*************************************
ناله ای کردم و نیمخیز شدم و به بالش های پشتم تکیه دادم…
تمام تنم عرق کرده بود و حالم اصلا خوب نبود..تب و لرز شدید کرده بودم و هرچی می گذشت انگار بدتر می شدم….
مولین کف دستمال خیس رو روی پیشونیم گذاشت و نچی کرد:.
-تبت پایین نمیاد..لج نکن پرند باید بریم دکتر..
سرم رو چپ و راست تکون دادم و دنیز که تو خاموشی کنارم نشسته بود، دستی به شونه ی مامان زد و گفت:
-باشه خاله..متوجه شدیم خوب نشد میبریمش..شده به زور میبریم…
حال نداشتم جواب بدم و مولین هم سری تکون داد و از جاش بلند شد:
-دنیز عزیزم این کف دستمال رو تند تند خیس کن بذار رو پیشونیش..من برم سوپ بذارم…
دنیز “چشمی” اضافه کرد و مولین از جاش کشیده و همین که از اتاق رفت بیرون، صوتی ایفون بلند شد…
دنیز تبم رو چک کرد و گفت:
-حتما پسرا هستن..
کف دستم رو بالا اوردم و به موهام کشیدم و سعی کردم مرتبشون کنم و تارهای خیسی که به صورتم چسبیده بود رو عقب زدم….
حدس دنیز درست بود..کمی که گذشت، صوتی بلند و پرشور البرز که با مولین حرف میزد به گوشمون رسید….
سعی کردم تو جام بشینم که دنیز شونه ام رو گرفت و غر زد:
-بشین ببینم..لازم نکرده قد بلند بشی..
بی حال به در اتاق چشم دوختم و پتوم رو محکم تر دور خودم پیچیدم…
البرز با سر و آوا، همجاده با کیان وارد اتاق شد ولی همون جلوی در با دیدن من خشکشون زد…
دست های البرز تو هوا موند و کیان با چشم های گرد شده، نگاهم کرد و اظهار کرد:
-یا خدا..این چه حالیه..
تلاش کردم تبسم بزنم ولی فقط لب هام کج شد و با دیده های سرخ و خمار و آوایی گرفته سلام کردم…
با عجله خودشون رو بهم رسوندن و پایین تختم قرار گرفتن..
کیان پشت کف دستش رو روی گونه ام گذاشت و اظهار کرد:
-چیکار کردی با خودت..
آوام دورگه و خش دار شده بود:
-خوبم..چیزی نیست..
البرز سری تکون داد:
-این خوبته؟..پاشو میریم بیمارستان..
-نه فعلا بهترم..اگه بدتر شدم میریم..
دنیز که می دونست اصلا حال کشیده شدن هم ندارم، درادامه ی حرفم گفت:
-اره تبش پایین تر اومده..یکم صبر کنیم خوب نشد میریم…
کیان با مضطربی دستم رو گرفت:
-این تازه پایین اومده؟..مگه چقدر بود؟..
نگاه هام رو بستم و گذاشتم دنیز براشون توضیح بده که چی شده و چی بوده…
با پایین رفتن طرف دیگه ی تخت، لای دیده هام رو باز کردم و البرز رو دیدم که اومده بود طرف دیگه ام و لبه ی تخت قرار گرفته و دلواپس نگاهم می کرد….
دیده هام رو باز و بسته کردم و خش دار نالیدم:
-به خدا خوبم..مضطرب نباشید..
خودم می دونستم تبم عصبیه و نیازی به دکتر ندارم..باید یکم اروم میشدم تا تبم قطع بشه…
دنیز سریع سریع کف دستمال رو خیس می کرد و روی صورتم می کشید و بعد روی پیشونیم می گذاشت…
البرز هم شیطونی می کرد و با حرف زدن و خاطره تعریف کردن از گذشته هامون، سعی می کرد حواسم رو پرت کنه بلکه حالم بهتر بشه….
انقدر با هیجان و ادا و اطوار تعریف می کرد که حرکاتش بیشتر باعث خنده امون میشد…
داشت از خاطرات دنیز تعریف می کرد:
-یادتونه دنیز بچگی چقدر خنگ بود؟..خدایی یادتونه؟..
دنیز اعتراض کرد اما البرز کف دستش رو تو هوا تکون داد و بیان کرد:
-خاموشی کن..
بعد با هیجان ادامه داد:
-یه روز شکم عروسکش رو با قیچی باز کرده بود، می بیان کرد دعا کردم عروسکم بچه دار بشه حالا میخوام به جهان بیارمش….
لب هام رو بهم فشردم که آوای خنده ام کشیده نشه ولی کیان کشیده زد زیر خنده و بیان کرد:
-اره اره من یادمه..بعدم که متوجه شد بچه ای تو شکم عروسکش نیست، دو روزگار گریه می کرد می گفت بچه ی عروسکم مرده….
البرز غش غش ریز خندید و سرش رو به تایید تکون داد:
-هنوز سنش کم بود دروغه دعا بچه میاره رو باور کرده بود…
سه تایی لبخند زدیم و دنیز در کمال سادگی گفت:
-نه به من اضافه کرده بودن لک لک بچه میاره..دعا کرده بودم لک لکا به عروسک منم بچه بدن…
قلبم داشت از خنده غش می کرد اما نمی تونستم درست و حسابی بخندم و همه جام درد می گحرکت کرد…
به جای من، کیان و البرز قشنگ و از ته دل خودشون رو خالی کردن و ریز خندیدن…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن