توی دلم خدا رو صوت زدم و رفتم سمت در ورودی..
وارد جادهروی باریک جلوی در که شدم، در از بیرون باز شد و سورن با لبخندی به لب اومد داخل…
بی اراده من هم تبسم زدم و قدمی جلوتر راهی شدم و اروم گفتم:
-سلام..خوبی؟..
در رو پشت سرش بست و دیدهک بامزه ای زد و گفت:
-سلام عزیزم..ممنون تو چطوری؟..
-خوبم..خوش اومدی..
سرش رو تکون داد و مشغول دراوردن کفش هاش شد و بعد خم شد و کفش هارو برداشت و داخل جاکفشی گذاشت….
دمپایی های مخصوص خودش رو از جاکفشی دراوردم و پاش کرد و مسیر افتاد سمت من…
بهم که رسید، نوازش وار کف دستی به بازوم کشید و بیان کرد:
-چه خبر؟!..
راه افتادیم سمت سالن و اضافه کردم:
-سلامتی..تو چه خبر؟..چرا اینقدر دیر اومدی؟..
-مریض داشتم..
با تعجب گفتم:
-از مطب میایی؟!..
-اره..حسابی هم خسته ام..اما نتونستم برم خونه..گفتم یه سری بهتون بزنم ببینمتون…
-خوب کاری کردی..
وارد سالن که شدیم سورن قد بلند و با محبت گفت:
-به به..سلام خوشگله..
مولین هم از روی مبل قد بلند شد و لبخند زد و هممدت چشم غره ای هم حرکت کرد و اظهار کرد:
-سلام..خوش اومدی..دلبره چیه؟..
سورن که به مولین رسیده بود، خم شد گونه ش رو بوسید و با خنده گفت:
-قشنگی دیگه..
مولین ضربه ای به شونه ی سورن زد و گفت:
-بشین اینقدر زبون نریز..
سورن جای قبلی من، کنار مولین جای گرفت و من هم کنارشون از حرکت ایستادم…
تبسمی زدم و اضافه کردم:
-برم برات غذا گرم کنم..حتما گرسنه ای..
سورن کف دست هاش رو بهم مالید و با ذوق بیان کرد:
-اخ اخ نگو..حسابی سر و صدای شکمم دراومده..چی داریم؟…
با همون جمله ی کوتاهِ “چی داریم”ش یه حالی بهم دست داد و دلم براش پر کشید…
از اینکه خودش رو هم جزئی از ما می دونست و جمع میبست، سرذوق اومدم و جاده افتادم سمت اشپزخونه…
در همون حال با خنده اضافه کردم:
-کوکو سبزی داریم..الان ولیده میکنم..
وارد اشپزخونه شدم و سورن برای اینکه صداش بهم برسه، قد بلند اضافه کرد:
-قربون دست و پنجه ت..فقط سرعت بده که دارم از گشنگی از حال میرم..
با خنده اضافه کردم:
-چشم..الان دو سوته اماده میکنم..
مشغول ولیده کردن غذا شدم و مولین و سورن هم شروع کردن به حرف زدن…
یک گوشم اونجا بود که چی میگن ولی چیزی نمی متوجه شدم و داشتن اروم باهم صحبت می کردن…
استرس گحرکت کرده بودم که مامان موضوع رو به سورن نگه…
شتابزده سریع غذا رو گرم کردم و سبد سبزی و نون و نوشابه هم از داخل یخچال دراوردم و وسط میز گذاشتم….
راهی شدم پشت کانتر و گفتم:
-سورن غذا ولیده س بیا..
چراکه پشتشون بهم بود صورتشون رو نمیمشاهده کردم و سورن که بلند شد، لبخند روی لبم نشوندم و سعی کردم اضطرابم معلوم نشه….
مبل رو دور زد و چرخید طرفم و با متوجه شدن قیافه ش دلم هری ریخت…
اخم های درهم..صورت سخت شده و لب هایی که محکم روی هم میفشرد…
همون لحظه درک کردم از چیزی که میترسیدم به سرم اومده…
همینطور داشتم نگاهش می کردم که اومد داخل اشپزخونه و پشت میز قرار گرفت…
بشقابش رو کمی جلو کشید و بی حرف و با بی میلی تمام مشغول خوردن شد…
دیگه از اون صورت بشاش و سرحالِ موقع ورودش خبری نبود…
کنار میز از حرکت ایستادم و با ترمشاهده کرد اضافه کردم:
-سورن خوبی؟!..چیزی شده؟!..
سرش رو تکون داد و بدون اینکه نگاهم کنه “نه” ارومی زیرلب گفت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن