#پارت۲
نگاهم روی دیوار نمور این کارخونه ی بزرگ متروکه است، حتی معلوم نبود مرا به کجا آورده اند؟
خودم را روی زمین سرد و گرد و غبار گرفته دراز میکنم و مثل کودکی تنها و غمگین خودم را بغل میکنم،در خودم جمع میشوم و اشک هایم از سر ناچاری و بی کسی روی هم می بارند
نیما نجاتم میداد؟زهی خیال باطل
حالا معلوم نبود شوهر آینده ام در به در ، کجاها به دنبالم می گردد
حالا من لکه ی ننگ او و خانواده اش بودم،او و خانواده مان را سکه ی یک پول کرده بودم
تا چند ساعت دیگر آب ریخته میشد و دیگر بر نمیگشت
آبروی حرکت کرده ام و آینده ی تباه شده ام را هیچکس نمیتوانست به من پس بدهد،حتی آن مرد خشنی که گرونگانگیر بود
زار زار اشک میریزم و هر لحظه بیشتر به تباهی نزدیک میشوم
حالا در یک قدمی پرتگاه آرزوهایم بودم!
در یک قدمی از کف دست دادن همه چیز،خانواده ام،حاجی و نازبانو،اطرافیانم…و نیما؟
نیما هیچوقت مرا نمی بخشید، هیچوقت!حتی اگر یک روزگار می رسیدم و مثل بچه ی آدم همه چیز را برایش توضیح میدادم مرا نمی بخشید…
امشامگاه شامگاه عروسی اش بود،عروسی که عروس ندارد ، دولید تنها و آهنگ دو نفره برای رقص…
تصورش هم رعشه بر تنم می انداخت…دیدهانم را روی هم میگذارم و زیر لب پچ میزنم: باختتو جشن بگیر گل نسا!
***
_ حالش خوب نیست آقا
چشمانم را به زور باز میکنم،همه چیز داشت دور سرم می چرخید،اینجا کجا بود!؟
آوای مرد دیگری می آید:سرم براش تزریق کردی؟
مرد دیگر میگوید:آره قربان ی پرستار فرستادم اینجا کارشو انجام داد راهی شد از دیشب همینطوره
آوای پوزخند می آید،کدامشان به ریش من می خندیدند؟
انگار تازه یادم می آید کجا هستم،من عروس خانم بودم!
دزدی….جیغ هایم درون ماشین…و دیشامگاه!دیشامگاه که شب عروسی ام بود…دیشامگاه من عروس شدم
عروس!
بدن چسبیده ام به زمین را سعی میکنم تکان دهم ولی درد عمیقی در تنم میپیچد و صدای آخم بلند میشود
تصویر آن دو تا را به خوبی نمی دیدم اما حس کردم بعد از صدایی که از دهانم خارج شد هر دویشان به سمتم وارد شدند
آوای مراد را به خوبی میشناختم که گفت: آقا ببین حالشو…میگم نیوفته رو دستمون
آوای آن مرد،آوای متهم اصلی!
سریع با خشونت میگوید:هیچیش نیست فقط دیشامگاه براش شب سختی بوده
با یادآوری او اشک در نگاه هایم حلقه میزند…دیشب و رویای بر باد حرکت کرده ی من که حالا مضحکه ی دست مرد گرونگانگیر شده بود
مراد نزدیکم می آید و بوی سیگارش مشامم را می آزارد:آقا دیشامگاه خودش واسه خودش بیهوش شد،فک کنم از بس گریه کرده بود از حال راهی شد
حتما همین بود!آنقدر برای آینده ی از کف دست حرکت کرده ام نالیده بودم که خودم از همه جا بی خبر بودم کی از حال حرکت کرده ام
مراد با صدایی پایین ولی خشن میگوید:پاشو ضعیفه
مراد میوحشت کرد بلایی سرم بیاید و برایش حکم ببرند،بویی هم از انسانیت نمی بردند؟
چند بار پلک میزنم و با آوایی خفه ناله میکنم:م…من…ع…عروس..م
مراد با تحقیر نگاهم میکند و حیف…که تصویر آن مرد را نمی بینم ولی صدایش می آید که کف دستور میدهد:سوار ماشینش کن بیار ویلا تا پلیسا پیداش نکنن
مرا کجا میخواستند ببرند؟حتی نمیتوانم مخالفتی کنم و از بس بدنم کوبیده شده نمیتوانم تکانی به خودم بدهم
ولی همان که از کلمه ی پلیس استفاده میکند کورسوی اندکی از امید توی دلم روشن میشود
مراد بهسرعت میگوید:باشه آقا
سایه ی مرد را می بینم که کنار میرود و قدم های محکمش را بر میدارد تصویرش دور سرم می چرخد اما به زور میبینم که کت و شلوار مشکی بر تن کرده…
گرونگانگیر موجه!
به محض حرکت کردن آن مرد،مراد نزدیکم می آید کنارم خم میشود و با خشونت دهان کجی میکند:پاشو…
تکانی نمیخورم که فریادش باعث میشود شانه هام بالا بپرد: پا میشی یا به زور بلندت کنم؟
نه!نمیگذاشتم کف دست های کثیف این مرد نامحرم با بدن من لمسی داشته باشند
به زور و زحمت دستم را روی زمین میگذارم و روی زمین می نشینم،نگاه پر از اندوهم را به مراد میدوزم،حالا ماسکش را برداشته بود و به خوبی میتوانستم رد چاقو را روی صورتش ببینم:هوی به چی نگاه میکنی!؟
بهسرعت نگاهم را می دزدم و از ته قلب از خدا کمک میخواهم،خدایی که میدانم همواره همجادهم است
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن