رمان گرداب پارت ۲۹۷

پرستار از لای در اومد بیرون و عصبی اضافه کرد:

-صداتو بیار پایین تا نگهبانو صوت نکردم..مگه اینجا چاله میدونه صوتتو انداختی رو سرت…

سامیار حرکت کرد تو صورت پرستار که من و عسل از جا پریدیم و هول شده صوتشون کردیم…

سولین محکم سامیار رو عقب کشید و سامیار در همون حال داد زد:

-صوت کن ببینم..اصلا رییس این خراب شده کجاست؟..ازتون شکایت میکنم..ببینین چیکار…

سولین دستش رو روی دهن سامیار گذاشت و عصبی بیان کرد:

-بسه سامیار..خفه شو..

سامان همینطور که سامیار تقلا می کرد، کشیدش عقب و سورن رفت سمت پرستار و گفت:

-من عذر می خوام..حالش خوب نیست نگرانه، شما ببخشید..چند ساعته اینجاییم کسی بهمون هیچ خبری نداده….

پرستار کمی آواش رو پایین تر اورد اما همچنان با عصبانیت اظهار کرد:

-مگه هرکی دلواپسه و حالش خوب نیست باید اینجارو روی سرش بذاره؟..اینجا بیمارستانه اقا…

-حق با شماست..ببخشید..

پرستار از لحن اروم و عذرخواهِ سورن کمی ارومتر شد و بیان کرد:

-این اقارو اروم کنین تا نگهبانو صوت نکردم..بیمارتون کیه؟..

-سوگل فرهمند..حامله اس..

پرستار با کمی مکث که انگار داشت فکر می کرد گفت:

-اخرای عملشه..حالشون خوبه..

سورن با شادی بیان کرد:

-به‌شدت ممنون..ممنونم..بازم ببخشید..

#پارت1711

پرستار سر تکون داد و چپ چپ به سامیار نگاه کرد که هنوز با سولین درگیر بود و برگشت داخل و در رو بست….

سامان که خیالش راحت شده بود، کف دستش رو از دهن سامیار برداشت و محکم هولش داد عقب و با حرص اضافه کرد:

-بسه دیگه..همه جا باید داستان درست کنی؟..ببند دهنتو…

سامیار برگشت سمت سورن و فریاد زد:

-دهنتو سرویس میکنم مرتیکه..برای چی میگی ببخشید..اونا باید عذرخواهی کنن…

سورن اخم هاش رو توی هم کشید و با خشم اظهار کرد:

-آواتو بیار پایین..اندیشیدی اینجا کجاست که با داد و فریاد می خواهی کارتو پیش ببری..حقت بود بیان بندازنت بیرون….

سامیار خواست هجوم ببره سمت سورن که سامان بار دیگر گراهی شدش و سورن عصبی تر اضافه کرد:

-ولش کن ببینم چه غلطی میخواد بکنه..

راهی شدم سمت سورن و بازوش رو گحرکت کردم و کشیدمش عقب و هول شده اضافه کردم:

-سورن..سورن اروم باش..اون مضطربه..تورو خدا کوتاه بیا…

سورن چنگی به موهاش زد و با حرص اظهار کرد:

-مگه ما مضطرب نیستیم؟..مرتیکه فقط یاد گرفته نعره بزنه…

-ولش کن..حالش خوب نیست..حق داره..باید درکش کنین…

سری تکون داد و من عقب تر کشیدمش و بردمش سمت دیوار…

#پارت1712

فاطمه خانم که راهی شده بود کنار سامیار، کف دستی به صورت سامیار که از حرص و خشمگینت قرمز شده بود کشید و با ارامش بیان کرد:

-اروم باش مادر..با برآشفتهت تو که کاری پیش نمیره..این چه حالیه..به خدا طبیعیه..سزارین همینقدر طول میکشه….

سامیار کف دست هاش رو مشت کرد و با صوتیی که به شدت می لرزید اضافه کرد:

-من دارم دیوونه میشم..دارم دیوونه میشم..

فاطمه خانم تن لرزون سامیار رو به اغوش کشید و با مهربونی اظهار کرد:

-مضطرب نباش پسرم..بهت قول میدم زنت و دخترت صحیح و سالم میان پیشت..اروم باش…

سامیار کف دست هاش رو دور مادرش حلقه کرد و مثل یک بچه بی پناه که به مادرش پناه میاره، پیشونیش رو روی شونه مادرش گذاشت و اروم تر تکرار کرد:

-دارم دیوونه میشم..

فاطمه خانم با یک کف دست موهای سامیار و با دست دیگه کمرش رو نوازش کرد…

با دلسوزی نگاهش می کردم که با اون قد و قواره ی گنده، انگار تو بغل مادرش خودش رو جمع کرده بود….

عسل با گریه سرش رو چرخوند و نگاه ازشون گحرکت کرد..

سورن که داشت صحنه ی مقابلش رو نگاه می کرد، انگار قلبش سوخت که چند قدم به سمتشون برداشت و با لحن اروم و بدون خشمگینتی گفت:

-پرستار بیان کرد اخرای عمله و حالشون هم خوبه..

سامیار از بغل فاطمه خانم خودش رو جدا کرد و سرش رو تکون داد…