لب هاش نیمه از شد و بی اختیار چنگ زدم تو موهای پس سرش و چشم هام رو بستم…
لب های نرم و پرحرارتش که روی لب هام نشست، مثل همواره قلبم لرزید و احساس کردم پشت گوش هام داغ شد….
بازی لب هاش روی لب هام باعث شد چنگم تو موهاش محکم تر بشه و با جون و قلب هممسیریش کردم…
چقدر قلبم براش تنگ شده بود..برای این بوسه های داغ و پر هوسش…
لب هام رو بین لب هاش می فشرد و هر چند لحظه، سرش رو به یک طرف خم می کرد و محکم من رو به خودش می چسبوند….
انگار این فاصله براش کافی نبود و می خواست من رو تو خودش حل کنه…
نمی دونم چقدر لب هام رو بوسید و بین لب هاش بازی داد که بالاخره قلب کند و ازم کمی فاصله گراهی شد….
نگاهم که به چشم های خمار و قرمزش افتاد بی اختیار لب زدم:
-دوستت دارم..
نفسش رو فوت کرد تو صورتم:
-منم دوستت دارم..دنیا رو هم با این لحظه و بودن کنار شما عوض نمی کنم…
-ما؟..
تبسمه دلپذیری زد:
-تو و نی نی دلبرت..
من هم لبخند زدم و اروم اظهار کردم:
-من چی بگم..مگه چی دارم تو این جهان جز شما دوتا..همه ی جون و زیستن منین…
با همون تبسم خوشگل و خمارش، دستش رو برد لای موهام و سرش رو بین شونه و گردنم قایم کرد….
پوست گردنم رو که بین لب هاش گحرکت کرد، سرم رو بردم بالا و چشم هام رو بستم و نفسم رو با اهی عمیق بیرون دادم….
از همونجا تو گردنم جوابم رو داد:
-جون دلم..
دستش تو موهام محکم تر شد و سرم رو نگه داشت و بازی لب و زبونش روی گردنم خشن تر شد….
جوری که می دونستم حتما جاش خون مرده میشه..مثل همواره…
به نفس نفس افتادم و بی قرار به تن لختش چنگ زدم:
-سامی..یار..
سرش رو کشیده کرد:
-جان..
اجازه ی حرف زدن بهم نداد و دوباره به جون لب هام افتاد..داغ تر و خشن تر از قبل…
تمام سعیم رو می کردم که همجادهیش کنم و ازش عقب نمونم…
از حرکت هول و شتاب زده ام یک لحظه خنده ش گحرکت کرد و همینجور که لب هاش روی لب هام بود لبخند زد….
دستش رو پشت کمرم گرفت و با یه نیم چرخ و با احتیاط بالا تنه ام رو خوابوند روی تخت…
خودم رو کشیدم بالا تر و پاهام رو هم اوردم روی تخت..
سامیار زانوهاش رو دو طرفم گذاشت و روی تنم خیمه زد…
با بی تابی دو طرف صورتش رو گرفتم و کشیدم سمت خودم…
بوسه ای روی لب هاش زدم:
-دوستت دارم..
دوباره بوسیدم و مجدداً با ناله تکرار کردم:
-دوستت دارم..
باز لب هام رو به لب هاش چسبوندم ولی دیگه اجازه نداد فاصله بگیرم و بی قرار و با حرصی شیرین شروع کرد به بوسیدنم….
یک دستش رو کنار سرم روی تشک تخت و اون یکی کف دستش رو روی رون پام که پیجادهن کوتاه و خنکم از روش جمع شده بود، گذاشت و با سر انگشت هاش نوازش کرد….
دست هام رو از کنار پهلوهاش بردم پشت کمرش و فشارش دادم سمت خودم که لب هام رو ول کرد و نفس زنان گفت:
-اروم..مواظب باش..
یک لحظه موقعیتم رو فراموش کردم و داشتم با دست هام فشارش میدادم روی خودم…
چشم هام رو بستم و نفس زدم:
-حواسم نبود..
-خوبی؟..
کف دست هام رو روی سینه ش کشیدم:
-خوبم..
-هرجا اذیت شدی بگو..
-باشه عزیزم..نگران نباش..
خم شد بار دیگر روی گردنم و با بوسه های کوچک و خیس رفت سمت سینه ام و قفسه ی سینه ام رو هم بوسید و بعد سرش رو کشیده کرد….
نفس عمیقی کشید و پیراهنم رو جمع کرد بالا و خودم هم کمکش کردم و کف دست هام رو بردم بالا…
با یک حرکت پیجادهنم رو از تنم دراورد..
خودم رو با خجالت جمع کردم و یه جورایی زیر تنش پناه گرفتم…
عاشق این بودم که با تنش اینجوری محاصرم می کرد و بین بازوهاش قفل می شدم…
سنگینیش رو انداخته بود روی زانوهاش و بدون این که فشاری بهم وارد بشه، خودش رو چسبوند بهم….
یک کف دستش رو از روی شکمم حرکت داد به سمت بالا و صورتش رو هم خم کرد روی تنم و نفسم حبس شد و چشم هام رو بستم…..
***************************************
هنوز نفسم جا نیومده بود و بدنم می لرزید..
سامیار خم شد پتو رو کشید روی جفتمون و کف دست هاش رو دورم حلقه کرد…
روی موهام رو بوسید و درحالی که هنوز نفس نفس میزد اضافه کرد:
-سردته؟..
سرم رو به نشونه ی “نه” تکون دادم و بیشتر خودم رو تو بغلش جمع کردم…
یک پاش رو هم انداخت روم و اظهار کرد:
-خوبی؟..
با خجالت لب زدم:
-اره..
-جونم..خجالت میکشی؟..
تبسم زدم و بی حرف روی سینه ش رو بوسیدم..
موهام رو با دستش از روی صورت و دور گردنم جمع کرد و انداختم پشتم و گفت:
-درد که نداری؟..
-نه سامیار..چرا اینقدر دلواپسی؟..
-دست خودم نیست..
با نوک انگشت هام روی سینه ش رو نوازش کردم:
-خوبم..از همواره خوب تر..
اروم ریز خندید:
-جان..
صورتم رو چسبوندم به گردنش و بوی تنش رو نفس کشیدم و کمی بینمون سکوت شد…
نگاه هام رو بسته بودم و پر از ارامش بودم..
انقدر این روزگارها حالمون خوب بود و مسرور بودیم که همش مضطرب بودم اتفاقی بیوفته و این مسروری ازمون گرفته بشه….
این اضطراب و استرسم انقدر زیاد بود که نمی تونستم نامتوجه شده ش بگیرم و بی خیالش بشم…
لای چشم هام رو باز کردم و اروم آواش زدم:
-سامیار..
حرکت کف دستش روی موهام برای لحظه ای متوقف شد:
-جونم..
ترس تو صدام متعجبش کرده بود و برای همین بی حرکت شد…
نفس عمیقی تو گردنش کشیدم:
-من حالم یه جوریه..
مکثی کرد و بعد کمی عقب رفت تا بتونه صورتم ببینه:
-چه جوری؟..تو که گفتی خوبی..درد داری؟..
-نه نه..منظورم این نبود..
-پس چی؟..
من هم سرم رو کمی عقب بردم و بهش نگاه کردم:
-نمی دونم چرا و برای چی اما مضطربم..یه ترسی تو قلبمِ..همش قلبهره دارم…
اخم هاش رو کشید تو هم:
-چرا عزیزم؟..ما که خداروشکر مشکلی نداریم..همه چی مرتبه…
-ترسم از همینه..
-یعنی چی؟..
لب هام رو جمع کردم و نگاه دو دو زده ام رو تو چشم هاش قفل کردم:
-اگه اتفاقی بیوفته چی؟..می ترسم یه چیزی پیش بیاد و این خوشیمونو ازمون بگیره..من نمی خوام خوشحالی این روزگارامو از دست بدم..نمی خوام این….
نگاهش مهربون شد و پرید تو حرفم:
-بیخودی نگرانی عزیزم..بیاد اتفاقاتیِ که پشت سر گذاشتی..چیزی نمیشه، خیالت راحت باشه….
-قلبم زیر و رو میشه سامیار..هرلحظه که میگذره ترسم بیشتر میشه..من عاشق این روزهامونم..تازه دارم طعم خوشامگاهختی رو میچشم..نمی خوام اتفاقی بیوفته و باز دوباره داغون بشم…..
با صبر و حوصله داشت به نق هام گوش میداد و نوازشم میکرد…
خاموشی کرد تا من تمام دلواپسی و ترسم هام رو تو اغوشش خالی کنم…
دستم رو روی سینه ش مشت کردم و لب زدم:
-سامیار تو که منو ول نمیکنی..نه؟..
چشم هاش رو گرد کرد:
-بیادگار این فکر مسخره داری خودتو اذیت میکنی؟…
-نه ولی اینقدر مضطربم که به همه چی فکر میکنم..این پررنگ تر از همشونه…
دسته ای از موهام رو کف دستش گرفت و برد سمت بینیش و پلک هاش روی هم افتاد…
عطر موهام رو نفس کشید و بعد بوسه ای بهشون زد:
-مگه می تونم ولت میکنم..
-چرا نتونی؟..وقتی چاق و بی ریخت شدم، ممکنه ازم بدت بیاد..شاید از ما و زندگی متاهلی خسته بشی..دلت برای زندگی مجردیت تنگ بشه و بخواهی مثل قبل…..
پرید تو حرفم و با تعجب اضافه کرد:
-سوگل زده به سرت؟..این چرت و پرت ها چیه میگی…
-راست میگم دیگه..من ماه های باقیمونده بسیار چاق میشم..بد هیکل میشم..ماه های اخر دیگه نمی تونم مثل الان برات زن باشم..تو این مقلب حیات رو بلد نیستی..من ترسم الکی نیست..تو بالاخره از این اوضاع خسته میشی و دیگه منو نمی خواهی..اونوقت من چیکار کنم..سامیار من بدون تو میمیرم..فقط تورو دارم..اگه ولم کنی میمیرم……
سکوت کرده بود و بهت زده به زیراه ی لرزون و نگاه های پر اشکم نگاه میکرد…
بغضم ترکید و اشک هام روی صورتم ریخت و سامیار دیده هاش رو بست و نفس عمیقی کشید تا به خودش بیاد و حرف های بی سر و ته ام رو هضم کنه…..
بدن برهنه ام رو محکم تو اغوشش فشرد و مهربون و با حوصله اظهار کرد:
-این حرفها چیه میزنی اخه قربونت برم..مگه با یه پسر بیست ساله ازدواج کردی که این فکرهارو میکنی..من می دونم چطوری دارم زیستن میکنم و از زیستن چی میخوام..از لحظه ای که حس کردم تورو دوست دارم دیگه به هیچ دختری حتی فکرم نکردم..اصلا به گوشه ی ذهنمم نیومده که کسی جای تورو بگیرم..تمام زندگی من تویی..تو خوده منی..مگه ادم به خودش میتونه خیانت کنه..من تو چه فکریم و تو به چی فکر میکنی…..
با صورتی پر از اشک، هق زدم:
-تو چه فکری هستی؟..
تبسم زد و با نوک انگشت هاش اشک هام رو از روی صورتم پاک کرد:
-تو فکر اینکه اونجوری که میگی چاق بشی و من ببینمت..دخترمون زودتر به جهان بیاد و من تو بغل تو ببینمش و کیف کنم..حتی تصورشم قلبمو می لرزونه..دارم لحظه شماری میکنم برای وقتی که دوتاتونو باهم تو بغلم بگیرم و دنیا مال من بشه…..
تو خاموشی و با خرسندی نگاهش می کردم و دوست داشتم بیشتر بگه…
قلبم می تمایل داشت همینجور ادامه بده و گوشم پر باشه از آواش و حرف هاش و دیگه فرصت نکنم به چیزهای بد و آزرده کننده فکر کنم….
با متوجه شدن چشم های پر ذوقم، تبسمش پررنگ تر شد و سرش رو خم کرد و پیشونیم رو با محبت بوسید….
بعد لب هاش رو پشت پلک های خیسم گذاشت و روی هردو چشمم رو بوسه ای زد و اروم گفت:
-تو در همه حالتی به نگاه من قشنگترین زن دنیایی..مطمئنم مولین خیلی خوشگلی هم میشی….
نفس عمیق و اسوده ای کشیدم:
-برای اینکه قلبمو خوش کنی اینجوری میگی؟..
-نه عزیزقلبم..
کف دستش رو زیر زیراه ام زد و سرم رو قد بلند کرد:
-چرا بهونه میگیری سوگل؟..میدونم مشکلت این چیزها نیست و از دل من خبر داری…
درست می اظهار کرد ولی خودم هم نمی دونستم مشکلم چیه…
ترس و دلواپسیم از این چیزها نبود و به قول سامیار داشتم بهونه می گرفتم…
دوباره چونه ام لرزید و لب زدم:
-نمی دونم..
کف دستش رو روی سرم گذاشت و صورتم رو به سینه ش چسبوند:
-چته اخه دلدادگیم..
لحن مهربون و سینه ی پهن و محکمش که صورتم بهش چسبیده بود و حس حمایت فوق العاده ای بهم میداد، باعث شد بار دیگر بغضم بترکه و بزنم زیر گریه…..
یک دستم رو دور کمرش حلقه کردم و محکم تر خودم رو بهش چسبوندم…
می دونستم بیاد بارداری هورمون هام بهم ریخته و حساس شده بودم ولی انقدرش هم دیگه زیاد بود….
قلبم می تمایل داشت فقط گریه کنم و حال و هوای غریبی داشتم…
سامیار کف دستش رو روی موهام کشید و اروم گفت:
-خیلی خب..یکم گریه کن اروم شی..
همین طور صورت و موهام رو نوازش می کرد و من هم ریز ریز اشک می ریختم و هق می زدم…
هر چند لحظه یک بار هم لب هاش رو روی فرق سرم حس کردم و بوسه ای میزد…
نمی دونم چقدر گذشت که اروم تر شدم ولی نگرانی و دلشوره ام اصلا کم نشده بود…
می ترسیدم اتفاقی بیوفته و این حالم بیاد همون باشه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن