شماره را از یگانه گرفت و به اتاق خودش رفت.
سیمکارت قدیمیاش را مجدداً در گوشیاش گذاشت و با افسر پرونده تماس گراهی شد.
سرگرد محمدی هر چه بیشتر توضیح میداد، ارقلبان حس میکرد دو شاخ در حال سبز شدن روی سرش هسسریع!
– جناب گنجی، متأسفانه ردّ برادرتون رو که گرفتیم رسیدیم به یه باند قاچاق و پولشویی!
ارقلبان دیگر نمیتوانست بنشیند؛ قد بلند شد و طول اتاق را قدم میزد!
– آخه سرگرد چطور ممکنه… مطمئنید دارید کامرانو میگید؟!
– بله آقای گنجی! کامران گنجی مگه برادر شما نیست؟!
دیگر نمیخبر داشت نسبت برادریاش را باید قبول کند یا انکار! شکسته شکسته پاسخ داد:
– بله… هست…
– بسیار خب دیگه، بحثی نمیمونه.
دست میان موهای نمدارش برد.
– من اصلا… اصلا باورم نمیشه! کامران عضو باند قاچاق…؟! چطور ممکنه…
کمی مکث کرد و باز ادامه داد:
– حالا تا کجا پیش راهی شدین؟ پیداش نکردین؟
– راستی باید یه چیز دیگه رو هم خدمتتون عرض کنم.
اردلان جلوی آیینه ایستاد و کف دست در جیبش فرو برد.
– گوش میدم، بفرمایید.
– اون دختری که با برادرتون فرار کرده بود؛ سحر کمالی، گویا دخترخالهی خانم برادرتون هم هست.
– بله… درسته.
– امروزگار پدرش اومد آگاهی، اضافه کرد که باهاش تماس گحرکت کردن و گفتن یا ده میلیارد پول بهشون بده یا دخترشو به عنوان بردهی جنسی میفروشن!
#پینار
#پارت31
ابروهای ارقلبان در هم گره خورد. هر چقدر هم از کامران و یگانه کینه داشت اما غیرتش قبول نمیکرد آن دختر این وسط آسیب ببیند!
– خب حالا باید چی کار کرد جناب سرگرد…؟
– ما تا مرز ردّشونو زدیم، بین سه تا روستا مشکوکیم. داریم بررسیهامونو دقیق انجام میدیم که مطمئن بشیم توی کدوم روستا قایم شدن.
– الان چه کاری از کف دست من برمیاد؟
– هیچی! فقط اگر احیاناً باهاتون تماس گحرکت کرده شد سریع به من خبر بمتوجه شد.
– با اینکه فکر نمیکنم همچین کاری کنه، ولی چشم حتماً.
– ممنونم.
خداحافظی کرد و موبایلش را روی میز جلوی آیینه انداخت.
هر دو دستش را روی میز ستون کرد و سرش را پایین انداخت.
انگار دیوی سیاه درون کامران زیستن میکرده و حالا فرصت جولان یافته است…
اگر پدرش میدرک کرد دیگر کمر راست نمیکرد.
در آن لحظه از ته قلب آرزو کرد ای کاش کامران هرگز پیدا نشود…
زیرا با توجه به جرمهایش، اگر اعدامش نمیکردند شاهکار بود!
چند تقه که به در خورد، راست توقف کرد و صدایش را صاف کرد.
– بله؟
– شام آمادهست، تشریف بیارید پایین.
#پینار
#پارت32
یگانه بود… برای اولین بار بعد از این همه سال قلبش برای او سوخت…
جلو حرکت کرد و در را گشود، یگانه میانهی سالن بود و داشت به سمت مسیر پله میرفت که صدای ارقلبان مجبورش کرد بایستد.
– صبر کن.
برگشت و نگاه غمزدهاش را به طرف او حواله نمود.
اردلان در را کامل باز کرد و کنار از حرکت ایستاد.
– چند لحظه بیا لطفا.
یگانه از شنیدن لفظ (لطفاً) از دهان ارقلبان با تعجب گام برداشت.
جلوی در اتاق که رسید، توقف کرد.
– بله؟
– نمیای تو؟
– بگید کارتونو همین جا، غذا روی گازه زودتر باید برم.
چقدر حساب و کتاب کرده بود برای انتقام از کامران و یگانه! نقشهها در سر داشت برای عذابشان!
و حالا چه نصیبش شد…؟ برادری که به بدترین شکل ممکن حرکت کرده و همسرش را هم خرد کرده بود…!
مگر شکستن چیزی که از قبل شکسته لذت داشت؟
– میدونی کامران توی باند قاچاقه؟
یگانه سر بلند نمود و نگاهان تیلهای اش را به چهرهی ارقلبان که رنگ پریده به نظر میرسید، دوخت.
– چی…؟! قا… قاچاق…؟!
– قاچاق و پولشویی!
-نه… نه نمیدونستم…
– الان با سرگرد محمدی صحبت میکردم، اظهار کرد ردّ کامرانو که گراهی شدن رسیدن به یه باند قاچاق و پولشویی.
الانم به شوهرخالهت زنگ زده ازش درمیل داشت پول کرده در ازای آزادی دخترش!
#پینار
#پارت33
یگانه این یکی را نمیتوانست باور کند.
– کامران…؟
ارقلبان سر تکان داد و از اتاق بیرون آمد و در را بست.
– آره، کامران! منم اولش باورم نمیشد!
یگانه از فاصلهی اندک بینشان معذّب کمی عقب حرکت کرد.
– الان چی میشه؟
– بسیار بهش نزدیکن، اگه بگیرنش و اعدامش نکنن معجزهست!
یگانه صوتیش آهسته و غمگین شد. کامران برایش ذرهای مهم نبود اما حاجآقا گنجی حکم پدر داشت برایش.
تمام این سالها اگر نبود محبتهای بیدریغ حاجی و زهرا خانم خدابیامرز، هرگز دوام نمیآورد.
– آقاجون دِق میکنن…
– نباید بذاریم بویی ببره فعلا.
– آره نباید بذاریم آقاجون و عمه خانم بیشتر از این چیزی بفهمن.
صدای عمه خانم که یگانه را فرامیخواند، باعث شد بحثشان قطع شود.
– الان میام عمه جان.
اردلان گفت:
– قبل از خوتب بیا اتاق من، ببینم طلبکارهای آقاجون کی هستن چقدر طلب دارن چطوریه اوضاع.
فردا بیافتم دنبال کاراش.
یگانه عمیقاً شاد شد و نرم تبسم زد.
– خدا خیرتون بده، نگاه میام.
و جلوتر از ارقلبان پایین رفت.
هر قدمی که برمیداشت خدا را شکر میکرد که ارقلبان برگشته.
زیرلب زمزمه کرد:
– بوی بهبود زِ اوضاع جهان میشنوم…
#پینار
#پارت34
شام را در کنار هم خوردند. جای گرفته بودند برای خوردن چای که عمه خانم سر حرف را اینگونه باز کرد:
– خب عمه، از خودت بگو. اونجا کارت چطوریه؟ خوبه؟
اردلان استکان خالی چای را روی میز گذاشت.
– بله عمه جان عالی.
فاطمه خانم با خنده بیان کرد:
– زن که نگراهی شدی یواشکی؟ ها؟
یگانه چای در گلویش پرید و به سرفه افتاد.
عمه فاطمه هول شده بیان کرد:
– ای وای چی شد عمه؟! آب بیارم؟
یگانه بعد از چند سرفه، گلویش را صاف کرد.
– نه عمه جان خوبم، چای پرید گلوم چیزی نیست.
اردلان معنادار نگاهش کرد و فاطمه خانم شوخیاش گل کرد.
– نکنه وحشت کردی ارقلبان یه عروس فرنگی بیاره، ارج و قُرب تو کم شه؟ ها؟ راستشو بگو عمه.
حاج سعید در پاسخ پیشکف دستی کرد.
– این چه حرفیه آبجی؟ یگانه عروس من نیست، دختر منه.
تا ابد هم جاش رو سر منه. اردلان هم به امید خدا زن گراهی شد همینطور.
انگار یه دختر جمشاهده کرد خدا به من داده، یه خواهرم به یگانه.
عمه فاطمه رو به ارقلبان چشمک زد.
– بگو دیگه پسر؛ عروس فرنگی نیاوردی برامون؟
– حالا الان وقتش نیست عمه ولی خب شاید یه کارایی کرده باشم.
ارقلبان رو به عمهاش صحبت میکرد اما تمام هوش و حواسش پیش یگانه بود تا عکسالعملهایش را بسنجد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن