چند بار پلک میزنم و به آن مرد بدخو زل میزنم!
میخواستند چه بلایی سرم بیاورند؟تن بی جان و روح گریانم نمی دانستند چه چیزی انتظارم را می کشد…
با تنی که به رخوت نشسته تکان ریزی به خودم میدهم و از درد لبم را میگزم.
مراد از من فاصله میگیرد و کمی آن طرف تر می ایستد…
افکار پریشانم مجدداً به سمت دیشامگاه می روند، خدایا … حالا حال و اوضاع حاجی چطور بود؟از تصورش بغض مثل سنگی درشت توی گلویم می نشیند
نازبانو چه؟مادرم،زنی که دستانش برایم آغاز بهشت بودند،او چه؟او هم دیگر مرا نمی تمایل داشت؟روی او را هم شرمنده ی در و همسایه کرده بودم؟
از تصور نیما هم گویی صاعقه به تنم می زند،من و او بیشتر از همه قربانی بودیم…
دیشامگاه فکر نمیکردم صبح بی آبروییم را ببینم،از جا کشیده شوم و با اسارتگرم همراه شوم…
مراد با آن اخم های زشت بار دیگر نگاه فولادینش را به من میدوزد:دِ پاشو،وقت نداریم
قلبم میخواست به سر و سینه اش چنگ بزنم،اما من کجا و هیبت هیکل کثیف او کجا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن