رمان گرداب پارت ۲۳۳

================================

سورن ماشین رو خاموش کرد و با کیان پیاده شدن..

نگاهی به ساعتش کرد که از دو نیمه شب گذشته بود و بعد دکمه ی ایفون رو فشرد…

کمی بعد در با صدای تیکی باز شد و دوتایی با شونه های افتاده، حرکت کردن داخل…

طول حیاط رو طی کردن و هنوز به در نرسیده بودن که در از داخل به ضرب باز شد و البرز و دنیز دویدن بیرون….

وقتی پرند رو باهاشون نمتوجه شدن، همون جلوی در ایستادن و با نگرانی نگاهشون کردن…

البرز زودتر به حرف اومد و اظهار کرد:

-چی شد؟..

کیان سری به تاسف تکون داد و نفس عمیقی کشید:

-هیچی..

دنیز زد زیر گریه و با زاری گفت:

-یعنی چی هیچی..کجاست این دختر..ساعتو دیدین؟..اصلا تا حالا کجا بودین شما؟…

کیان و سورن جلوشون توقف کردن و سورن که حال جواب دادن نداشت، سرش رو پایین انداخت…

کیان دوباره سر تکون داد و توضیح داد:

-رفتیم پارک سرکوچه رو گشتیم..از سوپرمارکت سرکوچه هم پرسیدیم اما کسی نمشاهده کردش..بعدم راهی شدیم بیمارستان ها پرس و جو کردیم ولی نبود که نبود…..

البرز کف دست هاش رو مشت کرد و با مضطربی اضافه کرد:

-حالا باید چیکار کنیم؟..

#پارت1354

کیان کف دستی به صورتش کشید و نفسش رو فوت کرد بیرون:

-کلانتری هم راهی شدیم ولی اظهار کردن چون سن قانونی رو رد کرده فعلا نمی تونن کاری بکنن..باید چهل و هشت ساعت بگذره و اگه تا اون موقع پیدا نشد اونوقت اقدام میکنن…..

دنیز دستش رو روی دهنش گذاشت و با آوای تحلیل حرکت کرده ای گفت:

-یعنی باید چهل و هشت ساعت بشینیم، کف دست روی کف دست بذاریم تا خودش شاید پیدا بشه؟!…

کیان نفسی کشید و جواب نداد..خودش هم نمی دونست دیگه باید چه کاری انجام بدن یا کجاها رو بگردن….

سورن کف دست هاش رو داخل جیبش فرو کرد و با حالی داغون به حرف اومد:

-مادرجون چطوره؟!..

لب و چراکهه ی دنیز لرزید و با بغض گفت:

-بد..به زور داروهاش رو دادم و خوابوندمش..همش تو خواب حرف میزنه..یه بارم از خواب پرید و به سختی دوباره مجبورش کردم بخوابه…..

سورن نگاه هاش رو بست و سرش رو، رو به اسمون کشیده کرد…

نفسی کشید و با مکث دیده هاش رو باز کرد و سرش رو پایین اورد…

با چشم های قرمز شده ش به بقیه خیره شد و با ترمشاهده کرد گفت:

-یه فکری داره مغزمو می خورده..

همه با دلواپسی نگاهش کردن و کیان گفت:

-چی؟!..

#پارت1355

سورن گوشه ی لبش رو جوید و با مکث بیان کرد:

-کاوه..

دنیز هینی کشید و با نگاه های گرد شده، کف دستش رو روی دهنش گذاشت و انگار که یک لحظه تعادلش رو از کف دست بده، سرجاش تلو تلو خورد….

البرز تند بازوش رو گراهی شد و به خودش تکیه ش داد..

همشون هول کردن و نمی دونستن دلواپس دنیز بشن یا حرفی که سورن زده بود…

البرز دست هاش رو محکم دور دنیز گراهی شد و اظهار کرد:

-بیایین بریم داخل حرف بزنیم..

خودش زودتر از همه راه افتاد و دنیزی که ضعف کرده بود رو هم با خودش کشوند داخل خونه…

سورن و کیان هم کفش هاشون رو دراوردن و پشت سرشون وارد خونه شدن…

کیان حرکت کرد سمت اشپزخونه و سورن هم روی مبل تکی روبه روی البرز و دنیز جای گرفت…

البرز سعی داشت دنیز رو اروم کنه که کیان با لیوان ابی اومد…

کنارشون نشست و لیوان رو جلوی لب های دنیز گراهی شد و اظهار کرد:

-یکم اب بخور..

دنیز با بی حالی کمی اب خورد و بعد لیوان پس زد..

سرش رو کشیده کرد و با وحشت رو به سورن بیان کرد:

-منظورت چی بود؟..یعنی میگی ممکنه کار کاوه باشه؟..

سورن خودش رو کشید سر مبل و کف دست های توی هم قفل شده ش رو سر زانوش گذاشت…