رمان گرداب پارت ۲۱۸

صنقلبی روبه روش رو عقب کشیدم و نشستم..

خیره نگاهش می کردم که اروم لقمه می گرفت و می خورد…

با صدای مامان سرم رو چرخوندم که تو درگاه اشپزخونه ایستاده بود و نگاهمون می کرد…

تبسمی زد و رو به سورن اظهار کرد:

-سورن جان ببخشید من داروهامو خوردم به‌شدت خوابم گراهی شدم..امشامگاه همینجا بمون…

سورن هم سرش رو چرخوند و به مامان نگاه کرد و لبخنده بی رمقی زد و گفت:

-تو خونه کار دارم باید برم..شما برو بخواب..منم یکم دیگه میرم…

مولین سرش رو تکون داد و اظهار کرد:

-باشه پسرم..دیگه اینقدر دیر نیا..زودتر بیا بتونم یکم ببینمت و حرف بزنیم…

سورن با همون لبخنده بی حالش “چشم”ی اظهار کرد و مولین این دفعه رو به من اظهار کرد:

-پرند بعد از شام، میوه هم تو یخچال هست برای سورن بیار حتما…

-باشه نگاه..

-شامگاهتون بخیر..

من و سورن همزمان با هم “شامگاه بخیر” اظهار کردیم و مولین با خنده سری تکون داد و حرکت کرد سمت اتاقش…

مجدداً به سورن نگاه دوختم که بشقابش رو هول داد عقب و گفت:

-کف دستت درد نکنه..

نگاهم چرخید سمت بشقابش که نصف بیشترش مونده بود و با تعجب اظهار کردم:

-سورن..تو که چیزی نخوردی..گفتی گرسنه ای..

کمی نوشابه داخل لیوان ریخت و یک نفس سر کشید و گفت:

-سیر شدم..ممنون..

مستاصل نگاهش کردم و بیان کردم:

-چی شد اخه..تو که وقتی اومدی سرحال بودی..این چه قیافه ایه…

-چیزی نیست..

دست هام رو روی میز گذاشتم و کمی خم شدم و با تردید گفتم:

-مولین چیزی اضافه کرد؟!..

بالاخره سرش رو بلند کرد و نگاه گراهی شده ش رو بهم دوخت و بیان کرد:

-گفت میل داشتگار داری..مبارکه..

پلک هام روی هم افتاد و نفس عمیقی کشیدم..

یعنی تو همون چند دقیقه ای که من نبودم، باید به سورن لو میداد چی شده؟…

سری به دو طرف تکون دادم و چشم هام رو باز کردم..

سورن هنوز داشت نگاهم می کرد و انگار متتظر بود حرفی بزنم…

زبونم رو روی لبم کشیدم و اروم اظهار کردم:

-به منم قبل از اینکه تو بیایی گفت..به خدا من خبر نداشتم…

-ولی بهش ناضافه کردی نمی خواهی..

پوفی کردم و از کف دست مامان حرصم گحرکت کرد..

یعنی اینکه من هیچی ناظهار کردم رو هم باید به سورن می گفت؟…

سرم رو پایین انداختم و لب زدم:

-قبل از اینکه بتونم حرفی بزنم تو اومدی..هرچند گفتم فعلا نمی خوام به این موضوع فکر کنم…

پوزخندی زد و ابروهاش رو انداخت بالا:

-فعلا؟!..

دستپاچه و سریع سریع بیان کردم:

-می میل داشتم بگم بهشون جواب رد بده که همون موقع تو اومدی و فرصت نشد…

صنقلبیش رو عقب داد و از جاش قد بلند شد..

من هم تند کشیده شدم و هول شده بیان کردم:

-کجا میری؟..

-دیروقته..برم خونه دیگه..

از لحن سردش دلم گحرکت کرد و با دلخوری گفتم:

-می خواستم میوه و چایی بیارم..

-ممنون..میل ندارم..

-سورن تقصیر من چیه؟..چرا با من اینجوری حرف میزنی؟..

راه افتاد سمت سالن و من هم عین جوجه افتادم دنبالش و بار دیگر صداش کردم:

-سورن جان..

کنار مبل ها توقف کرد و چرخید طرفم و منتظر نگاهم کرد…

لبخندی بهش زدم و بیان کردم:

-بیا بشین یکم حرف بزنیم..

-چه حرفی؟..

-تو بیا بشین حالا..

سرش رو تکون داد و روی مبل قبلی جای گرفت..من هم کنارش نشستم و کامل چرخیدم طرفش…