رنگ پریده، گونههای سرخ! لبش را به دندان میگزید و ریشههای شالش را دور انگشت میپیچاند.
ناگهان هم برخاست.
– ببخشید اما اگه اجازه بمشاهده کرد من برم بخوابم دیگه.
– کجا عمه جان؟ تازه سر شبه که! بنشین میخوایم دور هم باشیم.
و باز چشمکی حوالهی ارقلبان کرد.
– هنوز از زیر زبون ارقلبان نکشیدیم کسی رو زیر سر کرده یا نه.
یگانه شالش را جلو کشید و سینی استکانهای خالی را برداشت.
– اگه اجازه بمشاهده کرد من برم بخوابم، یه کمی سر دردم.
– باشه عمه اصرار نمیکنم.
حق داری امروزگار هم ناریه خانم نبود حسابی خسته شدی.
حاج سعید با تبسم بدرقهاش کرد.
– برو دخترم، راحت باش.
اینارم نمیخواد جمع کنی، فردا ناریه خانم میاد خودش جمع میکنه.
– میذارمشون آشپزخونه.
و سینی در دست به سمت آشپزخانه رفت.
اردلان با دقت زیر نظر داشتش!
چرا باید از گوش دادن اینکه اردلان کسی در زندگیاش هست، حالش بد شود؟!
مگر همین خود او نبود که ده سال پیش سفرهی عقد را بدون عروس گذاشت؟!
حالا به رقیب خیالی حسادت میورزد؟! آن هم حالا که نسبتشان پیجادهن عثمان است!
برادرشوهر و زنداداش!
ارقلبان هیچ نبیان کرد و به صحبت با عمه و پدرش ادامه داد.
یگانه هم در خاموشی راهی طبقهی بالا شد.
#پینار
#پارت36
ساعت از ده گذشته بود که دیگر عمه خانم رضایت داد به خوابیدن.
– بریم بخوابیم دیگه… گراهی شدمتون به حرف خسته هم هستین.
برخاست و رو به حاجی کرد:
– داداش قرصاتو بخوری یادت نره.
و پیش از آنکه قدم اول را بردارد بیان کرد:
– راستی داداش، من فردا با اجازهت میرم خونهم. شکر خدا شیر پسرت اومده خیالمون راحت شد.
بازم اگه صلاح میدونی بمونم و نرم.
حاج سعید پاسخ داد:
– دستت درد نکنه فاطمه جان، خواهری رو در حق من و زهرا خدابیامرز تموم کردی.
صبح ارقلبان میبرتت. خودم به حاج طاهر زنگ میزنم تشکر میکنم ازش.
انشالله تو سرخوشیاتون جبران کنیم.
– نه بابا کاری نکردم، بعد هم اردلان بچهم تازه از جاده رسیده، کجا پاشه بیاد فردا صبح؟ بگیره بخوابه استراحت کنه.
اردلان به حرف رسید.
– نه عمه خودمم کار دارم فردا، باید برو تا آگاهی، شما رو هم میبرم.
فاطمه خانم مِن مِن کنان بیان کرد:
– آخه… ماشین نیست عمه، باید آژانس بگیرم که خب خودم میرم دیگه.
تو هم برو به کارت برس، انشالله زودتر سیاهی از این عمارت بره، جاش خوشحالی و خوشی بیاد.
ارقلبان تازه یادش رسید که یگانه اضافه کرده بود کامران هر چیزی را که به نام خودش یا حاج بابا بوده را فروخته است.
بنابراین یقیناً ماشینی هم در کار نیست!
حاج سعید لب به سخن گشود.
– ماشین یگانه هست.
صبح میگم سوئیچاشو بده بهت، عمهت و ببری بعدم هر جا میل داشتی بری.
کارشان به کجا رسیده بود که مجبور بودند از یگانه ماشین قرض کنند!
ارقلبان دندان بر هم سایید و هیچ نگفت، فقط در ذهنش صدبار کامران را خفه کرد.
#پینار
#پارت37
عمه خانم که حرکت کرد، حاج سعید اضافه کرد:
– فردا میری آگاهی دنبال کارای کامران بابا جان؟
– بله آقاجون.
– تو که هستی کوه پشتمه بابا… خدا خیرت بده، خیر از جوونیت ببینی.
هوای زن برادرتم داشته باش پسرم… یتیمه… بیکسه… برادرت هم که رو سیاهم کرد پیشش… لااقل تو بخر آبرومو…
ارقلبان در قلب هزاران بار روزگارهای گذشته را مرور کرد… اشکها، سختیها،تنهاییهایش…
اما قلبش نیامد پدر پیر و شکستهاش را بیش از این آزار دهد، فقط سر تکان داد و حاجی ادامه داد:
– تا کِی هستی بابا؟
– هستم فعلا، مضطرب نباشین.
نیامده بود بماند! آمده بود یک ماهی را بشود عزرائیل یگانه و کامران و بعد هم برود ولی با دیدن شرایط و نقش بر آب شدن افکارش، قطعا باید بیشتر میماند.
سر و سامان دادن به این اوضاع با یکی دو ماه محقق نمیشد!
حاج سعید طاقت نیاورد و پرسید:
– فعلا یعنی تا کِی بابا جان؟ یه هفته؟ دو هفته؟ چقدر؟
چشمان شفاف، موهای یک کف دست سفید و صورت تکیدهی پدرش قلب سنگ را نرم میکرد او که جای خود داشت.
کف دست حاجی را گحرکت کرد و نوازش کرد.
– هستم آقاجون، خیالتون راحت باشه.
تا همه چیز درست نشه نمیرم. بیست سال هم طول بکشه میمونم.
تبسم بیحال و دردمند پدرش میارزید به تمام جهان. دستش را گرفت و کمک کرد قد بلند شود.
– بیاین بریم اتاقتون قرصاتونو بدم بخوابین.
باید استراحت کنین.
#پینار
#پارت38
پدرش را تا اتاق هممسیری کرد، چند دقیقهای را هم کنار تختش نشست و بعد جادهی طبقه بالا شد.
کنار اتاق یگانه ایستاد و گوش خواباند اما هیچ صدایی از اتاقش نمیآمد.
به اتاق خودش حرکت کرد و از قصد در را محکم به هم کوبید تا یگانه را متوجه رسیدنش کند.
قرارشان قبل از خواب بود دیگر!
نیم ساعتی را دراز کشید و وقتی از رسیدن یگانه خبری نشد به حمام راهی شد.
بعد از دوش گحرکت کردن هم موهایش را با سشوار خشک کرد و منتظر قرار گرفت اما باز هم خبری از یگانه نشد.
ساعت از دوازده گذشته و عمارت در سکوت فرو حرکت کرده بود.
اهسته در را گشود و به بیرون نگاهی انداخت، همه جا در تاریکی فرو راهی شده و فقط دو چراغ خواب دیواری روشن بودند.
این پا و آن پا میکرد برای رفتن به اتاق یگانه.
شامگاه از نیمه گذشته و همه جا ساکت و خاموش! اگر نمیحرکت کرد صبح نمیخبر داشت باید کجا برود و چه کند.
از طرفی سوئیچ ماشینش را هم میتمایل داشت!
با همان بالاتنهی برهنه و شلوار ورزشی، در حالی که موهایش دورش ریخته بود به طرف اتاق یگانه رفت.
چند باری ساکت با نوک انگشت به در ضربه زد و وقتی هیچ صدایی نیامد شدت ضربه را بیشتر کرد ولی باز هم خبری نشد!
این بار با کف دست به در کوبید و صوتیش زد:
– خوابی؟ بیا در و باز کن.
همچنان آوایی نیامد! با خود گفت:
– نکنه غش و ضعف کرده؟!
کف دست روی کف دستگیرهی در گذاشت و بازش کرد.
وارد اتاق شد و از متوجه شدن آنچه مقابلش بود نفسش در سینه حبس شد…
#پینار
#پارت39
بی اختیار و بدون فکر به عواقب کارش، وارد اتاق یگانه شد و در فاصلهی نیم متری از تختش از حرکت ایستاد.
یگانه به پهلو خوابیده و هندزفری در گوش، موبایلش کنار بالشتش افتاده بود. پیراهن و شلوار خواب صورتی با جاده راههای سفید تنش بود.
بوی توت فرنگی از همان فاصله هم مشامش را قلقلک میداد و آبشار موهای طلایی رنگ یگانه که پریشان به دورش ریخته بود، داشت وسوسهاش میکرد بینیاش را در میان خرمنشان فرو کند و عمیق نفس بکشد…!
چهرهی مظلوم و تکیدهی یگانه در نور چراغهای محوطهی عمارت که از پنجره به داخل میوارد شد، با آن قطرات اشک نصفه نیمه خشک شده بر گونهاش، معصومیت بیحدی را به نمایش میگذاشت.
برای چند لحظه هم شده فراموشش شد که این دختر که بود و چه کرد! دست دراز نمود اما در میان جاده پس کشیدش…
چه کار داشت میکرد؟! میتمایل داشت نوازشش کند؟!
آن هم یگانهای را که حکم اعدامش را ده سال پیش در ذهنش نوشته و با شرافتش امضایش کرده بود؟!
کف دست چپ یگانه که کنارش و در موازات بدنش قرار داشت توجهاش را جلب نمود.
انگشتان سفید و کشیدهای که جای خالی حلقهی ازدواج روی دُوّمینشان بدجوری توی ذوق میزد!
فکر به اینکه چرا یگانه حلقه به کف دست ندارد مثل خوره به جان ارقلبان افتاد!
چشم چرخاند روی دیوار؛ هیچ اثری از عکس عروسی یا عکس دو نفری دیده نمیشد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن