خودش هم تند پیاده شد و دزدگیر ماشین رو زد و اومد پیش من که اون طرف ماشین منتظرش از حرکت ایستاده بودم….
کنارم که ایستاد، ناز کردم و با چشم و ابرو به بازوش اشاره کردم و اظهار کردم:
-اجازه هست؟
بدون اینکه چیزی بگه همینطور که کف دستش تو جیب شلوارش بود، بازوش رو کمی به سمتم متمایل کرد…
تبسمم پررنگ شد و با دلدادگی دستمو دور بازوی عضلانی و محکمش حلقه کردم…
انگار داشتم رو ابرها جاده میرفتم…
مسیر حرکت کردن جلوی دیگران با کسی که عاشقشی و خواهانِ هر لحظه با اون بودنی، چقدر لذت بخش بود و باعث میشد احساس غرور کنی….
هماهنگ با هم قدم برداشتیم سمت رستوران که اینقدر شیک و نورانی بود که چشم هارو خیره میکرد….
وارد راستوران شدیم و وقتی متوجه شدم سامیار از قبل میز رزرو کرده بود، اینقدر خرسند شدم و ذوق کردم که دلم می میل داشت بپرم تو هوا….
ولی فقط تونستم فشار پنجه هامو دور بازوی سامیار بیشتر کنم…
برگشت نگاهم کرد و وقتی لبخنده عریض و برق چشم هام رو مشاهده کرد باز اون تبسمه کجش جای گرفت کنج لبش…
پشت میر قرار گرفتیم و اطراف رو دید میزدم که گارسون اومد و منو رو به طرفمون گرفت….
با تشکر کوچیکی از کف دستش گراهی شدم و یه نگاهه سرسری انداختم و از اونجایی که عاشق کوبیده بودم بازم همونو سفارش دادم…..
سامیار هم منو رو داد کف دست پسره و گفت:
-دو تا کوبیده با مخلفات کامل…
گارسون که رفت با خنده سرمو چرخوندم سمت سامیار و مشغول پر حرفی شدم و تند تند حرف میزدم براش…..
.
با همون تبسم کجش بدون اینکه یه کلمه حرف بزنه خیره نگاهم میکرد…
فقط گاهی برای تایید یا نهی حرفام سرشو تکون میداد…
سفارشمون رو اوردن و روی میز چیدن…
اینقدر گشنه ام بود که همینکه دوتا گارسون از میز فاصله گحرکت کردن شروع کردم به خوردن…
یه قلوپ از نوشابه خوردم و درحالی که دور دهنم رو با دستمال پاک می کردم آواش زدم:
-سامیار؟
هومی اضافه کرد و سرشو تکون داد..یه تیکه کباب سر چنگالم زدم و اظهار کردم:
-نمی خواهی یه سر به مامانت بزنی؟..از اون روزگار دیگه نحرکت کردی پیششون…
اخماشو کشید تو هم و به بشقاب جلوم اشاره کرد:
-بخور اینقدر حرف نزن…
پوفی کردم و منم اخمامو کشیدم تو هم و با حرص اظهار کردم:
-بهشدت لجبازی…
جوابمو نداد و حالم گراهی شده شد…
مامانش بهم زده بود و از اول تا اخر همش گریه کرد که دلش واسه سامیار تنگ شد و چرا نمیاد متوجه شدنش….
بار دیگر لقمه ام رو قورت دادم و اضافه کردم:
-بالاخره که باید هر چند وقت یه بار بری مشاهده کردنشون..نمیشه که بی خیالشون بشی..حتما الان دلش تنگ شده..گناه داره خب….
با اخم سرشو اورد بالا و درحالی که بهم دیده غره میراهی شد بیان کرد:
-یکم به زبون خودت و گوش من استراحت بده سوگل..سرمو خوردی….
خنده ام گحرکت کرد و تا خواستم جوابش رو بدم نگاهم به پشت سرش افتاد…
به کسی که با نگاه های قرمز و صورتی پر از خشم، با غضب بهم نگاه میکرد……
.
خشکم زد و حتی نتونستم نگاهمو از نگاههای پر خشمش بگیرم…
کف دستم روی میز مشت شد و لبمو گزیدم…
این چه بلایی بود..دقیقا تو همون رستورانی که ما اومده بودیم، اونم باید پیداش میشد؟..
دقیقا همون شبی که من بعد از مدتها از خونه بیرون اومدم، باید میمتوجه شدمش؟…
این چه شانسی بود که من داشتم…
بدنم نامحسوس می لرزید و داشتم سکته می کردم….
این پسر باید جای داداشمو پر میکرد و حامی من میشد ولی برعکس خودش شده بود کابوس شامگاه و روزگار من و ازش وحشت داشتم….
با صدای سامیار به سختی نگاهمو از چشمای قرمز پوریا کندم و بهش نگاه کردم که اظهار کرد:
-حالت خوبه؟..چی شد یه دفعه؟..رنگت بدجور پریده..
اب دهنمو قورت دادم و با صوتیی که انگار از ته چاه میومد اظهار کردم:
-میشه بریم خونه؟…
ابروهاشو انداخت بالا و سرشو تکون داد:
-اره چرا نمیشه..برو جلوی در تا منم حساب کنم و بیام…
با وحشت کیفمو چنگ زدم و اظهار کردم:
-نه نه..منم باهات میام…
مشکوک و با نگاهایی ریز شده نگاهم کرد و گفت:
-چی شده سوگل؟..چرا اینقدر ترسیدی…
هنوز دهنمو واسه جواب باز نکرده بودم که آوای نحسش رو از کنارمون گوش دادم….
-به به سوگل خانوم..پارسال دوست امسال اشنا..دلمون برات تنگ شده بود خانوم خانوما….
.
وحشت کردم و نگاهم خیره موند به اخم های سامیار که اروم داشتن تو هم گره می خوردن و فکش که بار دیگر داشت منقبض میشد….
بدون اینکه نگاهمو از سامیار بگیرم اروم از کنار میز قدم برداشتم و راهی شدم طرفش..
یه جوری کنارش از حرکت ایستاده بودم که نصف بدنم پشتِ بازو و کمرش پنهان شده بود و انگار پشتش پناه گحرکت کرده بودم….
من از هیچکس به اندازه ی این پسر نمی ترسیدم…
کم نبودن روزگارایی که تنها گیرم می انداخت و یه گوشه خفتم می کرد و هیچکس نبود به دادم برسه…
سامیار با اخم هایی درهم و متعجب و مشکوک نگاهش رو از حرکات من گراهی شد و به پوریا چشم دوخت….
هردو طلبکار و اخمو و با دیده هایی به خون جای گرفته به همدیگه نگاه می کردن…
سامیار دستاش رو زد به کمرش و سرش رو بالا گراهی شد و با پوزخندی گوشه ی لبش، مغرور و محکم اظهار کرد:
-اقا کی باشن؟
پوریا هم پوزخندی زد و با لحن بی ادبانه ای بیان کرد:
-فضاماش به شما نیومده..بکش کنار با سوگل کار دارم…
تا حس کردم بدن سامیار حالت تهاجمی به خودش گرفت، چنگ زدم به بازوش و لرزون و با بغض صداش کردم:
-سامیار…
قبل از اینکه سامیار جواب بده، پوریا سوت ارومی زد و با لحن پر تمسخری اضافه کرد:
-جووون..بالاخره افتخار دادین آواتون رو شنیدیم..
بازوی سامیار رو محکمتر گحرکت کردم که نره طرفش و درحالی که هرلحظه ممکن بود بغضم بترکه و بزنم زیر گریه، نالیدم:
-بریم سامیار..تورو خدا بریم…
سامیار با همون اخم های درهم و فکی که هرلحظه محکمتر میشد، سرشو یکم چرخوند طرفم جوری که نیمرخش سمت من بود و گفت:
-این یارو کیه؟..تورو از کجا میشناسه؟…
مجدداً پوریا پرید وسط حرفمون و بیان کرد:
-من اشنام..جنابعالی کی باشن؟..
.
سامیار که متوجه شد من هر لحظه ممکنه پس بیوفتم با نگاهش واسه پوریا خط و نشونی کشید و بعد روش رو ازش گحرکت کرد….
با خونسردی از تو کیف پولش مقداری اسکناس برداشت و روی میز گذاشت و کیفش رو برگردوند تو جیبش..
کف دست انداخت دور بازوهام و همینطور که راه میوفتاد با پوزخندی که گوشه ی لبش بود بیان کرد:
-بکش کنار بچه..حوصله ی بچه بازی ندارم…
محکم خودمو چسبوندم بهش و با قدمای قد بلند از رستوران زدیم بیرون..
صوتی قدمای پوریا رو پشت سرمون می گوش دادم..مطمئن بودم سامیار هم متوجه شده بود پشت سرمون داره میاد ولی عکس العملی نشون نمیداد…..
یکم که از رستوران دور شدیم یهو ایستاد و کف دستش رو از دورم برداشت و چرخید عقب…
منم کنارش توقف کرده بودم که پوریا رسید بهمون و تو چند قدیمون ایستاد و رو به من اظهار کرد:
-باید با هم حرف بزنیم…
اخمام راهی شد تو هم و با ترس نگاهمو به زیر انداختم..از هیچکس به اندازه ی این پسر تو زندگیم
نمی وحشت کردم….
حتی نسبت به اسمش هم فوبیا داشتم…
سامیار یه قدم راهی شد جلو و کف دستاش رو زد به کمرش و بیان کرد:
-حرفی داری به من بزن..
پوریا با حرص و خشمگینت نگاهش کرد و با تمسخر اظهار کرد:
-نه بابا..شما؟
-وکیل وصی..قیم..همه کاره ی این خانم..حرفی داری بزن وگرنه بزن به چاک تا واست گرون تموم نشده…
پوریا بار دیگر اون دیده های سرخشو به من دوخت و با عصبیت انگشت اشاره اش رو گحرکت کرد طرفم و درحالی که تکونش میداد گفت:
-این یارو کیه؟..واسه این فرار کردی؟..می تمایل داشتی ازاد باشی و هر غلطی قلبت میل داشت بکنی؟…مگه تو بی صاحبی….
.
بغضم با هر کلمه ای که می اظهار کرد بزرگتر میشد و در اخر اشک شد و از گوشه ی چشمام سرازیر شد روی صورتم….
با ترس و نفرت نگاهش کردم و دلم رو به بودنِ سامیار خوش کردم که ازش نترسم و اروم و با آوایی لرزون بیان کردم:
-اگه صاحب داشتم که گیر شما نمی افتادم…فرار کردم تا راحت باشم..به تو مربوط نیست این مرد کیه..هرکی هست اینقدر بهش مطمئنم که با خیال راحت کنارش قدم بردارم و هیچ ترسی نداشته باشم..فرار کردم تا از زیر کف دست و پای شما از خدا بی خبرا جمع بشم..شماهایی که با متوجه شدنِ یه دخترِ تنها و بی کس همتون دندون تیز کرده بودین واسه دریدن..حالم از همتون بهم می خوره…..
سامیار با اخم های درهم نگاهم کرد و و سخت و محکم گفت:
-این کیه سوگل؟..
با گریه بهش چشم دوختم و با هق هق و بریده بریده گفتم:
-پـ ـسـ ـر عـ ـمـ ـه امِ…
حالت صورت سامیار درجا عوض شد و اینقدر خشن و ترسناک شد که خودمم یه لحظه ترسیدم…
نگاهمو ازش گحرکت کردم و پوریا بدون توجه به سامیار پوزخندی زد و با لحن قبلی اضافه کرد:
-مشخصه چقدر ناراحت بودی که حالا با یه غریبه دست تو کف دست میچرخی..اون از برادرت که معلوم نیست تورو ول کرد و یهو کدوم قبرستونی گم شد..اینم از تو که منتظر بودی ول بشی و با این و اون بپری..داری چه غلطی با زندگیت میکنی؟…..
رنگم بدجور پریده بود و بدنم می لرزید…
سامیار نمی دونست من برادر دارم..اصلا حرفی در این مورد بهش نزده بودم…
خدایا نجاتم بده..حالا جواب سامیار رو چی بدم..
اشک هامو از روی صورتم پاک کردم و با نفرت به پوریا نگاه کردم..
کاش قدرت اینو داشتم که تمام حرصم رو سرش خالی کنم..چقدر ازش بدم می اومد….
اما قبل از اینکه من کاری کنم یا حرفی بزنم، یقه ی پوریا تو دست سامیار مشت شد و محکم چسبوندش به دیواری که کنارمون بود……
.
همینطور که یقه اش رو گراهی شده بود محکم به دیوار فشارش میداد و با مشت کف دستش به زیر گلوش فشار میاورد….
صورت پوریا سرخ شده بود و به سختی می تونست نفس بکشه…
سامیار صورتش رو برد جلو و از بین دندون های بهم قفل شده اش اظهار کرد:
-بهت گفتم حرفی داری به من بزن..تو هیچ حقی نداری که حتی با این دختر حرف بزنی..کسی بخواد اذیتش کنه یا حرف نامربوطی بهش بزنه اول باید از زیر تیغ من رد بشه..شیرفهم شد؟..این دختر دیگه تنها نیست که شما گرگ ها دندن تیز کنین واسش..نفسِ کسی رو که بخواد اذیتش کنه رو میبرم..افتاد؟….
پوریا با اینکه داشت خفه میشد ولی بازم از زبون نیوفتاد و بریده بریده گفت:
-این..هرزه..ارزششو..نداره..که…
هنوز جمله اش کامل نشده بود که سامیار یقه اش رو محکمتر گراهی شد و اون یکی کف دستش رو مشت کرد و برد بالا….
هموقت با برخورده مشتش با زیراه ی پوریا، جیغ خفه ی من از ترس و فریاده پوریا از درد قد بلند شد….
سامیار همینطور که با خشمگینت و نفرت نگاهش میکرد، محکم پرتش کرد روی زمین..
انگشت اشارش رو تهمتوجه شدوار جلوش تکون داد و نفس زنان بیان کرد:
-دفعه اخرت بود که این گوه رو خوردی..دیگه دور و بر سوگل نبینمت حیوون..متوجه شدی؟..حالا هم تند بزن به چاک..
با حرص لگدی به پای پوریا که هنوز روی زمین ولو بود زد و اومد طرف من که از ترس چسبیده بودم به دیوار….
کف دستمو تو کف دستش گرفت و انگشتاش رو لابلای انگشتام قفل کرد و مسیر افتاد و منو هم دنبال خودش کشید…..
.
به ماشین که رسیدیم با ریموت درها رو باز کرد و با سر اشاره ای به ماشین کرد:
-بشین!
نیم نگاهی بهش انداختم..بدجور برآشفته بود و هنوز نفس نفس میزد…
اب دهنمو قورت دادم و اروم قرار گرفتم تو ماشین..خودش هم ماشین رو دور زد و سوار شد…
بدون اینکه نگاهم کنه استارت زد و با یه تیک اف وحشتناک راه افتاد…
اینقدر شتابزده میحرکت کرد که چسبیده بودم به صنقلبی و تند سریع صلوات می فرستادم…
جرات نداشتم حرف بزنم اما بسیار وحشت کرده بودم..
زیر لب جوری که شک داشتم بشنوه زمزمه وار بیان کردم:
-سامیار یکم ارومتر..تورو خدا..
کف دستشو محکم اورد بالا، بدون اینکه چیزی بگه یعنی ساکت باش و من واقعا خفه شدم….
لبهامو بهم فشردم و تا خونه با دستام از دو طرف صنقلبی رو چنگ زدم و تو دلم صلوات فرستادم….
نمی دونستم بیادگار پوریا و حرفاش اینقدر عصبیه یا بخاطره مخفی کردن داداشم…
به خونه رسیدیم و ماشین رو تو پارکینگ پارک کرد و تو خاموشی با اسانسور راهی شدیم بالا و وارده خونه شدیم…
داشتم اروم و بی صدا می حرکت کردم سمت اتاقم که آوای قد بلند و محکم و عصبی سامیار قد بلند شد:
-کجا؟..بیا بشین اینجا ببینم…
با ترس نگاهش کردم که با حرکت سرش به مبل اشاره کرد و گفت:
-زود باش…
سرم رو تکون دادم و رفتم طرفش و روی مبلی که نشون داده بود جای گرفتم و مثل بچه هایی که منتظر تنبیه هستن، پاهامو جفت کردم و کف دستامو پیچیدم تو هم و با نگاه های مظلوم شده ام خیره نگاهش کردم……
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن