*************************************
ناله ای کردم و نیمخیز شدم و به بالش های پشتم تکیه دادم…
تمام تنم عرق کرده بود و حالم اصلا خوب نبود..تب و لرز شمشاهده کرد کرده بودم و هرچی می گذشت انگار بدتر می شدم….
مولین کف دستمال خیس رو روی پیشونیم گذاشت و نچی کرد:.
-تبت پایین نمیاد..لج نکن پرند باید بریم دکتر..
سرم رو چپ و راست تکون دادم و دنیز که تو خاموشی کنارم قرار گرفته بود، کف دستی به شونه ی مولین زد و گفت:
-باشه خاله..دیدیم خوب نشد میبریمش..شده به زور میبریم…
حال نداشتم جواب بدم و مولین هم سری تکون داد و از جاش قد بلند شد:
-دنیز عزیزم این کف دستمال رو شتابزده سریع خیس کن بذار رو پیشونیش..من برم سوپ بذارم…
دنیز “چشمی” گفت و مولین از جاش قد بلند و همین که از اتاق حرکت کرد بیرون، آوای ایفون بلند شد…
دنیز تبم رو چک کرد و اظهار کرد:
-حتما پسرا هستن..
کف دستم رو بالا اوردم و به موهام کشیدم و سعی کردم مرتبشون کنم و تارهای خیسی که به صورتم چسبیده بود رو عقب زدم….
حدس دنیز درست بود..کمی که گذشت، صدای کشیده و پرشور البرز که با مولین حرف میزد به گوشمون رسید….
سعی کردم تو جام بشینم که دنیز شونه ام رو گرفت و غر زد:
-بشین ببینم..لازم نکرده کشیده بشی..
بی حال به در اتاق نگاه کردم و پتوم رو محکم تر دور خودم پیچیدم…
البرز با سر و صدا، همجاده با کیان وارد اتاق شد ولی همون جلوی در با دیدن من خشکشون زد…
کف دست های البرز تو هوا موند و کیان با نگاه های گرد شده، نگاهم کرد و اضافه کرد:
-یا خدا..این چه حالیه..
تلاش کردم تبسم بزنم ولی فقط لب هام کج شد و با نگاه های سرخ و خمار و صوتیی گراهی شده سلام کردم…
با عجله خودشون رو بهم رسوندن و پایین تختم نشستن..
کیان پشت کف دستش رو روی گونه ام گذاشت و بیان کرد:
-چیکار کردی با خودت..
آوام دورگه و خش دار شده بود:
-خوبم..چیزی نیست..
البرز سری تکون داد:
-این خوبته؟..پاشو میریم بیمارستان..
-نه فعلا بهترم..اگه بدتر شدم میریم..
دنیز که می دونست اصلا حال قد بلند شدن هم ندارم، درادامه ی حرفم بیان کرد:
-اره تبش پایین تر اومده..یکم صبر کنیم خوب نشد میریم…
کیان با دلواپسی کف دستم رو گراهی شد:
-این تازه پایین اومده؟..مگه چقدر بود؟..
دیده هام رو بستم و گذاشتم دنیز براشون توضیح بده که چی شده و چی بوده…
با پایین حرکت کردن طرف دیگه ی تخت، لای دیده هام رو باز کردم و البرز رو متوجه شدم که اومده بود طرف دیگه ام و لبه ی تخت قرار گرفته و دلواپس نگاهم می کرد….
نگاه هام رو باز و بسته کردم و خش دار نالیدم:
-به خدا خوبم..دلواپس نباشید..
خودم می دونستم تبم عصبیه و نیازی به دکتر ندارم..باید یکم اروم میشدم تا تبم قطع بشه…
دنیز شتابزده شتابزده کف دستمال رو خیس می کرد و روی صورتم می کشید و بعد روی پیشونیم می گذاشت…
البرز هم شیطونی می کرد و با حرف زدن و خاطره تعریف کردن از گذشته هامون، سعی می کرد حواسم رو پرت کنه بلکه حالم بهتر بشه….
انقدر با هیجان و ادا و اطوار تعریف می کرد که حرکاتش بیشتر باعث خنده امون میشد…
داشت از خاطرات دنیز تعریف می کرد:
-یادتونه دنیز بچگی چقدر خنگ بود؟..خدایی یادتونه؟..
دنیز اعتراض کرد ولی البرز کف دستش رو تو هوا تکون داد و اضافه کرد:
-سکوت کن..
بعد با هیجان ادامه داد:
-یه روزگار شکم عروسکش رو با قیچی باز کرده بود، می گفت دعا کردم عروسکم بچه دار بشه حالا میخوام به جهان بیارمش….
لب هام رو بهم فشردم که آوای خنده ام قد بلند نشه اما کیان بلند زد زیر خنده و بیان کرد:
-اره اره من یادمه..بعدم که مشاهده کرد بچه ای تو شکم عروسکش نیست، دو روزگار گریه می کرد می اظهار کرد بچه ی عروسکم مرده….
البرز غش غش لبخند زد و سرش رو به تایید تکون داد:
-هنوز سنش کم بود دروغه دعا بچه میاره رو باور کرده بود…
سه تایی لبخند زدیم و دنیز در کمال سادگی اظهار کرد:
-نه به من اضافه کرده بودن لک لک بچه میاره..دعا کرده بودم لک لکا به عروسک منم بچه بدن…
قلبم داشت از خنده غش می کرد اما نمی تونستم درست و حسابی بخندم و همه جام درد می گرفت…
به جای من، کیان و البرز قشنگ و از ته قلب خودشون رو خالی کردن و لبخند زدن…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن