کامران سر تا پایش را از نظر گذراند و با لودگی اظهار کرد:
_در خدمتتون بودیم حالا خانومی!! چه عجله ای دارید برای راهی شدن!؟
آرش نگاه غره ای حرکت کرد:
_چقدر شما بیشرف و پست شدین!! اگه ناموس خودتونم بود همینطور باهاش لاس می زدین!؟
پرهام_هووو ببند دهنتو!!
مهرداد_آرش خب میخوای مخ بزنی…بزن!! چرا پر و پاچهی ما رو میگیری رفیق!؟
کامران_داداش در جریانی که اون جهان چه بلایی سر چاپلوسا میارن!؟
آرش دندان بر هم سابید:
_من نه چاپلوسی کردم نه قصد دارم مخ بزنم…فقط اینو خوب یاد گحرکت کردم با هر دختری که دورمه همونطور حرکت کردار کنم که دلم میخواد با ناموس خودم حرکت کردار کنن…
مهرداد_اوهو چه غلطا…بیا پایین بچه…سرمون درد گحرکت کرد.
آرش_واقعا متاسفم براتون…همین امثال شما هاست که باعث شدن جامعه اینقدر واسه ناموس مردم بی امنیت شه.
پرهام توقف کرد و کف دستش را به سمت خروجی دراز کرد:
_هری…بزن به چاک!! شامگاهیه باباها فقط نصیحت میکنه…اتفاقا ما هم کیف می کنیم قیافتو نمی بینیم…همش تقصیر این مهرداد بیشرف بود بیان کرد زنگ بزنین آرش بیاد.
آرش اکنون به حرف آذرخش پی میبرد…رفقایش به راحتی او را کنار گذاشته بودند.
برادرش اضافه کرده بود هیچ رفاقتی پایدار نیست…اظهار کرده بود هیچکس برای انسان همانند خانواده نمی شود.
کامران_بیخیال پرهام…بشین ناهار رو بزن!!
آرش تنها پوزخندی زد…سری به تاسف تکان داد و از آنجا دور شد.
کاش امروزگار هم مثل باقیِ روزگارها بهانه ای می آورد و همراهی شان نمی کرد.
او در رفاقت پایه ترین بود ولی خط قرمز هایی نیز داشت….خط قرمز هایی که همواره رعایت شان می کرد و به همین قلبیل بیشتر اوقات با رفقایش به مشکل میخورد.
دختر بازی یکی از همین خط قرمز هایش بود.
او متنفر بود از بازیچه قرار دادن و یا آزار جسمی و کلامی رساندن به زنان و دختران.
قبلِ خروج از رستوران متوجه همان دختر شد که گوشهی خلوتی توقف کرده بود.
سمتش رفت و سرفه ای مصلحتی کرد:
_خانم!؟
شانه های مهرو عقب پریدند و برگشت.
آرش با متوجه شدن دخترک که دیدهانش سرخ بودند و فین فین میکرد، حیرت زده شد.
گمان نمی کرد حرف ها و تیکه های دوستانش آنقدر بر دخترک تاثیر بگذارند که باعث شود گریه کند.
مهرو سوالی نگاهش کرد:
_امری داشتید!؟
_نه….نه….فقط…فقط تمایل داشتم از طرف دوستام ازتون عذرخواهی کنم….میدونم رفتار ناپسندی داشتن اما شما به بزرگواری خودتون ببخشین.
سر چرخاند و قصد داشت دور شود:
_مهم نیست آقا.
فرصت نکرد چیز دیگری بگوید چون دخترک حرکت کرده بود.
مهرو آستین اش را روی چشمان خیسش کشید و به سمت آقای جعفری که آوایش زده بود حرکت کرد.
آهی کشید و سرش را پایین انداخت…بخاطر استقلال مالی اش مجبور بود این چنین راهی شدارهایی را تحمل کند.
آرش نیز از رستوران خارج شد و تصمیم گرفت به فرش فروشیِ آذرخش که در همان حوالی بود سری بزند.
وارد گالری که شد، نسیم خنکی به صورتش برخورد کرد.
نگاهش به برادرش افتاد…کنار مجموعه فرش هایی قشنگ که درون قاب های بزرگ جا گراهی شده بودند و بلندی شان تا سقف می رسید، ایستاده و با مشتری حرف می زد.
روی یکی از مبل های راحتی نشست و پای اش را روی پای دیگرش انداخت.
گالریِ بزرگ و نگاه نواز برادرش را یک دور از نظر گذراند و در قلب آذرخش را تحسین کرد.
این فرش فروشی که نظیرش در اصفهان نبود، حاصلِ بیش از ده سال تلاش و عرق ریختن برادرش بود و انواع مختلفی از فرش، قالیچه، موکت، تابلو فرش اعم از سنتی، مدرن و…در آن به چشم میخورد.
آذرخش اکنون متوجهی آرش شد….سمت کافهی کوچکی که در گالری شان بود راهی شد و رو به کافه دار بیان کرد:
_فرسرخوش دوتا موهیتو میاری واسه من و آرش!؟
_دیده آقا الان آماده می کنم.
_دمت گرم.
کنار آرش نشست و به مبل تکیه داد:
_چه عجب!! صفا دادید جناب ملک زاده.
آرش با اینکه اعصابش خراب بود ولی ریز خندید:
_من که صبح تا شامگاه همینجا پلاسم داداش.
آذرخش می تمایل داشت بگوید “ارواح عمه ات” که پشیمان شد و نچی کرد.
یکی از کارکنان، با سینی حاوی دو لیوان بزرگ موهیتو جلو رسید.
آذرخش سینی را گرفت و تشکر کرد.
لیوانی به کف دست آرش داد:
_سرت خلوته الان!؟
_آره چطور؟!
_یکی دو ساعت بمون اینجا من باید برم یه سری اسناد و مدارک از خونه بیارم.
_باشه.
آذرخش نوشیدنی اش را که خورد، بلند شد و به خانه برگشت.
یک راست سوی اتاق کوچکی که در انتهای اتاق خواب اش بود راهی شد و با کلید قفل اش را باز کرد.
تا کنون به جز خودش و آرش هیچکس وارد این اتاق نشده بود.
این سلول کوچک پر بود از خاطرات قدیمی…
هر بار که به این اتاق سر میزد محالِ ممکن بود که خاطرات را مرور نکند و خودش را عذاب ندهد.
روی زانوانش جای گرفت و از درون جعبه، قاب عکسی را بیرون کشید.
تصویر مادرش از پشت شیشهی شکسته قاب به او دهن کجی می کرد.
کف دستانش دور قاب مشت شدند و بیش از پیش بر عصبانیتش افزوده شد.
دندان بر هم سابید و نگاهش بندِ دو چشمِ درون قاب شد…نگاهانی که بی اندازه شامگاهیه دیدهان خودش بودند.
ناخودآگاه کودکی هایش از مقابل دیدهانش گذشت….
همان روزگارهایی که در عالم کودکی قلبش لک میزد خودش را برای مادرش لوس کند ولی او با بی رحمیِ تمام به آذرخش و آرش اهمیتی نمیداد.
این دو پسر هیچوقت محبت مادرانه ندیده بودند.
قاب را بی ملاحظه درون جعبه پرت کرد و زیرلب زمزمه کرد:
_لعنت بهت!!
در گاو صندوق را باز کرد و اسناد مورد نظرش را بیرون کشید.
ایستاد و قبل از خروج، چشمش به قالیچهی قدیمی و ارزشمندی که از پدر مرحومش برایش به جا مانده بود، خورد.
نفسش را آه مانند بیرون داد و راهیِ گالری شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن