میدانم آن ها پیش خودشان میگفتند دختر بی حیایمان فرار کرده ،نه تنها پدرم و مادرم ،بلکه نیما هم!
مگر چیز دیگری هم بود که به خیالشان خطور کند؟
خودم را روی تخت پرتاب میکنم و بی مهابا بالشت صورتی رنگ را توی کف دستانم سفت چنگ میزنم ،سرم را توی نرمی بالشت فرو میبرم و با هقهق های ریز ولی بی صدا اشک میریزم.
انگار بهترین فرصت پیش رسیده بود که به ازای این چند ساعت خودم را تخلیه کنم ،خودم را که در وادی معصیت کشیده شده بودم ،ولی بی گناه و ناتوان.
مدام همه چیز را مرور میکنم!
حتی چند روزگار قبل این آوارگی که مادرم نازبانو کنارم وارد شد و کف دستان مهربان مادرانه اش را مثل پیچکی به دورم پیچید.
غلاف کف دستانش گرم بودند ،انگار در تنور محبتش در حال گداختن بودم.
تبسمش را به رویم بخشید و با دلسوزی گفت:دیگه داری عروس میشی.
گل از گلم شکفت و با خجالت سر به زیر افکندم.
مادرم میخندد و گونه ام را میبوسد:نیما مرد خوبیه ،خوشامگاهختت میکنه.
مدام این صحنه ها می آمدند و مجدداً می حرکت کردند ،و من مثل جنون زده ها زیر لب میگویم:نه!نه…نه!
انگار میخواهم این صحنه های غم آلود را پس بزنم…
ولی بعد از یکیشان بعدی می آید.
نگاه غرور آفرین پدرم وقتی از وصلت من و نیما حرف وسط آمد و حتی خواهر کوچکترم شیلا که مرا در آغوش فشرد و با آن زبان شیرین کودکانه اش گفت:میشه منم مثل تو لباس سفید بپوشم؟
با خنده لپش را میکشم و میگویم:آره قربونت برم ،چرا که نه!؟
بچگانه نگاهم میکند و مظلوم میگوید:آخه مولین بانو بیان کرده نمیشه عروس تویی.
و من میخندم ،آن روزگار میخندیدم و حالا….مثل ابر بهار میباریدم.
نمیدانم ثانیه ها چطور زیر بار اشک های من دوام میآورند و کی شامگاه فرا میرسد؟فقط میدانم آن پیرزن صبح تقه ای به در اتاقم میزند و بعد با سینی بزرگی که زیر کف دست گحرکت کرده نزدیک میآید.
به محتویات سینی نگاهی نمیندازم و بی میل سرم را کج میکنم،نگاه پر از تحیرش روی من است که در خودم فرو راهی شده ام و چطور به خودم پیچیده ام.
سینی را روی میز لوازم آرایش میگذارد و با آن آوای پیر شکسته میگوید:شام آوردم براتون.
میتمایل داشتم نیاورد!انگار تحفه ی شمال برایم سوغات آورده.
نمیدانم چرا اما از میان دهانم میپرد:دوست داری این کارو با دختر خودتم بکنن؟
جا میخورد ،آنقدر که شانه هایش بالا می رود و ابروهایش کمی سمت هم متمایل میشود.
با لرزش میگوید و کف دست هایش را پایین لباسش در هم می زند:من چه تقصیری دارم خانم؟آقا اظهار کردن باید اینجا بمونین.
چقدر راحت میتوانست نقش آدم های بی خبر را بازی کند در صورتی که در جرم آن ها شریک بود و حتی اتاق خواب و زندانم را هم برایم مرتب کرده بود.
پوزخند صدا داری میزنم و میگویم:کمکم کن فرار کنم.
با ترس و وحشت به من چشم می دوزد ،انگار باور ندارد من از او همچین درتمایل داشتی کرده ام.
از روی تخت بلند میشوم و میگویم:چیه؟چرا ماتت برده؟میگم کمکم کن از اینجا برم…
ساکت طوری که کسی نشنود میگوید:نمیشه.
نمیشود یا نمیخواست؟شاید هم باز هم پای آن مرد وسط بود!
خودش اضافه میکند:من قلبم نمیخواد شما به زور اینجا باشین ،ولی من ی خدمتکار سادم ،هر چی بگن همون دستورو انجام میدم.
عملا میاضافه کرد تو زندانی هستی و ما زندانبان ،فقط چراکه کف دستور گرفته ایم زندان بان باشیم.
با صوتیی ضعیف میگویم:پس وجدانت چی میشه؟
انگار جوابی ندارد که به حاشیه میکشاند:شامتو بخور دختر خانم.
این را میگوید و با قدم هایی سنگین از اتاق بیرون میزند.
قبل از حرکت کردن نگاه اجمالی اش را به من سوق میدهد و میپرسد:درو ببندم یا باز بزارم؟
با آوایی که دیگر نای صحبت ندارد میگویم:هر طور رئیستون دستور دادن.
بی درنگ در را میبندد و من ،با قلبی که ضعف کرده و از صبح چیزی نخورده ،بدنی که از حال رفته و قلبی که پوسیده زیز پتو میخزم و مثل کسی که بازار اشک زیر کف دستش است شروع به گریستن میکنم…تنها شروع به گریستن….
***
راوی
با پشت دست روی پایش میزند و با گریه های ریز ریز و آن صوتی ضعیف زنانه میگوید:الان ی روزگار شده از این بچه خبری نیست!
شوهرش که با قدم های محکم در پذیرایی مسیر می رود و دست هایش را به پشت جمع کرده فریاد میکشد:خبری نیست یا فرار کرده؟
نازبانو با غم به شوهرش که از فرط عصبیت در حال انفجار است میکند:اگه میمیل داشت فرار کنه چرا انقدر شاد بود؟بچم کل روز ذوق داشت.
حاج یونس ریاحی پوزخندی به خوش خیالی همسرش میکشد؛
_فقط کف دستم بهش برسه…تیکه بزرگش گوششه،بی صاحب!
با گل نسا بود!هر چند اظهار کرده بود دیگر دختر من نیست ولی نمیتوانست میان مردم منکر شود ،آن هم وقت انگشت اشاره ها به سمت او بود.
نازبانو باآوایی ملایم میگوید:میگم یونس آقا،پاشو بیا بریم کلانتری ببینیم این بچه کجاست؟چه بلایی سرش اومده؟
حاج یونس مثل شیری که از قفس بیرون وارد شده نعره میکشد:هیچ بلایی سرش نکرده فقط آبرو حیثیت ما رو برده به یغما!
نه،گل نسای او،دختر او همچین کاری نمیکرد،نازبانو اطمینان داشت.
آخر خودش ذوق و شوقش را دید وقتی با نیما نامزد کردند ،مگر آن اشک ها هم دروغ بودند؟
حاج یونس با شانه های خمیده میگوید:روم نمیشه از این در بزنم بیرون برم بازار.
راست میگفت.قرار بود تا دیروزگار شیرینی کف دست بگیرد و نزد دوستانش و بازاری ها برود و حالا باید به خانه پناه میبرد تا با کسی رو به رو نشود.
نازبانو نگاهش میکند و مغموم میگوید:نیما چی میگه؟
چه آرزو ها داشت آن پسر جوان دولیدش بشود و حالا هیچ!نیما ،آقای نریمانی بیشتر نبود برای او و خانواده اش.
حاج یونس اخم کنان جواب میدهد:چی باید بگه؟همون تهمتوجه شد کردناش بس نبود؟
حاج یونس غرورش شکسته بود و نازبانو دلش!
او اشک می ریخت و حاج یونس عصبی شقیقه هایش را فشار میداد.
_این همه سال با آبرو زندگی کردم…چطور ی الف بچه همشو فروخت…
با درد میگوید و نازبانو خوب میفهمد پشت این صدا چه غمی حاکم است.
کف دستی به گیسوان سفیدش میکشد و میگوید:بالاخره باید پیداش کنیم یا نه؟
حاج یونس کف دستش را روی دلش میگذارد و نازبانو از ترس ،مثل دیوانه ها سمتش می آید،کف دستانش را میگیرد و میگوید:چت شد؟بشین ،نکنه دلت گرفته باز؟
با آوای جیغ مانند نازبانو ،شیلا با آن لباس عروسکی اش داخل پذیرایی میشود ،نازبانو با کلافگی نگاهش میکند:چرا اومدی اینجا!برو تو دخترم.
با کمک نازبانو ،حاج یونس آهسته روی مبل مینشیند و نازبانو به سرعت به آشپزمنزل میرود ،سرآسیمه لیوان کریستالی می آورد و از آب پر میکند.
کف دست حاج یونس میدهد اما پیرمرد طفلی از شدت درد زبانش بند رسیده است و تنها با دست به سینه اش اشاره میزند ،شیلا با ترس نگاهشان میکنند ،دخترک بیچاره سر از جهانی بزرگتر ها در نمیآورد ،همین یک روزگار کلی نازبانو را سیم جین کرده بود که چرا آبجی گل نسا به عروسی نیامد؟نکند مریض شده؟
نازبانو گریان و نگران به این طرف و آن طرف میرود ،انگار سرگردان است:بزار قرصاتو بیارم.
شیلا آهسته و با بغض آن طرف پذیرایی میگوید:مامان بابا چشه؟
حاج یونس با آوایی که به زور بالا می آید جوابش را میدهد:من خوبم بابا.
توی قلبش میگوید کاش فقط شیلا دخترش بود و بس.
کمی از جرعه ی آب را می نوشد و نفس تازه میکند:این بچه هیچوقت واسه ما خیر نداشت.
شیلا با آن چشم های کنجکاو براندازشان میکند و با صدای لطیفی میگوید:کی آبجی گل نسا؟
نازبانو با اخم درون کیف کهنه اش می گردد و یک بسته قرص بیرون می آورد و دانه ی ریز سفید قرص را کف کف دست شوهرش میگذارد.
حاج یونس قرص را بالا می اندازد و کمی از محتویات لیوان آب مینوشد.
کمی که حالش جا میآید موهای نرم و نازک شیلا را نوازش میکند و خطاب به نازبانو می گوید:تا پیداش نکنم و بیخ تا بن گوششو نبرم ،آروم نمیگیرم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن