رمان گرداب پارت ۲۴۳

سرگرد که متوجه شد توان بلند شدن رو نداره، کف دستش رو زیر بازوش انداخت و کمکش کرد بلند بشه…

سورن با کمک سرگرد و با تکیه کف دستش به دیوار، روی پاهاش توقف کرد و درجا کمرش خم شد…

سرگرد با قلبسوزی نگاهش کرد:
-قوی باش پسر..

سورن سری به دو طرف تکون داد و با درد کمرش رو صاف کرد…

به سرگرد نگاه کرد و درحالی که نفسش بالا نمیومد لب زد:
-ای..سی..یو..کجا..کجا..

سرگرد متوجه شد و به همون ته راهرویی که چندبار خیره شده بود، اشاره کرد…

سورن سرش رو چرخوند و به کیان نگاه کرد که اون هم حال و روزگارش مثل خودش بود و اشک بود که از چشم هاش روی صورتش می ریخت….

سرگردم و با حالی خراب نگاهش کرد و بریده بریده اظهار کرد:
-چه..بلا..بلایی..سرمون..اومده…

کیان دیده هاش رو بست و سرش رو به سمت مخالف چرخوند و شونه هاش با شدت بیشتری لرزید…

سورن کف دستش رو به دیوار تکیه داد و با کمکش، به سختی و با قدم های شل و اروم شروع کرد به راهی شدن سمت جایی که سرگرد نشون داده بود…..

با کف دست ازادش سینه ی دردناکش رو چنگ زد و زیر لب نالید:
-تا..نبینمش..باور..نمی کنم…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۳/۰۶/۱۴۰۱ ۰۹:۵۸ ب.ظ]
#پارت1432

کیان که انگار توان رفتن و مشاهده کردنِ پرند توی اون حال رو نداشت، همونجا ایستاد و اشک هاش با سرعت بیشتری فرو ریخت….

سرگرد کمی به حال خرابشون خیره شد و بعد دنبال سورن جاده افتاد…

از پشت که نگاهش می کرد، شونه هاش انگار خم شده بود و متعجب بود از این همه علاقه ای که به این دختر داشتن….

سورن به دری رسید که روش بزرگ نوشته شده بود ای سی یو…

بی توجه به اطرافش کف دستش رو روی کف دستگیره ی در گذاشت و تا تمایل داشت بازش کنه، صوتیی متوقفش کرد:
-کجا اقا؟!..

سرش رو چرخوند و تازه متوجه ی سربازی شد که کنار در از حرکت ایستاده بود…

سرگرد اشاره ای به سربازش کرد و بعد کف دستش رو روی شونه ی سورن گذاشت و گفت:
-نمی تونی بری داخل پسر..

سورن به سرگرد خیره شد و با همون حال داغون اضافه کرد:
-پس چطوری ببینمش؟..

سرگرد به پنجره ی بزرگی که تمولی از شیشه بود و کنار در قرار داشت، اشاره کرد و بیان کرد:
-از اینجا..

سورن بدون هیچ حرفی به طرف پنجره رفت و پشتش که توقف کرد، دیده هاش رو بست…

انگار تحمل دیدن نداشت..

کف جفت دست هاش رو روی شیشه گذاشت و سرش رو خم کرد…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۴/۰۶/۱۴۰۱ ۰۹:۱۱ ب.ظ]
#پارت1433

سرگرد هم کنارش توقف کرد و برای بار چندم تکرار کرد:
-قوی باش..

سورن سری رو به دو طرف تکون داد و همینطور که هنوز سرش پایین بود، نالید:
-نمی تونم ببینمش..

-به تاییدتون نیاز داریم پسر..

این دفعه سرش رو به تایید بالا و پایین کرد و اروم اروم سرش رو بالا اورد…

نفس عمیقی کشید و اهسته چشم هاش رو باز کرد..

نگاه سردرگم و بی قرارش رو چرخوند و به یک جا خیره موند…

با مشاهده کردن کسی که با اون حال و روزگار روی تخت خوابیده بود، نفسش گرفت و چشم هاش گشاد شد…

دست هاش رو محکم تر به شیشه چسبوند و سرش رو جلوتر برد…

انگار می تمایل داشت بهتر ببینه و باورش نمیشد این پرندش باشه که با اون حال روی تخت خوابیده…

یک دست و یک پای گچ گرفته شده..سری که دورش یک باند سفید و زشت پیچیده شده بود…

صورتی که انگار هیچی از دلرباییش نمونده بود و به شدت زخمی و کبود شده بود…

و کلی دم و دستگاه که بهش وصل کرده بودن و بینشون تنها و غریب خوابیده بود…

پیشونیش رو به شیشه چسبوند و با نگاه های گخوشحال شده و نفس زنان گفت:
-یا خدا..

حق با سرگرد بود..تشخیص اینکه این فرد پرند باشه سخت بود اما اون با همین وضعیت هم پرندش رو می شناخت….

کف دست هاش رو روی شیشه مشت کرد و نالید:
-پرند..

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۵/۰۶/۱۴۰۱ ۰۹:۵۵ ق.ظ]
#پارت1434

کف دست سرگرد روی شونه ش نشست و اضافه کرد:
-خودشه؟..

بی توجه به سرگرد، کف دست های مشت شده ش رو به شیشه کوبید و فریاد قد بلندش در و دیوارهای بیمارستان رو لرزوند:
-پرند..

شروع کرد به کف دست های بانداژ شده ش رو به شیشه کوبیدن و نعره زدن:
-پرند..پرندم..

سرگرد به سرعت از پشت گحرکت کردش و رو به سربازش هم بلند بیان کرد:
-بگیرش..

سرباز هم خودش رو بهشون رسوند و دوتایی به سختی سعی کردن مهارش کنن…

میون کف دست هاشون به تقلا افتاد و بالا و پایین می پرید و پرند رو صوت می کرد…

سرگرد بلند داد زد:
-اروم بگیر پسر..

کیان با شنیدن سر و صدای سورن، متوجه شد اوضاع به‌شدت خرابه و دلش از جا کنده شد…

با همون حال خراب و صورتی که هنوز از اشک خیس بود، به سختی مسیر افتاد و خودش رو به سورن رسوند….

تمام پرستارهای بخش و همجاده های بیمارهای دیگه جمع شده بودن و بهت زده به سورن نگاه می کردن….

کیان هم به سرگرد و سرباز پیوست و سعی کردن جلوی سورن رو بگیرن…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۶/۰۶/۱۴۰۱ ۱۰:۲۷ ب.ظ]
#پارت1435

همه رو هل میداد و سعی می کرد خودش رو ازاد کنه و به در ای سی یو برسونه و همزمان نعره میزد:
-لعنتی..ولم کن..ولم کن..پرند..پرند..

با صدای کیان که اسمش رو صدا می کرد تا اروم باشه، یک لحظه دست از تقلا برداشت و چشم هاش رو باز کرد….

هاج و واج به کیان چشم دوخت و نفس زنان بیان کرد:
-متوجه شدیش؟..پرند رو مشاهده کردی؟..

کیان با گریه سرش رو به منفی تکون داد و سورن با همون حال گفت:
-نمی شناسیش..پرندو نمی شناسی..هیچی ازش نمونده..چطور تونستن..چطور تونستن…

دوباره به تقلا افتاد و نعره زد:
-ولم کنین..می خوام برم پیشش..ولم کنین لعنتیا..

سه تایی به سختی از در و پنجره ی ای سی یو دورش کردن و به دیوار چسبوندنش…

سورن با دو دستش یقه ی کیان رو گحرکت کرد و محکم تکونش داد و باز هم فریاد زد:
-ولم کن عوضی..ولم کن..

کیان دست های سورن رو از روی یقه ی ش گرفت و بیان کرد:
-باشه..به‌شدت خب..اروم باش..اینطوری که اجازه نمیدن بری ببینیش..اروم بگیر…

سورن بی توجه به حرفش، یک کف دستش رو از یقه ش جدا کرد و با اون یکی دستش که هنوز به یقه ش بود، کشیدش جلو و تا به خودشون بیان مشتش محکم تو صورت کیان فرود اومد…..

کیان تلو تلو خوران ولش کرد و چند قدم راهی شد عقب..

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۷/۰۶/۱۴۰۱ ۱۰:۲۴ ب.ظ]
#پارت1436

سرگرد اخم هاش رو توی هم کشید و محکم و با ابهت، کشیده اظهار کرد:
-اروم باش پسر..مجبورم نکن بازداشتت کنم..

باز هم بی توجه به حرف سرگرد فریاد زد:
-ولم کنین..می خوام برم پیشش..ولم کنین..

دوتا نگهبان بیمارستان که پرستار خبرشون کرده بود، از ته جادهرو داشتن می دویدن طرفشون…

خودشون رو بهشون رسوندن و یکیشون کشیده و با عصبیت گفت:
-اینجا چه خبره..مگه اینجا چاله میدونه که آواتو انداختی رو سرت…

بعد رو به اون یکی نگهبان با همون لحن ادامه داد:
-بگیرش بندازیمش بیرون..

کیان با صورتی جمع شده از دردِ مشتی که خورده بود، خودش رو جلو انداخت و با خواهش اظهار کرد:
-نه صبر کنین..حالش خوب نیست..تو شوکه..خواهش میکنم صبر کنین…

بعد رو به پرستاری که با فاصله کنارشون از حرکت ایستاده بود گفت:
-ارامبخشی چیزی نمیشه بهش بزنین؟..

سورن که هنوز میون کف دست های سرگرد و سرباز و یکی از نگهبان ها بود، بی توجه به بقیه همچنان تقلا می کرد تا خودش رو ازاد کنه….

یک دکتر هم اونجا بود که با این حرف کیان، اسم یک دارو رو به پرستار گفت تا بیاره…

کیان کمی خیالش راحت شد و مجدداً جلوی سورن رفت و محکم شونه هاش رو گحرکت کرد و گفت:
-سورن..سورن تورو خدا اروم باش..بیرونت میکنن..اروم بگیر…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۱۹/۰۶/۱۴۰۱ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#پارت1437

سورن که هیچ چیزی نمیدید و فقط تصویر پرند با اون حال و روزگار جلوی دیده هاش بود، مجدداً نعره زد:
-تو که ندیدیش لعنتی..نمشاهده کردی تو چه حالیه..دهنتو ببند..خفه شو..خفه شو..ولم کن…

پرستار با امپاما توی کف دستش به طرفشون دوید و خودش جرات جلو حرکت کردن نداشت و امپول ولیده رو به دکتر تحویل داد….

دکتر سرنگ رو بالا گراهی شد و ولیده ش کرد و رو به بقیه گفت:
-نگهش دارین اینو بهش بزنم..

نگهبان ها و سرباز محکم گراهی شدنش و سرگرد یک دست سورن رو باز کرد و کیان هم به سرعت استین لباسش رو بالا زد و رو به دکتر گفت:
-دکتر سریع بزن تورو قران الان خودشو میکشه..

دکتر جلو رفت و سورن نفس زنان گفت:
-چیکار میکنین..ولم کنین..همتونو میکشم..کف دست از سرم بردارین عوضیا…

دکتر به سرعت سوزن سرنگ رو توی کف دست سورن فرو کرد و موادش رو خالی کرد و عقب راهی شد…

کلی ادم دورشون جمع شده بودن و با دلسوزی نگاهش می کرد و صوتی پچ پچ از همه طرف به گوش می رسید….

هنوز چند دقیقه هم از تزریق دارو نگذشته بود که صوتی سورن داشت اروم اروم کم می کشید و تنش از تقلا می افتاد….

کیان کنارش توقف کرد و سرش رو توی بغلش گراهی شد..

همینطور که تن سورن شل میشد و رو به پایین سر می خورد، کیان هم باهاش پایین راهی شد و همون گوشه ی جادهرو قرار گرفتن….

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۰/۰۶/۱۴۰۱ ۱۰:۲۳ ب.ظ]
#پارت1438

سورن رو محکم توی بغلش گرفت و با گریه نالید:
-اروم باش..اروم باش..

سورن پهن زمین شده بود و انگار دیگه توان حرکت کردن نداشت…

بالاخره سر و صوتها خوابید و نگهبان ها با اشاره ی سرگرد، سری به تاسف تکون داد و راهی شدن…

پرستارهای بخش هم مردمی که جمع شده بودن رو متفرق کردن و خودشون هم سر کارهاشون برگشتن….

سرگرد روی سرپاهاش جلوی کیان و سورن قرار گرفت و کیان با گریه اضافه کرد:
-خودش بود؟!..

سرگرد با دلسوزی نگاهش کرد و سرش رو به تایید تکون داد…

کیان چشم هاش رو با درد بست و همینطور که کف دستش دور شونه های سورن بود، پس سرش رو به دیوار تکیه داد….

سورن لای نگاه هاش که غلتان خون بود و اشک بی اختیار ازشون فرو می ریخت رو باز کرد…

گیج و گنگ به سرگرد که جلوش نشسته بود خیره شد و با صدای ضعیفی که به زور شنیده میشد گفت:
-به..مادرش..چی..بگم..

سرگرد با همدردی نگاهش کرد و اروم بیان کرد:
-درست میشه..همه چی درست میشه..

ولی سورن دیگه صدای سرگرد رو نشنید و نگاه هاش بسته شد…

گردنش خم شد و سرش افتاد روی شونه ی کیان و تحت تاثیر دارو خوابش برد و شاید هم بیهوش شد…

کیان دستش رو دور شونه هاش محکم تر کرد و با اضطراب رو به سرگرد نالید:
-حالا چه خاکی توی سرمون بریزیم..

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۱/۰۶/۱۴۰۱ ۰۹:۳۴ ب.ظ]
#پارت1439

===============================

دستش رو روی سر مهتاب خانوم کشید و اروم خم شد و پیشونیش رو بوسید…

نگاهی به سرمی که به کف دستش وصل بود انداخت و نفسش رو با اه عمیقی فوت کرد بیرون…

یاد گریه ها و بی قراری هاش تو چند ساعت گذشته که می افتاد، قلبش می خواست بلایی سر خودش بیاره تا شاهد اون وضعیت پرند و این حال مهتاب خانوم نباشه…..

وقتی فهمید چه بلایی سر پرند اومده، انقدر خودش رو زده و ضجه زده بود که در نهایت از حال رفته بود…

مجبور شده بودن بستریش کنن و دکتر بهش سرم وصل کرده بود…

کف دستی به صورتش کشید و از تخت فاصله گراهی شد و از اتاق بیرون حرکت کرد…

در اتاق رو اروم بست و به بچه ها خیره شد که اون ها هم حال و روزگار خوبی نداشتن…

البرز که لام تا کام حرف نزده بود و انقدر به خودش فشار اورده بود که صورتش کبود شده بود…

دنیز گوشه ی جادهرو روی صنقلبی نشسته بود و بعد از کلی گریه و جیغ، حالا کمی اروم تر شده بود و ریز ریز اشک می ریخت و دعا می خوند….

و کیان..این پسر که انگار ذاتا یک حامی و پشتیبان بود، باز هم سعی کرده بود همه رو جمع و جور و اروم کنه….

با اینکه حال خودش هم تعریفی نداشت ولی از هیچ کاری برای بقیه دریغ نمی کرد…

گـــ🔞ـردابــــ🔥ــ, [۲۲/۰۶/۱۴۰۱ ۱۰:۰۹ ق.ظ]
#پارت1440

سورن نمی دونست اگه کیان نبود، روزگارهای گذشته و اتفاقات این چند ساعت رو چه جوری می گذروند…

مدام درحال رفت و امد بینشون بود و قلبداریشون می داد و به ارامش دعوتشون می کرد…

نفسی کشید و به دیوار کنار در اتاق تکیه داد و سرش رو به دیوار چسبوند و چشم هاش رو بست…

توی سینه ش احساس سنگینی می کرد و قبلش انگار از جا کنده شده و به سرعت به در و دیوار سینه ش کوبیده میشد….

با آوای پرستار بخش نگاه های سرخ و خمارش رو باز کرد:
-هممسیر پرند پارسا..

سر همشون به سمت پرستار چرخید و سورن خودش رو از دیوار کند و به سمتش حرکت کرد:
-بله؟!..

پرستار نگاهی بهش کرد و گفت:
-دکتر میخواد باهاتون صحبت کنه..توی اتاقش منتظرتونه..طبقه ی پایین..دکتر محبی…

سورن سری تکون داد و به کیان اشاره کرد و اضافه کرد:
-میرم پیش دکتر..میایی؟..

کیان “اره” ای گفت و بعد رو به البرز کرد و اضافه کرد:
-البرز ما میریم پیش دکتر پرند..

مکثی کرد و اهسته تر گفت:
-حواست به دنیز و خاله باشه تا ما میاییم..

البرز بی حال سرش رو تکون داد و حرکت کرد سمت دنیز و کیان و سورن هم راه افتادن سمت اتاق دکتر….

حوصله ی صبر کردن برای اومدن اسانسور رو نداشتن و بی حرف حرکت کردن طرف پله ها و با قدم هایی نامنظم و بی حال ازشون پایین راهی شدن….