رمان گرداب پارت ۲۴۶

لب های خیسش رو تکون داد و پچ زد:
-پرندم..قلبم برات یه ذره شده..پاشو آوام کن..با اون چشم های دلبرت نگام کن..قلبم برای صوتت و نگاهت لک زده….

نفس عمیقی کشید و لرزون ادامه داد:
-ببخشید که نتونستم ازت مواظبت کن..ببخش من بی لیاقتو..پاشو دلبرم..روزگارهاست نمی تونم نفس بکشم..پاشو نفسمو بالا بیار….

بغض اجازه نداد ادامه بده و نفس نفس زنان به صورت پرند خیره شد…

اب دهنش رو همجاده با بغضش بلعید و باز به حرف اومد:
-پاشو عشقم که کلی حرف برات دارم..حال هیچکس خوب نیست..تا تو خوب نشی و دیده هاتو باز نکنی، حال هیچ کدوممون خوب نمیشه….

نگاهش رو روی تن پرند چرخوند و گراهی شده لب زد:
-مشاهده کردنت تو این حال داره منو میکشه..دیگه طاقت ندارم پرند..دیگه طاقت ندارم..مگه نگفته بودی تو خونه منتظرمی..پس چرا من اومدم تو نبودی..لعنت به من که زودتر نیومدم..که نتونستم مواظبت باشم..پرند دیگه نمی تونم…..

پلکی زد و اشک هاش با سرعت بیشتری روی صورتش فروریخت و نالید:
-دیگه نمی تونم..نمی تونم..

مجدداً پیشونیش رو روی کف دست پرند گذاشت و شونه هاش با شدت بیشتری لرزید…

صوتی باز شدن در اتاق رو گوش داد اما نتونست سرش رو کشیده کنه…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۰۷/۰۸/۱۴۰۱ ۱۰:۴۷ ب.ظ]
#پارت1462

پرستار که در رو باز کرده بود تا ازش بخواد بیرون بیاد، با دیدن صحنه ی مقابلش حرفش رو خورد و همونجا بهش خیره موند….

با تاسف و قلبسوزی سرش رو تکون داد و اهسته اضافه کرد:
-بیشتر از این نمی تونین داخل بمونین..

سورن سرش رو بلند کرد و دستی به صورت خیسش کشید و همونطور که هنوز روی سر پاهاش نشسته بود، چرخید و با آوای دو رگه ای اضافه کرد:
-باشه..الان میام..

پرستار سر تکون داد و سورن باز برگشت سمت پرند و پشت دستش رو اروم بوسید و لب زد:
-من همین پشت درم..از پشت شیشه نگاهت میکنم..هرموقع نگاهاتو باز کنی منو اونجا میبینی..نگران مامانتم نباش حواسم بهش هست..تو فقط زود خوب شو…..

بار دیگر بوسه ای به کف دستش زد و با نوک انگشت هاش نوازش وار روی چسب و انژیوکت داخل دستش کشید و به سختی از جاش کشیده شد….

با مشتاق دیداری باز نگاهش رو توی صورتش چرخوند و بعد بی طاقت خم شد روش و لب هاش رو به گوشش نزدیک کرد و توی گوشش پچ زد:
-دوسِت دارم..

مکثی کرد و با چند نفس عمیق، بوی پرند رو به ریه هاش کشید و بعد سرش رو کشیده کرد…

نگاهش خیره موند به قطره اشکی که اروم از گوشه ی چشم پرند داشت به طرف شقیقه ش میراهی شد…

نفسش گراهی شد و به سرعت کف دستش رو به طرف نگاه پرند برد و با سر انگشت هاش قطره اشک رو پاک کرد….

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۰۸/۰۸/۱۴۰۱ ۱۱:۰۷ ب.ظ]
#پارت1463

انگشت هاش رو جمع کرد، جوری که انگار قطره اشک رو توی مشتش قایم کرد…

مشتش رو روی دلش گذاشت و به صورت پرند خیره شد و دوباره بی آوا لب زد:
-دوسِت دارم..

اروم عقب عقب رفت و به در اتاق که رسید، چرخید و با پاهایی که همجادهیش نمی کرد از اتاق بیرون زد…

پرستار هم از اتاق بیرون رفت و در رو اروم بست..

با قلبسوزی به سورن نگاه کرد که پشت بهش، شونه ش رو به دیوار تکیه داده بود و نفس نفس میزد…

طاقت نیاورد و اروم گفت:
-نگران نباشین..به زودی حالش خوب میشه..

سورن با تکون محکمی، انگار از یک جهانی دیگه برگشت و تازه یادش اومد تنها نیست…

از دیوار جدا شد و چرخید سمت پرستار و با آوایی تحلیل راهی شده گفت:
-دیگه طاقت اینطوری متوجه شدنشو ندارم..

پرستار چیزی پیدا نکرد برای همدردی باهاش بگه و فقط اضافه کرد:
-همه چی درست میشه..

سورن گرفته تشکری کرد و با وسواس بدون اینکه مشتش رو که فکر می کرد هنوز قطره اشک پرند داخلشِ رو باز کنه، با یک کف دست گان رو از تنش کند و به همراه کلاه و ماسک داخل سطل زباله ی گوشه ی اتاق انداخت….

با همون حال بدش باز هم تشکر کرد و بعد تند در رو باز کرد و از اون اتاقی که انگار داشت خفه ش می کرد، خودش رو پرت کرد بیرون….

نفس زنان پشتش رو به دیوار تکیه داد و مشتش رو روی قلبش گذاشت و انگار که هنوز پرند جلوش باشه، با دیده هایی بسته و بی صدا تکرار کرد:
-دوسِت دارم..

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۰/۰۸/۱۴۰۱ ۰۹:۳۸ ب.ظ]
#پارت1464

===============================

جفت دست هاش رو داخل جیب های شلوارش فرو برد و با شونه های خمیده و اهسته طول جادهرو رو می راهی شد و می اومد….

کیان و البرز و دنیز ازش میل داشته بودن چند ساعتی به خونه بره و استراحت کنه ولی نتونسته بود از اون مسیرروی سرد و بی روح دل بکنه….

حتی مهتاب خانوم با گریه ازش تمایل داشته بود بره خونه ولی حتی اشک های اون هم نتونسته بود مجابش کنه…

به جاش خودش بقیه رو راضی کرده بود که چند ساعتی برن استراحت کنن و دنیز رو هم همجاده مهتاب خانوم فرستاده بود تا توی خونه تنها نمونه….

صدای باز شدن در اتاق پرند قد بلند شد و قبل از اینکه برگرده، آوای پرستار رو متوجه شد:
-اقای پارسا؟..

با تعجب چرخید و به پرستاری که با فامیلی پرند صداش زده بود خیره شد…

چند قدم به طرفش برداشت و متعجب گفت:
-بله؟..

پرستار به پنجره ی اتاق پرند اشاره کرد و گفت:
-چند لحظه تشریف بیارین اینجا..

سرجاش از حرکت ایستاد و با دلواپسی گفت:
-اتفاقی افتاده؟!..

-نه چیزی نشده..بیایین لطفا..

با قدم های اهسته به طرف پنجره حرکت کرد ولی نگاهش همچنان به پرستار بود…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۱/۰۸/۱۴۰۱ ۱۱:۱۳ ب.ظ]
#پارت1465

پرستار لبخندی زد و دوباره به پنجره اشاره کرد..

اروم سرش رو چرخوند و به داخل اتاق نگاه کرد..

با متوجه شدن صحنه ی مقابلش، دیده هاش گرد شد و به سرعت نیم قدم فاصله رو پر کرد و کف دستش رو روی شیشه ی پنجره گذاشت….

اب دهنش رو بلعید و با شادی به پرند چشم دوخت..

چیزی رو که میدید نمی تونست باور کنه و برای مطمئن شدنش به پرستار نگاه کرد و لب زد:
-این واقعیه؟!..

پرستار با تبسم سرش رو تکون داد و سورن مجدداً سرش رو چرخوند و به پرند خیره شد…

دیده های پرند، خمار و بی حال باز بود و از این فاصله هم می تونست مردمک چشم هاش رو که به اطراف می چرخید رو ببینه….

با خرسندی نالید:
-خدایا شکرت..باورم نمیشه..

ضربان قلبش به سرعت بالا رفت و با مشاهده کردن نگاه معصومانه و متحیر پرند قلبش به درد اومد…

دستش رو مشت کرد و چند ضربه ی اروم به شیشه زد…

سر پرند بسیار کم چرخید و نگاهش خیره موند به سورن..

حتی از اون فاصله هم اشکی که توی چشم هاش جمع شد رو مشاهده کرد…

سورن با نفس نفس پیشونیش رو به شیشه چسبوند و بی آوا لب زد:
-خوبی؟!..

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۴/۰۸/۱۴۰۱ ۱۱:۰۶ ب.ظ]
#پارت1466

انگار پرند متوجه ی سوالش شد که پلک هاش رو اروم روی هم گذاشت و با مکث باز کرد…

اشک تو نگاه های سورن هم جمع شد و با خوشحالی خندید و پچ زد:
-قربونت برم..

نگاه پرند با گیجی چرخی به اطراف زد و دوباره با دلواپسی به سورن خیره شد…

از اینکه توی اون حال داخل بیمارستان بود، متعجب و نگران بود…

سورن نمی دونست پرند متوجه ی حرف هاش میشه یا نه ولی با این حال دوباره با همون لحن قبل لب زد:
-چیزی نیست..دلواپس نباش..

اشک های پرند از گوشه ی دیدهش اهسته پایین اومد و به دو طرف صورتش سر خورد…

هنوز ماسک اکسیژن روی صورتش بود و نمی تونست حرف بزنه…

سورن کف دستش رو محکمتر به شیشه چسبوند و بیان کرد:
-گریه نکن عزیزم..

دوباره با خرسندی خندید و انگشت های اون یکی کف دستش رو روی نگاه هاش کشید و خیسیش رو پاک کرد…

نمی دونست چکار کنه و دوست داشت تمام جهانرو از اینکه پرند دیده هاش رو باز کرده خبر کنه…

همینطور که با بغض و در عین حال لب های خندون به پرند نگاه می کرد کف دستش رو سمت جیبش برد و گوشیش رو دراورد….

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۵/۰۸/۱۴۰۱ ۱۱:۰۳ ب.ظ]
#پارت1467

دستپاچه شماره ی کیان رو گرفت و گوشی رو بغل گوشش گذاشت…

اون یکی دستش رو مجدداً روی شیشه گذاشت و خیره شد به نگاه های پرند:
-عزیزدلم..

تماس برقرار شد و صدای خسته ی کیان توی گوشش پیچید:
-جانم..

بغضش رو قورت داد و با آوای دورگه ای گفت:
-کیان؟..

کیان مکثی کرد و بعد با نگرانی بلند اضافه کرد:
-جانم..چی شده..سورن..

بار دیگر پیشونیش رو به شیشه چسبوند و تکرار کرد:
-کیان..

بغض اجازه ی حرف زدن بهش نمیداد و می دونست الان کیان چقدر از لحن و صداش وحشت کرده…

-سورن چی شده؟.اتفاقی افتاده؟..پرند خوبه؟..

قطره اشکی از گوشه ی دیدهش فرو ریخت و فقط تونست کوتاه بگه:
-بهوش اومد..

کیان مجدداً مکثی کرد تا بتونه جمله ش رو تحلیل کنه و وقتی از دلواپسی دراومد و متوجه ی حرفش شد قد بلند و با خوشحالی بیان کرد:
-جون من؟..بهوش اومد؟..خدایا شکرت..خداروشکر..سورن..سورن؟…

-جونم..

-شوخی که نمیکنی..واقعا بهوش اومده؟..مرگ کیان راستشو بگو…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۶/۰۸/۱۴۰۱ ۱۰:۴۴ ب.ظ]
#پارت1468

سورن با بغض لبخند زد و بیان کرد:
-دیوونه این موضوعیه که بشه باهاش شوخی کرد..الان دارم نگاهش میکنم..چشم هاش بازه…

کیان بلند خندید و گفت:
-خداروشکر..الان..الان میام..میام..تا نبینم باور نمیکنم..

-به بقیه هم خبر بده..من..من نمیتونم..

-باشه..باشه خودم بهشون زنگ میزنم..

-کیان؟..

کیان نفس بلندی کشید و با لحن ارومتری بیان کرد:
-جونم؟..

سورن نگاه دو دو زده ش رو به نگاه پرند دوخت و با بغض اظهار کرد:
-داره نگام میکنه..

بغض کیان ترکید و با گریه تکرار کرد:
-خداروشکر..خداروشکر..

چند قطره اشک دیگه روی صورت سورن فرو ریخت:
-زود بیایین..

-چند دقیقه دیگه اونجاییم..میاییم..میاییم..

سورن گوشی رو از گوشش پایین اورد و بدون اینکه نگاه از پرند بگیره، تماس رو قطع کرد…

می هراسید نگاهش رو بگیره و وقتی بار دیگر نگاهش میکنه، باز هم مثل این مدت چشم هاش بسته باشه….

هنوز انگار باورش نمیشد و می هراسید خواب باشه..

گوشی رو سر داد توی جیبش و خیره تو نگاه پرند لب زد:
-سورن به فدای اون دیده های زیبات..

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۸/۰۸/۱۴۰۱ ۱۰:۳۸ ب.ظ]
#پارت1469

===============================

سورن رو به مهتاب خانوم که روی صنقلبی های داخل جادهرو جای گرفته بود، تبسمی زد و اظهار کرد:
-بهترین؟..

مهتاب خانوم درحالی که دعایی رو زیرلب زمزمه می کرد، دیده هاش رو باز و بسته کرد و سرش رو به تایید تکون داد….

دنیز با بی قراری کف دست هاش رو محکم بهم مالید و اضافه کرد:
-پس چرا نمیان؟..

کیان دستش رو روی کف دست های دنیز گذاشت و از هم بازشون کرد و بیان کرد:
-نکن..میان..

کیان دستش رو عقب کشید و دنیز بلافاصله دستش رو سمت دهنش برد و مشغول جویدن ناخن هاش شد….

کیان چشم غره ای بهش راهی شد و غر زد:
-نکن دنیز..اروم بگیر..

کف دستش رو از دهنش دراورد و کلافه بیان کرد:
-نمی تونم..ولم کن تورو خدا..

البرز که حرف هاشون رو متوجه شده بود، بهشون نزدیک شد و گفت:
-راست میگه دنیز..چته اروم باش..

دنیز کف دستش رو تو هوا تکون داد و جوابش رو نداد..

البرز با دیده و ابرو به سورن اشاره کرد و اروم گفت:
-سورنو نگاه کنین..رنگ و روش باز شده..چشاش برق میزنه..بالاخره یکم حالش بهتر شد…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۹/۰۸/۱۴۰۱ ۱۱:۰۰ ب.ظ]
#پارت1470

کیان با لبخنده محوی سر تکون داد و گفت:
-انگار خودتونو نمتوجه شدین..همتون همینطورین..بالاخره بعد از مدتها تبسم روی لب هاتون دیدم…

البرز هم لبخند زد و گفت:
-کی داره این حرفو میزنه..اول برو خودتو ببین..

دنیز نگاهش رو بینشون چرخوند و گفت:
-طبیعیه..این مدت اصلا حیات نکردیم..اما حالا که پرند چشاشو باز کرده می تونیم یه نفس راحت بکشیم…

کیان نگاهش رو به در اتاق پرند دوخت و اروم اظهار کرد:
-همه شادیم ولی یادتون باشه پرند الان بیشتر از همواره بهمون نیاز داره..روانشناس می اضافه کرد حال جسمیش خوب میشه ولی حال روحیش مدت میبره تا مثل قبل بشه…..

دنیز و البرز سری به تایید تکون دادن و با صدای پوف کشیدهه سورن، نگاه هر سه تاشون چرخید سمتش…

کیان صوتش کرد و اضافه کرد:
-سورن..چیه؟..

سورن کف دستی به صورتش کشید و کلافه گفت:
-چرا نمیان بیرون از اتاق؟!..

کیان باز هم تبسم زد و بیان کرد:
-این همه صبر کردیم..این چند دقیقه هم روش..

سورن سر تکون داد و پشتش رو به دیوار تکیه داد و بی قرار شروع کرد به جویدن گوشه ی لبش…

پرند به بخش منتقل شده بود و دکتر و پرستار داخل اتاق خصوصی که براش گرفته بودن، مشغول چک کردن حال و احوالش بودن….