رمان کینه کش (پارت آخر)

برق اشک در دیدهانش هویدا بودند.

سر بلند کرد و از درون آینه به او خیره شد:

_سالگرد ازدواجمون مبارک!

ساختگی اظهار کرد:

ِی

آذرخش با گیج

_مگه…مگه امروز 23امه؟!

قلبگیرانه چپ نگاهی روانه اش کرد:

_صبح بخیر!

پیش آمد و از بالای سر پیشانیش را با لبانش مهر کرد:

_ببخش عزیزم…من فراموش کرده بودم. سالگرد

ازدواجمون مبارک.

شانه ای بالا پراند و پالت سایه را پیش کشید:

_حق داری فراموش کنی…تاریخ ازدواج اجباری رو که

آدم حفظ نمی کنه!

بوی دلخوری از حرف هایش به مشام می رسید.

آذرخش عقب راهی شد و پیشانیش را فشرد.

دم و بازدم کشیدهی گراهی شد و با ملایمش لب باز کرد:

_مهرو جان…این تارهای نازکی که داری با عشوه

مغز منن!

ِی

روشون قدم میزنی، نورون های عصب

لطفا…خواهشا یه امشامگاه رو از قهر کردن منصرف شو

و فردا دوباره ادامه بده. من دو دقیقه دیگه دیوونه میشم

ها!

چشم غره ای حواله اش کرد و با حرص بِراش را بر

گونه اش کشید.

توقف کرد و از عمد برای حرص دادن آذرخش پیجادهنش را

درآورد:

_کمک کن این لباسو بپوشم. اگه اندازه ام نباشه نمیام.

_اندازته. دلواپس نباش.

بی توجه به تن نیمه برهنه اش، لباس را بر اندامش

نشاند:

_موهاتو میخوای حالت بدی؟

_پشتشون که جمع میشه و زیر توربان کلاه میره. فقط

جلوهام رو حالت میدم.

_بشین خودم حالتشون میدم برات.

چپ نگاهش کرد:

_زحمتتون میشه آقای ملک زاده.

کف دستی دور لبانش کشید و تره ای از موهایش را بالا

آورد:

_زبون نیست که! بلای جونه.

_همینه که هست!

پس از سشوار کشیدن و حالت دادن موهای او، مقابل

پایش زانو زد و کفش های پاشنه دار را در کف دست گراهی شد.

مهرو دستانش را بر شانه های پهن او گذاشت تا تعاقلبش

حفظ شود.

پایش را بالا آورد و بوسه ای بر ساق برهنه اش نشاند:

_ماه بودی…ماه تر شدی مهروی من.

قلبش قنج حرکت کرد و کیفش را برداشت تا بلاخره از خونه

خارج شوند.

آذرخش سوی باغ تالار حرکت کرد و امشامگاه برنامه ها

برای عروسکش داشت.

مقابل در ورودی بازویش را سوی مهرو گحرکت کرد.

وارد شدند و مهرو متعجب ماند.

از قشنگیی باغ تالار که بگذریم، وجود دوستان و اقوام

نزدیکشان حیرت انگیز تر بود.

اکثریت با ورودشان کف دست زدند و نوازنده ها کف دست به

کار شدند.

اینجا چه خبر بود؟

نگاه دخترک به مهدا افتاد که با لباسی مشابه لباس

خودش در آغوش صنم بود.

سر چرخاند و خطاب به آذرخش بیان کرد:

_اینجا…اینجا چه خبره؟

لبخند دلفریبی زد و در نگاهان عروسکش گم شد.

آرام شروع به گام برداشتن سوی جایگاه کرد:

_من و تو نه عقد درست و حسابی داشتیم نه یه عروسی

کوچیک. دلم نیومد از پنجمین سالگرد ازدواجمون

سرسری رد شم. پس…از یک ماه پیش برنامه ریختم تا

امشامگاه یه مراسم مختصر بگیرم و سورپرایزت کنم.

نمیدونم بویی بردی یا نه اما برای من مهم اینه که امشامگاه

بهمون خوش بگذره.

نه!

دخترک حتی گمان هم نمی کرد آذرخش مراسم سالگرد

ازدواج تدارک ببیند چون بارها از او متوجه شده بود که از

جشن های بزرگ و عروسی متنفر است.

زبانش بند آمده بود از حیرت و شوق.

قهر و دلخوریش را به کل فراموش کرد و بغض در

گلویش قرار گرفت:

_آذرخش…من…وای نمیدونم چی بگم اصلا! در ذهنش گذراندم

واقعا یادت راهی شده…ممنونم ازت. وای به‌شدت خرسندم

کردی عشق من. حتی فکرشم نم…

قطره اشکش چکید و لبش را از درون دهان گاز گراهی شد.

در جایگاه ایستادند و آذرخش ساکت با سر انگشت اشکش

را گحرکت کرد:

_قربونت برم مگه میشه یادم بره؟!

با دوستان و اقوام سلام و خوشآمدگویی کردند.

مهدا خود را در آغوش آذرخش پرت کرد و کنار گوشش

اضافه کرد:

_بابا لازمونو (رازمونو) به مولی اضافه کردی؟

_اظهار کردم.

نگاهی به مادرش انداخت و با ذوق اضافه کرد:

_چگد جیگل شدی قبونت بلم. (چقد جیگر شدی قربونت

برم).

بر گونه دخترکش بوسه زد:

_تو هم بسیار دلبر شدی عمرم.

مهدا را کنار مولین شهربانو نشاندند و دیجی از آذرخش

و مهرو درخواست کرد برای رقص دو نفره به پیست

بیایند.

با اینکه میهمانانش به جز اکیپ دیجی و فیلمبرداران،

مختصر و آشنا بودند ولی دخترک کمی خجالت کشید.

دست بر سینه مرد فشرد و نگاهی به چهره مرتب و

اصلاح شده اش انداخت.

لبخند آذرخش جان گراهی شد و در هوای قلببرش نفس کشید.

_واسه این مراسم بود که با حرکت کردنم به تهران مخالفت

کردی؟

_اوهوم. تغییر تایم دوره ات، برنامم رو به هم ریخت.

برای همین مجبور شدم مانع از رفتنت بشم.

مهرو دست آذرخش را محکم گراهی شد و یک دور چرخید:

_درسته کلی ازت قلبخور شدم ولی الان واقعا شادم از

اینکه تهران نحرکت کردم و کوتاه اومدم.

_پس خداروشکر قهر کردنات دیگه تمومن؟

ریز خندید و سر بر شانه مرد نهاد:

_مگه میتونم با وجود این همه حال خوب مجدداً قهر

باشم؟!

یک‌باره مهدا لنگ لنگان سویشان رسید و دستانش را باز

کرد:

_بابا منم میخوام بلقصم (برقصم).

آذرخش او را در آغوش کشید و با یک کف دست نگهش

داشت.

کف دست دیگرش همچنان دور کمر مهرو پیچیده شده بود.

ساکت و سنگین تنش را تکان می داد و دلدادگی می کرد از

داشتن این دو فرشته.

پس از صرف شام و رقصیدن دیگر حضار، نوبت به

بریدن کیک و اهدای هدایا رسید.

همه هدایایشان را دادند به جز آذرخش.

کیسان که در حوالی آنها بود، جام مشروبی به آذرخش

تعارف کرد:

_بگیر پسر…نمشاهده کردم امشامگاه مشروب بخوری.

_خیلی وقته نمیخورم رفیق.

گردنش را تکان داد و با ریتم خواند:

_بخور بابا! یه امشامگاه شب عشقه…همین امشامگاهو داری!

آذرخش خندید و کف دست رد به سینه کیسان زد:

_برای کبدم ضرر داره شما بنوشین به جای ما.

چهره در هم کشید و ضربه ای به شانه اش زد:

_سوسول!

کیسان که خبر نداشت آذرخش سالها پیش به مهرو قول

داد هرگز مشروب ننوشد.

و الحق که به قولش وفادار بود تا از اعتماد او سوء

استفاده نکند.

کیک را که بریدند، صوتی جیغ و سوت به هوا

برخواست.

آذرخش خم شد و کنار گوش مهرو اضافه کرد:

_فکر نکنی یادم حرکت کرده برات هدیه نخریدم ها! نه…هدیه

ات محفوظه اما چون اونم سورپرایزه، آخر شامگاه که تنها

شدیم برات رو می کنم.

با محبت بر اندازش کرد:

_چه با هدیه، چه بی هدیه، شما همه جوره برای ما ثابت

شدی آذرخش خان. همین که این جشن رو تدارک متوجه شدی

برای من بزرگ ترین هدیه ست.

اواخر شامگاه بود که آذرخش خودرویش را مقابل آپارتمان

مادرش پارک کرد و به عقب چرخید:

_دستت درد نکنه مامان. این چند روزگار کلی زحمت

کشیدی.

مهرو تبسمی زد و صنم اظهار کرد:

_وظیفم بود قربونت برم. راستی…امشامگاه مهدا رو میبرم

پیش خودم تا شما راحت باشین.

مهدا کف دستانش را با ذوق به هم کوبید و مهرو خجل اظهار کرد:

_وای نه بهتون زحمت نمیدیم. مهدا پاش تو گچه اذیت

میشین به خدا.

مهدا به شانه مادرش ضربه ای زد:

_مامان من امشامگاه میخوام پیش مولین جونی باشم.

صنم اخم ریزی کرد:

_چه زحمتی!؟ بلاخره امشامگاه شامگاه سالگرد ازدواجتونه

میخواین خلوت کنین.

آذرخش نگاه قدردانی به مادرش انداخت:

_ممنون مولین.

مهرو نیز کوتاه وارد شد:

_باشه. مهدا، مادرجون رو اذیت نکن…روی پات هم

مسیر نرو!

دخترک جلو رسید و گونه پدر و مادرش را بوسید:

_چشم. نگلان نباش (نگران نباش.)

صنم و مهدا که حرکت کردند، آذرخش انگشتان مهرو را میان

چنگش گحرکت کرد:

_خب…بریم سر وقت سورپرایزمون. خوابت که نمیاد؟

از گوشه چشم به مرد اش نگاه دوخت:

_نه…اما پاهام دارن میترکن توی این کفشا.

برای لحظه ای کف دستش را رها کرد و سوی صندلی های

عقب برد:

_حدسش رو میزدم.

نایلونی را بالا آورد و به کف دستش داد:

_از اونجایی که می دونستم پاهات به این کفشا عادت

ندارن و اذیت میشی، یه جفت کتونی توی ماشین برات

نگه داشتم.

خنده اش جان گراهی شد و کفش هایش را با کتونی های

سفید رنگ تعویض کرد:

_مرسی به فکرم بودی…از الان عزا گرفته بودم برای

پا درد چند روزگار آیندم.

با راحتی تمام انگشتانش را درون کفش تکان داد و به

مسیر خیره شد:

_آذرخش؟ میخوای بری گالری؟

_نه…ولی جایی که میخوایم بریم نزدیکای گالریه. تقریبا

دو خیابون پایین تر.

رو به مرد چرخید و کنجکاو شده بود:

_اگه ازت بپرسم چرا اونجا میریم…میگی بهم؟

خنده اش را خورد و سری به طرفین تکان داد:

_قطعا نه!

_میریم کافه؟

_این وقت شامگاه؟

لب هایش آویزان شدند:

_خب…بازار؟

_نظرت چیه دندون به جیگر بگیری؟

چپ نگاهش کرد و با غیض رو برگرداند:

_شیطونه میگه مجدداً باهات قهر کنم!

اخمی بر چهره نشاند:

_شیطونه غلط کرد. پیاده شو رسیدیم.

نگاهی به اطراف انداخت.

اینجا به جز چند پاساژ و مغازه که در این ساعت

مشغول کار بودند، چیز دیگری توجه اش را جلب نکرد.

آذرخش کنار درب بزرگی ایستاد و قفل و دزدگیر ها را

باز کرد.

بازویش را لمس کرد و گفت:

_اینجا کجاست؟

کف دست پشت کمرش گذاشت و او را به داخل هدایت کرد.

سالنی بزرگ و خالی با چندین درب متفاوت مقابلش بود.

ریموت را زد و چراغ ها روشن شدند.

مهرو را پیش تر کشاند و نگاهی به چهر گیجش انداخت:

_اینجا…رستوران توئه عزیزدلم.

هاج و واج اطراف را از نظر گذراند:

_رستوران من؟ متوجه نمیشم چی میگی.

کف دستش را گحرکت کرد و جلو راهی شدند:

_مقدمه چینی نمی کنم از اینکه ِکی اینجا رو خریدم و…

. میرم سر اصل مطلب. میدونم چقدر دوست داری

مستقل باشی….از طرفی متوجه هم شدم این چند سال

اخیر خیلی توی خونه اذیت بودی و خودت رو به

پرورش مهدا محدود کردی.

روی صنقلبی نشست و مهرو را بر پایش نشاند:

_اینجا رو برات تهیه کردم تا به زودی و به کمک هم،

رستورانی رو برپا کنیم که مدیریتش به عهده تو باشه.

میدونم همواره آرزوی این رو داشتی که رستوران خودت

رو داشتی باشی…پس…خرسند میشم که توی رسیدنت

به این آرزوت، منم کنارت باشم.

اکنون درک می کرد جملات او را!

در ابتدا شاظهار کرد زده شد ولی کم کم سخنانش را حلاجی

کرد.

شوکه و تته پته وار اظهار کرد:

_آ…آذرخش…عذر میخوام…که دارم اینو میگم…ولی

من…اصلا نمیتونم قبول کنم.

_چرا قربونت؟ مگه همیشگی نمیاضافه کردی دوست داری یه

روزی رستوران خودت رو برپا کنی؟

سری تکان داد اما هنوز حیران بود:

_درسته. اما قلبم می خواست از صفر تا صدش با خودم

باشه نه کمک تو و یا هر کس دیگه ای. من ممنونم ازت

که اینجا رو تهیه کردی اما تا روزی که اونقدر سرمایه

نداشته باشم که روی پای خودم بایستم، اصلا شروع نمی

کنم.

آذرخش اخم ظریفی کرد و حدس می زد اینگونه جوابی

از مهرو بگیرد:

_الان تنها مشکلت اینه که من اینجا رو برات خریدم؟

_دلبسته شدم اگه بنا به خریدنه، خودم بخرم…با پول

خودم. ولی فقط این نیست که. پول خرید تجهیزاتم هست.

آذرخش برای اینکه مهرو را راضی کند، پاسخی داد که

به مذاق خودش خوش نجای گرفت.

شانه ای بالا پراند و از آنجایی که طبق معمول جوابی

در آستین داشت، بی میل بیان کرد:

_اوکی…من اینجا رو بهت اجاره میدم و در قبالش

ماهیانه ازت پول می گیرم که هم روی پای خودت

بایستی هم بهونه جمشاهده کردی نداشته باشی. برای تجهیزاتم

پول بهت قرض میدم و تو هر موقع به دررسید رسیدی،

کم کم پس بده.

_ولی….

هرچه اندیشید نتوانست جمله اش را تکمیل کند.

اکنون راضی تر بود!

ولی مهدا را چه می کرد؟

_اما مهدا چی؟ تو که گالری هستی…منم که ب…

_مهدکودک…خونه صنم و افسون. خب بهونه دیگه ای

نداری؟ حله؟!

لب هایش کش وارد شدند و تبسم دندان نمایی زد.

حال، به بالاترین درجه از خوشی رسیده بود.

با عشق اطراف را برانداز کرد و سپس در مردمک

نگاهان او گم شد.

کف دستانش را دور صورت مرد قاب کرد و پیشانی به

پیشانیش تکیه داد:

_باورم نمیشه…وای آذرخش…بسیار ممنونم ازت. امشامگاه

از خوشی سکته نکنم شانس آوردم. بمونی برام مرد

مهربونم.

کمرش را محکم گرفت و لب هایش را نرم بوسید:

_مسرورم که بلاخره راضی شدی…من میدونم که تو

از پسش برمیای….و البته هرکاری که از کف دستم بر بیاد

دریغ نمی کنم. من تا تهش باهاتم عروسکم…بزرگترین

آرزوم مشاهده کردن موفقیت و سرکشیدهی توئه.

دمی گرفت و با ذوق پرسید:

_به نظرت اسم رستوران رو چی بذاریم؟

_خودت چی دوست داری؟

_اونقدر شوکه شدم که چیز خاصی به ذهنم نمی رسه.

آذرخش کمی اندیشید و سپس اظهار کرد:

_یه اسم خاص مد نظرمه…اگه خوشت بیاد همونو

بذاریم.

_چی؟

_”سالیز”

قهقهه بلندی سر داد که تبسم نیز بر لب مرد نشست.

نگاهکی زد:

_به‌شدت زرنگی به قرآن…اسمی که انتخاب کردی شک

ندارم بختیاریه. مهمتر از همه اینکه هم آوای اسم گالری

فرش خودته. حالا معنیش چی میشه آذرخش خان؟

زیرنگاهی براندازش کرد:

_سالیز یه کلمه دو بخشیه…متشکل از “سا” به معنی

سایه و “لیز” به معنی آرامش. روی هم حرکت کرده میشه سایه

ای برای ساکتش یا مکان امن و پر ملایمش. در واقع

برای رستوران اسم خوبیه. بعدشم عیبش چیه که اسم

رستوران تو و گالری من هم آوا باشن؟

مکثی کرد و سپس ادامه داد:

_رستوران سالیز…گالری تاراز. خیلی هم خفن و

قشنگست.

مهرو از این همه پررویی او در عجب ماند.

ولی دروغ چرا؟

اسم سالیز برای رستورانش، عجیب به قلبش نشست.

گوشه لبانش کش آمدند:

_سالیز….دلنشینه به نظرم.

موافقتش را که اعلام کرد، از دیگر نقاط رستوران نیز

بازمشاهده کرد کردند و سپس خارج شدند.

آذرخش سوی پل خواجو حرکت کرد و پس از رسیدن،

دو نوشیدنی داغ خرید.

کف دست مهرو را گرفت و آهسته گام بر می داششتاب‌زده.

پل خواجو نسبتا خلوت بود.

گوشه ای از حرکت ایستاد و موبایلش را بیرون کشید:

_یه عکس بگیریم؟

نزدیکش شد و از پشت تنش را بغل زد.

سرش را حوالی صورت دخترک نگه داشت و متوجه

لرزش ریز اندام او شد:

_سردته؟

_یکم.

کت اش را از تن درآورد و بر شانه های او گذاشت.

کت مردانه اش در تضاد با لباس قد بلند و زنانه او بود.

دقایقی را در خاموشی قدم زدند و از هوای خنک پاییزی

لذت بردند.

مهرو خمیازه ای کشید:

_آذرخش برگردیم؟ من الانه که بیهوش بشم.

اخم ریزی کرد:

_ببین دارم بهت میگم…امشامگاه از خواب خبری نیست

ها! مهدا رو الکی دک کردیم؟!

لبخند زد و بازوی مرد را گرفت:

_من که فرار نمی کنم. همیشگی کنارتم…تا ابد.

قلبش لرزید اما غرورش اجازه نداد بیان کند:

_امشامگاه فرق داره. شب سالگرد ازدواج که شب خوابیدن

نیست. فقط مخت ِص عاشقی و حال و…

هول شده میان کلامش پرید:

_خیلی خب حالا بذار برسیم خونه. روی پل نمیشه که.

ای بابا!

آذرخش نیشخندی زد و کمرش را گرفت.

نیمه های شامگاه بود که قصد کردند به خانه برگردند.

مهرو از فرط خستگی درون خودرو به خواب رفته بود

و آذرخش نیز کف دست کمی از او نداشت.

تنش را در آغوش گحرکت کرد و بر تخت خواباند.

بی آوا و آرام لباس هایش را درآورد و موهایش را باز

کرد.

کمی بعد خود نیز پشت سر او دراز کشید و به ثانیه

نرسیده پلک هایش سنگین شدند.

امشامگاه…شامگاه بی نظیری بود…برای هر دویشان.

کف دست مهدا را میان انگشتان بزرگ و کشیده اش فشرد و

از کنار قبرها عبور کردند.

دخترکش این روزگارها بیش از پیش برای راهی شدن به خونه

عمو آرش پاپیچ میشد و او نهایتا سر تسلیم فرود آورد.

چند وقت پیش گچ پایش را باز کردند و خداروشکر می

توانست مجدداً مسیر برود.

کنار قبر برادر بر زانوانش نشست و کف دسته گل را روی

سنگ نم دار و قیمتی گذاشت.

کلاه مهدا را بر سرش مرتب کرد و دکمه های بارانی

اش را بست:

_اینجا خونه عمو آرشه.

دخترک نگاهی به عکس حکاکی شده آرش انداخت:

_عمو آلش (آرش) تنهاست؟

دست دور کمرش انداخت و به چند قبر کناری نگاهی

گذرا انداخت:

_نه…بابا جهانگیر…حاج عباس…زن عمو گلرخ…همه

کنارشن. اونا پیش خدان باباجون.

مهدا خاموشی کرد و آذرخش با گلاب مشغول شستن

سنگ قبر شد.

انگشتان لرزانش را بر شعر حکاکی شده کشید.

“جوان راهی شدم ز جهان با هزاران آرزو بر دل

به زیر خاک کردم با دو صد اندوه و غم منزل…”

گلویش به هم فشرده شد و اشک به نگاهان تیره اش نیش

زد.

آهی کشید و به‌آرامی لب زد:

_بدجور قلبم تنگته پسر…

به ناگاه قطرات اشک از هر دو چشمش پایین افتادند و

در گلو نالید:

_سالهاست که داغت مثل روزگار اول روی قلبم سنگینه

داداش.

شانه هایش لرزیدند و دخترک با لب های آویزان

نزدیکش شد:

_باباجونی…دالی گلیه میکنی؟ قلبت بلا عمو آلش تنگ

شده؟ (داری گریه میکنی؟ قلبت برای عمو آرش تنگ

شده؟)

مهدا را در آغوش گرفت و به آسمان تیره زل زد:

_آره.

انگشتان کوچکش را بر رد اشک های آذرخش کشید:

_ ُگصه نخول (غصه نخور). عمو جون جاش پیش

خداست.

پلک بست و بازدمش را رها کرد.

ایستاد و دخترک را در آغوش گرفت.

نگاه پر دردی به قبر آرش انداخت:

_خداحافظ داداش.

دقایقی را کنار قبر پدر، پدربزرگ و مادر کرشمه توقف کرد

و سپس حرکت کردند.

مهدا را نزد صنم گذاشت تا سراغ مهرو برود.

به‌شدت اتفاقی از کنار زورخونه ای که سالها پیش همواره با

کیسان به آنجا می راهی شدند، عبور کرد.

برای لحظه ای، تمام آن حرف ها را به خاطر آورد…

حاج موحد را حلال کرده بود…نه به خاطر اینکه گوش داد

مدت ها بیمار است…فقط به خاطر آرام گراهی شدن قلب

خودش.

آذرخش دیگر همچراکه قبل کینه کسی را به دل نمی

گراهی شد.

می بخشید و می گذشت…

“به جای کینه ِکشی، کینه ُکشی می کرد.”

با انگشت بر فرمان ضرب گراهی شده بود و نگاهش به در

سالن زیبایی خشک شد.

دقیقه ای نگذشت که بلاخره همسرش کنارش جای گرفت.

_سلام ببخشید دیر کردم.

آذرخش اما هوش و حواسش جای دیگری بود.

طبق معمول، دلش را در قبرستان جا گذاشت.

تره ای از موهای هایلایت شده او را از زیر شال بیرون

کشید و صادقانه اظهار کرد:

_خیلی بهت میاد.

_جدی؟

حقیقت را اضافه کرده بود.

این رنگ مو بیش از حد دخترک را خواستنی می کرد.

مسیر منزل صنم را در پیش گرفت و اضافه کرد:

_کارای رستوران دیگه تموم ان و انشاله فردا، پس فردا

مراسم افتتاحیه رو برگزار می کنیم. میتونی صبح بری

نظارت کنی؟ من باید برم کارگاه به بچه ها سر بزنم.

مهرو مسرور شد و بی درنگ اظهار کرد:

_چرا که نه. خودم میرم عزیزم تو به کارای گالری

برس. مهدا کجاست؟

_باهاش حرکت کردم سر خاک آرش…بعدش صنم زنگ زد تا

واسه شام بریم پیشش. الان اونجاست.

پکر شد و پچ زد:

_کاش بهم میاضافه کردی منم باهاتون میومدم.

_یه روزگار دیگه میریم.

صنم به استقبالشان وارد شد و خطاب به مهرو اضافه کرد:

_مبارک باشه عزیزم بسیار قشنگه رنگ موهات.

_مرسی صنم جون.

آذرخش کت اش را در آورد و بر مبل لم داد.

مهدا از اتاق بیرون زد و با متوجه شدن مادرش شوکه شد:

_مامان؟ چلا اینطاما شدی؟ (چرا اینطوری شدی؟)

مهرو کنار مرد جای گرفت و کف دست دخترکش را گراهی شد:

_چطوری شدم؟

انگشتانش را به موهای او کشید.

ناباور و با لب های آویزان نق زد:

_من مامان گبلیمو میخوام! (من مامان قبلیمو میخوام.)

آذرخش تبسمی زد و مهرو خنده اش را خورد:

_مگه موهام دلنشین نیستن؟

کف دست هایش را زیر بغل زد و اخم کزد:

_نه. بسیار هم زشتن. تازه دماختم بزلگه باید عمل کنی.

(نه. خیلی هم زشتن. تازه دماغتم بزرگه باید عمل کنی.)

اینبار صنم نیز ریز خندید و مهرو چپ نگاهی روانه دخترک

کرد.

رو به همسرش چرخید و اضافه کرد:

_مهم شوهرمه که منو پسندیده فوضول خانم. مگه نه

آذرخش؟ موهام رو…

مهدا با حسادت بین حرفش پرید و در آغوش پدرش

نشست:

_موهات اصلا گشنگ (زیبا) نیستن. دیگه هم دوستت

ندالم (دوستت ندارم.) فقط بابا آذلخش قهلمانمو دوس دالم.

(فقط بابا آذرخش قهرمانمو دوست دارم.)

مهرو تبسمی زد و آذرخش با لذت تماشایش کرد.

برای لجبازی کف دست دور گردن مرد انداخت و ادامه داد:

_قلبون بابای ُگنده بَکم بشم. (قربون بابا ِی ُگنده بَکم

بشم.)

آذرخش قهقهه ای سر داد و او را به خود فشرد.

مهرو خندان کشیده شد تا برای تدارکات شام به صنم کمک

کند.

فردا صبح با خودرو سوی رستورانش حرکت کرد.

قصد داشت مهدا را به کف دست مادرش بسپارد ولی آنقدر نق

زد تا پشیمان شد و او را هممسیر خود برد.

به لطف آذرخش، رستوران در مدت کوتاهی آماده شده

بود و فردا مراسم افتتاحیه برگزار می شد.

تمام تلاش او در این سالها بر این بود که کج خلقی های

گذشته و بدی هایش در حق مهرو را جبران کند.

مهرو درگیر چیدمان نهایی اتاقش بود که درد شمتوجه شدی در

کمرش پیچید.

در ابتدا گمان کرد به خاطر سرپا بودن و خستگی های

چند روزگار اخیرش است ولی نه!

ظاهرا درد پریودی بود.

نچی اضافه کرد و عاجز پلک بست:

_وای همینو کم داشتم!

امروز سرش شلوغ بود و نمی توانست کار را رها کند

و به خانه باز گردد.

از فروشگاهی در همان حوالی یک بسته پد بهداشتی

گرفت و مجدداً سرگرم کار شد.

مهدا با عروسکش بازی می کرد و خدا را شکر امروز

خبری از غر زدن هایش نبود.

برای اندک کارگران و دخترش غذا تهیه کرد ولی خود

با وجود ضعف و گرسنگی اش نتوانست چیزی بخورد.

درد کمر و ران هایش شمشاهده کرد تر شده بودند ولی اهمیت

نداد.

مبل های راحتی را با کمک یکی از کارگران درون

او، بر مبل

ِن

اتاق چید و پس از بیرون راهی شد افتاد.

سرش را به پشتی تکیه داد و دیگر رمقی نداشت.

لعنت به این پریودی بد موقع!

مهدا را آوا زد و با انگشتان لرزان قفل موبایلش را باز

کرد:

_مهدا…بیا زنگ بزن بابات بگو بیاد دنبالمون…من دارم

میمیرم نمیتونم رانندگی کنم.

ضعف کرده و بی جان بر مبل دراز کشید و ساعدش را

بر چشمانش فشرد.

قسمت گودی کمرش در حال دو نیم شدن بود.

مهدا موبایل را گراهی شد و از روی عکس مخاطبین

توانست پدرش را پیدا کند.

تماس گرفت و موبایل را کنار گوشش گذاشت:

_الو بابا.

آوای آذرخش از آن سوی خط به صورت ناواضح به

گوش می رسید:

_جو ِن بابا. خوبی زیبام؟

عیناً جملهی مهرو را تکرار کرد:

_من که خوبم…ولی مولین داله میمیله نمیتونه لانندگی

کنه (اما مامان داره میمیره نمیتونه رانندگی کنه…)بیا

دنبالمون.

مهرو لبخند بی جانی زد و آوای آذرخش نگران شد:

_چی میگی بچه؟ مادرت کجاست؟

_همین جا لو (رو) مبل افتاده.

_گوشی رو بده بهش.

دست دراز کرد و موبایل را از مهدا گراهی شد.

آوایش خش دار و خسته بود:

_آذرخش؟

_مهرو این بچه چی میگه؟ حالت خوبه؟

_نه…خوب نیستم. پریود شدم و ضعف دارم. انگار

جون توی تنم نیست.

آوای گام هایش را شنید:

_خب عزیز من مگه ناهار نخوردی؟ اصلا چرا موندی

تا الان؟ برمیگشتی خونه استراحت می کردی.

کلافه بیان کرد:

_سرم شلوغ بود ناهار نخوردم. میشه بیای دنبالمون؟

_دارم میام.

کیک و آبمیوه ای به کف دست مهرو داد و فرمان را

چرخاند:

_میخوای بریم بیمارستان یه ِس ُرم بزنی؟ به‌شدت رنگت

پریده.

مهدا که بر روی صنقلبی کودک جای گرفته بود، تکه ای از

کیکش را خورد و اظهار کرد:

_بابا….مامان مهلو میخواد بله پیش خدا؟ (مامان مهرو

میخواد بره پیش خدا؟)

آذرخش اخم ریزی کرد و از درون آینه به او خیره شد:

_این حرفا چیه میزنی بچه؟

_آخه خودش اضافه کرد دالم میمیلم. (آخه خودش اظهار کرد دارم

میمیرم.)

مهرو نیم نگاهی روانه اش کرد و جواب آذرخش را داد:

_بیمارستان چرا؟ یه پریوده دیگه. استراحت کنم بهتر

میشم.

_مطمئنی؟

_اوهوم.

پس از رسیدن به خانه، کیسه آب گرم و قرصی به

دخترک داد و پتو را تا گردنش بالا کشید:

_تو استراحت کن. من خودم واسه شام یه چیزی آماده

می کنم.

_کف دستت درد نکنه.

بوسه ای بر پیشانیش کاشت و چراغ ها را خاموش کرد.

مهدا را روی کانتر نشاند و موهایش را بالا داد:

_همینجا پیش من میمونی تا باهم شام آماده کنیم. جیغ و

داد هم نمی کنی تا مولین استراحت کنه. باشه؟

سرش را کج کرد:

_نگاه.

دسته ای ریحان مقابلش گذاشت.

چند برگ از شاخهی ریحان جدا کرد تا او یاد بگیرد:

_مثل من، برگای این ریحونا رو از شاخه هاشون جدا

کن.

_دیده قبونت برم. (چشم قربونت برم).

قلبش ضعف رفت برای دیده گفتن های مهدا.

گونه اش را زیر دندان هایش کشید:

_دیدهات پر نور پدر صلواتی.

جیغ خفه ای کشید و ریز خندید.

آذرخش مشغول آماده کردن قیمه شد و هر از گاهی با

مهدا صحبت می کرد.

ساعتی بعد، مهرو را برای شام آوا زدند ولی به خاطر

استرسی که ناشی از مراسم فردا بود، نتوانست زیاد غذا

بخورد.

مهدا تشکر کرد و به پذیرایی حرکت کرد تا انیمیشن ببیند.

آذرخش لقمه ای گراهی شد و سوی دهان مهرو برد:

_بخور یکم جون بگیری.

_به خدا نمیتونم. حالت تهوع دارم.

نچی کرد و ابرو به هم گره داد:

_از آخر راهی بیمارستان میشی ها! ببین کی اظهار کردم.

بی رغبت لقمه را در دهان گذاشت و به سختی جوید.

واقعا اشتها نداشت.

آذرخش چند لقمه دیگر با زور و تهدید در دهانش

گذاشت.

مهدا که خوابید، آن دو نیز به اتاق خوابشان رفتند.

کنار مهرو دراز کشید و آغوشش را به روی او گشود:

_بیا اینجا ببینم.

دخترک خزید و سر بر بازویش نهاد.

موهایش را از صورتش عقب راند و کف کف دست پر

حرارتش را بر کمر او ُسر داد.

ملایم و بی صوت اندامش را ماساژ می داد و یک در میان

با لب هایش، جای جای چهره او را مهر می کرد.

انگشتان سرد و کوچکش را بر گردن مرد کشید:

_آذرخش؟

_قل ِب آذرخش!

قلبش لرزید…صوتیش نیز:

_چه بد موقع پریود شدم. افسردگی پریود از یه

طرف…استرس فردا از یه طرف دارن دیوونه ام

میکنن. اگه مراسم فردا خوب پیش نره…اگه…

لبانش را نرم بین لب های خود جای داد و خموشش

کرد:

_خوب پیش میره…من یقین دارم.

بینی اش را بر بینی مهرو مالید و با شیطنت گفت:

_حیف که پریودی…وگرنه می دونستم چطور ذهنت رو

آزاد کنم تا آروم شی.

مشتی به سینه اش کوبید:

_جاده های زیادی هستن که بتونی آرومم کنی.

_هوم…بخونم برات؟ یا نه…اونقدر ببوسمت تا کبود

شی؟

_نه توروخدا یه امشامگاه رو از خیر بوسه های پر محبتت

بگذر.

مردانه در گلو خندید و گیسوان او را به بازی گرفت.

بوسه ای بر لاله گوشش نشاند و زمزمه کرد:

“_بیو وا دیا ُرم ای گل…

مستون…

ِز

تا بیا بُها ُرم ای گل، جا ای

ای شو ِق آ ِر ُمونُم…

ُحش ِک

ِو

بارون…

ِر

زا ِر ُجونم، بیو جو

یا ُرم…

ای َم ِه ُشوگا ُرم…

سیت بیقرا ُرم…”

(به سراغ من بیا ای گ ِل من…

تا همرا ِه تو به جای این زمستان، بهار بیاید…

ای شوق آرزوهایم…

بر خشکزار [بیابان] جانم همچون باران ببار…

من…

ِر

یا

ای ماه شب های تیره و تار من…

برای تو اینگونه بی قرارم…)

لذت برد از سمع آوای گرم و قلبنشین او.

این موسیقی را بارها از زبان مرد متوجه شده بود.

مهرو سرش را پیش برد و با تبسم، گوشه لب او را

بوسید:

_فقط من میدونم تا چه حد تو عاشق این آهنگی…و فقط

هم من میدونم به چه علتی اینقدر دوستش داری!

آذرخش از گوشه نگاه نگاهش کرد.

واضح بود!

فقط زیرا با این آهنگ می توانست اوج عشق و

دلدادگیش به مهرو را در حیاتش ابراز کند.

به همان ” َم ِه ُشوگاری” که در آهنگ ذکر کرده بود…

انگشتانش را بر قرص ماه دلبر کشید و خمار اظهار کرد:

_نمیدونم اگه ” َم ِه ُشوگار” توی گویش بختیاریا نبود، من

باید چطور تو رو می پرستیدم!

در خاموشی تماشایش کرد و حقیقتاً دیگر خبری از

استرس و تنش روحی اش نبود.

بوسه ای بر هر دو چشمان مهرو کاشت و او را به خود

فشرد:

_بسیار میخوامت عروسک. بخواب که فردا کلی کار

داریم.

پلک بست و در قلب پروردگارش را شکر کرد.

_شبت بخیر مر ِد من.

صبح روزگار بعد، زودتر از موعد به همجاده آذرخش و

مهدا وارد رستوران شدند.

طبق معمول این روزگارها از روی استرس مقابل آینه اتاق

کارش ایستاد و سر تا پای خود را برانداز کرد.

کف دستی به شالش کشید و موهای قد بلندش را پشت گوش

راند.

از درون آینه دیدهش به تابلو زیبایی که هدیه آذرخش

بود، افتاد.

پیش حرکت کرد و تابلو را که اندکی کج شده بود، متقارن کرد.

زیرلب با خود ابیات حک شده بر آن را زمزمه نمود و

لذت برد از خواندن این رباع ِی خیام.

“_ای دوست بیا تا غ ِم فردا نخوریم

وین یک د ِم عمر را غنیمت شمریم

فردا که از این ِدی ِر فنا در گذریم

با هفت هزار سا ِلگان سر به سریم…”

موبایلش که زنگ خورد، نگاه از تابلو گرفت و جواب

داد:

_جونم مولین؟

_مهرو عزیزم من می میل داشتم کم کم جاده بیوفتم…شما

رستورانین که بیام؟

_آره مولین جون…تشریف بیار قدمت روی نگاه.

آذرخش وارد اتاق شد و او تماس را قطع کرد.

در آن کت و شلوار طوسی، برازنده تر و خوشتیپ تر

شده بود.

لبخند خواستنیی زد و گفت:

_خانمم مهمونامون دارن میان. بهتره بریم به

استقبالشون.

پیش حرکت کرد و انگشتانش را میان انگشتان مرد نهاد.

نگاه پر محبت و قدردانش را به او هدیه داد:

_موافقم.

فشاری به انگشتانش وارد کرد و پا به پای یکدگیر،

استوار و ثابت قدم سوی جهانی آمال و آرزوهایشان گام

برداشتند.

این آغا ِز جاده خوشامگاهختی آنها بود…و پایان

*امیدوارم از خوندن این رمان لذت برده باشین*