البرز با اخم گفت:
-همچین فکری درموردتون نمیکنه..مولینته پرند..تورو بزرگ کرده..سورن رو کامل میشناسه..بهتون اعتماد داره و می دونه کار اشتباهی نمیکنین…..
با احساس نفس تنگی دستم رو تو جیب مانتوم بردم و اسپری رو دراوردم…
همزمان با صدای اسپری زدنم، البرز نچی کرد و با حرص اضافه کرد:
-به خدا تو دوست داری خودتو ازار بدی پرند..
بعد رو به دنیز که با نگرانی از جاش قد بلند شده بود اظهار کرد:
-یه لیوان اب براش بیار..
دنیز به سرعت از اتاق بیرون رفت و البرز اومد کنارم و با لبخنده مهربونی بیان کرد:
-نگران چیزی نباش..بهت قول میدم خاله هیچ فکر بدی درمورد شما نمیکنه..اگه حتی یک درصد مضطربیت درست از اب در اومد ما میاییم باهاش حرف میزنیم…..
درحالی که کنار صندلیم توقف کرده بود، از روی مقنعه سرم رو نوازش کرد و بیان کرد:
-مگه ما مُردیم که تو اینقدر وحشت کردی؟..نگران هیچی نباش..ما هستیم…
همین دلداری کوچیکش که همجاده با مهربونی و حمایت همیشگیش بود، تا حدود زیادی مضطربیم رو کم کرد….
مثل همیشه با حرف هاش یاداوری کرد من تنها نیستم و سه نفر هست که مثل کوه پشتم باشن…
تبسمی بهش زدم و لب زدم:
-ممنون..
#پارت1794
نگاه هاش رو باز و بسته کرد و دنیز به سرعت همجاده با لیوان ابی که کف دستش بود دوید تو اتاق…
خودش رو بهم رسوند و لیوان رو به کف دستم داد و بیان کرد:
-خوبی؟!..
سرم رو تکون دادم و جرعه ای اب نوشیدم و لیوان رو روی میز گذاشتم…
حالا کمی اروم تر و بهتر بودم..
تبسمی بهشون زدم که دوتاشون با لبخند جواب دادن و البرز راه افتاد سمت در اتاق و گفت:
-من برم تا کیان نیومده کشون کشون ببرتم..کلی کار داشتیم و من جیم زدم..الاناست که پیداش بشه….
من و دنیز لبخند زدیم و البرز در اتاق رو باز کرد ولی بیرون نحرکت کرد…
چرخید سمتون و با لحن جدی شده و پر تحکمی گفت:
-درضمن..به اون پسره الدنگ بگو ما به این راحتیا دختر بهش نمیدیم..باید حالا حالاها بیاد و بره تا شاید بتونه راضیمون کنه….
با اعتراض صداش کردم که نگاه غره ای رفت و ادامه داد:
-ساکت..فکر کرده فقط مامانته که باید اجازه بده؟..بهش بگو دوتا برادر و یه خواهر هم داری که باید راضیشون کنه اما کار راحتی نیست….
با تبسم و بی حرف نگاهش می کردم که با تشر اضافه کرد:
-نیشتو ببند..من کاملا جدی ام..باید تو خواب ببینه خواهر کف دسته گلمون رو به این راحتیا بهش بدیم…
#پارت1795
انگشت اشاره ش رو به سمتم گراهی شد و با تحکم ادامه داد:
-باهاش اتمام حجت کن..جلب رضایت ما براش راحت نخواهد بود…
با تبسم نگاهش کردم:
-نگاه..
سرش رو تکون داد و از اتاق بیرون رفت و در رو هم پشت سرش بست…
بعد از چند لحظه، آوای خنده من و دنیز کشیده شد و دنیز گفت:
-به خدا این بچه دیوونه اس..
سرم رو به تایید تکون دادم:
-نه مسخره بازیش معلومه، نه محبت و حمایتش..
-می میل داشت با شوخی حواستو از ترس و مضطربی هات دور کنه…
-اره متوجه شدم..
دنیز جاده افتاد سمت میز خودش و بیان کرد:
-بهتری؟..
-اره خوبم..
-میخواهی امروز زودتر برو خونه..
از روی صندلی کشیده شدم و دوباره خم شدم روی نقشه ای که همچنان جلوم روی میز پهن بود و گفتم:
-نه میمونم..باید اینو تموم کنم..با کار کردن یکم فکرم ازاد میشه..باید قبل رسیدن به خونه و حرف زدن با مامان خودمو جمع و جور کنم و ولیده باشم….
سرش رو تکون داد و دوتایی بی حرف بار دیگر مشغول کارمون شدیم…
تمام تلاشم رو کردم که تمرکزم روی کارم باشه و فعلا به حرف زدن با مامان فکر نکنم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن