لای دیده هایم با صوتی خشونت باری که مرا صدا میزند ،آرام باز میشود.
تصویر تار همان مردک است.
تن منقبضم که به پشتی صندلی ماشین چسبیده تکان ریزی میدهم ،گنگ به آن مردک زل میزنم ،با نگاه خیره و سری که به سوی من چرخانده میتوپد:پاشو عروس خانم ،رسیدیم ،باید صحیح و سالم تحویلت بدم و برم.
چند ثانیه طول میکشد تا همه چیز را پردازش کنم ، میخواهم آب دهانم را قورت دهم که خشکی دهانم هم مانع میشود.
نگاهم به شیشه ی ماشین سمت خودم می افتد ،متعجب چیزی را میبینم که دهانم را باز نگه میدارد!
اینجا ویلا بود ،ویلای شخصی؟
با اخم های درهم و بغضی که داشت سر باز میکرد به آن مرد میگویم:اینجا کجاست منو آوردین روانیا؟چه نقشه ای برام کشیدین؟
گستاخ!حتی ذره ای شرافت نداشتند؟
جیغ میکشم:ها؟
بهسرعت از همان صندلی جلو ،سرش را روی من خم میکند ،با نزدیک شدنش ضربان دلم بالا میرود و نفس توی سینه ام حبس میشود.
با باز شدن دهانش بوی بد دهانش توی مشامم میپیچد و با اکجاده سرم را کج میکنم و برای فاصله ی بیشتر از مراد بیشتر به صنقلبی تکیه میدهم و عقب میروم.
آوایش مثل ناقوس پخش میشود:برای من صوتتو بالا نبر ،حیف که مامورم و معذور وگرنه همینجا چاک دهنتو میبستم.
مثل روان پریش های چند شخصیتی نگاهم میکند و بدون مکث از ماشین پیاده میشود و در سمت مرا باز میکند.
با پاهای سست و مجبورا کفش های پاشنه قد بلند نوک مدادی ام را روی سنگ فرش ویلا می لغزانم ،تعادلم را حفظ میکنم و با بغض اطراف را میکاوم.
دور و بر ویلا و دیوار های کشیدهش پر بود از محافظان کت و شلوار پوشیده!
برای من رسیده بودند؟همان ذره اندکی که در قلبم جا خوش کرده بود هم دیگر ناامیدانه محو شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن