رمان گرداب پارت ۳۷۴

با بغض به موهای بهم ریخته ش که بیادگار خم شدنش توی مشاهده کردم بود نگاه کردم….

کف دست هام رو محکم فشرد و سرش رو بلند کرد و با دیده های قرمز و مضطربش نگاهم کرد…

به سختی تبسم محوی روی لب هاش نشوند و اروم اظهار کرد:

-حالا اروم باش و برام تعریف کن چی شده..

اب دهنم رو همراه با بغضم بلعیدم و دست راستم رو از توی دست هاش در اوردم…

با انگشت هام چند بار به شقیقه ام کوبیدم و بغضم دوباره ترکید و با وحشت و بیچارگی نالیدم:

-یادم اومد..یادم اومد..

سورن به‌سرعت درک کرد منظورم چیه و از این متوجه شدنش تکون سختی خورد…

دیده هاش گشاد شد و رنگش پرید..

کمی نگاهم کرد و بعد یهو دست هاش رو حمایتگرانه دورم پیچید و از جاش کشیده شد و من رو هم با خودش کشیده کرد….

یک دستش رو پشت سرم گذاشت و صورتم رو محکم به سینه ش چسبوند…

سینه ش زیر سرم با شتاب بالا و پایین می شد..

سرم رو محکم تر به خودش فشرد و با آوایی لرزون و مضطرب و پر از حمایت، برای بار چندم لب زد:

-من اینجام..

کمی تن لرزونم رو توی بغلش نگه داشت تا اروم تر بشم و بعد بی طاقت سرم رو بلند کرد…

موهام رو کنار زد و با جفت کف دست هاش دور صورتم رو گراهی شد و سرش رو خم کرد و مستقیم تو دیده هام خیره شد…..

#پارت2001

نگران و مضطرب و با لحنی که انگار داشت التماس می کرد جواب منفی بدم پچ زد:

-کاوه؟..

چراکهه ام لرزید و نگاهم لرزید و اشک بی حرف از گوشه ی دیده هام فرو ریخت…

نفسش حبس شد و پلک هاش روی هم افتاد و پیشونیش رو روی پیشونیم گذاشت…

جوابش رو گراهی شده بود..

صورتش داشت گلگون میشد و انگار تب کرده بود..

دیده هاش رو محکم می فشرد و اب دهنش رو سریع شتاب‌زده پایین می داد…

داشت عذاب می کشید اما ازم فاصله نمی گراهی شد…

انگار می تمایل داشت باهام تماس داشته باشه تا خیالش راحت باشه الان اونجا بودم و امنیت داشتم….

کمی تو همون حال موند و بعد بدون باز کردن چشم هاش، با صدایی دو رگه و گرفته لب زد:

-معذرت می خوام..

صورتش رو گحرکت کردم و با گریه روی لب هاش رو بوسیدم و بغض الود بیان کردم:

-تقصیر تو نیست..

نفس ناامیدی کشید و با حال داغونی اهسته اضافه کرد:

-نتونستم ثابت کنم کف دست اونی..نتونستم زودتر نجاتت بدم تا اونقدر اذیت نشی و به اون حال نیوفتی….

دست هام رو دور گردنش حلقه کردم و گونه ی خیس از اشکم رو به گونه ی داغش چسبوند و زار زدم:

-تو مقصر نیستی..سورن..عزیزم تو هرکاری تونستی کردی..تورو خدا به خودت بیا..باید بریم…..

#پارت2002

با مکث دست هاش رو از دورم باز کرد و با صورت جمع شده و لحنی که انگار داشت درد می کشید اروم اضافه کرد:

-لباس بپوش بریم..

سرم رو تکون دادم و سورن داشت از کنارم رد می شد که بازوش رو گحرکت کردم و مصمم تکرار کردم:

-تو هرکاری از کف دستت برمیومد کردی دلدادگیم..

افسرده و با درد سرش رو تکون داد و راهی شد سمت توالت..

نگاهی به ساعت کردم..چهار صبح بود..

پاهام ضعف کرده و سست شده بود..قبل از اینکه پخش زمین بشم، خودم رو به تخت رسوندم و روش نشستم….

با همون حالم داشتم خداروشکر می کردم که کنار سورن همه چیز یادم اومده بود…

اگر تو این لحظه تنها بودم، چی می شد و باید چیکار می کردم…

کف دستم رو روی صورت خیسم کشیدم و یک بار دیگه خداروشکر کردم که پیش سورن بودم…

با صدای در سرویس بهداشتی سرم رو چرخوندم و با دیدن سورن تو اون حال لبم رو گزیدم….

انگار سرش رو زیر شیر اب کرده بود چراکه تمام سر و صورت و گردنش خیس بود و حتی یقه تیشرتش هم خیس شده بود….

همینطور که اب از سر و صورتش می چکید نگاهش رو چرخوند و به من خیره شد…

با همون لحن پرعذاب که سعی می کرد مخفیش کنه گفت:

-چرا لباس نپوشیدی؟..

با بغض سرم رو به چپ و راست تکون دادم که محبت هم به حالت نگاهش اضافه شد و گفت:

-بهت کمک کنم بپوشی؟..

بار دیگر بی حرف و با چراکهه ای لرزون سرم رو به مثبت بالا و پایین کردم…

#پارت2003

نگاهش از حالت مظلومانه ام تیره شد و دندون هاش رو بهم فشرد…

کف دستی به موهای خیسش کشید و از داخل کمد لباس هایی که اونجا اویزون کرده بودم رو اورد…

بدون اینکه چیزی بگه کف دست هام رو بالا برد و تیشرت خودش رو از تنم دراورد…

نگاه هام رو با گریه بستم و سرم رو پایین انداختم و سورن خیلی مهربون و با ملایمت لباس هام رو تنم کرد….

اول تاپ و شلوارم رو و بعد مانتوم رو بهم پوشوند و دکمه هاش رو بست…

شال رو که روی موهام انداخت، خم شد روی سرم رو بوسید و لب زد:

-برم زنگ بزنم به سرگرد بگم داریم میریم پیشش..

دوباره فقط سر تکون دادم و سورن گوشیش رو برداشت و از اتاق بیرون حرکت کرد و کمی بعد آواش رو می شنیدم اما متوجه نمی شدم چی میگه….

داشت تمام تلاشش رو می کرد که صوتش بالا نره و با خشمگینتش من رو بیشتر نترسونه….

نمی دونم سرگرد چی اظهار کرد و چی شد اما وقتی برگشت داخل اتاق احساس کردم هرلحظه ممکنه سکته کنه….

با دلواپسی و آوایی گرفته اظهار کردم:

-سورن خوبی؟!..

با نگاه های به خون قرار گرفته سر تکون داد و لب زد:

-پاشو بریم..

اشک هایی که با یاداوری اون چند روزگاره سختی که گذرونده بودم قطع نمی شد و مثل ابر بهاری از نگاه هام فرو می ریخت رو پاک کردم و بلند شدم…..

در ‌کسری از ثانیه مجدداً صورتم خیس شد..

کاش هیچوقت یادم نمیومد..تمام اون کتک ها و فحاشی ها و اذیت و آزارها مدام تو ذهنم مرور میشد و داشت جونم رو می گرفت….

قلبم درد می کرد و انگار گنجایش این همه درد رو نداشت و می وحشت کردم هر لحظه از حرکت بایسته….