کنی؟…اون که همیشه ادعا داشت تونسته حداقل تو تربیت تو یکی کوشا باشه پس چی شد؟..تو که تر زدی به همه ی…..
یهو وسط حرفش با خشم چرخید طرف من و با همون آوای کشیده و با تحکم اضافه کرد:
-چیه؟ چته؟..تو چرا گریه میکنی؟..بسه اینقدر بغل گوشم زر زر نکن..بسه دیگه…
چشمام گرد شد و از ترس دو قدم حرکت کردم عقب و چسبیدم به دیوار..
چرا یهو گیر میده به من..من که کاریش نداشتم..
با شک نگاهمو از صورت سرخش گراهی شدم و به پسره نیم نگاهی انداختم..نگاه اونم خیره به من بود..
زیراه ام لرزید و سرمو انداختم پایین…
سامیار که خیالش راحت شد منو حسابی ترسوند و دیگه صوتم درنمیاد بار دیگر چرخید سمت پسره و بیان کرد:
-مگه نگفتم دور منو خط بکشین؟..من دیگه هیچکدوم از شماهارو نمیشناسم..واسه من تموم شدین..هم تو و هم اون مادرت که جز تو به هیشکی دیگه فکر نمیکرد..واسه من مردین..حتی به یادتونم نمیوفتم دیگه..شما هم منو ول کنین..نمیخوام ببینمتون…
پسره دستاشو بالاگرفت و با لحن ارومتر و ملایمتری اضافه کرد:
-خیله خب..یکم اروم باش..حرف میزنیم…
-من با شما جماعت بی رحم و گربه صفت هیچ حرفی ندارم که بزنم…
-این دختر کیه؟..
سامیار نگاهی به من انداخت و با پوزخندی غلیظ و حرصی پنهان بیان کرد:
-تو فک کنم زنم..فرمایش؟…
قلبم هری ریخت و با دهن باز خیره شدم به سامیاری که بی توجه به من، پیروزمندانه داشت به پسره که حدس میزدم داداشش باشه نگاه میکرد…
ابروهای پسره اینقدر بالا راهی شد که کمی مونده بود تو موهاش گم بشه..
اول شوکه به سامیار خیره شد و کمی بعد اینقدر از عصبانیت صورتش کبود شد که گفتم الان سکته میکنه…
کف دستاشو به کمرش زد و با حرص و خشمگینت بیان کرد:
-خاک تو سرت..خاک تو سرت سامیار..اینقدر با این هرزه ها پریدی که اخرشم یکی از همونا اویزونت شد..برو بمیر که تا اخر عمرت باید با یه زن فاسد زندگی….
از دیدهام خون میچکید جای اشک..داشتم میمردم..
داشتم از قضاوت نابجا و تهمت هایی که بهم میزدن جون میدادم…
اول چراکهه ام و بعد کل وجودم میلرزید..
قبل از اینکه سامیار حرفی بزنه یه قدم راهی شدم جلو..اینجا دیگه پای ابرو و پاکیم وسط بود..نمی تونستم ساکت بمونم…
سعی کردم گریه امو کنترل کنم و با صدایی که بدجور میلرزید گفتم:
-چ..چطور به خودتون اجازه میدین..درمورده کسی که..اولین باره میبینین قضاوت کنین..مگه شما منو میشناسین؟..مگه منو تا حالا متوجه شدین؟..تو این نیم ساعت..چی از من دیدین که به خودتون اجازه میدین هزار جور انگ و تهمت بهم بزنین..نمی..نمی بخشم..هرچیزی که بخواد ذره ای نجابتمو زیر سوال ببره نمی بخشم….
پسره با اخم بهم نگاه می کرد و چیزی نمیبیان کرد و کمی بعد هم سرشو انداخت زیر..
.
سامیار نگاهم کرد و اروم اضافه کرد:
-بهشدت خب بسه..
با دیدهای خیس و بیچاره وار نگاهش کردم:
-چی بسه؟..چرا..چرا هیچی نمیگین..بهشون بگین من…
پرید تو حرفم و محکمتر از قبل گفت:
-گفتم بهشدت خب دیگه..قرار نیست تو بگی من چیکار کنم، چیکار نکنم..هیچکس حق دخالت تو حیات منو نداره…
پسره پوزخندی زد و با لحنی که هنوز تمسخر و حرص داشت، اضافه کرد:
-حتی زنت؟
سامیار هم پوزخنده پررنگی زد و گفت:
-حتی زنم…
بعد خیلی جدی و خشن چشماشو ریز کرد و با جذبه اضافه کرد:
-اینجا چی میخواهی سامان..ما قبلا حرفامونو زدیم..حرف ناضافه کرده ای نمونده که مجدداً بلند شدی اومدی اینجا..دیگه چی میخواهی؟
پسره که حالا درک کردم اسمش سولین و داداش بزرگه سامیاره اومد جلو و گفت:
-مولین حالش خوب نیس سامیار..
تا حرفش تموم شد سامیار زد زیر خنده..اونم چه خنده ی قد بلندی..قهقهه میزد…
من با تعجب و سولین با برآشفتهت نگاهش میکردیم و اونم همینطور با حرص میریز خندید…
کم کم خندشو جمع کرد و با ابروهای بالا داده به سولین خیره شد و گفت:
-مثل دفعه قبل؟..که اومدم و دیدم سالمتر از من و تو قرار گرفته داره گل میگه و گل میشنوه؟..برو سراغ ترفنده بعدی این یکی دیگه رو من جواب نمیده…
-سامیار اوندفعه مجبور شدیم دروغ بگیم..اون مادرته باید بیایی مشاهده کردنش حالش اصلا خوب نیست…
صوتی عربده ی سامیار مجدداً کشیده شد و ایندفعه از همیشگی قد بلندتر بود…
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن